HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, De l'âme, livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique)


τ  =  145 formes différentes pour 1484 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Pages
[2, 11]   ἐναντιώσεως. Καὶ διὰ τοῦτο κρίνει  τὰ   αἰσθητά. Τὸ γὰρ μέσον κριτικόν·
[2, 5]   διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν, ὅτι  τὰ   αἰσθητὰ τῶν καθ' ἕκαστα καὶ
[2, 12]   τῶν αἰσθητῶν αἱ ὑπερβολαὶ φθείρουσι  τὰ   αἰσθητήρια (ἐὰν γὰρ ἰσχυροτέρα
[2, 9]   ἀνθρώπων· δῆλον δὲ πειρωμένοις· ὥστε  τὰ   ἄναιμα, ἐπειδὴ οὐκ ἀναπνέουσιν, ἑτέραν
[2, 9]   ὁμοίως καὶ τὰ ἔναιμα καὶ  τὰ   ἄναιμα, ὥσπερ καὶ τὰ ἐν
[2, 9]   τῶν πόρων. Καὶ διὰ τοῦτο  τὰ   ἀναπνέοντα οὐκ ὀσμᾶται ἐν τῷ
[2, 4]   οὕτως, τούτων δ' ἔτι πρότερα  τὰ   ἀντικείμενα δεῖ τεθεωρηκέναι, περὶ ἐκείνων
[2, 11]   αἴσθησις ἀλλὰ πλείους, ἀναγκαῖον καὶ  τὰ   ἁπτὰ αἰσθητὰ πλείω εἶναι. Ἔχει
[2, 12]   βροντῆς διίστησι τὸ ξύλον. Ἀλλὰ  τὰ   ἁπτὰ καὶ οἱ χυμοὶ ποιοῦσιν·
[2, 8]   κινεῖσθαι τὸν τρόπον τοῦτον ὅνπερ  τὰ   ἀφαλλόμενα ἀπὸ τῶν λείων, ὅταν
[2, 12]   μή, ὑπὸ τίνος ἂν πάσχοι  τὰ   ἄψυχα καὶ ἀλλοιοῖτο; ἆρ' οὖν
[2, 9]   ἔχει φράγμα καὶ ὥσπερ ἔλυτρον  τὰ   βλέφαρα, μὴ κινήσας μηδ'
[2, 6]   κίνησις, ἠρεμία, ἀριθμός, σχῆμα, μέγεθος·  τὰ   γὰρ τοιαῦτα οὐδεμιᾶς ἐστὶν ἴδια,
[2, 9]   ἔχει τοιοῦτον, ἀλλ' εὐθέως ὁρᾷ  τὰ   γινόμενα ἐν τῷ διαφανεῖ- οὕτως
[2, 2]   τοῦτο μὲν τῶν ἄλλων δυνατόν,  τὰ   δ' ἄλλα τούτου ἀδύνατον ἐν
[2, 11]   ὀσφραντόν· ἀλλὰ τὰ μὲν πόρρωθεν,  τὰ   δ' ἐγγύθεν, διὸ λανθάνει· ἐπεὶ
[2, 10]   γλώττῃ πλήρει τοιαύτης ὑγρότητος αἰσθάνεσθαι.  Τὰ   δ' εἴδη τῶν χυμῶν, ὥσπερ
[2, 8]   ἔχειν ψόφον, οἷον σπόγγον, ἔρια,  τὰ   δ' ἔχειν, οἷον χαλκὸν καὶ
[2, 1]   φυσικῶν τὰ μὲν ἔχει ζωήν,  τὰ   δ' οὐκ ἔχει· ζωὴν δὲ
[2, 3]   ἔχει τὸ κατὰ τόπον κινητικόν,  τὰ   δ' οὐκ ἔχει· τελευταῖον δὲ
[2, 11]   ὕδωρ εἶναι ἔχειν ὕδωρ,  τὰ   δὲ ἁπτόμενα ἀλλήλων ἐν τῷ
[2, 3]   ἐπιθυμία καὶ θυμὸς καὶ βούλησις,  τὰ   δὲ ζῷα πάντ' ἔχουσι μίαν
[2, 2]   οὗ καὶ τὰ φυόμενα μετέχει)  τὰ   δὲ ζῷα πάντα φαίνεται τὴν
[2, 8]   μὲν χαλκὸς ὅτι λεῖος,  τὰ   δὲ κοῖλα τῇ ἀνακλάσει πολλὰς
[2, 2]   καθάπερ τὸ ἀΐδιον τοῦ φθαρτοῦ.  Τὰ   δὲ λοιπὰ μόρια τῆς ψυχῆς
[2, 2]   ἔχει πάσας, τὰ δὲ τινάς,  τὰ   δὲ μίαν τὴν ἀναγκαιοτάτην, ἁφήν.
[2, 9]   κινήσας μηδ' ἀνασπάσας οὐχ ὁρᾷ·  τὰ   δὲ σκληρόφθαλμα οὐδὲν ἔχει τοιοῦτον,
[2, 3]   ἀλλὰ τοῖς μὲν οὐδὲ φαντασία,  τὰ   δὲ ταύτῃ μόνῃ ζῶσιν. Περὶ
[2, 2]   τὰ μὲν γὰρ ἔχει πάσας,  τὰ   δὲ τινάς, τὰ δὲ μίαν
[2, 9]   γλυκεῖαν ὀσμὴν καὶ γλυκὺν χυμόν,  τὰ   δὲ τοὐναντίον. Ὁμοίως δὲ καὶ
[2, 12]   μεσότητα, μηδὲ τοιαύτην ἀρχὴν οἵαν  τὰ   εἴδη δέχεσθαι τῶν αἰσθητῶν, ἀλλὰ
[2, 9]   πρὸς τὴν γεῦσιν, καὶ ὁμοίως  τὰ   εἴδη τῶν χυμῶν τοῖς τῆς
[2, 11]   οὗ γίνονται αἱ κινήσεις, φανερὰ  τὰ   εἰρημένα αἰσθητήρια ἕτερα ὄντα. Ἐπὶ
[2, 11]   γὰρ ἔχει ἀὴρ πρὸς  τὰ   ἐν αὐτῷ καὶ τὸ ὕδωρ
[2, 9]   καὶ τὰ ἄναιμα, ὥσπερ καὶ  τὰ   ἐν τῷ ἀέρι· καὶ γὰρ
[2, 11]   δὲ μᾶλλον ἡμᾶς, ὥσπερ καὶ  τὰ   ἐν τῷ ὕδατι ζῷα εἰ
[2, 11]   αὐτῷ καὶ τὸ ὕδωρ πρὸς  τὰ   ἐν τῷ ὕδατι, λανθάνει δὲ
[2, 9]   δοκοῦσιν ὀσμῆς αἰσθάνεσθαι, ὁμοίως καὶ  τὰ   ἔναιμα καὶ τὰ ἄναιμα, ὥσπερ
[2, 9]   ἀέρος ὕδατος· καὶ γὰρ  τὰ   ἔνυδρα δοκοῦσιν ὀσμῆς αἰσθάνεσθαι, ὁμοίως
[2, 7]   ὑπάρχει τούτοις· φαίνεται γὰρ καὶ  τὰ   ἔνυδρα τῶν ζῴων ἔχειν αἴσθησιν
[2, 11]   ὕδωρ ἔχειν μεταξύ, οὗ ἀνάπλεα  τὰ   ἔσχατα, εἰ δὲ τοῦτ' ἀληθές,
[2, 3]   παρὰ τὸ τρίγωνον ἔστι καὶ  τὰ   ἐφεξῆς, οὔτ' ἐνταῦθα ψυχὴ παρὰ
[2, 3]   καὶ θερμοῖς καὶ ψυχροῖς τρέφεται  τὰ   ζῶντα πάντα, τούτων δ' αἴσθησις
[2, 6]   Τῶν δὲ καθ' αὑτὰ αἰσθητῶν  τὰ   ἴδια κυρίως ἐστὶν αἰσθητά, καὶ
[2, 3]   τῷ περὶ τῶν σχημάτων καὶ  τὰ   κατὰ ψυχήν· ἀεὶ γὰρ ἐν
[2, 3]   λογισμὸς τῶν φθαρτῶν, τούτοις καὶ  τὰ   λοιπὰ πάντα, οἷς δ' ἐκείνων
[2, 5]   τὸ ἀκουστόν, ὁμοίως δὲ καὶ  τὰ   λοιπὰ τῶν αἰσθητῶν. Αἴτιον δ'
[2, 2]   καὶ περὶ τὰς αἰσθήσεις συμβέβηκεν·  τὰ   μὲν γὰρ ἔχει πάσας, τὰ
[2, 9]   ὄμματα πρὸς τὰ τῶν σκληροφθάλμων-  τὰ   μὲν γὰρ ἔχει φράγμα καὶ
[2, 8]   ἐνέργειά τις, δὲ δύναμις·  τὰ   μὲν γὰρ οὔ φαμεν ἔχειν
[2, 1]    ~(Τὰ   μὲν δὴ ὑπὸ τῶν πρότερον
[2, 1]   ἄλλων ἀρχαί. Τῶν δὲ φυσικῶν  τὰ   μὲν ἔχει ζωήν, τὰ δ'
[2, 3]   αἴσθησιν. Καὶ τῶν αἰσθητικῶν δὲ  τὰ   μὲν ἔχει τὸ κατὰ τόπον
[2, 9]   πικρός, οὕτω καὶ ὀσμαί, ἀλλὰ  τὰ   μὲν ἔχουσι τὴν ἀνάλογον ὀσμὴν
[2, 6]   τί τὸ ψοφοῦν ποῦ.  Τὰ   μὲν οὖν τοιαῦτα λέγεται ἴδια
[2, 11]   ὁρατὸν καὶ τὸ ὀσφραντόν· ἀλλὰ  τὰ   μὲν πόρρωθεν, τὰ δ' ἐγγύθεν,
