HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, De l'âme, livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ο  =  170 formes différentes pour 799 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Pages
[2, 8]   διορίσαν καὶ κωλῦσαν θρυφθῆναι, πάλιν     ἀὴρ ἀπωσθῇ, ὥσπερ σφαῖρα. Ἔοικε
[2, 8]   ἔμψυχον† Αὐτὸς μὲν δὴ ἄψοφον     ἀὴρ διὰ τὸ εὔθρυπτον· ὅταν
[2, 11]   ἂν εἰ κύκλῳ ἡμῖν περιεπεφύκει     ἀήρ· ἐδοκοῦμεν γὰρ ἂν ἑνί
[2, 8]   δὲ γίνεται ὅταν ὑπομένῃ πληγεὶς     ἀὴρ καὶ μὴ διαχυθῇ. Διὸ
[2, 11]   σὰρξ καὶ γλῶττα, ὡς     ἀὴρ καὶ τὸ ὕδωρ πρὸς
[2, 11]   διαφορὰν τῶν ἁπτῶν, οἷον πέπονθεν     ἀήρ, καὶ τῶν ἁπτῶν αἱ
[2, 8]   ἀεὶ γὰρ οἰκείαν τινὰ κίνησιν     ἀὴρ κινεῖται ἐν τοῖς
[2, 8]   ζῷον ἀκούει, οὐδὲ πάντῃ διέρχεται     ἀήρ· οὐ γὰρ πάντῃ ἔχει
[2, 8]   οὐκ ἔστι δὲ ψόφου κύριος     ἀὴρ οὐδὲ τὸ ὕδωρ, ἀλλὰ
[2, 8]   ἀκούειν. Δοκεῖ γὰρ εἶναι κενὸν     ἀήρ, οὗτος δ' ἐστὶν
[2, 11]   τῷ ἀέρι (ὁμοίως γὰρ ἔχει     ἀὴρ πρὸς τὰ ἐν αὐτῷ
[2, 5]   ἂν εἴποιμεν ἄνθρωπον ἐπιστήμονα ὅτι     ἄνθρωπος τῶν ἐπιστημόνων καὶ ἐχόντων
[2, 11]   τοῦ ἁπτοῦ καὶ περὶ ἁφῆς     αὐτὸς λόγος· εἰ γὰρ
[2, 10]   καὶ μέγας τε καὶ     βίαιος) ἀόρατον δὲ τὸ μὲν
[2, 1]   ὁμωνύμως, καθάπερ λίθινος καὶ     γεγραμμένος. Δεῖ δὴ λαβεῖν τὸ
[2, 12]   τὸ μὲν ὀσμᾶσθαι αἰσθάνεσθαι,     δ' ἀὴρ παθὼν ταχέως αἰσθητὸς
[2, 9]   εἰ πάντα μὲν ὁμοίως ὀσμᾶται,     δ' ἄνθρωπος ἀναπνέων μέν, μὴ
[2, 12]   οἷόν τε πάσχειν ὑπ' ὀσμῆς  (ὁ   δ' αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ
[2, 7]   διαφανὲς ὑπὸ τούτου γίνεται διαφανές.     δ' αὐτὸς λόγος καὶ περὶ
[2, 5]   πολλάκις ἐξ ἐναντίας μεταβαλὼν ἕξεως,     δ' ἐκ τοῦ ἔχειν τὴν
[2, 8]   θρύπτεσθαι, τούτου κίνησις ψόφος.     δ' ἐν τοῖς ὠσὶν ἐγκατῳκοδόμηται
[2, 5]   μή τι κωλύσῃ τῶν ἔξωθεν·     δ' ἤδη θεωρῶν, ἐντελεχείᾳ ὢν
[2, 5]   γένος τοιοῦτον καὶ ὕλη,     δ' ὅτι βουληθεὶς δυνατὸς θεωρεῖν,
[2, 1]   ὀφθαλμοῦ κατὰ τὸν λόγον  (ὁ   δ' ὀφθαλμὸς ὕλη ὄψεως) ἧς
[2, 1]   μὲν ἐγρήγορσις τῷ θεωρεῖν,     δ' ὕπνος τῷ ἔχειν καὶ
[2, 8]   μὲν γὰρ ἐνέργειά τις,     δὲ δύναμις· τὰ μὲν γὰρ
[2, 2]   τοιοῦτος ὅρος λόγος τοῦ συμπεράσματος·     δὲ λέγων ὅτι ἐστὶν
[2, 9]   ὥσπερ χυμὸς μὲν γλυκὺς     δὲ πικρός, οὕτω καὶ ὀσμαί,
[2, 4]   ἀλλ' ὑπ' ἐκεί- νου αὕτη·     δὲ τέκτων μεταβάλλει μόνον εἰς
[2, 2]   ἴσον ἑτερομήκει ὀρθογώνιον εἶναι ἰσόπλευρον.     δὲ τοιοῦτος ὅρος λόγος τοῦ
[2, 3]   ψόφος οὐδὲ χρῶμα οὐδὲ ὀσμή,     δὲ χυμὸς ἕν τι τῶν
[2, 3]   δὲ δίψα ὑγροῦ καὶ ψυχροῦ·     δὲ χυμὸς οἷον ἥδυσμά τι
[2, 11]   ἀλλ' ἅμα τῷ μεταξύ, ὥσπερ     δι' ἀσπίδος πληγείς· οὐ γὰρ
[2, 8]   ἀέρι εἶναι, κινουμένου τοῦ ἔξω     εἴσω κινεῖται. Διόπερ οὐ πάντῃ
[2, 8]   τινὰ κίνησιν ἀὴρ κινεῖται     ἐν τοῖς ὠσίν, ἀλλ'
[2, 1]   ἔχον· τὸ δὲ σπέρμα καὶ     καρπὸς τὸ δυνάμει τοιονδὶ σῶμα.
[2, 8]   ἐμποιῆσαι ψόφον ἐνεργείᾳ) γίνεται δ'     κατ' ἐνέργειαν ψόφος ἀεί τινος
[2, 8]   ἀλλὰ κατέχοντα· κινεῖ γὰρ τούτῳ     κατέχων. Φανερὸν δὲ καὶ διότι
[2, 12]   εἰδῶν ἄνευ τῆς ὕλης, οἷον     κηρὸς τοῦ δακτυλίου ἄνευ τοῦ
[2, 1]   οὐκέτ' ὀφθαλμός, πλὴν ὁμωνύμως, καθάπερ     λίθινος καὶ γεγραμμένος. Δεῖ
[2, 1]   τὸ τί ἦν εἶναι καὶ     λόγος ψυχή, ἀλλὰ φυσικοῦ
[2, 12]   τοῦ αἰσθητηρίου κίνησις, λύεται     λόγος- τοῦτο δ' ἦν
[2, 10]   ψόφος ἀνήκουστος, τρόπον τινὰ καὶ     μέγας τε καὶ βίαιος)
[2, 7]   ζῴων ἔχειν αἴσθησιν ὀσμῆς. Ἀλλ'     μὲν ἄνθρωπος, καὶ τῶν πεζῶν
[2, 8]   Ἔστι δὲ διττὸς ψόφος·     μὲν γὰρ ἐνέργειά τις,
[2, 9]   εὐφυεῖς. (Ἔστι δ' ὥσπερ χυμὸς     μὲν γλυκὺς δὲ πικρός,
[2, 5]   ὄντες, ἐνεργείᾳ γίνονται ἐπιστήμονες, (ἀλλ'     μὲν διὰ μαθήσεως ἀλλοιωθεὶς καὶ
[2, 5]   αὐτὸν τρόπον δυνατός ἐστιν, ἀλλ'     μὲν ὅτι τὸ γένος τοιοῦτον
[2, 8]   καὶ ὅσα λεῖα καὶ κοῖλα·     μὲν χαλκὸς ὅτι λεῖος, τὰ
[2, 12]   ἐν οἷς ἐστίν, οἷον ἀὴρ     μετὰ βροντῆς διίστησι τὸ ξύλον.
[2, 10]   ὄψις τοῦ λαμπροῦ (ὥσπερ γὰρ     μικρὸς ψόφος ἀνήκουστος, τρόπον τινὰ
[2, 4]   ψυχὴ αἰτία· ὥσπερ γὰρ     νοῦς ἕνεκά του ποιεῖ, τὸν
[2, 1]   τὸ λεχθέν. Εἰ γὰρ ἦν     ὀφθαλμὸς ζῷον, ψυχὴ ἂν ἦν
[2, 8]   Δεῖται δὲ τῆς ἀναπνοῆς καὶ     περὶ τὴν καρδίαν τόπος πρῶτος.
[2, 3]   ἕτερος λόγος. Ὅτι μὲν οὖν     περὶ τούτων ἑκάστου λόγος, οὗτος
[2, 8]   ἀήρ, οὗτος δ' ἐστὶν     ποιῶν ἀκούειν, ὅταν κινηθῇ συνεχὴς
[2, 4]   ὑπὸ τῆς τροφῆς, ὥσπερ οὐδ'     τέκτων ὑπὸ τῆς ὕλης, ἀλλ'
[2, 2]   δὲ λέγων ὅτι ἐστὶν     τετραγωνισμὸς μέσης εὕρεσις τοῦ πράγματος
[2, 2]   ὅρων εἰσίν· οἷον τί ἐστιν     τετραγωνισμός; τὸ ἴσον ἑτερομήκει ὀρθογώνιον
[2, 12]   ὥσπερ καὶ συμφωνία καὶ     τόνος κρουομένων σφόδρα τῶν χορδῶν)
[2, 8]   εὖ. Ὄργανον δὲ τῇ ἀναπνοῇ     φάρυγξ· οὗ δ' ἕνεκα τὸ
[2, 10]   τὸ ὁρατόν, οὕτω τὸ γευστὸν     χυμός. Οὐθὲν δὲ ποιεῖ χυμοῦ
[2, 10]   τὸ σῶμα δὲ ἐν     χυμός, τὸ γευστόν, ἐν ὑγρῷ
[2, 9]   ὀσμὴ τοῦ ξηροῦ (ὥσπερ     χυμὸς τοῦ ὑγροῦ) τὸ δὲ
[2, 8]   εἴπερ ἀέρος κίνησίς τίς ἐστιν     ψόφος) ἀλλ' οἱ λεγόμενοι φωνεῖν,
[2, 8]   ἐν τοῖς ὠσίν, ἀλλ'     ψόφος ἀλλότριος καὶ οὐκ ἴδιος.
