HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, De l'âme, livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique)


μ  =  88 formes différentes pour 344 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Pages
[2, 5]   ἐπιστήμονες, (ἀλλ' μὲν διὰ  μαθήσεως   ἀλλοιωθεὶς καὶ πολλάκις ἐξ ἐναντίας
[2, 11]   καὶ τὸ σκληρὸν καὶ τὸ  μαλακὸν   δι' ἑτέρων αἰσθανόμεθα, ὥσπερ καὶ
[2, 11]   θερμὸν ψυχρόν, ξηρὸν ὑγρόν, σκληρὸν  μαλακόν,   καὶ τῶν ἄλλων ὅσα τοιαῦτα.
[2, 9]   ἀφυεῖς τὴν διάνοιαν, οἱ δὲ  μαλακόσαρκοι   εὐφυεῖς. (Ἔστι δ' ὥσπερ χυμὸς
[2, 11]   καὶ ψυχροῦ, σκληροῦ καὶ  μαλακοῦ,   οὐκ αἰσθανόμεθα, ἀλλὰ τῶν ὑπερβολῶν,
[2, 1]   ὡς τὸ θεωρεῖν. Οὐσίαι δὲ  μάλιστ'   εἶναι δοκοῦσι τὰ σώματα, καὶ
[2, 4]   ἁπλοῖς σώμασι ταῦτ' εἶναι δοκεῖ  μάλιστα   τὸ μὲν τροφὴ τὸ δὲ
[2, 1]   τῶν καθ' ὑποκειμένου τὸ σῶμα,  μᾶλλον   δ' ὡς ὑποκείμενον καὶ ὕλη.
[2, 4]   ἀλλ' οὐ πυρός, καὶ λόγου  μᾶλλον   ὕλης. Ἐπεὶ δ'
[2, 4]   μὴν ἁπλῶς γε αἴτιον, ἀλλὰ  μᾶλλον   ψυχή· μὲν γὰρ
[2, 11]   ἐν τῷ ὕδατι, λανθάνει δὲ  μᾶλλον   ἡμᾶς, ὥσπερ καὶ τὰ ἐν
[2, 4]   ἕκαστον, κοινωνεῖ ταύτῃ, τὸ μὲν  μᾶλλον   τὸ δ' ἧττον, καὶ διαμένει
[2, 5]   τοῦ ἐναντίου, τὸ δὲ σωτηρία  μᾶλλον   ὑπὸ τοῦ ἐντελεχείᾳ ὄντος τοῦ
[2, 5]   τὸ δ' ἐκ δυνάμει ὄντος  μανθάνον   καὶ λαμβάνον ἐπιστήμην ὑπὸ τοῦ
[2, 7]   δ' ἐπὶ δυσμὰς τὸ λανθάνειν  μέγα   λίαν τὸ αἴτημα. (Ἔστι δὲ
[2, 10]   τὸ δ' οὐκ ἀκουστόν, καὶ  μεγάλου   ψόφου καθάπερ ὄψις τοῦ
[2, 10]   ἀνήκουστος, τρόπον τινὰ καὶ  μέγας   τε καὶ βίαιος) ἀόρατον
[2, 12]   αἰσθητικῷ εἶναι οὐδ' αἴσθησις  μέγεθός   ἐστιν, ἀλλὰ λόγος τις καὶ
[2, 11]   ὀξύτης καὶ βαρύτης, ἀλλὰ καὶ  μέγεθος   καὶ μικρότης, καὶ λειότης καὶ
[2, 12]   ταὐτόν, τὸ δ' εἶναι ἕτερον·  μέγεθος   μὲν γὰρ ἄν τι εἴη
[2, 6]   δὲ κίνησις, ἠρεμία, ἀριθμός, σχῆμα,  μέγεθος·   τὰ γὰρ τοιαῦτα οὐδεμιᾶς ἐστὶν