[2, 2]   τὴν αἴσθησιν πρώτως· καὶ γὰρ  τὰ   μὴ κινούμενα μηδ' ἀλλάττοντα τόπον,
[2, 9]   τὸ τῶν ἄλλων ζῴων, ὥσπερ  τὰ   ὄμματα πρὸς τὰ τῶν σκληροφθάλμων-
[2, 9]   τοὺς χυμούς, {ἀπὸ τούτων} εἴληφε  τὰ   ὀνόματα καθ' ὁμοιότητα τῶν πραγμάτων,
[2, 4]   ῥίζαι τῶν φυτῶν, εἰ χρὴ  τὰ   ὄργανα λέγειν ἕτερα καὶ ταὐτὰ
[2, 12]   ὑπ' ὀσμῆς καὶ ψόφου, καὶ  τὰ   πάσχοντα ἀόριστα, καὶ οὐ μένει,
[2, 8]   μορίῳ πλέον ἔχει τὸ θερμὸν  τὰ   πεζὰ τῶν ἄλλων. Δεῖται δὲ
[2, 5]   διαφέρει δέ, ὅτι τοῦ μὲν  τὰ   ποιητικὰ τῆς ἐνεργείας ἔξωθεν, τὸ
[2, 7]   τῷ σκότει ποιεῖ αἴσθησιν, οἷον  τὰ   πυρώδη φαινόμενα καὶ λάμποντα (ἀνώνυμα
[2, 9]   αἰσθητηρίου. Εὔλογον δ' οὕτω καὶ  τὰ   σκληρόφθαλμα τῶν χρωμάτων αἰσθάνεσθαι, καὶ
[2, 11]   σῶμα· λέγω δὲ διαφορὰς αἳ  τὰ   στοιχεῖα διορίζουσι, θερμὸν ψυχρόν, ξηρὸν
[2, 5]   αἴσθησις καθ' αὑτὰ  τὰ   συμβεβηκότα τούτοις. Δῆλον οὖν ὅτι
[2, 12]   ψόφος οὔτε ὀσμὴ οὐδὲν ποιεῖ  τὰ   σώματα, ἀλλ' ἐν οἷς ἐστίν,
[2, 1]   Οὐσίαι δὲ μάλιστ' εἶναι δοκοῦσι  τὰ   σώματα, καὶ τούτων τὰ φυσικά·
[2, 8]   ζῴων οὐκ ἔχουσι φωνήν, οἷον  τά   τε ἄναιμα καὶ τῶν ἐναίμων
[2, 4]   σώματα τῆς ψυχῆς ὄργανα, καθάπερ  τὰ   τῶν ζῴων, οὕτω καὶ τὰ
[2, 9]   ζῴων, ὥσπερ τὰ ὄμματα πρὸς  τὰ   τῶν σκληροφθάλμων- τὰ μὲν γὰρ
[2, 1]   ὀργανικόν. (Ὄργανα δὲ καὶ  τὰ   τῶν φυτῶν μέρη, ἀλλὰ παντελῶς
[2, 4]   τὰ τῶν ζῴων, οὕτω καὶ  τὰ   τῶν φυτῶν, ὡς ἕνεκα τῆς
[2, 7]   τοῦ λόγου ἐνάργειαν καὶ παρὰ  τὰ   φαινόμενα· ἐν μικρῷ μὲν γὰρ
[2, 11]   τῶν ἁπτῶν αἱ ὑπερβολαί, ὥσπερ  τὰ   φθαρτικά. Καθ' ἑκάστην μὲν οὖν
[2, 2]   μόριον τῆς ψυχῆς οὗ καὶ  τὰ   φυόμενα μετέχει) τὰ δὲ ζῷα
[2, 2]   τε καὶ αὔξησις. Διὸ καὶ  τὰ   φυόμενα πάντα δοκεῖ ζῆν· φαίνεται
[2, 4]   ψυχὴ κατὰ φύσιν· πάντα γὰρ  τὰ   φυσικὰ σώματα τῆς ψυχῆς ὄργανα,
[2, 1]   δοκοῦσι τὰ σώματα, καὶ τούτων  τὰ   φυσικά· ταῦτα γὰρ τῶν ἄλλων
[2, 12]   χορδῶν) καὶ διὰ τί ποτε  τὰ   φυτὰ οὐκ αἰσθάνεται, ἔχοντά τι
[2, 8]   γὰρ ἄνευ φωτὸς οὐχ ὁρᾶται  τὰ   χρώματα, οὕτως οὐδ' ἄνευ ψόφου
[2, 9]   ἄνθρωπον ἀκριβεστάτην· ἐν μὲν γὰρ  ταῖς   ἄλλαις λείπεται πολλῶν τῶν ζῴων,
[2, 10]   οὕτως ὁρᾶται τῷ μίγνυσθαι, οὐδὲ  ταῖς   ἀπορροίαις. Ὡς μὲν οὖν τὸ
[2, 3]   σχήματος. Ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ  ταῖς   εἰρημέναις ψυχαῖς. Διὸ γελοῖον ζητεῖν
[2, 5]   Ὁμοίως δὲ τοῦτο ἔχει κἀν  ταῖς   ἐπιστήμαις ταῖς τῶν αἰσθητῶν, καὶ
[2, 5]   τοῦτο ἔχει κἀν ταῖς ἐπιστήμαις  ταῖς   τῶν αἰσθητῶν, καὶ διὰ τὴν
[2, 10]   ἐπὶ τῶν χρωμάτων, ἁπλᾶ μὲν  τἀναντία,   τὸ γλυκὺ καὶ τὸ πικρόν,
[2, 4]   τούτοις τί τὸ συνέχον εἰς  τἀναντία   φερόμενα τὸ πῦρ καὶ τὴν
[2, 2]   ἐπισκεπτέον. Παραπλήσιον δὲ καὶ περὶ  τὰς   αἰσθήσεις συμβέβηκεν· τὰ μὲν γὰρ
[2, 4]   διωρίσθαι πρῶτον· ἀφορίζεται γὰρ πρὸς  τὰς   ἄλλας δυνάμεις τῷ ἔργῳ τούτῳ.
[2, 8]   εἶναι, ὅπως ἀκριβῶς αἰσθάνηται πάσας  τὰς   διαφορὰς τῆς κινήσεως. Διὰ ταῦτα
[2, 9]   καὶ μὴ διαδήλους αὐτοῖς εἶναι  τὰς   διαφορὰς τῶν χρωμάτων πλὴν τῷ
[2, 3]   ἐφεξῆς, οὔτ' ἐνταῦθα ψυχὴ παρὰ  τὰς   εἰρημένας. Γένοιτο δ' ἂν καὶ
[2, 8]   οὐδ' εἰς τὸ οὖς, διὰ  τὰς   ἕλικας. Ὅταν δὲ τοῦτο συμβῇ,
[2, 5]   διαθέσεις μεταβολὴν καὶ τὴν ἐπὶ  τὰς   ἕξεις καὶ τὴν φύσιν. Οῦ
[2, 9]   ἄν τιν' αἴσθησιν ἔχοι παρὰ  τὰς   λεγομένας. Ἀλλ' ἀδύνατον, εἴπερ τῆς
[2, 9]   ἀφόβῳ· οὕτω δὲ καὶ περὶ  τὰς   ὀσμὰς τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος.
[2, 9]   τὸ μὴ σφόδρα διαδήλους εἶναι  τὰς   ὀσμὰς ὥσπερ τοὺς χυμούς, {ἀπὸ
[2, 5]   εἶναι ἀλλοιώσεως, τήν τε ἐπὶ  τὰς   στερητικὰς διαθέσεις μεταβολὴν καὶ τὴν
[2, 4]   μὲν οὖν τοῖς ἁπλοῖς σώμασι  ταῦτ'   εἶναι δοκεῖ μάλιστα τὸ μὲν
[2, 8]   γάρ, ὅτι καὶ φωνὴ  ταῦτ'   ἔχει. Πολλὰ δὲ τῶν ζῴων
[2, 11]   μεταξὺ σῶμά τι, οὐκ ἐνδέχεται  ταῦτα   ἀλλήλων ἅπτεσθαι, τὸ δ' ὑγρὸν
[2, 1]   σώματα, καὶ τούτων τὰ φυσικά·  ταῦτα   γὰρ τῶν ἄλλων ἀρχαί. Τῶν
[2, 5]   δ' ἐπιστήμη τῶν καθόλου·  ταῦτα   δ' ἐν αὐτῇ πώς ἐστι
[2, 8]   τὰς διαφορὰς τῆς κινήσεως. Διὰ  ταῦτα   δὲ καὶ ἐν ὕδατι ἀκούομεν,
[2, 8]   τὸ ὀξὺ καὶ τὸ βαρύ.  Ταῦτα   δὲ λέγεται κατὰ μεταφορὰν ἀπὸ
[2, 4]   ζῶντος σώματος αἰτία καὶ ἀρχή.  Ταῦτα   δὲ πολλαχῶς λέγεται, ὁμοίως δ'
[2, 4]   λόγος μεγέθους τε καὶ αὐξήσεως·  ταῦτα   δὲ ψυχῆς, ἀλλ' οὐ πυρός,
[2, 7]   καὶ λάμποντα (ἀνώνυμα δ' ἐστὶ  ταῦτα   ἑνὶ ὀνόματι) οἷον μύκης, κρέας,
[2, 2]   τε καὶ ἡδονή, ὅπου δὲ  ταῦτα,   ἐξ ἀνάγκης καὶ ἐπιθυμία. Περὶ
[2, 3]   τε καὶ λυπηρόν, οἷς δὲ  ταῦτα,   καὶ ἐπιθυμία· τοῦ γὰρ ἡδέος
[2, 8]   ἐστὶν ἀήρ, εὐλόγως ἂν φωνοίη  ταῦτα   μόνα ὅσα δέχεται τὸν ἀέρα.