[2, 9]   ἐστιν ὀσμή, οὕτως ὡς     ψόφος τὸ χρῶμα. Αἴτιον
[2, 8]   τρόπον δ' ἕτερον; ἔστι γὰρ     ψόφος κίνησις τοῦ δυναμένου κινεῖσθαι
[2, 8]   ἀκοῆς διορίσωμεν. Ἔστι δὲ διττὸς     ψόφος· μὲν γὰρ ἐνέργειά
[2, 8]   εἴπομεν, οὐ τῶν τυχόντων πληγὴ     ψόφος· οὐθένα γὰρ ποιεῖ ψόφον
[2, 1]   δυνάμει ζωὴν ἔχοντος. (Τοιοῦτον δὲ     ἂν ὀργανικόν. (Ὄργανα δὲ
[2, 9]   τὸν ἀέρα δεχομένοις ἔχειν ἐπικάλυμμα,     ἀναπνεόντων ἀποκαλύπτεται, διευρυνομένων τῶν φλεβίων
[2, 7]   χρώματι, οὕτω τῷ ἔχοντι ὀσμὴν     ἐν ἀμφοτέροις ὑπάρχει τούτοις· φαίνεται
[2, 7]   τι διαφανές. Διαφανὲς δὲ λέγω     ἔστι μὲν ὁρατόν, οὐ καθ'
[2, 1]   δὲ τὸ μέν, ὡς ὕλην,     καθ' αὑτὸ οὐκ ἔστι τόδε
[2, 7]   τυγχάνει ὄν· δῆλον δὲ ἔσται     λέγομεν προελθοῦσι. Τὸ γὰρ ὁρατόν
[2, 7]   δ' ἐστὶ χρῶμά τε καὶ     λόγῳ μὲν ἔστιν εἰπεῖν, ἀνώνυμον
[2, 6]   ἑτέρᾳ αἰσθήσει αἰσθάνεσθαι, καὶ περὶ     μὴ ἐνδέχεται ἀπατηθῆναι, οἷον ὄψις
[2, 6]   πασῶν. Λέγω δ' ἴδιον μὲν     μὴ ἐνδέχεται ἑτέρᾳ αἰσθήσει αἰσθάνεσθαι,
[2, 4]   μὴ τρεφόμενον, τρέφεται δ' οὐθὲν     μὴ κοινωνεῖ ζωῆς. (Ἐμπεδοκλῆς δ'
[2, 4]   εἶναι δοκεῖ, αἰσθάνεται δ' οὐθὲν     μὴ μετέχει ψυχῆς, ὁμοίως δὲ
[2, 12]   καὶ οὐ μένει, οἷον ἀήρ  (ὄζει   γὰρ ὥσπερ παθών τι) τί
[2, 7]   αἰσθητήριον τὸ ψοφοῦν τὸ  ὄζον,   οὐδεμίαν αἴσθησιν ποιήσει. Περὶ δὲ
[2, 4]   τρόπους τρεῖς αἰτία· καὶ γὰρ  ὅθεν   κίνησις καὶ οὗ ἕνεκα
[2, 4]   τὸ ᾧ. Ἀλλὰ μὴν καὶ  ὅθεν   πρῶτον κατὰ τόπον κίνησις,
[2, 8]   τῇ γλώττῃ ψοφεῖν καὶ ὡς  οἱ   βήττοντες- ἀλλὰ δεῖ ἔμψυχόν τε
[2, 9]   γὰρ σκληρόσαρκοι ἀφυεῖς τὴν διάνοιαν,  οἱ   δὲ μαλακόσαρκοι εὐφυεῖς. (Ἔστι δ'
[2, 8]   ἀλλ' οἱ λεγόμενοι φωνεῖν, οἷον  οἱ>   ἐν τῷ Ἀχελῴῳ, ψοφοῦσι τοῖς
[2, 8]   κατέχων. Φανερὸν δὲ καὶ διότι  οἱ   ἰχθύες ἄφωνοι· οὐ γὰρ ἔχουσι
[2, 8]   τίς ἐστιν ψόφος) ἀλλ'  οἱ   λεγόμενοι φωνεῖν, οἷον οἱ> ἐν
[2, 2]   ἐμφαίνεσθαι. Νῦν δ' ὥσπερ συμπεράσμαθ'  οἱ   λόγοι τῶν ὅρων εἰσίν· οἷον
[2, 9]   ἀφυεῖς, παρ' ἄλλο δὲ μηδέν·  οἱ   μὲν γὰρ σκληρόσαρκοι ἀφυεῖς τὴν
[2, 4]   Ἀπορίαν δ' ἔχει· φασὶ γὰρ  οἱ   μὲν τὸ ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ
[2, 2]   τὸν ὁριστικὸν λόγον δηλοῦν, ὥσπερ  οἱ   πλεῖστοι τῶν ὅρων λέγουσιν, ἀλλὰ
[2, 2]   σώματι τοιούτῳ, καὶ οὐχ ὥσπερ  οἱ   πρότερον εἰς σῶμα ἐνήρμοζον αὐτήν,
[2, 5]   τὸ Α. Ἀμφότεροι μὲν οὖν  οἱ   πρῶτοι, κατὰ δύναμιν ἐπιστήμονες
[2, 12]   ξύλον. Ἀλλὰ τὰ ἁπτὰ καὶ  οἱ   χυμοὶ ποιοῦσιν· εἰ γὰρ μή,
[2, 4]   τῆς ψυχῆς ἀρχὴ δύναμίς ἐστιν  οἵα   σώζειν τὸ ἔχον αὐτὴν
[2, 12]   ἔχειν μεσότητα, μηδὲ τοιαύτην ἀρχὴν  οἵαν   τὰ εἴδη δέχεσθαι τῶν αἰσθητῶν,
[2, 2]   τῷ δυνάμει ὑπάρχοντι καὶ τῇ  οἰκείᾳ   ὕλῃ πέφυκεν ἐγγίνεσθαι. Ὅτι μὲν
[2, 8]   ὥσπερ τὸ κέρας· ἀεὶ γὰρ  οἰκείαν   τινὰ κίνησιν ἀὴρ κινεῖται
[2, 4]   ὕστερον περὶ αὐτῆς ἐν τοῖς  οἰκείοις   λόγοις. ~(Διωρισμένων δὲ τούτων λέγωμεν
[2, 3]   ἴδιος λόγος, οὐδὲ κατὰ τὸ  οἰκεῖον   καὶ ἄτομον εἶδος, ἀφέντας τὸν
[2, 7]   ἀλλ' οὐδενὸς ὁρᾶται τούτων τὸ  οἰκεῖον   χρῶμα. Δι' ἣν μὲν οὖν
[2, 7]   ἐστιν, ἀλλὰ μόνον ἑκάστου τὸ  οἰκεῖον   χρῶμα· ἔνια γὰρ ἐν μὲν
[2, 3]   περὶ τούτων ἑκάστου λόγος, οὗτος  οἰκειότατος   καὶ περὶ ψυχῆς, δῆλον. ~(Ἀναγκαῖον
[2, 5]   ὥσπερ οὐδὲ τὸν οἰκοδόμον ὅταν  οἰκοδομῇ.   Τὸ μὲν οὖν εἰς ἐντελέχειαν
[2, 5]   φρονῇ, ἀλλοιοῦσθαι, ὥσπερ οὐδὲ τὸν  οἰκοδόμον   ὅταν οἰκοδομῇ. Τὸ μὲν οὖν
[2, 7]   γὰρ καλῶς τοῦτο λέγει Δημόκριτος,  οἰόμενος,   εἰ γένοιτο κενὸν τὸ μεταξύ,
[2, 9]   ὄσφρησις διὰ τοῦ μεταξύ,  οἷον   ἀέρος ὕδατος· καὶ γὰρ
[2, 12]   σώματα, ἀλλ' ἐν οἷς ἐστίν,  οἷον   ἀὴρ μετὰ βροντῆς διίστησι
[2, 12]   πάσχοντα ἀόριστα, καὶ οὐ μένει,  οἷον   ἀήρ (ὄζει γὰρ ὥσπερ παθών
[2, 3]   τὸ διανοητικόν τε καὶ νοῦς,  οἷον   ἀνθρώποις καὶ εἴ τι τοιοῦτον
[2, 9]   ἰσχυρῶν ὀσμῶν ὑφ' ὧνπερ ἄνθρωπος,  οἷον   ἀσφάλτου καὶ θείου καὶ τῶν
[2, 8]   ἀλλὰ καθ' ὁμοιότητα λέγεται φωνεῖν,  οἷον   αὐλὸς καὶ λύρα καὶ ὅσα
[2, 4]   καὶ διαμένει οὐκ αὐτὸ ἀλλ'  οἷον   αὐτό, ἀριθμῷ μὲν οὐχ ἕν,
[2, 4]   δίκαιον, τέλος δὲ τὸ γεννῆσαι  οἷον   αὐτό, εἴη ἂν πρώτη
[2, 11]   τι ἐστίν· ὥστε τὸ ποιοῦν,  οἷον   αὐτὸ ἐνεργείᾳ, τοιοῦτον ἐκεῖνο ποιεῖ,