[2, 11]   τοῦτο δ' ἐστὶ τὸ τρίτον  μέγεθος,   ὧν δ' ἐστὶ δύο σωμάτων
[2, 4]   πάντων ἔστι πέρας καὶ λόγος  μεγέθους   τε καὶ αὐξήσεως· ταῦτα δὲ
[2, 11]   δοκεῖ, οἷον ὄψις λευκοῦ καὶ  μέλανος,   καὶ ἀκοὴ ὀξέος καὶ βαρέος,
[2, 11]   τὸ μέλλον αἰσθήσεσθαι λευκοῦ καὶ  μέλανος   μηδέτερον αὐτῶν εἶναι ἐνεργείᾳ, δυνάμει
[2, 9]   μὲν γλυκεῖα κρόκου καὶ  μέλιτος,   δὲ δριμεῖα θύμου καὶ
[2, 11]   ἄκρων· καὶ δεῖ ὥσπερ τὸ  μέλλον   αἰσθήσεσθαι λευκοῦ καὶ μέλανος μηδέτερον
[2, 4]   ψυχῆς, δῆλον. ~(Ἀναγκαῖον δὲ τὸν  μέλλοντα   περὶ τούτων σκέψιν ποιεῖσθαι λαβεῖν
[2, 8]   τῶν ἀψύχων ἀπότασιν ἔχει καὶ  μέλος   καὶ διάλεκτον. Ἔοικε γάρ, ὅτι
[2, 7]   δῆλον. Τὸ δὲ μεταξὺ ψόφων  μὲν   ἀήρ, ὀσμῆς δ' ἀνώνυμον· κοινὸν
[2, 11]   καὶ τῶν ψοφητικῶν, ὅτι ἐκείνων  μὲν   αἰσθανόμεθα τῷ τὸ μεταξὺ ποιεῖν
[2, 12]   αἰσθήσεως δεῖ λαβεῖν ὅτι  μὲν   αἴσθησίς ἐστι τὸ δεκτικὸν τῶν
[2, 9]   καὶ τὸ ὀσφραντικὸν αἰσθητήριον τοῖς  μὲν   ἀκαλυφὲς εἶναι, ὥσπερ τὸ ὄμμα,
[2, 10]   τε καὶ σιγῆς, ὧν τὸ  μὲν   ἀκουστὸν τὸ δ' οὐκ ἀκουστόν,
[2, 7]   σκοτεινόν. Τοιοῦτον δὲ τὸ διαφανὲς  μέν,   ἀλλ' οὐχ ὅταν ἐντελεχείᾳ
[2, 7]   ἔχειν αἴσθησιν ὀσμῆς. Ἀλλ'  μὲν   ἄνθρωπος, καὶ τῶν πεζῶν ὅσα
[2, 4]   Εἰ δ' ἄμφω, ἀλλ'  μὲν   ἄπεπτος δὲ πεπεμμένη, ἀμφοτέρως
[2, 2]   ἐναντίους τόπους· οὐ γὰρ ἄνω  μὲν   αὔξεται, κάτω δ' οὔ, ἀλλ'
[2, 4]   καὶ αὔξησις κατὰ ψυχήν·  μὲν   γὰρ αἴσθησις ἀλλοίωσίς τις εἶναι
[2, 2]   καὶ φαντασίαν καὶ ὄρεξιν· ὅπου  μὲν   γὰρ αἴσθησις, καὶ λύπη τε
[2, 12]   τὸ δ' εἶναι ἕτερον· μέγεθος  μὲν   γὰρ ἄν τι εἴη τὸ
[2, 1]   ἦν σῶμα, οἷον πέλεκυς· ἦν  μὲν   γὰρ ἂν τὸ πελέκει εἶναι
[2, 9]   τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος. Ἔοικε  μὲν   γὰρ ἀνάλογον ἔχειν πρὸς τὴν
[2, 4]   ἐνδέχοιτο τὴν τροφὴν λέγειν·  μὲν   γὰρ ἄπεπτος, τὸ ἐναντίον τῷ