[2, 7]   Δι' ἣν μὲν οὖν αἰτίαν  ταῦτα   ὁρᾶται, ἄλλος λόγος· νῦν δ'
[2, 2]   μὲν τῶν ζῴων ἅπανθ' ὑπάρχει  ταῦτα,   τισὶ δὲ τινὰ τούτων, ἑτέροις
[2, 4]   τὰ ὄργανα λέγειν ἕτερα καὶ  ταὐτὰ   τοῖς ἔργοις) πρὸς δὲ τούτοις
[2, 8]   εἶναι. Περὶ μὲν οὖν ψόφου  ταύτῃ   διωρίσθω. δὲ φωνὴ ψόφος
[2, 1]   πλωτὴρ πλοίου. Τύπῳ μὲν οὖν  ταύτῃ   διωρίσθω καὶ ὑπογεγράφθω περὶ ψυχῆς.
[2, 3]   μὲν οὐδὲ φαντασία, τὰ δὲ  ταύτῃ   μόνῃ ζῶσιν. Περὶ δὲ τοῦ
[2, 4]   δύναται μετέχειν ἕκαστον, κοινωνεῖ  ταύτῃ,   τὸ μὲν μᾶλλον τὸ δ'
[2, 9]   τὸ εἶναι αὐτὴν ἁφήν τινα,  ταύτην   δ' ἔχειν τὴν αἴσθησιν τὸν
[2, 9]   Αἴτιον δ' ὅτι τὴν αἴσθησιν  ταύτην   οὐκ ἔχομεν ἀκριβῆ, ἀλλὰ χείρω
[2, 4]   τὸ δὲ τρεφόμενον τὸ ἔχον  ταύτην   σῶμα, δὲ τρέφεται,
[2, 4]   τὸ δὲ τρεφόμενον τὸ ἔχον  ταύτην   σῶμα, δὲ τρέφεται,
[2, 11]   δέ τινα λύσιν πρός γε  ταύτην   τὴν ἀπορίαν, ὅτι καὶ ἐπὶ
[2, 2]   οὖν ζῆν διὰ τὴν ἀρχὴν  ταύτην   ὑπάρχει τοῖς ζῶσι, τὸ δὲ
[2, 1]   τι τῶν ὄντων τὴν οὐσίαν,  ταύτης   δὲ τὸ μέν, ὡς ὕλην,
[2, 1]   ψυχὴ τοῦτο· χωρισθείσης δὲ  ταύτης   οὐκ ἂν ἔτι πέλεκυς ἦν,
[2, 4]   τὸ μηδὲν ἐνδέχεσθαι τῶν φθαρτῶν  ταὐτὸ   καὶ ἓν ἀριθμῷ διαμένειν,
[2, 4]   κάτω καλῶς λαμβάνει (οὐ γὰρ  ταὐτὸ   πᾶσι τὸ ἄνω καὶ κάτω
[2, 7]   τούτῳ τι ὑπάρχει ἓν καὶ  ταὐτόν.   Τί μὲν οὖν τὸ διαφανὲς
[2, 12]   τοιαύτη δύναμις. Ἔστι μὲν οὖν  ταὐτόν,   τὸ δ' εἶναι ἕτερον· μέγεθος
[2, 12]   αἰσθάνεσθαι, δ' ἀὴρ παθὼν  ταχέως   αἰσθητὸς γίνεται;
[2, 8]   καὶ μὴ διαχυθῇ. Διὸ ἐὰν  ταχέως   καὶ σφοδρῶς πληγῇ, ψοφεῖ· δεῖ
[2, 8]   γίνεται τοῦ μὲν διὰ τὸ  τάχος   κίνησις τοιαύτη, τοῦ δὲ
[2, 8]   ὁρμαθὸν ψάμμου τύπτοι τις φερόμενον  ταχύ.   Ἠχὼ δὲ γίνεται ὅταν, ἀέρος
[2, 8]   πολλῷ, ὥστε συμβαίνει τὸ μὲν  ταχὺ   τὸ δὲ βραδὺ εἶναι. Περὶ
[2, 8]   πολλῷ ἐπ' ὀλίγον. Οὐ δὴ  ταχὺ   τὸ ὀξύ, τὸ δὲ βαρὺ
[2, 8]   οὐκ ἔχουσι φωνήν, οἷον τά  τε   ἄναιμα καὶ τῶν ἐναίμων ἰχθύες
[2, 10]   ὑγρότητα, οἷον τὸ ἁλμυρόν· εὔτηκτόν  τε   γὰρ αὐτὸ καὶ συντηκτικὸν γλώττης.
[2, 5]   τὸ αἰσθάνεσθαι λέγομεν διχῶς (τό  τε   γὰρ δυνάμει ἀκοῦον καὶ ὁρῶν
[2, 10]   ἁλμυρόν· μεταξὺ δὲ τούτων τό  τε   δριμὺ καὶ τὸ αὐστηρὸν καὶ
[2, 5]   δὲ καὶ τὸ αἰσθητόν, τό  τε   δυνάμει ὂν καὶ τὸ ἐνεργείᾳ.
[2, 8]   οἱ βήττοντες- ἀλλὰ δεῖ ἔμψυχόν  τε   εἶναι τὸ τύπτον καὶ μετὰ
[2, 5]   δύο τρόπους εἶναι ἀλλοιώσεως, τήν  τε   ἐπὶ τὰς στερητικὰς διαθέσεις μεταβολὴν
[2, 10]   καὶ γεῦσις τοῦ γευστοῦ  τε   καὶ ἀγεύστου, τοῦτο δὲ τὸ
[2, 4]   ἔστι πέρας καὶ λόγος μεγέθους  τε   καὶ αὐξήσεως· ταῦτα δὲ ψυχῆς,
[2, 1]   λέγομεν τὴν δι' αὑτοῦ τροφήν  τε   καὶ αὔξησιν καὶ φθίσιν. Ὥστε
[2, 2]   κατὰ τροφὴν καὶ φθίσις  τε   καὶ αὔξησις. Διὸ καὶ τὰ
[2, 2]   καὶ πάντῃ, ὅσα ἀεὶ τρέφεταί  τε   καὶ ζῇ διὰ τέλους, ἕως
[2, 2]   μὲν γὰρ αἴσθησις, καὶ λύπη  τε   καὶ ἡδονή, ὅπου δὲ ταῦτα,
[2, 3]   δ' αἴσθησις ὑπάρχει, τούτῳ ἡδονή  τε   καὶ λύπη καὶ τὸ ἡδύ
[2, 3]   καὶ λύπη καὶ τὸ ἡδύ  τε   καὶ λυπηρόν, οἷς δὲ ταῦτα,
[2, 3]   ἑτέροις δὲ καὶ τὸ διανοητικόν  τε   καὶ νοῦς, οἷον ἀνθρώποις καὶ
[2, 10]   τρόπον τινὰ καὶ μέγας  τε   καὶ βίαιος) ἀόρατον δὲ
[2, 7]   ὁρατόν, ὁρατὸν δ' ἐστὶ χρῶμά  τε   καὶ λόγῳ μὲν ἔστιν
[2, 5]   δ' αἴσθησις ἐν τῷ κινεῖσθαί  τε   καὶ πάσχειν συμβαίνει, καθάπερ εἴρηται·
[2, 10]   δὲ καὶ ἀκοὴ ψόφου  τε   καὶ σιγῆς, ὧν τὸ μὲν
[2, 3]   εἷς ἂν εἴη λόγος ψυχῆς  τε   καὶ σχήματος· οὔτε γὰρ ἐκεῖ
[2, 3]   θρεπτικὸν μόνον, ἑτέροις δὲ τοῦτό  τε   καὶ τὸ αἰσθητικόν. Εἰ δὲ
[2, 2]   τούτων δ' μὲν ἐπιστήμη  τε   καὶ ὑγίεια μορφὴ καὶ εἶδός
[2, 4]   ὁμοίως δὲ καὶ περὶ αὐξήσεώς  τε   καὶ φθίσεως ἔχει· οὐδὲν γὰρ
[2, 2]   ἀρχὴν τοιαύτην, δι' ἧς αὔξησίν  τε   καὶ φθίσιν λαμβάνουσι κατὰ τοὺς
[2, 11]   ἀνάπτου· ἄναπτον δ' ἐστὶ τό  τε   μικρὰν ἔχον πάμπαν διαφορὰν τῶν
[2, 10]   καὶ ὄψις ἐστὶ τοῦ  τε   ὁρατοῦ καὶ τοῦ ἀοράτου (τὸ
[2, 4]   δὲ τὸ οὗ ἕνεκα, τό  τε   οὗ καὶ τὸ ᾧ. Ἀλλὰ
[2, 12]   τῶν ἀδυνάτων ὀσφρανθῆναι οὐθὲν οἷόν  τε   πάσχειν ὑπ' ὀσμῆς (ὁ δ'
[2, 8]   ἔργα- καθάπερ τῇ γλώττῃ ἐπί  τε   τὴν γεῦσιν καὶ τὴν διάλεκτον,
[2, 8]   οὕτω καὶ τῷ πνεύματι πρός  τε   τὴν θερ- μότητα τὴν ἐντὸς
[2, 7]   ἐν τῷ αὐτῷ εἶναι, δοκεῖ  τε   τὸ φῶς ἐναντίον εἶναι τῷ
[2, 10]   καὶ τοῦτο ὄψις) ἔτι  τε   τοῦ λίαν λαμπροῦ (καὶ γὰρ
[2, 3]   ὑπάρχει δυνάμει τὸ πρότερον ἐπί  τε   τῶν σχημάτων καὶ ἐπὶ τῶν
[2, 4]   ἔτι πρότερα τὰ ἀντικείμενα δεῖ  τεθεωρηκέναι,   περὶ ἐκείνων πρῶτον ἂν δέοι
[2, 9]   ἂν ἐπὶ τοῦ μυκτῆρος ἐντὸς  τεθῇ·   καὶ τὸ μὲν ἐπ' αὐτῷ
[2, 4]   ἐκεί- νου αὕτη· δὲ  τέκτων   μεταβάλλει μόνον εἰς ἐνέργειαν ἐξ
[2, 4]   τῆς τροφῆς, ὥσπερ οὐδ'  τέκτων   ὑπὸ τῆς ὕλης, ἀλλ' ὑπ'
[2, 4]   τῶν ἔργων τοῖς ζῶσιν, ὅσα  τέλεια   καὶ μὴ πηρώματα τὴν
[2, 3]   κινητικόν, τὰ δ' οὐκ ἔχει·  τελευταῖον   δὲ καὶ ἐλάχιστα λογισμὸν καὶ
[2, 4]   δ' ἐστὶν τροφὴ τὸ  τελευταῖον   προσγινόμενον τὸ πρῶτον, ἔχει
[2, 4]   τοῦ τέλους ἅπαντα προσαγορεύειν δίκαιον,  τέλος   δὲ τὸ γεννῆσαι οἷον αὐτό,
[2, 4]   φύσις, καὶ τοῦτ' ἔστιν αὐτῆς  τέλος.   Τοιοῦτον δ' ἐν τοῖς ζῴοις
[2, 4]   τροφή. Ἐπεὶ δὲ ἀπὸ τοῦ  τέλους   ἅπαντα προσαγορεύειν δίκαιον, τέλος δὲ
[2, 2]   τρέφεταί τε καὶ ζῇ διὰ  τέλους,   ἕως ἂν δύνηται λαμβάνειν τροφήν.