[2, 4]   ἂν πρώτη ψυχὴ γεννητικὴ  οἷον   αὐτό. Ἐπεὶ δ' ἔστι τρία,
[2, 4]   αὐτομάτην ἔχει, τὸ ποιῆσαι ἕτερον  οἷον   αὐτό, ζῷον μὲν ζῷον, φυτὸν
[2, 11]   ἐκ τῆς καὶ τούτων εἶναι,  οἷον   βούλεται εἶναι σὰρξ καὶ
[2, 9]   ὀσμὴν καὶ χυμόν, λέγω δὲ  οἷον   γλυκεῖαν ὀσμὴν καὶ γλυκὺν χυμόν,
[2, 7]   ἀόρατον τὸ μόλις ὁρώμενον,  οἷον   δοκεῖ τὸ σκοτεινόν. Τοιοῦτον δὲ
[2, 8]   εἴρηται, ψοφεῖ τυπτόμενον καὶ τύπτον,  οἷον   ἐὰν πατάξῃ βελόνη βελόνην, ἀλλὰ
[2, 6]   Κατὰ συμβεβηκὸς δὲ λέγεται αἰσθητόν,  οἷον   εἰ τὸ λευκὸν εἴη Διάρους
[2, 11]   οὔτ' ἐνταῦθα γένοιτ' ἂν αἴσθησις,  οἷον   εἴ τις σῶμά τι λευκὸν
[2, 5]   πεπονθὸς δ' ὡμοίωται καὶ ἔστιν  οἷον   ἐκεῖνο. ~(Λεκτέον δὲ καθ' ἑκάστην
[2, 3]   σχημάτων καὶ ἐπὶ τῶν ἐμψύχων,  οἷον   ἐν τετραγώνῳ μὲν τρίγωνον, ἐν
[2, 11]   ἄλλων αἰσθήσεων εἰσὶν ἐναντιώσεις πλείους,  οἷον   ἐν φωνῇ οὐ μόνον ὀξύτης
[2, 2]   εἶδός τι καὶ λόγος καὶ  οἷον   ἐνέργεια τοῦ δεκτικοῦ, μὲν
[2, 3]   καὶ ψυχροῦ· δὲ χυμὸς  οἷον   ἥδυσμά τι τούτων ἐστίν. Διασαφητέον
[2, 8]   ἀμβλεῖ· τὸ μὲν γὰρ ὀξὺ  οἷον   κεντεῖ, τὸ δ' ἀμβλὺ οἷον
[2, 11]   τῶν ὑπερβολῶν, ὡς τῆς αἰσθήσεως  οἷον   μεσότητός τινος οὔσης τῆς ἐν
[2, 7]   δ' ἐστὶ ταῦτα ἑνὶ ὀνόματι)  οἷον   μύκης, κρέας, κεφαλαὶ ἰχθύων καὶ
[2, 2]   ἐνυπάρχῃ μόνον, ζῆν αὐτό φαμεν,  οἷον   νοῦς, αἴσθησις, κίνησις καὶ στάσις
[2, 12]   αἰσθητῶν εἰδῶν ἄνευ τῆς ὕλης,  οἷον   κηρὸς τοῦ δακτυλίου ἄνευ
[2, 8]   ψόφος) ἀλλ' οἱ λεγόμενοι φωνεῖν,  οἷον   οἱ> ἐν τῷ Ἀχελῴῳ, ψοφοῦσι
[2, 11]   αἴσθησις μιᾶς ἐναντιώσεως εἶναι δοκεῖ,  οἷον   ὄψις λευκοῦ καὶ μέλανος, καὶ
[2, 6]   περὶ μὴ ἐνδέχεται ἀπατηθῆναι,  οἷον   ὄψις χρώματος καὶ ἀκοὴ ψόφου
[2, 1]   τῶν ὀργάνων φυσικὸν ἦν σῶμα,  οἷον   πέλεκυς· ἦν μὲν γὰρ ἂν
[2, 11]   ἔχον πάμπαν διαφορὰν τῶν ἁπτῶν,  οἷον   πέπονθεν ἀήρ, καὶ τῶν
[2, 4]   διορίσαι διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν,  οἷον   περὶ τροφῆς καὶ αἰσθητοῦ καὶ
[2, 8]   γὰρ οὔ φαμεν ἔχειν ψόφον,  οἷον   σπόγγον, ἔρια, τὰ δ' ἔχειν,
[2, 7]   δὲ τῷ σκότει ποιεῖ αἴσθησιν,  οἷον   τὰ πυρώδη φαινόμενα καὶ λάμποντα
[2, 8]   τῶν ζῴων οὐκ ἔχουσι φωνήν,  οἷον   τά τε ἄναιμα καὶ τῶν
[2, 12]   ὥστε τῶν ἀδυνάτων ὀσφρανθῆναι οὐθὲν  οἷόν   τε πάσχειν ὑπ' ὀσμῆς (ὁ
[2, 2]   οἱ λόγοι τῶν ὅρων εἰσίν·  οἷον   τί ἐστιν τετραγωνισμός; τὸ
[2, 4]   χρὴ λέγειν τί ἕκαστον αὐτῶν,  οἷον   τί τὸ νοητικὸν τὸ
[2, 3]   ἕκαστον ζητητέον, τίς ἑκάστου ψυχή,  οἷον   τίς φυτοῦ καὶ τίς ἀνθρώπου
[2, 5]   Τὸ δ' αἰσθητικὸν δυνάμει ἐστὶν  οἷον   τὸ αἰσθητὸν ἤδη ἐντελεχείᾳ, καθάπερ
[2, 10]   ἔχει ἐνεργείᾳ δυνάμει ὑγρότητα,  οἷον   τὸ ἁλμυρόν· εὔτηκτόν τε γὰρ
[2, 7]   διαφανὲς ὑπὸ πυρὸς τοιούτου  οἷον   τὸ ἄνω σῶμα· καὶ γὰρ
[2, 4]   ποιητικόν, οὐ τοῦ τρεφομένου, ἀλλ'  οἷον   τὸ τρεφόμενον· ἤδη γὰρ ἔστιν
[2, 1]   φυτῶν μέρη, ἀλλὰ παντελῶς ἁπλᾶ,  οἷον   τὸ φύλλον περικαρπίου σκέπασμα, τὸ
[2, 10]   ἰσχυροῦ χυμοῦ γεύηται ἑτέρου, καὶ  οἷον   τοῖς κάμνουσι πικρὰ πάντα φαίνεται
[2, 7]   μὲν χρῶμα κινεῖ τὸ διαφανές,  οἷον   τὸν ἀέρα, ὑπὸ τούτου δὲ
[2, 4]   ἀλλήλων, ἀλλ' οὐ πάντα ποσά,  οἷον   ὑγιὲς ἐκ κάμνοντος. Φαίνεται δ'
[2, 11]   τι> περὶ τὴν σάρκα περιτείνειεν  οἷον   ὑμένα ποιήσας, ὁμοίως τὴν αἴσθησιν
[2, 8]   σπόγγον, ἔρια, τὰ δ' ἔχειν,  οἷον   χαλκὸν καὶ ὅσα στερεὰ καὶ
[2, 7]   τὸ σκότος. Τὸ δὲ φῶς  οἷον   χρῶμά ἐστι τοῦ διαφανοῦς, ὅταν
[2, 8]   οἷον κεντεῖ, τὸ δ' ἀμβλὺ  οἷον   ὠθεῖ, διὰ τὸ κινεῖν τὸ
[2, 3]   τούτοις καὶ τὰ λοιπὰ πάντα,  οἷς   δ' ἐκείνων ἕκαστον, οὐ πᾶσι
[2, 3]   τὸ ἡδύ τε καὶ λυπηρόν,  οἷς   δὲ ταῦτα, καὶ ἐπιθυμία· τοῦ
[2, 2]   Καὶ διὰ τοῦτο καλῶς ὑπολαμβάνουσιν  οἷς   δοκεῖ μήτ' ἄνευ σώματος εἶναι
[2, 12]   ποιεῖ τὰ σώματα, ἀλλ' ἐν  οἷς   ἐστίν, οἷον ἀὴρ μετὰ
[2, 3]   καὶ ἐλάχιστα λογισμὸν καὶ διάνοιαν·  οἷς   μὲν γὰρ ὑπάρχει λογισμὸς τῶν
[2, 1]   πρὸς τὸ μέρος, οὕτως  ὅλη   αἴσθησις πρὸς τὸ ὅλον σῶμα
[2, 8]   δὲ βαρὺ ἐν πολλῷ ἐπ'  ὀλίγον.   Οὐ δὴ ταχὺ τὸ ὀξύ,
[2, 8]   τὸ κινεῖν τὸ μὲν ἐν  ὀλίγῳ   τὸ δὲ ἐν πολλῷ, ὥστε
[2, 8]   ὀξὺ κινεῖ τὴν αἴσθησιν ἐν  ὀλίγῳ   χρόνῳ ἐπὶ πολύ, τὸ δὲ
[2, 1]   ὅλη αἴσθησις πρὸς τὸ  ὅλον   σῶμα τὸ αἰσθητικόν, τοιοῦτον.