[2, 7]   παρὰ τὰ φαινόμενα· ἐν μικρῷ  μὲν   γὰρ διαστήματι λάθοι ἄν, ἀπ'
[2, 8]   δὲ διττὸς ψόφος·  μὲν   γὰρ ἐνέργειά τις, δὲ
[2, 3]   αἰσθητικόν, καὶ τὸ ὀρεκτικόν· ὄρεξις  μὲν   γὰρ ἐπιθυμία καὶ θυμὸς καὶ
[2, 2]   περὶ τὰς αἰσθήσεις συμβέβηκεν· τὰ  μὲν   γὰρ ἔχει πάσας, τὰ δὲ
[2, 9]   πρὸς τὰ τῶν σκληροφθάλμων- τὰ  μὲν   γὰρ ἔχει φράγμα καὶ ὥσπερ
[2, 11]   τοῦτο νῦν ἄδηλον· ἐξ ἀέρος  μὲν   γὰρ ὕδατος ἀδύνατον συστῆναι
[2, 8]   μεταφορὰν ἀπὸ τῶν ἁπτῶν· τὸ  μὲν   γὰρ ὀξὺ κινεῖ τὴν αἴσθησιν
[2, 8]   ἁφὴν ὀξεῖ καὶ ἀμβλεῖ· τὸ  μὲν   γὰρ ὀξὺ οἷον κεντεῖ, τὸ
[2, 8]   τις, δὲ δύναμις· τὰ  μὲν   γὰρ οὔ φαμεν ἔχειν ψόφον,
[2, 2]   σῶμά τι ψυχή· σῶμα  μὲν   γὰρ οὐκ ἔστι, σώματος δέ
[2, 5]   ἁπλῶς ἐλέγομεν περὶ αὐτῶν. Ἔστι  μὲν   γὰρ οὕτως ἐπιστῆμόν τι ὡς
[2, 4]   τροφῇ καὶ αὐξητικῷ εἶναι·  μὲν   γὰρ ποσόν τι τὸ ἔμψυχον,
[2, 9]   παρ' ἄλλο δὲ μηδέν· οἱ  μὲν   γὰρ σκληρόσαρκοι ἀφυεῖς τὴν διάνοιαν,
[2, 9]   αἴσθησιν τὸν ἄνθρωπον ἀκριβεστάτην· ἐν  μὲν   γὰρ ταῖς ἄλλαις λείπεται πολλῶν
[2, 5]   τοῦ ἀνομοίου, καθάπερ εἴπομεν· πάσχει  μὲν   γὰρ τὸ ἀνόμοιον, πεπονθὸς δ'
[2, 3]   ἐφεξῆς οὕτως ἔχουσι, σκεπτέον. Άνευ  μὲν   γὰρ τοῦ θρεπτικοῦ τὸ αἰσθητικὸν
[2, 4]   ἀλλὰ μᾶλλον ψυχή·  μὲν   γὰρ τοῦ πυρὸς αὔξησις εἰς
[2, 3]   ἐλάχιστα λογισμὸν καὶ διάνοιαν· οἷς  μὲν   γὰρ ὑπάρχει λογισμὸς τῶν φθαρτῶν,
[2, 8]   καὶ τὴν διάλεκτον, ὧν  μὲν   γεῦσις ἀναγκαῖον (διὸ καὶ πλείοσιν
[2, 11]   ἄλλως, καθάπερ νῦν δοκεῖ  μὲν   γεῦσις καὶ ἁφὴ τῷ
[2, 9]   καθ' ὁμοιότητα τῶν πραγμάτων,  μὲν   γλυκεῖα κρόκου καὶ μέλιτος,
[2, 9]   (Ἔστι δ' ὥσπερ χυμὸς  μὲν   γλυκὺς δὲ πικρός, οὕτω
[2, 7]   τὸ αἴτημα. (Ἔστι δὲ χρώματος  μὲν   δεκτικὸν τὸ ἄχρουν, ψόφου δὲ
[2, 8]   κινησόμενον μέρος καὶ ἔμψυχον† Αὐτὸς  μὲν   δὴ ἄψοφον ἀὴρ διὰ