[2, 2]   δὲ λέγων ὅτι ἐστὶν  τετραγωνισμὸς   μέσης εὕρεσις τοῦ πράγματος λέγει
[2, 2]   εἰσίν· οἷον τί ἐστιν  τετραγωνισμός;   τὸ ἴσον ἑτερομήκει ὀρθογώνιον εἶναι
[2, 3]   ἐπὶ τῶν ἐμψύχων, οἷον ἐν  τετραγώνῳ   μὲν τρίγωνον, ἐν αἰσθητικῷ δὲ
[2, 8]   ὅτι λεῖος, τὰ δὲ κοῖλα  τῇ   ἀνακλάσει πολλὰς ποιεῖ πληγὰς μετὰ
[2, 8]   ὑπάρχῃ τὸ εὖ. Ὄργανον δὲ  τῇ   ἀναπνοῇ φάρυγξ· οὗ δ'
[2, 8]   ἀλλὰ τούτῳ τύπτει τὸν ἐν  τῇ   ἀρτηρίᾳ πρὸς αὐτήν. Σημεῖον δὲ
[2, 10]   ἀλλοτρίου ὄντος σώματος· οὐδὲ γὰρ  τῇ   ἁφῇ. Καὶ τὸ σῶμα δὲ
[2, 11]   ὑποκείμενον, ὥσπερ ἀκοῇ ψόφος, οὕτω  τῇ   ἁφῇ, οὐκ ἔστιν ἔνδηλον. Πότερον
[2, 1]   καὶ μὴ ἐνεργεῖν· προτέρα δὲ  τῇ   γενέσει ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ
[2, 8]   φύσις ἐπὶ δύο ἔργα- καθάπερ  τῇ   γλώττῃ ἐπί τε τὴν γεῦσιν
[2, 10]   πικρὰ πάντα φαίνεται διὰ τὸ  τῇ   γλώττῃ πλήρει τοιαύτης ὑγρότητος αἰσθάνεσθαι.
[2, 8]   καθάπερ εἴπομεν- ἔστι γὰρ καὶ  τῇ   γλώττῃ ψοφεῖν καὶ ὡς οἱ
[2, 8]   μῆνιγξ κάμῃ, ὥσπερ τὸ ἐπὶ  τῇ   κόρῃ δέρμα {ὅταν κάμῃ} Ἀλλ'
[2, 2]   ἐν τῷ δυνάμει ὑπάρχοντι καὶ  τῇ   οἰκείᾳ ὕλῃ πέφυκεν ἐγγίνεσθαι. Ὅτι
[2, 4]   τοῦ ἀεὶ καὶ τοῦ θείου  τῇ   συνεχείᾳ, διὰ τὸ μηδὲν ἐνδέχεσθαι
[2, 5]   δ' ἐν αὐτῇ πώς ἐστι  τῇ   ψυχῇ. Διὸ νοῆσαι μὲν ἐπ'
[2, 7]   αὐτῶν ἁπτόμενον τοῦ αἰσθητηρίου ποιεῖ  τὴν   αἴσθησιν, ἀλλ' ὑπὸ μὲν ὀσμῆς
[2, 11]   δοκεῖ σημεῖον εἶναι τὸ γίνεσθαι  τὴν   αἴσθησιν ἅμα θιγγανομένων. Καὶ γὰρ
[2, 8]   τὸ μὲν γὰρ ὀξὺ κινεῖ  τὴν   αἴσθησιν ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ ἐπὶ
[2, 11]   περιτείνειεν οἷον ὑμένα ποιήσας, ὁμοίως  τὴν   αἴσθησιν εὐθέως ἁψάμενος ἐνσημανεῖ· καίτοι
[2, 2]   ζῶσι, τὸ δὲ ζῷον διὰ  τὴν   αἴσθησιν πρώτως· καὶ γὰρ τὰ
[2, 9]   τὸ χρῶμα. Αἴτιον δ' ὅτι  τὴν   αἴσθησιν ταύτην οὐκ ἔχομεν ἀκριβῆ,
[2, 9]   ἁφήν τινα, ταύτην δ' ἔχειν  τὴν   αἴσθησιν τὸν ἄνθρωπον ἀκριβεστάτην· ἐν
[2, 2]   τῶν ὅρων λέγουσιν, ἀλλὰ καὶ  τὴν   αἰτίαν ἐνυπάρχειν καὶ ἐμφαίνεσθαι. Νῦν
[2, 11]   ὕδωρ πρὸς τὴν ὄψιν καὶ  τὴν   ἀκοὴν καὶ τὴν ὄσφρησιν ἔχουσιν,
[2, 2]   δὲ τινάς, τὰ δὲ μίαν  τὴν   ἀναγκαιοτάτην, ἁφήν. Ἐπεὶ δὲ
[2, 9]   ὀσμαί, ἀλλὰ τὰ μὲν ἔχουσι  τὴν   ἀνάλογον ὀσμὴν καὶ χυμόν, λέγω
[2, 11]   τινα λύσιν πρός γε ταύτην  τὴν   ἀπορίαν, ὅτι καὶ ἐπὶ τῶν
[2, 2]   τὰ δὲ ζῷα πάντα φαίνεται  τὴν   ἁπτικὴν αἴσθησιν ἔχοντα· δι' ἣν
[2, 5]   δ' ἐκ τοῦ ἔχειν  τὴν   ἀριθμητικὴν (ἢ τὴν γραμματικήν, μὴ
[2, 2]   Τὸ μὲν οὖν ζῆν διὰ  τὴν   ἀρχὴν ταύτην ὑπάρχει τοῖς ζῶσι,
[2, 4]   οὐ καλῶς εἴρηκε τοῦτο προστιθείς,  τὴν   αὔξησιν συμβαίνειν τοῖς φυτοῖς κάτω
[2, 4]   πρῶτον ἂν δέοι διορίσαι διὰ  τὴν   αὐτὴν αἰτίαν, οἷον περὶ τροφῆς
[2, 5]   ταῖς τῶν αἰσθητῶν, καὶ διὰ  τὴν   αὐτὴν αἰτίαν, ὅτι τὰ αἰσθητὰ
[2, 8]   ἔοικεν ἀνάλογον ἔχειν τῷ περὶ  τὴν   ἁφὴν ὀξεῖ καὶ ἀμβλεῖ· τὸ
[2, 9]   πολλῶν τῶν ζῴων, κατὰ δὲ  τὴν   ἁφὴν πολλῷ τῶν ἄλλων διαφερόντως
[2, 3]   ἔχουσι μίαν γε τῶν αἰσθήσεων,  τὴν   ἁφήν· δ' αἴσθησις ὑπάρχει,
[2, 4]   τέλεια καὶ μὴ πηρώματα  τὴν   γένεσιν αὐτομάτην ἔχει, τὸ ποιῆσαι
[2, 9]   τῆς ὀσμῆς, ἀλλ' ἀκριβεστέραν ἔχομεν  τὴν   γεῦσιν διὰ τὸ εἶναι αὐτὴν
[2, 9]   μὲν γὰρ ἀνάλογον ἔχειν πρὸς  τὴν   γεῦσιν, καὶ ὁμοίως τὰ εἴδη
[2, 8]   καθάπερ τῇ γλώττῃ ἐπί τε  τὴν   γεῦσιν καὶ τὴν διάλεκτον, ὧν
[2, 4]   τἀναντία φερόμενα τὸ πῦρ καὶ  τὴν   γῆν; διασπασθήσεται γάρ, εἰ μή
[2, 4]   κάτω μὲν συρριζουμένοις διὰ τὸ  τὴν   γῆν οὕτω φέρεσθαι κατὰ φύσιν,
[2, 10]   δὲ τὸ μήτε κατάξηρον οὖσαν  τὴν   γλῶτταν αἰσθάνεσθαι μήτε λίαν ὑγράν·
[2, 5]   ἤδη λέγομεν ἐπιστήμονα τὸν ἔχοντα  τὴν   γραμματικήν· ἑκάτερος δὲ τούτων οὐ
[2, 5]   τοῦ ἔχειν τὴν ἀριθμητικὴν (ἢ  τὴν   γραμματικήν, μὴ ἐνεργεῖν δέ, εἰς
[2, 4]   τοῦ ὁμοίου ὑπὸ τοῦ ὁμοίου,  τὴν   δὲ τροφὴν δεῖν μεταβάλλειν καὶ
[2, 1]   οὐκ ἔχει· ζωὴν δὲ λέγομεν  τὴν   δι' αὑτοῦ τροφήν τε καὶ
[2, 8]   ἐπί τε τὴν γεῦσιν καὶ  τὴν   διάλεκτον, ὧν μὲν γεῦσις
[2, 9]   οἱ μὲν γὰρ σκληρόσαρκοι ἀφυεῖς  τὴν   διάνοιαν, οἱ δὲ μαλακόσαρκοι εὐφυεῖς.