[2, 1]   λαβεῖν τὸ ἐπὶ μέρους ἐφ'  ὅλου   τοῦ ζῶντος σώματος· ἀνάλογον γὰρ
[2, 2]   τινὶ τοῦ σώματος καὶ  ὅλῳ,   τούτων δ' μὲν ἐπιστήμη
[2, 9]   δὲ τὸ μὲν παρὰ τὸ  ὅλως   ἀδύνατον εἶναι> ἔχειν ὀσμήν, τὸ
[2, 11]   ἀλλ' ἅμ' ἄμφω συνέβη πληγῆναι.  Ὅλως   δ' ἔοικεν σὰρξ καὶ
[2, 10]   βίαιος) ἀόρατον δὲ τὸ μὲν  ὅλως   λέγεται, ὥσπερ καὶ ἐπ' ἄλλων
[2, 7]   γενομένου οὐχ ὅτι ἀκριβῶς, ἀλλ'  ὅλως   οὐθὲν ὀφθήσεται. Δι' ἣν μὲν
[2, 7]   εἴρηται, ὅτι οὔτε πῦρ οὔθ'  ὅλως   σῶμα οὐδ' ἀπορροὴ σώματος οὐδενός
[2, 1]   κηρὸν καὶ τὸ σχῆμα, οὐδ'  ὅλως   τὴν ἑκάστου ὕλην καὶ τὸ
[2, 8]   βελόνην, ἀλλὰ δεῖ τὸ τυπτόμενον  ὁμαλὸν   εἶναι, ὥστε τὸν ἀέρα ἀθροῦν
[2, 9]   μὲν ἀκαλυφὲς εἶναι, ὥσπερ τὸ  ὄμμα,   τοῖς δὲ τὸν ἀέρα δεχομένοις
[2, 9]   τῶν ἄλλων ζῴων, ὥσπερ τὰ  ὄμματα   πρὸς τὰ τῶν σκληροφθάλμων- τὰ
[2, 11]   σῶμά τι λευκὸν ἐπὶ τοῦ  ὄμματος   θείη τὸ ἔσχατον. ἷΗ καὶ
[2, 5]   γὰρ τὸ ἀνόμοιον, πεπονθὸς δ'  ὅμοιόν   ἐστιν. Διαιρετέον δὲ καὶ περὶ
[2, 5]   εἴρηται. Πάσχει μὲν οὖν οὐχ  ὅμοιον   ὄν, πεπονθὸς δ' ὡμοίωται καὶ
[2, 4]   φασὶ γὰρ οἱ μὲν τὸ  ὅμοιον   τῷ ὁμοίῳ τρέφεσθαι, καθάπερ καὶ
[2, 4]   τρέφεται, δὲ πεπεμμένη, τὸ  ὅμοιον   τῷ ὁμοίῳ. Ὥστε φανερὸν ὅτι
[2, 5]   Φασὶ δέ τινες καὶ τὸ  ὅμοιον   ὑπὸ τοῦ ὁμοίου πάσχειν. Τοῦτο
[2, 8]   ἀψύχων οὐθὲν φωνεῖ, ἀλλὰ καθ'  ὁμοιότητα   λέγεται φωνεῖν, οἷον αὐλὸς καὶ
[2, 9]   τούτων} εἴληφε τὰ ὀνόματα καθ'  ὁμοιότητα   τῶν πραγμάτων, μὲν γλυκεῖα
[2, 5]   ὄντος τοῦ δυνάμει ὄντος καὶ  ὁμοίου   οὕτως ὡς δύναμις ἔχει πρὸς
[2, 5]   ἔστι μὲν ὡς ὑπὸ τοῦ  ὁμοίου   πάσχει, ἔστι δὲ ὡς ὑπὸ
[2, 5]   καὶ τὸ ὅμοιον ὑπὸ τοῦ  ὁμοίου   πάσχειν. Τοῦτο δὲ πῶς δυνατὸν
[2, 4]   ὄντος τοῦ ὁμοίου ὑπὸ τοῦ  ὁμοίου,   τὴν δὲ τροφὴν δεῖν μεταβάλλειν
[2, 4]   ἐναντίῳ, ὡς ἀπαθοῦς ὄντος τοῦ  ὁμοίου   ὑπὸ τοῦ ὁμοίου, τὴν δὲ
[2, 4]   οἱ μὲν τὸ ὅμοιον τῷ  ὁμοίῳ   τρέφεσθαι, καθάπερ καὶ αὐξάνεσθαι, τοῖς
[2, 4]   δὲ πεπεμμένη, τὸ ὅμοιον τῷ  ὁμοίῳ.   Ὥστε φανερὸν ὅτι λέγουσί τινα
[2, 11]   ἁπτῶν ἁπάντων λανθάνοντος ὅτι διείργει,  ὁμοίως   ἂν ἔχοιμεν ὥσπερ καὶ νῦν
[2, 11]   τρόπον καὶ ἐν τῷ ἀέρι  (ὁμοίως   γὰρ ἔχει ἀὴρ πρὸς
[2, 4]   ἀρχή. Ταῦτα δὲ πολλαχῶς λέγεται,  ὁμοίως   δ' ψυχὴ κατὰ τοὺς
[2, 11]   ἀοράτου ἦν πως ὄψις,  ὁμοίως   δὲ καὶ αἱ λοιπαὶ τῶν
[2, 9]   γλυκὺν χυμόν, τὰ δὲ τοὐναντίον.  Ὁμοίως   δὲ καὶ δριμεῖα καὶ αὐστηρὰ
[2, 3]   ἴδιος δ' οὐδενὸς ἔσται σχήματος.  Ὁμοίως   δὲ καὶ ἐπὶ ταῖς εἰρημέναις
[2, 12]   χρώματος τὸ μὴ δυνάμενον ἰδεῖν·  ὁμοίως   δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων.
[2, 12]   οὐχ χρυσὸς χαλκός·  ὁμοίως   δὲ καὶ αἴσθησις ἑκάστου
[2, 10]   ἄλλον δὲ τρόπον τοῦ σκότους)  ὁμοίως   δὲ καὶ ἀκοὴ ψόφου
[2, 4]   οὐθὲν μὴ μετέχει ψυχῆς,  ὁμοίως   δὲ καὶ περὶ αὐξήσεώς τε
[2, 5]   τὸ ὁρατὸν καὶ τὸ ἀκουστόν,  ὁμοίως   δὲ καὶ τὰ λοιπὰ τῶν
[2, 9]   δὲ μικρὰν ἔχον καὶ φαύλην.  Ὁμοίως   δὲ καὶ τὸ ἄγευστον λέγεται.
[2, 5]   δυνάμει, δὲ ὡς ἐνεργείᾳ.  Ὁμοίως   δὲ καὶ τὸ αἰσθητόν, τό
[2, 2]   καὶ τὸ αἰσθάνεσθαι τοῦ δοξάζειν,  ὁμοίως   δὲ καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον
[2, 2]   ἑκατέρῳ γὰρ τούτων φαμὲν ἐπίστασθαι)  ὁμοίως   δὲ καὶ {ᾧ} ὑγιαίνομεν τὸ
[2, 5]   ἀναγκαῖον γὰρ ὑπάρχειν τὸ αἰσθητόν.  Ὁμοίως   δὲ τοῦτο ἔχει κἀν ταῖς
[2, 2]   αὔξεται, κάτω δ' οὔ, ἀλλ'  ὁμοίως   ἐπ' ἄμφω καὶ πάντῃ, ὅσα
[2, 11]   διεροῦ ἅπτεται) πότερον οὖν πάντων  ὁμοίως   ἐστὶν αἴσθησις, ἄλλων
[2, 11]   ποιεῖ, δυνάμει ὄν. Διὸ τοῦ  ὁμοίως   θερμοῦ καὶ ψυχροῦ, σκληροῦ
[2, 9]   τὰ ἔνυδρα δοκοῦσιν ὀσμῆς αἰσθάνεσθαι,  ὁμοίως   καὶ τὰ ἔναιμα καὶ τὰ
[2, 5]   αἰσθάνεσθαι. Τὸ κατ' ἐνέργειαν δὲ  ὁμοίως   λέγεται τῷ θεωρεῖν· διαφέρει δέ,
[2, 9]   ἄπορον φαίνεται εἰ πάντα μὲν  ὁμοίως   ὀσμᾶται, δ' ἄνθρωπος ἀναπνέων
[2, 7]   ἁφῆς καὶ γεύσεως ἔχει μὲν  ὁμοίως,   οὐ φαίνεται δέ· δι' ἣν
[2, 9]   ἔχειν πρὸς τὴν γεῦσιν, καὶ  ὁμοίως   τὰ εἴδη τῶν χυμῶν τοῖς
[2, 11]   σάρκα περιτείνειεν οἷον ὑμένα ποιήσας,  ὁμοίως   τὴν αἴσθησιν εὐθέως ἁψάμενος ἐνσημανεῖ·
[2, 1]   ἧς ἀπολειπούσης οὐκέτ' ὀφθαλμός, πλὴν  ὁμωνύμως,   καθάπερ λίθινος καὶ
[2, 1]   ἔτι πέλεκυς ἦν, ἀλλ'  ὁμωνύμως,   νῦν δ' ἔστι πέλεκυς. Οὐ
[2, 1]   τὸ δὲ σῶμα τὸ δυνάμει  ὄν·   ἀλλ' ὥσπερ ὀφθαλμὸς κόρη
[2, 7]   ἔστιν εἰπεῖν, ἀνώνυμον δὲ τυγχάνει  ὄν·   δῆλον δὲ ἔσται λέγομεν
[2, 11]   ἐνεργείᾳ, τοιοῦτον ἐκεῖνο ποιεῖ, δυνάμει  ὄν.   Διὸ τοῦ ὁμοίως θερμοῦ καὶ
[2, 5]   Πάσχει μὲν οὖν οὐχ ὅμοιον  ὄν,   πεπονθὸς δ' ὡμοίωται καὶ ἔστιν
[2, 8]   μότητα τὴν ἐντὸς ὡς ἀναγκαῖον  ὄν>   (τὸ δ' αἴτιον ἐν ἑτέροις
[2, 5]   τὸ αἰσθητόν, τό τε δυνάμει  ὂν   καὶ τὸ ἐνεργείᾳ. Πρῶτον μὲν
[2, 1]   ἀποβεβληκὸς τὴν ψυχὴν τὸ δυνάμει  ὂν   ὥστε ζῆν, ἀλλὰ τὸ ἔχον·
[2, 5]   πάσχειν καὶ ἀλλοιοῦσθαι ὡς κυρίοις  ὀνόμασιν.   Τὸ δ' αἰσθητικὸν δυνάμει ἐστὶν
[2, 9]   χυμούς, {ἀπὸ τούτων} εἴληφε τὰ  ὀνόματα   καθ' ὁμοιότητα τῶν πραγμάτων,
[2, 7]   (ἀνώνυμα δ' ἐστὶ ταῦτα ἑνὶ  ὀνόματι)   οἷον μύκης, κρέας, κεφαλαὶ ἰχθύων
[2, 8]   δυναμένου κινεῖσθαι τὸν τρόπον τοῦτον  ὅνπερ   τὰ ἀφαλλόμενα ἀπὸ τῶν λείων,
[2, 4]   φυτῶν, ὡς ἕνεκα τῆς ψυχῆς  ὄντα·   διττῶς δὲ τὸ οὗ ἕνεκα,
[2, 11]   φανερὰ τὰ εἰρημένα αἰσθητήρια ἕτερα  ὄντα.   Ἐπὶ δὲ τῆς ἁφῆς τοῦτο
[2, 5]   δὲ ὡς τὸν ἐν ἡλικίᾳ  ὄντα,   οὕτως ἔχει (τὸ αἰσθητικόν. Ἐπεὶ
[2, 5]   πρῶτοι, κατὰ δύναμιν ἐπιστήμονες  ὄντες,   ἐνεργείᾳ γίνονται ἐπιστήμονες, (ἀλλ'
[2, 9]   τοῦ ἡδέος, ὡς οὐκ  ὄντος   ἀκριβοῦς τοῦ αἰσθητηρίου. Εὔλογον δ'
[2, 8]   ποιοῦσα. Διὸ καὶ ἀδύνατον ἑνὸς  ὄντος   γενέσθαι ψόφον· ἕτερον γὰρ τὸ
[2, 5]   ὑπὸ τοῦ ποιητικοῦ καὶ ἐνεργείᾳ  ὄντος.   Διὸ ἔστι μὲν ὡς ὑπὸ
[2, 5]   οὐθὲν ἐδεῖτο τοῦ ἐντελεχείᾳ πυρὸς  ὄντος.   Ἐπειδὴ δὲ τὸ αἰσθάνεσθαι λέγομεν
[2, 5]   λαμβάνον ἐπιστήμην ὑπὸ τοῦ ἐντελεχείᾳ  ὄντος   καὶ διδασκαλικοῦ ἤτοι οὐδὲ πάσχειν
[2, 5]   τοῦ ἐντελεχείᾳ ὄντος τοῦ δυνάμει  ὄντος   καὶ ὁμοίου οὕτως ὡς δύναμις
[2, 5]   εἰς ἐντελέχειαν ἄγειν ἐκ δυνάμει  ὄντος   {κατὰ} τὸ νοοῦν καὶ φρονοῦν
[2, 7]   ἀέρα, ὑπὸ τούτου δὲ συνεχοῦς  ὄντος   κινεῖται τὸ αἰσθητήριον. Οὐ γὰρ
[2, 4]   ψυχή. Ἔτι τοῦ δυνάμει  ὄντος   λόγος ἐντελέχεια. Φανερὸν δ'
[2, 5]   δίκαιον· τὸ δ' ἐκ δυνάμει  ὄντος   μανθάνον καὶ λαμβάνον ἐπιστήμην ὑπὸ
[2, 10]   αἰσθητὸν διὰ τοῦ μεταξὺ ἀλλοτρίου  ὄντος   σώματος· οὐδὲ γὰρ τῇ ἁφῇ.