[2, 1]   ~(Τὰ  μὲν   δὴ ὑπὸ τῶν πρότερον παραδεδομένα
[2, 5]   ἐνεργείᾳ γίνονται ἐπιστήμονες, (ἀλλ'  μὲν   διὰ μαθήσεως ἀλλοιωθεὶς καὶ πολλάκις
[2, 8]   βαρὺ βραδύ, ἀλλὰ γίνεται τοῦ  μὲν   διὰ τὸ τάχος κίνησις
[2, 1]   ἐγρήγορσίς ἐστιν, ἀνάλογον δ'  μὲν   ἐγρήγορσις τῷ θεωρεῖν, δ'
[2, 2]   οὐσίας, καθάπερ εἴπομεν, ὧν τὸ  μὲν   εἶδος, τὸ δὲ ὕλη, τὸ
[2, 8]   ὠθεῖ, διὰ τὸ κινεῖν τὸ  μὲν   ἐν ὀλίγῳ τὸ δὲ ἐν
[2, 7]   τοσοῦτον φανερόν ἐστιν, ὅτι τὸ  μὲν   ἐν φωτὶ ὁρώμενον χρῶμα (διὸ
[2, 5]   ἐστι τῇ ψυχῇ. Διὸ νοῆσαι  μὲν   ἐπ' αὐτῷ, ὁπόταν βούληται, αἰσθάνεσθαι
[2, 9]   μυκτῆρος ἐντὸς τεθῇ· καὶ τὸ  μὲν   ἐπ' αὐτῷ τιθέμενον τῷ αἰσθητηρίῳ
[2, 2]   καὶ ὅλῳ, τούτων δ'  μὲν   ἐπιστήμη τε καὶ ὑγίεια μορφὴ
[2, 2]   ἐπιστάμεθα (λέγομεν δὲ τὸ  μὲν   ἐπιστήμην τὸ δὲ ψυχήν, ἑκατέρῳ
[2, 11]   ἀνάλογον, οὔ, ἀλλὰ τοῦτο  μέν   ἐστι τὸ μεταξύ, τὸ δὲ
[2, 7]   χρῶμά τε καὶ λόγῳ  μὲν   ἔστιν εἰπεῖν, ἀνώνυμον δὲ τυγχάνει
[2, 6]   χυμοῦ, δ' ἁφὴ πλείους  {μὲν}   ἔχει διαφοράς, ἀλλ' ἑκάστη γε
[2, 1]   ἀρχαί. Τῶν δὲ φυσικῶν τὰ  μὲν   ἔχει ζωήν, τὰ δ' οὐκ
[2, 3]   Καὶ τῶν αἰσθητικῶν δὲ τὰ  μὲν   ἔχει τὸ κατὰ τόπον κινητικόν,
[2, 9]   οὕτω καὶ ὀσμαί, ἀλλὰ τὰ  μὲν   ἔχουσι τὴν ἀνάλογον ὀσμὴν καὶ
[2, 4]   ποιῆσαι ἕτερον οἷον αὐτό, ζῷον  μὲν   ζῷον, φυτὸν δὲ φυτόν, ἵνα
[2, 6]   συμβεβηκός. Τῶν δὲ δυοῖν τὸ  μὲν   ἴδιόν ἐστιν ἑκάστης αἰσθήσεως, τὸ
[2, 6]   τὸ αἰσθητὸν τριχῶς, ὧν δύο  μὲν   καθ' αὑτά φαμεν αἰσθάνεσθαι, τὸ
[2, 4]   καὶ τὸ πηδά- λιον, τὸ  μὲν   κινοῦν καὶ κινούμενον, τὸ δὲ
[2, 4]   μετέχειν ἕκαστον, κοινωνεῖ ταύτῃ, τὸ  μὲν   μᾶλλον τὸ δ' ἧττον, καὶ
[2, 9]   ὀσμᾶται, δ' ἄνθρωπος ἀναπνέων  μέν,   μὴ ἀναπνέων δὲ ἀλλ' ἐκπνέων
[2, 2]   τῆς ἐν αὐτοῖς ψυχῆς ἐντελεχείᾳ  μὲν   μιᾶς ἐν ἑκάστῳ φυτῷ, δυνάμει
[2, 6]   κοινὸν πασῶν. Λέγω δ' ἴδιον  μὲν   μὴ ἐνδέχεται ἑτέρᾳ αἰσθήσει