[2, 1]   καὶ τὸ σχῆμα, οὐδ' ὅλως  τὴν   ἑκάστου ὕλην καὶ τὸ οὗ
[2, 8]   πρός τε τὴν θερ- μότητα  τὴν   ἐντὸς ὡς ἀναγκαῖον ὄν> (τὸ
[2, 5]   τὰς στερητικὰς διαθέσεις μεταβολὴν καὶ  τὴν   ἐπὶ τὰς ἕξεις καὶ τὴν
[2, 5]   θεωροῦν γὰρ γίνεται τὸ ἔχον  τὴν   ἐπιστήμην, ὅπερ οὐκ ἔστιν
[2, 8]   καὶ τῷ πνεύματι πρός τε  τὴν   θερ- μότητα τὴν ἐντὸς ὡς
[2, 8]   φθάσαι τὴν κίνησιν τοῦ ῥαπίζοντος  τὴν   θρύψιν τοῦ ἀέρος, ὥσπερ ἂν
[2, 8]   τούτοις τοῖς μορίοις ψυχῆς πρὸς  τὴν   καλουμένην ἀρτηρίαν φωνή ἐστιν (οὐ
[2, 8]   τῆς ἀναπνοῆς καὶ περὶ  τὴν   καρδίαν τόπος πρῶτος. Διὸ ἀναγκαῖον
[2, 2]   τῶν μερῶν ἔχει καὶ κίνησιν  τὴν   κατὰ τόπον, εἰ δ' αἴσθησιν,
[2, 8]   πληγῇ, ψοφεῖ· δεῖ γὰρ φθάσαι  τὴν   κίνησιν τοῦ ῥαπίζοντος τὴν θρύψιν
[2, 11]   ὄψιν καὶ τὴν ἀκοὴν καὶ  τὴν   ὄσφρησιν ἔχουσιν, οὕτως ἔχειν πρὸς
[2, 12]   ὀσφραντὸν ὀσμή, εἴ τι ποιεῖ,  τὴν   ὄσφρησιν ὀσμὴ ποιεῖ· ὥστε
[2, 4]   καὶ οὐσία, τροφή (σώζει γὰρ  τὴν   οὐσίαν, καὶ μέχρι τούτου ἔστιν
[2, 1]   γένος ἕν τι τῶν ὄντων  τὴν   οὐσίαν, ταύτης δὲ τὸ μέν,
[2, 11]   ἀὴρ καὶ τὸ ὕδωρ πρὸς  τὴν   ὄψιν καὶ τὴν ἀκοὴν καὶ
[2, 7]   τὸ ἔχον χρῶμα ἐπ' αὐτὴν  τὴν   ὄψιν, οὐκ ὄψεται· ἀλλὰ τὸ
[2, 4]   τροφὴν δύνασθαι πέττεσθαι, ἐργάζεται δὲ  τὴν   πέψιν τὸ θερμόν· διὸ πᾶν
[2, 8]   ἀνακλάσει πολλὰς ποιεῖ πληγὰς μετὰ  τὴν   πρώτην, ἀδυνατοῦντος ἐξελθεῖν τοῦ κινηθέντος.
[2, 11]   αἰσθητήριον οὐκ αἰσθάνεται, ἐπὶ δὲ  τὴν   σάρκα ἐπιτιθεμένων αἰσθάνεται· ὥστε τὸ
[2, 11]   νῦν εἴ τίς τι> περὶ  τὴν   σάρκα περιτείνειεν οἷον ὑμένα ποιήσας,
[2, 5]   δύο τρόπους εἶναι ἀλλοιώσεως,  τήν   τε ἐπὶ τὰς στερητικὰς διαθέσεις
[2, 7]   τοῦτο γάρ ἐστι καὶ παρὰ  τὴν   τοῦ λόγου ἐνάργειαν καὶ παρὰ
[2, 1]   στόματι ἀνάλογον· ἄμφω γὰρ ἕλκει  τὴν   τροφήν. Εἰ δή τι κοινὸν
[2, 4]   δὲ πεπεμμένη, ἀμφοτέρως ἂν ἐνδέχοιτο  τὴν   τροφὴν λέγειν· μὲν γὰρ
[2, 9]   τούτων ἔνια πόρρωθεν ἀπαντᾷ πρὸς  τὴν   τροφὴν ὕποσμα γινόμενα. Διὸ καὶ
[2, 5]   τὴν ἐπὶ τὰς ἕξεις καὶ  τὴν   φύσιν. Οῦ δ' αἰσθητικοῦ
[2, 8]   ἐν ἑτέροις εἰρήσεται) καὶ πρὸς  τὴν   φωνὴν ὅπως ὑπάρχῃ τὸ εὖ.
[2, 1]   ἐπιστήμη· ἐν γὰρ τῷ ὑπάρχειν  τὴν   ψυχὴν καὶ ὕπνος καὶ ἐγρήγορσίς
[2, 1]   ὑποκείμενον καὶ ὕλη. Ἀναγκαῖον ἄρα  τὴν   ψυχὴν οὐσίαν εἶναι ὡς εἶδος
[2, 1]   Ἔστι δὲ οὐ τὸ ἀποβεβληκὸς  τὴν   ψυχὴν τὸ δυνάμει ὂν ὥστε
[2, 11]   αἰσθανόμεθα, ἀλλὰ τῶν ὑπερβολῶν, ὡς  τῆς   αἰσθήσεως οἷον μεσότητός τινος οὔσης
[2, 8]   δ' ἐστὶν αὐτοῦ μεταξὺ καὶ  τῆς   ἀκοῆς ἐμποιῆσαι ψόφον ἐνεργείᾳ) γίνεται
[2, 8]   πεζὰ τῶν ἄλλων. Δεῖται δὲ  τῆς   ἀναπνοῆς καὶ περὶ τὴν
[2, 4]   ἁπλῶς αἰτία τῆς τροφῆς καὶ  τῆς   αὐξήσεως εἶναι· καὶ γὰρ αὐτὸ
[2, 2]   δὲ τὸ θρεπτικὸν δύναται χωρίζεσθαι  τῆς   ἁφῆς καὶ πάσης αἰσθήσεως, οὕτως
[2, 11]   ἐπὶ τῶν ἄλλων) καὶ ἐπὶ  τῆς   ἁφῆς μήτε θερμὸν μήτε ψυχρόν.