[2, 5]   διωρίσθω τοσοῦτον, ὅτι οὐχ ἁπλοῦ  ὄντος   τοῦ δυνάμει λεγομένου, ἀλλὰ τοῦ
[2, 5]   σωτηρία μᾶλλον ὑπὸ τοῦ ἐντελεχείᾳ  ὄντος   τοῦ δυνάμει ὄντος καὶ ὁμοίου
[2, 4]   ἐναντίον τῷ ἐναντίῳ, ὡς ἀπαθοῦς  ὄντος   τοῦ ὁμοίου ὑπὸ τοῦ ὁμοίου,
[2, 5]   μὲν οὖν ὡς τοῦ αὐτοῦ  ὄντος   τοῦ πάσχειν καὶ τοῦ κινεῖσθαι
[2, 11]   ὕδατι, μὴ ξηρῶν τῶν ἄκρων  ὄντων,   ἀναγκαῖον ὕδωρ ἔχειν μεταξύ, οὗ
[2, 3]   ἑτέρων, ὃς οὐδενὸς ἔσται τῶν  ὄντων   ἴδιος λόγος, οὐδὲ κατὰ τὸ
[2, 1]   δὴ γένος ἕν τι τῶν  ὄντων   τὴν οὐσίαν, ταύτης δὲ τὸ
[2, 8]   ἔχειν τῷ περὶ τὴν ἁφὴν  ὀξεῖ   καὶ ἀμβλεῖ· τὸ μὲν γὰρ
[2, 9]   καὶ δριμεῖα καὶ αὐστηρὰ καὶ  ὀξεῖα   καὶ λιπαρά ἐστιν ὀσμή. Ἀλλ'
[2, 11]   λευκοῦ καὶ μέλανος, καὶ ἀκοὴ  ὀξέος   καὶ βαρέος, καὶ γεῦσις πικροῦ
[2, 8]   οὕτως οὐδ' ἄνευ ψόφου τὸ  ὀξὺ   καὶ τὸ βαρύ. Ταῦτα δὲ
[2, 8]   τῶν ἁπτῶν· τὸ μὲν γὰρ  ὀξὺ   κινεῖ τὴν αἴσθησιν ἐν ὀλίγῳ
[2, 8]   καὶ ἀμβλεῖ· τὸ μὲν γὰρ  ὀξὺ   οἷον κεντεῖ, τὸ δ' ἀμβλὺ
[2, 10]   τὸ αὐστηρὸν καὶ στρυφνὸν καὶ  ὀξύ·   σχεδὸν γὰρ αὗται δοκοῦσιν εἶναι
[2, 8]   ὀλίγον. Οὐ δὴ ταχὺ τὸ  ὀξύ,   τὸ δὲ βαρὺ βραδύ, ἀλλὰ
[2, 11]   οἷον ἐν φωνῇ οὐ μόνον  ὀξύτης   καὶ βαρύτης, ἀλλὰ καὶ μέγεθος
[2, 5]   γίνεται τὸ ἔχον τὴν ἐπιστήμην,  ὅπερ   οὐκ ἔστιν ἀλλοιοῦσθαι (εἰς
[2, 11]   αἰσθητικόν. Οὕτω γὰρ ἂν συμβαίνοι  ὅπερ   καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων· ἐπιτιθεμένων
[2, 5]   Διὸ νοῆσαι μὲν ἐπ' αὐτῷ,  ὁπόταν   βούληται, αἰσθάνεσθαι δ' οὐκ ἐπ'
[2, 2]   καὶ λύπη τε καὶ ἡδονή,  ὅπου   δὲ ταῦτα, ἐξ ἀνάγκης καὶ
[2, 2]   αἴσθησιν, καὶ φαντασίαν καὶ ὄρεξιν·  ὅπου   μὲν γὰρ αἴσθησις, καὶ λύπη
[2, 8]   ἐγκατῳκοδόμηται πρὸς τὸ ἀκίνητος εἶναι,  ὅπως   ἀκριβῶς αἰσθάνηται πάσας τὰς διαφορὰς
[2, 8]   εἰρήσεται) καὶ πρὸς τὴν φωνὴν  ὅπως   ὑπάρχῃ τὸ εὖ. Ὄργανον δὲ
[2, 9]   οὐδὲν ἔχει τοιοῦτον, ἀλλ' εὐθέως  ὁρᾷ   τὰ γινόμενα ἐν τῷ διαφανεῖ-
[2, 9]   μὴ κινήσας μηδ' ἀνασπάσας οὐχ  ὁρᾷ·   τὰ δὲ σκληρόφθαλμα οὐδὲν ἔχει
[2, 5]   ἀκοῦον καὶ ὁρῶν ἀκούειν καὶ  ὁρᾶν   λέγομεν, κἂν τύχῃ καθεῦδον, καὶ
[2, 7]   τι τοῦ αἰσθητικοῦ γίνεται τὸ  ὁρᾶν·   ὑπ' αὐτοῦ μὲν οὖν τοῦ
[2, 7]   εἰ γένοιτο κενὸν τὸ μεταξύ,  ὁρᾶσθαι   ἂν ἀκριβῶς καὶ εἰ μύρμηξ
[2, 7]   τὸ χρῶμα ἀναγκαῖον ἐν φωτὶ  ὁρᾶσθαι,   εἴρηται. Πῦρ δὲ ἐν ἀμφοῖν
[2, 1]   οὖν τμῆσις καὶ  ὅρασις,   οὕτω καὶ ἐγρήγορσις ἐντελέχεια,
[2, 7]   φῶς ἐστιν. Οὐ πάντα δὲ  ὁρατὰ   ἐν φωτί ἐστιν, ἀλλὰ μόνον
[2, 7]   ἣν μὲν οὖν αἰτίαν ταῦτα  ὁρᾶται,   ἄλλος λόγος· νῦν δ' ἐπὶ
[2, 7]   ὁρώμενον χρῶμα (διὸ καὶ οὐχ  ὁρᾶται   ἄνευ φωτός· τοῦτο γὰρ ἦν
[2, 7]   τὸ ἑκάστου χρῶμα ἐν φωτὶ  ὁρᾶται.   Διὸ περὶ φωτὸς πρῶτον λεκτέον
[2, 7]   ἐν μὲν τῷ φωτὶ οὐχ  ὁρᾶται,   ἐν δὲ τῷ σκότει ποιεῖ
[2, 7]   εἴρηται. Πῦρ δὲ ἐν ἀμφοῖν  ὁρᾶται,   καὶ ἐν σκότει καὶ ἐν
[2, 8]   ὥσπερ γὰρ ἄνευ φωτὸς οὐχ  ὁρᾶται   τὰ χρώματα, οὕτως οὐδ' ἄνευ
[2, 7]   λεπίδες καὶ ὀφθαλμοί· ἀλλ' οὐδενὸς  ὁρᾶται   τούτων τὸ οἰκεῖον χρῶμα. Δι'
[2, 10]   Τὸ δὲ χρῶμα οὐχ οὕτως  ὁρᾶται   τῷ μίγνυσθαι, οὐδὲ ταῖς ἀπορροίαις.