[2, 10]   βίαιος) ἀόρατον δὲ τὸ  μὲν   ὅλως λέγεται, ὥσπερ καὶ ἐπ'
[2, 9]   καὶ ἄπορον φαίνεται εἰ πάντα  μὲν   ὁμοίως ὀσμᾶται, δ' ἄνθρωπος
[2, 7]   δὲ ἁφῆς καὶ γεύσεως ἔχει  μὲν   ὁμοίως, οὐ φαίνεται δέ· δι'
[2, 7]   Διαφανὲς δὲ λέγω ἔστι  μὲν   ὁρατόν, οὐ καθ' αὑτὸ δὲ
[2, 12]   τὸ πάσχειν τι; τὸ  μὲν   ὀσμᾶσθαι αἰσθάνεσθαι, δ' ἀὴρ
[2, 7]   ποιεῖ τὴν αἴσθησιν, ἀλλ' ὑπὸ  μὲν   ὀσμῆς καὶ ψόφου τὸ μεταξὺ
[2, 5]   τρόπον δυνατός ἐστιν, ἀλλ'  μὲν   ὅτι τὸ γένος τοιοῦτον καὶ
[2, 4]   δ' οὗ ἕνεκα διττόν, τὸ  μὲν   οὗ, τὸ δὲ ᾧ) Ἐπεὶ
[2, 3]   οὐ πᾶσι λογισμός, ἀλλὰ τοῖς  μὲν   οὐδὲ φαντασία, τὰ δὲ ταύτῃ
[2, 8]   ἀέρα οὐδ' ἀναπνέουσιν. Δι' ἣν  μὲν   οὖν αἰτίαν, ἕτερός ἐστι λόγος.
[2, 7]   τὸ οἰκεῖον χρῶμα. Δι' ἣν  μὲν   οὖν αἰτίαν ταῦτα ὁρᾶται, ἄλλος
[2, 7]   ὅλως οὐθὲν ὀφθήσεται. Δι' ἣν  μὲν   οὖν αἰτίαν τὸ χρῶμα ἀναγκαῖον
[2, 9]   θείου καὶ τῶν τοιούτων. Ὀσφραίνεσθαι  μὲν   οὖν ἀναγκαῖον, ἀλλ' οὐκ ἀναπνέοντα.
[2, 1]   κυρίως ἐντελέχειά ἐστιν. Καθόλου  μὲν   οὖν εἴρηται τί ἐστιν
[2, 5]   τὸν οἰκοδόμον ὅταν οἰκοδομῇ. Τὸ  μὲν   οὖν εἰς ἐντελέχειαν ἄγειν ἐκ
[2, 11]   τοῦ ἁπτικοῦ σάρξ. Ἁπταὶ  μὲν   οὖν εἰσὶν αἱ διαφοραὶ τοῦ
[2, 2]   οἰκείᾳ ὕλῃ πέφυκεν ἐγγίνεσθαι. Ὅτι  μὲν   οὖν ἐντελέχειά τίς ἐστι καὶ
[2, 7]   οὐσία πέφυκεν ἑκάστης αἰσθήσεως. ~(Οὗ  μὲν   οὖν ἐστιν ὄψις, τοῦτ'
[2, 2]   ὑπάρχει δύναμις ἄλλη (ψυχῆς. Τὸ  μὲν   οὖν ζῆν διὰ τὴν ἀρχὴν
[2, 1]   τὸ δυνάμει τοιονδὶ σῶμα. Ὡς  μὲν   οὖν τμῆσις καὶ
[2, 4]   πᾶν ἔμψυχον ἔχει θερμότητα. Τύπῳ  μὲν   οὖν τροφὴ τί ἐστιν
[2, 11]   αὐτὸ μόριον καὶ χυμοῦ. Εἰ  μὲν   οὖν καὶ ἄλλη σὰρξ
[2, 3]   θεωρητικοῦ νοῦ ἕτερος λόγος. Ὅτι  μὲν   οὖν περὶ τούτων ἑκάστου
[2, 5]   ἐπιστάμενος τόδε τὸ Α. Ἀμφότεροι  μὲν   οὖν οἱ πρῶτοι, κατὰ δύναμιν
[2, 1]   καὶ τὸ σῶμα ζῷον. Ὅτι  μὲν   οὖν οὐκ ἔστιν ψυχὴ