[2, 11]   αἰσθητήρια ἕτερα ὄντα. Ἐπὶ δὲ  τῆς   ἁφῆς τοῦτο νῦν ἄδηλον· ἐξ
[2, 10]   φαῦλον ἔχον χυμὸν φθαρτικὸν  τῆς   γεύσεως. Δοκεῖ δ' εἶναι ἀρχὴ
[2, 10]   τοῦ μὲν φαύλη καὶ φθαρτική  {τῆς   γεύσεως} τοῦ δὲ κατὰ φύσιν)
[2, 7]   φωτὸς καὶ γιγνομένου ποτὲ μεταξὺ  τῆς   γῆς καὶ τοῦ περιέχοντος, ἡμᾶς
[2, 11]   δ' ὅτι πλείους ἐπὶ  τῆς   γλώττης ἁφή· ἁπάντων γὰρ τῶν
[2, 2]   χωριζόμενα ἀπ' ἀλλήλων, ὡς οὔσης  τῆς   ἐν αὐτοῖς ψυχῆς ἐντελεχείᾳ μὲν
[2, 11]   αἰσθήσεως οἷον μεσότητός τινος οὔσης  τῆς   ἐν τοῖς αἰσθητοῖς ἐναντιώσεως. Καὶ
[2, 8]   πληγὴ τοῦ ἀναπνεομένου ἀέρος ὑπὸ  τῆς   ἐν τούτοις τοῖς μορίοις ψυχῆς
[2, 5]   ὅτι τοῦ μὲν τὰ ποιητικὰ  τῆς   ἐνεργείας ἔξωθεν, τὸ ὁρατὸν καὶ
[2, 2]   Περὶ δὲ τοῦ νοῦ καὶ  τῆς   θεωρητικῆς δυνάμεως οὐδέν πω φανερόν,
[2, 11]   εἶναι· λείπεται δὴ μικτὸν ἐκ  τῆς   καὶ τούτων εἶναι, οἷον βούλεται
[2, 8]   ἀκριβῶς αἰσθάνηται πάσας τὰς διαφορὰς  τῆς   κινήσεως. Διὰ ταῦτα δὲ καὶ
[2, 9]   τὰς λεγομένας. Ἀλλ' ἀδύνατον, εἴπερ  τῆς   ὀσμῆς αἰσθάνεται· γὰρ τοῦ
[2, 9]   τὰ εἴδη τῶν χυμῶν τοῖς  τῆς   ὀσμῆς, ἀλλ' ἀκριβεστέραν ἔχομεν τὴν
[2, 2]   τὸ ὑποκείμενον. Τριχῶς γὰρ λεγομένης  τῆς   οὐσίας, καθάπερ εἴπομεν, ὧν τὸ
[2, 2]   αἴτιον. Λέγομεν οὖν, ἀρχὴν λαβόντες  τῆς   σκέψεως, διωρίσθαι τὸ ἔμψυχον τοῦ
[2, 7]   ἔστι δὲ τὸ σκότος στέρησις  τῆς   τοιαύτης ἕξεως ἐκ διαφανοῦς, ὥστε
[2, 3]   ἡδέος ὄρεξις αὕτη. Ἔτι δὲ  τῆς   τροφῆς αἴσθησιν ἔχουσιν· γὰρ
[2, 3]   αἴσθησιν ἔχουσιν· γὰρ ἁφὴ  τῆς   τροφῆς αἴσθησις· ξηροῖς γὰρ καὶ
[2, 4]   τοῦ πυρὸς φύσις ἁπλῶς αἰτία  τῆς   τροφῆς καὶ τῆς αὐξήσεως εἶναι·
[2, 4]   τρεφομένου, ἀλλ' οὐ τοῦτο ὑπὸ  τῆς   τροφῆς, ὥσπερ οὐδ' τέκτων
[2, 4]   ὥσπερ οὐδ' τέκτων ὑπὸ  τῆς   ὕλης, ἀλλ' ὑπ' ἐκεί- νου
[2, 12]   τῶν αἰσθητῶν, ἀλλὰ πάσχειν μετὰ  τῆς   ὕλης. Ἀπορήσειε δ' ἄν τις
[2, 12]   δεκτικὸν τῶν αἰσθητῶν εἰδῶν ἄνευ  τῆς   ὕλης, οἷον κηρὸς τοῦ
[2, 3]   ἐκ τούτων. ~(Τῶν δὲ δυνάμεων  τῆς   ψυχῆς αἱ λεχθεῖσαι τοῖς μὲν
[2, 4]   σώζει. Ὥσθ' μὲν τοιαύτη  τῆς   ψυχῆς ἀρχὴ δύναμίς ἐστιν οἵα
[2, 4]   Ἐπεὶ δ' αὐτὴ δύναμις  τῆς   ψυχῆς θρεπτικὴ καὶ γεννητική, περὶ
[2, 4]   τὰ τῶν φυτῶν, ὡς ἕνεκα  τῆς   ψυχῆς ὄντα· διττῶς δὲ τὸ
[2, 4]   πάντα γὰρ τὰ φυσικὰ σώματα  τῆς   ψυχῆς ὄργανα, καθάπερ τὰ τῶν
[2, 2]   δὲ λέγομεν τὸ τοιοῦτον μόριον  τῆς   ψυχῆς οὗ καὶ τὰ φυόμενα
[2, 2]   ὁρῶμεν καὶ περὶ ἑτέρας διαφορὰς  τῆς   ψυχῆς συμβαῖνον ἐπὶ τῶν ἐντόμων
[2, 2]   φθαρτοῦ. Τὰ δὲ λοιπὰ μόρια  τῆς   ψυχῆς φανερὸν ἐκ τούτων ὅτι
[2, 5]   οὐ γίνεται αἴσθησις, καὶ διὰ  τί   ἄνευ τῶν ἔξω οὐ ποιοῦσιν
[2, 7]   λεκτέον τί ἐστιν. Ἔστι δή  τι   διαφανές. Διαφανὲς δὲ λέγω
[2, 10]   ὡς ὕλῃ· τοῦτο δ' ἁπτόν  τι.   Διὸ κἂν εἰ ἐν ὕδατι
[2, 12]   ἕτερον· μέγεθος μὲν γὰρ ἄν  τι   εἴη τὸ αἰσθανόμενον, οὐ μὴν
[2, 7]   ὑπὸ τοῦ μεταξύ, ὥστ' ἀναγκαῖόν  τι   εἶναι μεταξύ· κενοῦ δὲ γενομένου
[2, 4]   ἐπιζητεῖν. Εἰ δὲ χρὴ λέγειν  τί   ἕκαστον αὐτῶν, οἷον τί τὸ
[2, 4]   γῆν; διασπασθήσεται γάρ, εἰ μή  τι   ἔσται τὸ κωλύον· εἰ δ'
[2, 1]   ἐξ ὑπαρχῆς ἐπανίωμεν, πειρώμενοι διορίσαι  τί   ἐστι ψυχὴ καὶ τίς ἂν
[2, 4]   σκέψιν ποιεῖσθαι λαβεῖν ἕκαστον αὐτῶν  τί   ἐστιν, εἶθ' οὕτως περὶ τῶν
[2, 4]   Τύπῳ μὲν οὖν τροφὴ  τί   ἐστιν εἴρηται· διασαφητέον δ' ἐστὶν
[2, 11]   τὸ δὲ πρῶτον αἰσθητήριον ἄλλο  τί   ἐστιν ἐντός. Πᾶσα γὰρ αἴσθησις
[2, 7]   Διὸ περὶ φωτὸς πρῶτον λεκτέον  τί   ἐστιν. Ἔστι δή τι διαφανές.
[2, 9]   εἰρημένων· οὐ γὰρ δῆλον ποῖόν  τί   ἐστιν ὀσμή, οὕτως ὡς
[2, 1]   ἐστιν. Καθόλου μὲν οὖν εἴρηται  τί   ἐστιν ψυχή· οὐσία γὰρ
[2, 2]   λόγοι τῶν ὅρων εἰσίν· οἷον  τί   ἐστιν τετραγωνισμός; τὸ ἴσον
[2, 11]   μόριον· τὸ γὰρ αἰσθάνεσθαι πάσχειν  τι   ἐστίν· ὥστε τὸ ποιοῦν, οἷον
[2, 1]   καθ' αὑτὸ οὐκ ἔστι τόδε  τι,   ἕτερον δὲ μορφὴν καὶ εἶδος,
[2, 12]   τὸ ὀσμᾶσθαι παρὰ τὸ πάσχειν  τι;   τὸ μὲν ὀσμᾶσθαι αἰσθάνεσθαι,
[2, 10]   μήτε ἀδύνατον ὑγραίνεσθαι· πάσχει γάρ  τι   γεῦσις ὑπὸ τοῦ γευστοῦ,
[2, 4]   τὸ μεταξύ. Ἔτι πάσχει  τι   τροφὴ ὑπὸ τοῦ τρεφομένου,
[2, 2]   ἄνευ σώματος εἶναι μήτε σῶμά  τι   ψυχή· σῶμα μὲν γὰρ
[2, 11]   αἰσθανόμεθα τῷ τὸ μεταξὺ ποιεῖν  τι   ἡμᾶς, τῶν δὲ ἁπτῶν οὐχ
[2, 1]   Οὐ γὰρ τοιούτου σώματος τὸ  τί   ἦν εἶναι καὶ λόγος
[2, 1]   τὸν λόγον. Τοῦτο δὲ τὸ  τί   ἦν εἶναι τῷ τοιῳδὶ σώματι,
[2, 2]   γὰρ οὐκ ἔστι, σώματος δέ  τι,   καὶ διὰ τοῦτο ἐν σώματι
[2, 8]   ἐνέργειαν ψόφος ἀεί τινος πρός  τι   καὶ ἔν τινι· πληγὴ γάρ
[2, 8]   πᾶν ψοφεῖ τύπτοντός τινος καί  τι   καὶ ἔν τινι, τοῦτο δ'
[2, 2]   καὶ ὑγίεια μορφὴ καὶ εἶδός  τι   καὶ λόγος καὶ οἷον ἐνέργεια
[2, 4]   ἔμψυχον, αὐξητικόν, δὲ τόδε  τι   καὶ οὐσία, τροφή (σώζει γὰρ
[2, 7]   οὐδενός (εἴη γὰρ ἂν σῶμά  τι   καὶ οὕτως) ἀλλὰ πυρὸς
[2, 10]   ~(Τὸ δὲ γευστόν ἐστιν ἁπτόν  τι·   καὶ τοῦτ' αἴτιον τοῦ μὴ
[2, 1]   καθ' ἣν ἤδη λέγεται τόδε  τι,   καὶ τρίτον τὸ ἐκ τούτων.