[2, 7]   αὐτοῦ φύσις· διόπερ οὐχ  ὁρατὸν   ἄνευ φωτός, ἀλλὰ πᾶν τὸ
[2, 7]   ὄψις, τοῦτ' ἐστὶν ὁρατόν,  ὁρατὸν   δ' ἐστὶ χρῶμά τε καὶ
[2, 7]   λέγομεν προελθοῦσι. Τὸ γὰρ  ὁρατόν   ἐστι χρῶμα, τοῦτο δ' ἐστὶ
[2, 5]   ποιητικὰ τῆς ἐνεργείας ἔξωθεν, τὸ  ὁρατὸν   καὶ τὸ ἀκουστόν, ὁμοίως δὲ
[2, 11]   καὶ τὸ ψοφητικὸν καὶ τὸ  ὁρατὸν   καὶ τὸ ὀσφραντόν· ἀλλὰ τὰ
[2, 7]   ἐστιν ὄψις, τοῦτ' ἐστὶν  ὁρατόν,   ὁρατὸν δ' ἐστὶ χρῶμά τε
[2, 7]   δὲ λέγω ἔστι μὲν  ὁρατόν,   οὐ καθ' αὑτὸ δὲ ὁρατὸν
[2, 10]   ἔστιν· ὡς δὲ χρῶμα τὸ  ὁρατόν,   οὕτω τὸ γευστὸν χυμός.
[2, 7]   ἔχει τὸ αἴτιον τοῦ εἶναι  ὁρατόν.   Πᾶν δὲ χρῶμα κινητικόν ἐστι
[2, 7]   ὁρατόν, οὐ καθ' αὑτὸ δὲ  ὁρατὸν   ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν, ἀλλὰ δι'
[2, 7]   τὸ ἐπὶ τοῦ καθ' αὑτὸ  ὁρατοῦ·   καθ' αὑτὸ δὲ οὐ τῷ
[2, 11]   μήτε ψυχρόν. Ἔτι δ' ὥσπερ  ὁρατοῦ   καὶ ἀοράτου ἦν πως
[2, 9]   καὶ ἀνηκούστου, δὲ τοῦ  ὁρατοῦ   καὶ ἀοράτου, καὶ ὄσφρησις
[2, 10]   ὄψις ἐστὶ τοῦ τε  ὁρατοῦ   καὶ τοῦ ἀοράτου (τὸ γὰρ
[2, 11]   Ἀλλὰ διαφέρει τὸ ἁπτὸν τῶν  ὁρατῶν   καὶ τῶν ψοφητικῶν, ὅτι ἐκείνων
[2, 1]   δὲ ἂν ὀργανικόν.  (Ὄργανα   δὲ καὶ τὰ τῶν φυτῶν
[2, 4]   τὰ φυσικὰ σώματα τῆς ψυχῆς  ὄργανα,   καθάπερ τὰ τῶν ζῴων, οὕτω
[2, 4]   τῶν φυτῶν, εἰ χρὴ τὰ  ὄργανα   λέγειν ἕτερα καὶ ταὐτὰ τοῖς
[2, 1]   (Τοιοῦτον δὲ ἂν  ὀργανικόν.   (Ὄργανα δὲ καὶ τὰ τῶν
[2, 1]   ἐντελέχεια πρώτη σώματος φυσικοῦ  ὀργανικοῦ.   Διὸ καὶ οὐ δεῖ ζητεῖν
[2, 8]   φωνὴν ὅπως ὑπάρχῃ τὸ εὖ.  Ὄργανον   δὲ τῇ ἀναπνοῇ φάρυγξ·
[2, 1]   ὄψις καὶ δύναμις τοῦ  ὀργάνου,   ψυχή· τὸ δὲ σῶμα
[2, 1]   σώματι, καθάπερ εἴ τι τῶν  ὀργάνων   φυσικὸν ἦν σῶμα, οἷον πέλεκυς·
[2, 4]   δύνανται· πάντα γὰρ ἐκείνου  ὀρέγεται,   καὶ ἐκείνου ἕνεκα πράττει ὅσα
[2, 3]   Δυνάμεις δ' εἴπομεν θρεπτικόν, αἰσθητικόν,  ὀρεκτικόν,   κινητικὸν κατὰ τόπον, διανοητικόν. Ὑπάρχει
[2, 3]   δὲ τὸ αἰσθητικόν, καὶ τὸ  ὀρεκτικόν·   ὄρεξις μὲν γὰρ ἐπιθυμία καὶ
[2, 2]   δ' αἴσθησιν, καὶ φαντασίαν καὶ  ὄρεξιν·   ὅπου μὲν γὰρ αἴσθησις, καὶ
[2, 3]   καὶ ἐπιθυμία· τοῦ γὰρ ἡδέος  ὄρεξις   αὕτη. Ἔτι δὲ τῆς τροφῆς
[2, 3]   τὸ αἰσθητικόν, καὶ τὸ ὀρεκτικόν·  ὄρεξις   μὲν γὰρ ἐπιθυμία καὶ θυμὸς
[2, 3]   ζώντων τοῖς ἔχουσιν ἁφὴν καὶ  ὄρεξις   ὑπάρχει. Περὶ δὲ φαντασίας ἄδηλον,
[2, 2]   τετραγωνισμός; τὸ ἴσον ἑτερομήκει  ὀρθογώνιον   εἶναι ἰσόπλευρον. δὲ τοιοῦτος
[2, 7]   τὸ φῶς ἐστιν. Καὶ οὐκ  ὀρθῶς   Ἐμπεδοκλῆς, οὐδ' εἴ τις ἄλλος
[2, 4]   ἀμφότεροι καὶ ὀρθῶς καὶ οὐκ  ὀρθῶς.   Ἐπεὶ δ' οὐθὲν τρέφεται μὴ
[2, 4]   λέγουσί τινα τρόπον ἀμφότεροι καὶ  ὀρθῶς   καὶ οὐκ ὀρθῶς. Ἐπεὶ δ'
[2, 8]   φῶς ὁρίζομεν. Τὸ δὲ κενὸν  ὀρθῶς   λέγεται κύριον τοῦ ἀκούειν. Δοκεῖ
[2, 8]   σκιὰν ποιεῖν, τὸ φῶς  ὁρίζομεν.   Τὸ δὲ κενὸν ὀρθῶς λέγεται
[2, 2]   μόνον τὸ ὅτι δεῖ τὸν  ὁριστικὸν   λόγον δηλοῦν, ὥσπερ οἱ πλεῖστοι
[2, 8]   ὥσπερ ἂν εἰ σωρὸν  ὁρμαθὸν   ψάμμου τύπτοι τις φερόμενον ταχύ.
[2, 2]   εἶναι ἰσόπλευρον. δὲ τοιοῦτος  ὅρος   λόγος τοῦ συμπεράσματος· δὲ
[2, 2]   φυτῷ, δυνάμει δὲ πλειόνων, οὕτως  ὁρῶμεν   καὶ περὶ ἑτέρας διαφορὰς τῆς
[2, 7]   τὸ ἀόρατον τὸ μόλις  ὁρώμενον,   οἷον δοκεῖ τὸ σκοτεινόν. Τοιοῦτον
[2, 7]   ὅτι τὸ μὲν ἐν φωτὶ  ὁρώμενον   χρῶμα (διὸ καὶ οὐχ ὁρᾶται
[2, 7]   ὑπ' αὐτοῦ μὲν οὖν τοῦ  ὁρωμένου   χρώματος ἀδύνατον· λείπεται δὴ ὑπὸ
[2, 5]   τε γὰρ δυνάμει ἀκοῦον καὶ  ὁρῶν   ἀκούειν καὶ ὁρᾶν λέγομεν, κἂν
[2, 2]   ὥσπερ συμπεράσμαθ' οἱ λόγοι τῶν  ὅρων   εἰσίν· οἷον τί ἐστιν
[2, 2]   δηλοῦν, ὥσπερ οἱ πλεῖστοι τῶν  ὅρων   λέγουσιν, ἀλλὰ καὶ τὴν αἰτίαν
[2, 3]   ἐπὶ τῶν σχημάτων λόγος κοινός,  ὃς   ἐφαρμόσει μὲν πᾶσιν, ἴδιος δ'
[2, 3]   ἐπὶ τούτων καὶ ἐφ' ἑτέρων,  ὃς   οὐδενὸς ἔσται τῶν ὄντων ἴδιος
[2, 2]   ὁμοίως ἐπ' ἄμφω καὶ πάντῃ,  ὅσα   ἀεὶ τρέφεταί τε καὶ ζῇ
[2, 8]   οἷον αὐλὸς καὶ λύρα καὶ  ὅσα   ἄλλα τῶν ἀψύχων ἀπότασιν ἔχει
[2, 7]   μὲν ἄνθρωπος, καὶ τῶν πεζῶν  ὅσα   ἀναπνεῖ, ἀδυνατεῖ ὀσμᾶσθαι μὴ ἀναπνέοντα.