[2, 5]   πάσχειν. Ἔχει δ' ἀπορίαν διὰ  τί   καὶ τῶν αἰσθήσεων αὐτῶν οὐ
[2, 1]   ἕλκει τὴν τροφήν. Εἰ δή  τι   κοινὸν ἐπὶ πάσης ψυχῆς δεῖ
[2, 5]   βουληθεὶς δυνατὸς θεωρεῖν, ἂν μή  τι   κωλύσῃ τῶν ἔξωθεν· δ'
[2, 11]   αἴσθησις, οἷον εἴ τις σῶμά  τι   λευκὸν ἐπὶ τοῦ ὄμματος θείη
[2, 7]   τι ὑπάρχει ἓν καὶ ταὐτόν.  Τί   μὲν οὖν τὸ διαφανὲς καὶ
[2, 12]   τὰ φυτὰ οὐκ αἰσθάνεται, ἔχοντά  τι   μόριον ψυχικὸν καὶ πάσχοντά τι
[2, 11]   ἐστὶ δύο σωμάτων μεταξὺ σῶμά  τι,   οὐκ ἐνδέχεται ταῦτα ἀλλήλων ἅπτεσθαι,
[2, 12]   (ὄζει γὰρ ὥσπερ παθών τι)  τί   οὖν ἐστι τὸ ὀσμᾶσθαι παρὰ
[2, 7]   ὀσμῆς δ' ἀνώνυμον· κοινὸν γάρ  τι   πάθος ἐπ' ἀέρος καὶ ὕδατος
[2, 11]   Καὶ γὰρ νῦν εἴ τίς  τι>   περὶ τὴν σάρκα περιτείνειεν οἷον
[2, 12]   δὲ τὸ ὀσφραντὸν ὀσμή, εἴ  τι   ποιεῖ, τὴν ὄσφρησιν ὀσμὴ
[2, 12]   σφόδρα τῶν χορδῶν) καὶ διὰ  τί   ποτε τὰ φυτὰ οὐκ αἰσθάνεται,
[2, 12]   δ' ἐκ τούτων καὶ διὰ  τί   ποτε τῶν αἰσθητῶν αἱ ὑπερβολαὶ
[2, 11]   τὸ ἔμψυχον σῶμα· δεῖ γάρ  τι   στερεὸν εἶναι· λείπεται δὴ μικτὸν
[2, 12]   ἀήρ (ὄζει γὰρ ὥσπερ παθών  τι)   τί οὖν ἐστι τὸ ὀσμᾶσθαι
[2, 4]   λεκτέον τί τὸ νοεῖν καὶ  τί   τὸ αἰσθάνεσθαι· πρότεραι γάρ εἰσι
[2, 11]   πλείους εἰσὶν μία, καὶ  τί   τὸ αἰσθητήριον τὸ τοῦ ἁπτικοῦ,
[2, 4]   εἶναι· μὲν γὰρ ποσόν  τι   τὸ ἔμψυχον, αὐξητικόν, δὲ
[2, 11]   χρῶμα διαφοραὶ τοιαῦται ἕτεραι. Ἀλλὰ  τί   τὸ ἓν τὸ ὑποκείμενον, ὥσπερ
[2, 6]   χρῶμα οὐδ' ὅτι ψόφος, ἀλλὰ  τί   τὸ κεχρωσμένον ποῦ,
[2, 4]   τὸ θρεπτικόν, πρότερον ἔτι λεκτέον  τί   τὸ νοεῖν καὶ τί τὸ
[2, 4]   λέγειν τί ἕκαστον αὐτῶν, οἷον  τί   τὸ νοητικὸν τὸ αἰσθητικὸν
[2, 4]   τοῖς ἔργοις) πρὸς δὲ τούτοις  τί   τὸ συνέχον εἰς τἀναντία φερόμενα
[2, 7]   μὲν οὖν τὸ διαφανὲς καὶ  τί   τὸ φῶς, εἴρηται, ὅτι οὔτε
[2, 6]   τὸ κεχρωσμένον ποῦ,  τί   τὸ ψοφοῦν ποῦ. Τὰ
[2, 3]   νοῦς, οἷον ἀνθρώποις καὶ εἴ  τι   τοιοῦτον ἕτερον ἔστιν τιμιώτερον.
[2, 7]   γὰρ ἀδύνατόν ἐστιν. Πάσχοντος γάρ  τι   τοῦ αἰσθητικοῦ γίνεται τὸ ὁρᾶν·
[2, 2]   τοῦ ζῆν λεγομένου, κἂν ἕν  τι   τούτων ἐνυπάρχῃ μόνον, ζῆν αὐτό
[2, 3]   δὲ χυμὸς οἷον ἥδυσμά  τι   τούτων ἐστίν. Διασαφητέον δὲ περὶ
[2, 3]   ὀσμή, δὲ χυμὸς ἕν  τι   τῶν ἁπτῶν ἐστιν. Πεῖνα δὲ
[2, 1]   αὐτῆς. Λέγομεν δὴ γένος ἕν  τι   τῶν ὄντων τὴν οὐσίαν, ταύτης
[2, 1]   τῷ τοιῳδὶ σώματι, καθάπερ εἴ  τι   τῶν ὀργάνων φυσικὸν ἦν σῶμα,
[2, 12]   ἄν τις εἰ πάθοι ἄν  τι   ὑπ' ὀσμῆς τὸ ἀδύνατον ὀσφρανθῆναι,
[2, 7]   ἄνω σῶμα· καὶ γὰρ τούτῳ  τι   ὑπάρχει ἓν καὶ ταὐτόν. Τί
[2, 12]   τι μόριον ψυχικὸν καὶ πάσχοντά  τι   ὑπὸ τῶν ἁπτῶν (καὶ γὰρ
[2, 8]   τυπτόμενον· ὥστε τὸ ψοφοῦν πρός  τι   ψοφεῖ· πληγὴ δ' οὐ γίνεται
[2, 5]   Ἔστι μὲν γὰρ οὕτως ἐπιστῆμόν  τι   ὡς ἂν εἴποιμεν ἄνθρωπον ἐπιστήμονα
[2, 9]   καὶ τὸ μὲν ἐπ' αὐτῷ  τιθέμενον   τῷ αἰσθητηρίῳ ἀναίσθητον εἶναι κοινὸν
[2, 3]   τι τοιοῦτον ἕτερον ἔστιν  τιμιώτερον.   Δῆλον οὖν ὅτι τὸν αὐτὸν
[2, 9]   ἐπειδὴ οὐκ ἀναπνέουσιν, ἑτέραν ἄν  τιν'   αἴσθησιν ἔχοι παρὰ τὰς λεγομένας.
[2, 1]   χωριστὴ τοῦ σώματος, μέρη  τινὰ   αὐτῆς, εἰ μεριστὴ πέφυκεν, οὐκ
[2, 3]   τίς ἀνθρώπου θηρίου. Διὰ  τίνα   δ' αἰτίαν τῷ ἐφεξῆς οὕτως
[2, 2]   ποιεῖ διαφορὰν τῶν ζῴων) διὰ  τίνα   δ' αἰτίαν, ὕστερον ἐπισκεπτέον. Παραπλήσιον
[2, 10]   μικρὸς ψόφος ἀνήκουστος, τρόπον  τινὰ   καὶ μέγας τε καὶ
[2, 8]   τὸ κέρας· ἀεὶ γὰρ οἰκείαν  τινὰ   κίνησιν ἀὴρ κινεῖται
[2, 11]   ἄλλων ὅσα τοιαῦτα. Ἔχει δέ  τινα   λύσιν πρός γε ταύτην τὴν
[2, 9]   διὰ τὸ εἶναι αὐτὴν ἁφήν  τινα,   ταύτην δ' ἔχειν τὴν αἴσθησιν
[2, 2]   ἅπανθ' ὑπάρχει ταῦτα, τισὶ δὲ  τινὰ   τούτων, ἑτέροις δὲ ἓν μόνον
[2, 4]   ὁμοίῳ. Ὥστε φανερὸν ὅτι λέγουσί  τινα   τρόπον ἀμφότεροι καὶ ὀρθῶς καὶ
[2, 2]   γὰρ ἔχει πάσας, τὰ δὲ  τινάς,   τὰ δὲ μίαν τὴν ἀναγκαιοτάτην,
[2, 3]   πᾶσαι, καθάπερ εἴπομεν, τοῖς δὲ  τινὲς   αὐτῶν, ἐνίοις δὲ μία μόνη.
[2, 5]   ἀλλοίωσίς τις εἶναι. Φασὶ δέ  τινες   καὶ τὸ ὅμοιον ὑπὸ τοῦ
[2, 2]   ὅτι οὐκ ἔστι χωριστά, καθάπερ  τινές   φασιν· τῷ δὲ λόγῳ ὅτι
[2, 11]   ἀήρ· ἐδοκοῦμεν γὰρ ἂν ἑνί  τινι   αἰσθάνεσθαι καὶ ψόφου καὶ χρώματος
[2, 8]   Ἀχελῴῳ, ψοφοῦσι τοῖς βραγχίοις  τινι   ἑτέρῳ τοιούτῳ, φωνὴ δ' ἐστὶ
[2, 2]   ἐνήρμοζον αὐτήν, οὐθὲν προσδιορίζοντες ἐν  τίνι   καὶ ποίῳ, καίπερ οὐδὲ φαινομένου
[2, 8]   τινος πρός τι καὶ ἔν  τινι·   πληγὴ γάρ ἐστιν ποιοῦσα.
[2, 2]   μὲν ὑγιείᾳ τὸ δὲ μορίῳ  τινὶ   τοῦ σώματος καὶ ὅλῳ,
[2, 8]   τινος καί τι καὶ ἔν  τινι,   τοῦτο δ' ἐστὶν ἀήρ, εὐλόγως
[2, 8]   ὕδατος χαλκοῦ καί  τινος   ἄλλου τῶν λείων, ὥστε σκιὰν
[2, 12]   ποιοῦσιν· εἰ γὰρ μή, ὑπὸ  τίνος   ἂν πάσχοι τὰ ἄψυχα καὶ
[2, 2]   ἐντελέχεια ψυχῆς, ἀλλ' αὕτη σώματός  τινος.   Καὶ διὰ τοῦτο καλῶς ὑπολαμβάνουσιν
[2, 8]   Ἀλλ' ἐπεὶ πᾶν ψοφεῖ τύπτοντός  τινος   καί τι καὶ ἔν τινι,
[2, 11]   ὡς τῆς αἰσθήσεως οἷον μεσότητός  τινος   οὔσης τῆς ἐν τοῖς αἰσθητοῖς
[2, 7]   οὕτως) ἀλλὰ πυρὸς τοιούτου  τινὸς   παρουσία ἐν τῷ διαφανεῖ· οὔτε
[2, 8]   κατ' ἐνέργειαν ψόφος ἀεί  τινος   πρός τι καὶ ἔν τινι·
[2, 8]   τὸ τύπτον καὶ μετὰ φαντασίας  τινός·   σημαντικὸς γὰρ δή τις ψόφος
[2, 2]   καὶ τόπῳ, περὶ μὲν  τινῶν   τούτων οὐ χαλεπὸν ἰδεῖν, ἔνια
[2, 11]   χρώματος καὶ ὀσμῆς, καὶ μία  τις   αἴσθησις εἶναι ὄψις ἀκοὴ ὄσφρησις.
[2, 7]   οὐκ ὀρθῶς Ἐμπεδοκλῆς, οὐδ' εἴ  τις   ἄλλος οὕτως εἴρηκεν, ὡς φερομένου
[2, 10]   ποτὸν καὶ ἄποτον (γεῦσις γάρ  τις   ἀμφοτέρου· ἀλλὰ τοῦ μὲν φαύλη
[2, 2]   καὶ διανοούμεθα πρώτως- ὥστε λόγος  τις   ἂν εἴη καὶ εἶδος, ἀλλ'
[2, 1]   διορίσαι τί ἐστι ψυχὴ καὶ  τίς   ἂν εἴη κοινότατος λόγος αὐτῆς.
[2, 4]   καὶ ἐν τοῖς ζῴοις ὑπολάβοι  τις   ἂν τοῦτο εἶναι τὸ ἐργαζόμενον.
[2, 3]   ψυχή, οἷον τίς φυτοῦ καὶ  τίς   ἀνθρώπου θηρίου. Διὰ τίνα
[2, 5]   γὰρ ἔστιν κίνησις ἐνέργειά  τις,   ἀτελὴς μέντοι, καθάπερ ἐν ἑτέροις
[2, 12]   τῆς ὕλης. Ἀπορήσειε δ' ἄν  τις   εἰ πάθοι ἄν τι ὑπ'
[2, 11]   μὴ ἀντιστρέφειν. Ἀπορήσειε δ' ἄν  τις,   εἰ πᾶν σῶμα βάθος ἔχει,
[2, 4]   μὲν γὰρ αἴσθησις ἀλλοίωσίς  τις   εἶναι δοκεῖ, αἰσθάνεται δ' οὐθὲν
[2, 5]   καθάπερ εἴρηται· δοκεῖ γὰρ ἀλλοίωσίς  τις   εἶναι. Φασὶ δέ τινες καὶ
[2, 3]   κόν. Ὥστε καθ' ἕκαστον ζητητέον,  τίς   ἑκάστου ψυχή, οἷον τίς φυτοῦ
[2, 7]   ἑκάτερον· ὅταν δ' ἐπ' αὐτό  τις   ἐπιθῇ τὸ αἰσθητήριον τὸ ψοφοῦν
[2, 2]   ἐγγίνεσθαι. Ὅτι μὲν οὖν ἐντελέχειά  τίς   ἐστι καὶ λόγος τοῦ δύναμιν
[2, 6]   πάσαις· καὶ γὰρ ἁφῇ κίνησίς  τίς   ἐστιν αἰσθητὴ καὶ ὄψει. Κατὰ
[2, 8]   διωρίσθω. δὲ φωνὴ ψόφος  τίς   ἐστιν ἐμψύχου· τῶν γὰρ ἀψύχων
[2, 8]   τοῦτ' εὐλόγως, εἴπερ ἀέρος κίνησίς  τίς   ἐστιν ψόφος) ἀλλ' οἱ
[2, 7]   δὲ τούτου φανερόν· ἐὰν γάρ  τις   θῇ τὸ ἔχον χρῶμα ἐπ'
[2, 10]   πρώτου ὑγροῦ, ὥσπερ ὅταν προγευματίσας  τις   ἰσχυροῦ χυμοῦ γεύηται ἑτέρου, καὶ
[2, 12]   αἴσθησις μέγεθός ἐστιν, ἀλλὰ λόγος  τις   καὶ δύναμις ἐκείνου. Φανερὸν δ'
[2, 8]   ἀφαλλόμενα ἀπὸ τῶν λείων, ὅταν  τις   κρούσῃ. Οὐ δὴ πᾶν, ὥσπερ
[2, 8]   ψόφος· μὲν γὰρ ἐνέργειά  τις,   δὲ δύναμις· τὰ μὲν
[2, 11]   γένοιτ' ἂν αἴσθησις, οἷον εἴ  τις   σῶμά τι λευκὸν ἐπὶ τοῦ
[2, 11]   θιγγανομένων. Καὶ γὰρ νῦν εἴ  τίς   τι> περὶ τὴν σάρκα περιτείνειεν
[2, 5]   πάσχειν, ἀλλὰ τὸ μὲν φθορά  τις   ὑπὸ τοῦ ἐναντίου, τὸ δὲ
[2, 8]   σωρὸν ὁρμαθὸν ψάμμου τύπτοι  τις   φερόμενον ταχύ. Ἠχὼ δὲ γίνεται
[2, 7]   ἀὴρ διαφανές, ἀλλ' ὅτι ἔστι  τις   φύσις ἐνυπάρχουσα αὐτὴ ἐν
[2, 3]   ζητητέον, τίς ἑκάστου ψυχή, οἷον  τίς   φυτοῦ καὶ τίς ἀνθρώπου
[2, 8]   φαντασίας τινός· σημαντικὸς γὰρ δή  τις   ψόφος ἐστὶν φωνή) καὶ
[2, 2]   τῶν ζῴων ἅπανθ' ὑπάρχει ταῦτα,  τισὶ   δὲ τινὰ τούτων, ἑτέροις δὲ
[2, 4]   αὐξάνεσθαι καὶ τρέφεσθαι. Δοκεῖ δέ  τισιν   τοῦ πυρὸς φύσις ἁπλῶς
[2, 1]   σῶμα. Ὡς μὲν οὖν  τμῆσις   καὶ ὅρασις, οὕτω καὶ
[2, 5]   ὢν καὶ κυρίως ἐπιστάμενος τόδε  τὸ   Α. Ἀμφότεροι μὲν οὖν οἱ
[2, 8]   ὅταν, ἀέρος ἑνὸς γενομένου διὰ  τὸ   ἀγγεῖον τὸ διορίσαν καὶ κωλῦσαν
[2, 9]   καὶ φαύλην. Ὁμοίως δὲ καὶ  τὸ   ἄγευστον λέγεται. Ἔστι δὲ καὶ
[2, 12]   πάθοι ἄν τι ὑπ' ὀσμῆς  τὸ   ἀδύνατον ὀσφρανθῆναι, ὑπὸ χρώματος
[2, 10]   λέγεται, ὥσπερ καὶ ἐπ' ἄλλων  τὸ   ἀδύνατον, τὸ δ' ἐὰν πεφυκὸς
[2, 2]   τοῦτο μόνον ἐνδέχεσθαι χωρίζεσθαι, καθάπερ  τὸ   ἀΐδιον τοῦ φθαρτοῦ. Τὰ δὲ
[2, 5]   ἐντελεχείᾳ πυρὸς ὄντος. Ἐπειδὴ δὲ  τὸ   αἰσθάνεσθαι λέγομεν διχῶς (τό τε
[2, 4]   τί τὸ νοεῖν καὶ τί  τὸ   αἰσθάνεσθαι· πρότεραι γάρ εἰσι τῶν
[2, 5]   ἔχει ἤδη, ὥσπερ ἐπιστήμην, καὶ  τὸ   αἰσθάνεσθαι. Τὸ κατ' ἐνέργειαν δὲ
[2, 2]   καὶ δοξαστικῷ ἕτερον, εἴπερ καὶ  τὸ   αἰσθάνεσθαι τοῦ δοξάζειν, ὁμοίως δὲ
[2, 12]   μὲν γὰρ ἄν τι εἴη  τὸ   αἰσθανόμενον, οὐ μὴν τό γε
[2, 10]   ὑγρὸν τὸ γευστόν, ἀνάγκη καὶ  τὸ   αἰσθητήριον αὐτοῦ μήτε ὑγρὸν εἶναι
[2, 11]   ὡς οὐκ ἔστιν ἐν τούτῳ  τὸ   αἰσθητήριον (εἰ δὲ καὶ συμφυὲς
[2, 11]   ἔστιν ἔνδηλον. Πότερον δ' ἐστὶ  τὸ   αἰσθητήριον ἐντός, οὔ, ἀλλ'
[2, 7]   τούτου δὲ συνεχοῦς ὄντος κινεῖται  τὸ   αἰσθητήριον. Οὐ γὰρ καλῶς τοῦτο
[2, 11]   τῶν ἄλλων· ἐπιτιθεμένων γὰρ ἐπὶ  τὸ   αἰσθητήριον οὐκ αἰσθάνεται, ἐπὶ δὲ
[2, 11]   εἰσὶν μία, καὶ τί  τὸ   αἰσθητήριον τὸ τοῦ ἁπτικοῦ, πότερον
[2, 7]   δ' ἐπ' αὐτό τις ἐπιθῇ  τὸ   αἰσθητήριον τὸ ψοφοῦν τὸ
[2, 9]   τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων παρὰ  τὸ   αἰσθητήριον τοῦτο εἶναι εὐφυεῖς καὶ
[2, 9]   Ἔοικε δὲ τοῖς ἀνθρώποις διαφέρειν  τὸ   αἰσθητήριον τοῦτο πρὸς τὸ τῶν
[2, 11]   ὄσφρησιν ἔχουσιν, οὕτως ἔχειν πρὸς  τὸ   αἰσθητήριον ὥσπερ ἐκείνων ἕκαστον. Αὐτοῦ
[2, 3]   ἑτέροις δὲ τοῦτό τε καὶ  τὸ   αἰσθητικόν. Εἰ δὲ τὸ αἰσθητικόν,
[2, 5]   ἐν ἡλικίᾳ ὄντα, οὕτως ἔχει  (τὸ   αἰσθητικόν. Ἐπεὶ δ' ἀνώνυμος αὐτῶν
[2, 4]   οἷον τί τὸ νοητικὸν  τὸ   αἰσθητικὸν τὸ θρεπτικόν, πρότερον
[2, 1]   αἴσθησις πρὸς τὸ ὅλον σῶμα  τὸ   αἰσθητικόν, τοιοῦτον. Ἔστι δὲ
[2, 3]   καὶ τὸ αἰσθητικόν. Εἰ δὲ  τὸ   αἰσθητικόν, καὶ τὸ ὀρ^