[2, 8]   εὐλόγως ἂν φωνοίη ταῦτα μόνα  ὅσα   δέχεται τὸν ἀέρα. Τῷ γὰρ
[2, 8]   ἂν πληγῇ, ἀλλὰ χαλκὸς καὶ  ὅσα   λεῖα καὶ κοῖλα· μὲν
[2, 4]   ὀρέγεται, καὶ ἐκείνου ἕνεκα πράττει  ὅσα   πράττει κατὰ φύσιν (τὸ δ'
[2, 8]   δ' ἔχειν, οἷον χαλκὸν καὶ  ὅσα   στερεὰ καὶ λεῖα, ὅτι δύναται
[2, 4]   γὰρ τῶν ἔργων τοῖς ζῶσιν,  ὅσα   τέλεια καὶ μὴ πηρώματα
[2, 11]   σκληρὸν μαλακόν, καὶ τῶν ἄλλων  ὅσα   τοιαῦτα. Ἔχει δέ τινα λύσιν
[2, 4]   οὐ πᾶν δὲ παντί, ἀλλ'  ὅσα   τῶν ἐναντίων μὴ μόνον γένεσιν
[2, 9]   δὲ πικρός, οὕτω καὶ  ὀσμαί,   ἀλλὰ τὰ μὲν ἔχουσι τὴν
[2, 9]   οὕτω δὲ καὶ περὶ τὰς  ὀσμὰς   τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος. Ἔοικε
[2, 9]   μὴ σφόδρα διαδήλους εἶναι τὰς  ὀσμὰς   ὥσπερ τοὺς χυμούς, {ἀπὸ τούτων}
[2, 12]   πάσχειν τι; τὸ μὲν  ὀσμᾶσθαι   αἰσθάνεσθαι, δ' ἀὴρ παθὼν
[2, 7]   τῶν πεζῶν ὅσα ἀναπνεῖ, ἀδυνατεῖ  ὀσμᾶσθαι   μὴ ἀναπνέοντα. δ' αἰτία
[2, 12]   τι) τί οὖν ἐστι τὸ  ὀσμᾶσθαι   παρὰ τὸ πάσχειν τι;
[2, 9]   διὰ τοῦτο τὰ ἀναπνέοντα οὐκ  ὀσμᾶται   ἐν τῷ ὑγρῷ· ἀναγκαῖον γὰρ
[2, 9]   πολλῶν ζῴων· φαύλως γὰρ ἄνθρωπος  ὀσμᾶται,   καὶ οὐθενὸς αἰσθάνεται τῶν ὀσφραντῶν
[2, 9]   φαίνεται εἰ πάντα μὲν ὁμοίως  ὀσμᾶται,   δ' ἄνθρωπος ἀναπνέων μέν,
[2, 9]   κατέχων τὸ πνεῦμα οὐκ  ὀσμᾶται,   οὔτε πόρρωθεν οὔτ' ἐγγύθεν, οὐδ'
[2, 9]   καὶ ὀξεῖα καὶ λιπαρά ἐστιν  ὀσμή.   Ἀλλ' ὥσπερ εἴπομεν, διὰ τὸ
[2, 12]   ἄλλων. Εἰ δὲ τὸ ὀσφραντὸν  ὀσμή,   εἴ τι ποιεῖ, τὴν ὄσφρησιν
[2, 3]   συμβάλλεται ψόφος οὐδὲ χρῶμα οὐδὲ  ὀσμή,   δὲ χυμὸς ἕν τι
[2, 12]   καὶ σκότος οὔτε ψόφος οὔτε  ὀσμὴ   οὐδὲν ποιεῖ τὰ σώματα, ἀλλ'
[2, 9]   δῆλον ποῖόν τί ἐστιν  ὀσμή,   οὕτως ὡς ψόφος
[2, 12]   τι ποιεῖ, τὴν ὄσφρησιν  ὀσμὴ   ποιεῖ· ὥστε τῶν ἀδυνάτων ὀσφρανθῆναι
[2, 9]   ὑγρῷ ἀδύνατον. Ἔστι δ'  ὀσμὴ   τοῦ ξηροῦ (ὥσπερ χυμὸς
[2, 9]   χυμόν, λέγω δὲ οἷον γλυκεῖαν  ὀσμὴν   καὶ γλυκὺν χυμόν, τὰ δὲ
[2, 9]   τὰ μὲν ἔχουσι τὴν ἀνάλογον  ὀσμὴν   καὶ χυμόν, λέγω δὲ οἷον
[2, 7]   διαφανὲς χρώματι, οὕτω τῷ ἔχοντι  ὀσμὴν   ἐν ἀμφοτέροις ὑπάρχει τούτοις·
[2, 9]   τὸ ὅλως ἀδύνατον εἶναι> ἔχειν  ὀσμήν,   τὸ δὲ μικρὰν ἔχον καὶ
[2, 9]   καὶ γὰρ τὰ ἔνυδρα δοκοῦσιν  ὀσμῆς   αἰσθάνεσθαι, ὁμοίως καὶ τὰ ἔναιμα
[2, 9]   λεγομένας. Ἀλλ' ἀδύνατον, εἴπερ τῆς  ὀσμῆς   αἰσθάνεται· γὰρ τοῦ ὀσφραντοῦ
[2, 3]   ὄψιν οὔτ' ἀκοὴν ἔχουσιν οὔτ'  ὀσμῆς   αἴσθησιν. Καὶ τῶν αἰσθητικῶν δὲ
[2, 9]   εἴδη τῶν χυμῶν τοῖς τῆς  ὀσμῆς,   ἀλλ' ἀκριβεστέραν ἔχομεν τὴν γεῦσιν
[2, 7]   ἔνυδρα τῶν ζῴων ἔχειν αἴσθησιν  ὀσμῆς.   Ἀλλ' μὲν ἄνθρωπος, καὶ
[2, 7]   δὲ μεταξὺ ψόφων μὲν ἀήρ,  ὀσμῆς   δ' ἀνώνυμον· κοινὸν γάρ τι
[2, 7]   λόγος καὶ περὶ ψόφου καὶ  ὀσμῆς   ἐστιν· οὐθὲν γὰρ αὐτῶν ἁπτόμενον
[2, 11]   καὶ ψόφου καὶ χρώματος καὶ  ὀσμῆς,   καὶ μία τις αἴσθησις εἶναι
[2, 9]   ἕτερός ἐστι λόγος. ~(Περὶ δὲ  ὀσμῆς   καὶ ὀσφραντοῦ ἧττον εὐδιόριστόν ἐστι
[2, 12]   οὐ πᾶν σῶμα παθητικὸν ὑπ'  ὀσμῆς   καὶ ψόφου, καὶ τὰ πάσχοντα
[2, 7]   τὴν αἴσθησιν, ἀλλ' ὑπὸ μὲν  ὀσμῆς   καὶ ψόφου τὸ μεταξὺ κινεῖται,
[2, 12]   οὐθὲν οἷόν τε πάσχειν ὑπ'  ὀσμῆς   (ὁ δ' αὐτὸς λόγος καὶ
[2, 12]   εἰ πάθοι ἄν τι ὑπ'  ὀσμῆς   τὸ ἀδύνατον ὀσφρανθῆναι, ὑπὸ
[2, 9]   φθειρόμενα φαίνεται ὑπὸ τῶν ἰσχυρῶν  ὀσμῶν   ὑφ' ὧνπερ ἄνθρωπος, οἷον ἀσφάλτου
[2, 9]   καὶ θείου καὶ τῶν τοιούτων.  Ὀσφραίνεσθαι   μὲν οὖν ἀναγκαῖον, ἀλλ' οὐκ
[2, 9]   ἐν τῷ ὑγρῷ· ἀναγκαῖον γὰρ  ὀσφρανθῆναι   ἀναπνεύσαντα, τοῦτο δὲ ποιεῖν ἐν
[2, 12]   τι ὑπ' ὀσμῆς τὸ ἀδύνατον  ὀσφρανθῆναι,   ὑπὸ χρώματος τὸ μὴ
[2, 12]   ὀσμὴ ποιεῖ· ὥστε τῶν ἀδυνάτων  ὀσφρανθῆναι   οὐθὲν οἷόν τε πάσχειν ὑπ'
[2, 9]   χυμὸς τοῦ ὑγροῦ) τὸ δὲ  ὀσφραντικὸν   αἰσθητήριον δυνάμει τοιοῦτον. ~(Τὸ δὲ
[2, 9]   διαφανεῖ- οὕτως οὖν καὶ τὸ  ὀσφραντικὸν   αἰσθητήριον τοῖς μὲν ἀκαλυφὲς εἶναι,
[2, 11]   καὶ τὸ ὁρατὸν καὶ τὸ  ὀσφραντόν·   ἀλλὰ τὰ μὲν πόρρωθεν, τὰ
[2, 12]   τῶν ἄλλων. Εἰ δὲ τὸ  ὀσφραντὸν   ὀσμή, εἴ τι ποιεῖ, τὴν
[2, 9]   ὀσμῆς αἰσθάνεται· γὰρ τοῦ  ὀσφραντοῦ   αἴσθησις καὶ δυσώδους καὶ εὐώδους
[2, 9]   λόγος. ~(Περὶ δὲ ὀσμῆς καὶ  ὀσφραντοῦ   ἧττον εὐδιόριστόν ἐστι τῶν εἰρημένων·
[2, 9]   ἀοράτου, καὶ ὄσφρησις τοῦ  ὀσφραντοῦ   καὶ ἀνοσφράντου. Ἀνόσφραντον δὲ τὸ
[2, 9]   ὀσμᾶται, καὶ οὐθενὸς αἰσθάνεται τῶν  ὀσφραντῶν   ἄνευ τοῦ λυπηροῦ τοῦ
[2, 11]   καὶ τὴν ἀκοὴν καὶ τὴν  ὄσφρησιν   ἔχουσιν, οὕτως ἔχειν πρὸς τὸ
[2, 12]   ὀσμή, εἴ τι ποιεῖ, τὴν  ὄσφρησιν   ὀσμὴ ποιεῖ· ὥστε τῶν
[2, 9]   λέγεται. Ἔστι δὲ καὶ  ὄσφρησις   διὰ τοῦ μεταξύ, οἷον ἀέρος
[2, 9]   αἴσθησις καὶ δυσώδους καὶ εὐώδους  ὄσφρησίς   ἐστιν. Ἔτι δὲ καὶ φθειρόμενα
[2, 11]   τις αἴσθησις εἶναι ὄψις ἀκοὴ  ὄσφρησις.   Νῦν δὲ διὰ τὸ διωρίσθαι
[2, 9]   ὁρατοῦ καὶ ἀοράτου, καὶ  ὄσφρησις   τοῦ ὀσφραντοῦ καὶ ἀνοσφράντου. Ἀνόσφραντον
[2, 8]   φερόμενον ταχύ. Ἠχὼ δὲ γίνεται  ὅταν,   ἀέρος ἑνὸς γενομένου διὰ τὸ
[2, 7]   δὲ τούτου τῶν αἰσθητηρίων ἑκάτερον·  ὅταν   δ' ἐπ' αὐτό τις ἐπιθῇ
[2, 5]   μεταβολὴ γίνεται ὑπὸ τοῦ γεννῶντος,  ὅταν   δὲ γεννηθῇ, ἔχει ἤδη, ὥσπερ
[2, 8]   ἀὴρ διὰ τὸ εὔθρυπτον·  ὅταν   δὲ κωλυθῇ θρύπτεσθαι, τούτου
[2, 8]   τὸ οὖς, διὰ τὰς ἕλικας.  Ὅταν   δὲ τοῦτο συμβῇ, οὐκ ἀκούει·
[2, 7]   ὅταν ἐντελεχείᾳ διαφανές, ἀλλ'  ὅταν   δυνάμει· γὰρ αὐτὴ φύσις
[2, 7]   τὸ διαφανὲς μέν, ἀλλ' οὐχ  ὅταν   ἐντελεχείᾳ διαφανές, ἀλλ' ὅταν
[2, 7]   οἷον χρῶμά ἐστι τοῦ διαφανοῦς,  ὅταν   ἐντελεχείᾳ διαφανὲς ὑπὸ πυρὸς
[2, 8]   τὸ ἐπὶ τῇ κόρῃ δέρμα  {ὅταν   κάμῃ} Ἀλλ' οὐ σημεῖον τοῦ
[2, 8]   δ' ἐστὶν ποιῶν ἀκούειν,  ὅταν   κινηθῇ συνεχὴς καὶ εἷς. Ἀλλὰ
[2, 5]   ἀλλοιοῦσθαι, ὥσπερ οὐδὲ τὸν οἰκοδόμον  ὅταν   οἰκοδομῇ. Τὸ μὲν οὖν εἰς
[2, 10]   γίνεται τοῦ πρώτου ὑγροῦ, ὥσπερ  ὅταν   προγευματίσας τις ἰσχυροῦ χυμοῦ γεύηται
[2, 8]   τὰ ἀφαλλόμενα ἀπὸ τῶν λείων,  ὅταν   τις κρούσῃ. Οὐ δὴ πᾶν,
[2, 8]   τὸν ἀέρα. Τοῦτο δὲ γίνεται  ὅταν   ὑπομένῃ πληγεὶς ἀὴρ καὶ
[2, 5]   καλῶς ἔχει λέγειν τὸ φρονοῦν,  ὅταν   φρονῇ, ἀλλοιοῦσθαι, ὥσπερ οὐδὲ τὸν
[2, 7]   αὐτὴ φύσις ὁτὲ μὲν σκότος  ὁτὲ   δὲ φῶς ἐστιν. Οὐ πάντα
[2, 7]   δυνάμει· γὰρ αὐτὴ φύσις  ὁτὲ   μὲν σκότος ὁτὲ δὲ φῶς
[2, 8]   ἀκούειν τῷ κενῷ καὶ ἠχοῦντι,  ὅτι   ἀκούομεν τῷ ἔχοντι ὡρισμένον τὸν
[2, 7]   μεταξύ· κενοῦ δὲ γενομένου οὐχ  ὅτι   ἀκριβῶς, ἀλλ' ὅλως οὐθὲν ὀφθήσεται.
[2, 5]   καὶ ὕλη, δ'  ὅτι   βουληθεὶς δυνατὸς θεωρεῖν, ἂν μή
[2, 2]   αὐτῆς· οὐ γὰρ μόνον τὸ  ὅτι   δεῖ τὸν ὁριστικὸν λόγον δηλοῦν,
[2, 11]   αἰσθανοίμεθα τῶν ἁπτῶν ἁπάντων λανθάνοντος  ὅτι   διείργει, ὁμοίως ἂν ἔχοιμεν ὥσπερ
[2, 8]   καὶ ὅσα στερεὰ καὶ λεῖα,  ὅτι   δύναται ψοφῆσαι (τοῦτο δ' ἐστὶν
[2, 11]   τῶν ὁρατῶν καὶ τῶν ψοφητικῶν,  ὅτι   ἐκείνων μὲν αἰσθανόμεθα τῷ τὸ
[2, 7]   δὲ οὐ τῷ λόγῳ, ἀλλ'  ὅτι   ἐν ἑαυτῷ ἔχει τὸ αἴτιον
[2, 11]   τὸ ἔσχατον. ἷΗ καὶ δῆλον  ὅτι   ἐντὸς τὸ τοῦ ἁπτοῦ αἰσθητικόν.
[2, 7]   οὐδ' ἀὴρ διαφανές, ἀλλ'  ὅτι   ἔστι τις φύσις ἐνυπάρχουσα
[2, 2]   δ' ἐπὶ τοσοῦτον εἰρήσθω μόνον,  ὅτι   ἐστὶν ψυχὴ τῶν εἰρημένων
[2, 2]   τοῦ συμπεράσματος· δὲ λέγων  ὅτι   ἐστὶν τετραγωνισμὸς μέσης εὕρεσις
[2, 5]   διαφορά, διώρισται δὲ περὶ αὐτῶν  ὅτι   ἕτερα καὶ πῶς ἕτερα, χρῆσθαι
[2, 2]   τινές φασιν· τῷ δὲ λόγῳ  ὅτι   ἕτερα, φανερόν· αἰσθητικῷ γὰρ εἶναι
[2, 12]   περὶ πάσης αἰσθήσεως δεῖ λαβεῖν  ὅτι   μὲν αἴσθησίς ἐστι τὸ
[2, 11]   πρός γε ταύτην τὴν ἀπορίαν,  ὅτι   καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων αἰσθήσεων
[2, 7]   ἕξεως ἐκ διαφανοῦς, ὥστε δῆλον  ὅτι   καὶ τούτου παρουσία τὸ
[2, 8]   μέλος καὶ διάλεκτον. Ἔοικε γάρ,  ὅτι   καὶ φωνὴ ταῦτ' ἔχει.
[2, 4]   ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ. Ὥστε φανερὸν  ὅτι   λέγουσί τινα τρόπον ἀμφότεροι καὶ
[2, 8]   καὶ κοῖλα· μὲν χαλκὸς  ὅτι   λεῖος, τὰ δὲ κοῖλα τῇ
[2, 2]   τῇ οἰκείᾳ ὕλῃ πέφυκεν ἐγγίνεσθαι.  Ὅτι   μὲν οὖν ἐντελέχειά τίς ἐστι
[2, 3]   τοῦ θεωρητικοῦ νοῦ ἕτερος λόγος.  Ὅτι   μὲν οὖν περὶ τούτων
[2, 1]   ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα ζῷον.  Ὅτι   μὲν οὖν οὐκ ἔστιν
[2, 4]   ἐμψύχων σωμάτων ψυχὴ αἰτία.  Ὅτι   μὲν οὖν ὡς οὐσία, δῆλον·
[2, 5]   ὡς ἂν εἴποιμεν ἄνθρωπον ἐπιστήμονα  ὅτι   ἄνθρωπος τῶν ἐπιστημόνων καὶ
[2, 8]   δὲ τὸ μόριον οὐκ ἔχουσιν  ὅτι   οὐ δέχονται τὸν ἀέρα οὐδ'
[2, 8]   δὲ καὶ ἐν ὕδατι ἀκούομεν,  ὅτι   οὐκ εἰσέρχεται πρὸς αὐτὸν τὸν
[2, 2]   τῆς ψυχῆς φανερὸν ἐκ τούτων  ὅτι   οὐκ ἔστι χωριστά, καθάπερ τινές
[2, 7]   καὶ τί τὸ φῶς, εἴρηται,  ὅτι   οὔτε πῦρ οὔθ' ὅλως σῶμα
[2, 5]   εἰςαῦθις· νῦν δὲ διωρίσθω τοσοῦτον,  ὅτι   οὐχ ἁπλοῦ ὄντος τοῦ δυνάμει
[2, 11]   αἰσθήσεις πλείους οὖσαι. Δηλοῖ δ'  ὅτι   πλείους ἐπὶ τῆς γλώττης
[2, 5]   καὶ διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν,  ὅτι   τὰ αἰσθητὰ τῶν καθ' ἕκαστα
[2, 9]   τὸ χρῶμα. Αἴτιον δ'  ὅτι   τὴν αἴσθησιν ταύτην οὐκ ἔχομεν
[2, 5]   τὰ συμβεβηκότα τούτοις. Δῆλον οὖν  ὅτι   τὸ αἰσθητικὸν οὐκ ἔστιν ἐνεργείᾳ,
[2, 5]   δυνατός ἐστιν, ἀλλ' μὲν  ὅτι   τὸ γένος τοιοῦτον καὶ
[2, 7]   δ' ἐπὶ τοσοῦτον φανερόν ἐστιν,  ὅτι   τὸ μὲν ἐν φωτὶ ὁρώμενον
[2, 3]   ἔστιν τιμιώτερον. Δῆλον οὖν  ὅτι   τὸν αὐτὸν τρόπον εἷς ἂν
[2, 5]   λέγεται τῷ θεωρεῖν· διαφέρει δέ,  ὅτι   τοῦ μὲν τὰ ποιητικὰ τῆς
[2, 6]   κατὰ συμβεβηκὸς γὰρ τούτου αἰσθάνεται,  ὅτι   τῷ λευκῷ συμβέβηκε τοῦτο, οὗ
[2, 3]   νῦν δ' ἐπὶ τοσοῦτον εἰρήσθω,  ὅτι   τῶν ζώντων τοῖς ἔχουσιν ἁφὴν
[2, 5]   λοιπὰ τῶν αἰσθητῶν. Αἴτιον δ'  ὅτι   τῶν καθ' ἕκαστον κατ'
[2, 6]   περὶ τούτων, καὶ οὐκ ἀπατᾶται  ὅτι   χρῶμα οὐδ' ὅτι ψόφος, ἀλλὰ
[2, 6]   οὐκ ἀπατᾶται ὅτι χρῶμα οὐδ'  ὅτι   ψόφος, ἀλλὰ τί