[2, 5]   ἤδη ἐντελεχείᾳ, καθάπερ εἴρηται. Πάσχει  μὲν   οὖν οὐχ ὅμοιον ὄν, πεπονθὸς
[2, 1]   ἢ> ὥσπερ πλωτὴρ πλοίου. Τύπῳ  μὲν   οὖν ταύτῃ διωρίσθω καὶ ὑπογεγράφθω
[2, 12]   τοιαύτη δύναμις. Ἔστι  μὲν   οὖν ταὐτόν, τὸ δ' εἶναι
[2, 7]   ὑπάρχει ἓν καὶ ταὐτόν. Τί  μὲν   οὖν τὸ διαφανὲς καὶ τί
[2, 8]   τὸ τοῦ λείου ἐπίπεδον. Ψοφητικὸν  μὲν   οὖν τὸ κινητικὸν ἑνὸς ἀέρος
[2, 10]   μίγνυσθαι, οὐδὲ ταῖς ἀπορροίαις. Ὡς  μὲν   οὖν τὸ μεταξὺ οὐθὲν ἔστιν·
[2, 6]   τὸ ψοφοῦν ποῦ. Τὰ  μὲν   οὖν τοιαῦτα λέγεται ἴδια ἑκάστης,
[2, 4]   οὐ τρέφει τὸ ὕδωρ. Ἐν  μὲν   οὖν τοῖς ἁπλοῖς σώμασι ταῦτ'
[2, 7]   γίνεται τὸ ὁρᾶν· ὑπ' αὐτοῦ  μὲν   οὖν τοῦ ὁρωμένου χρώματος ἀδύνατον·
[2, 11]   ὥσπερ τὰ φθαρτικά. Καθ' ἑκάστην  μὲν   οὖν τῶν αἰσθήσεων εἴρηται τύπῳ.
[2, 8]   τὸ δὲ βραδὺ εἶναι. Περὶ  μὲν   οὖν ψόφου ταύτῃ διωρίσθω.
[2, 4]   σωμάτων ψυχὴ αἰτία. Ὅτι  μὲν   οὖν ὡς οὐσία, δῆλον· τὸ
[2, 5]   ὂν καὶ τὸ ἐνεργείᾳ. Πρῶτον  μὲν   οὖν ὡς τοῦ αὐτοῦ ὄντος
[2, 4]   αὐτὸ ἀλλ' οἷον αὐτό, ἀριθμῷ  μὲν   οὐχ ἕν, εἴδει δ' ἕν.
[2, 9]   καὶ ἀνοσφράντου. Ἀνόσφραντον δὲ τὸ  μὲν   παρὰ τὸ ὅλως ἀδύνατον εἶναι>
[2, 3]   σχημάτων λόγος κοινός, ὃς ἐφαρμόσει  μὲν   πᾶσιν, ἴδιος δ' οὐδενὸς ἔσται
[2, 3]   καὶ δίψα ἐπιθυμία, καὶ  μὲν   πεῖνα ξηροῦ καὶ θερμοῦ,
[2, 11]   καὶ τὸ ὀσφραντόν· ἀλλὰ τὰ  μὲν   πόρρωθεν, τὰ δ' ἐγγύθεν, διὸ
[2, 5]   φύσιν. Οῦ δ' αἰσθητικοῦ  μὲν   πρώτη μεταβολὴ γίνεται ὑπὸ τοῦ
[2, 4]   τὸ ἐργαζόμενον. Τὸ δὲ συναίτιον  μέν   πώς ἐστιν, οὐ μὴν ἁπλῶς
[2, 7]   γὰρ αὐτὴ φύσις ὁτὲ  μὲν   σκότος ὁτὲ δὲ φῶς ἐστιν.
[2, 4]   αὔξησιν συμβαίνειν τοῖς φυτοῖς κάτω  μὲν   συρριζουμένοις διὰ τὸ τὴν γῆν
[2, 5]   θεωρεῖν· διαφέρει δέ, ὅτι τοῦ  μὲν   τὰ ποιητικὰ τῆς ἐνεργείας ἔξωθεν,
[2, 10]   καὶ ἐπὶ τῶν χρωμάτων, ἁπλᾶ  μὲν   τἀναντία, τὸ γλυκὺ καὶ τὸ
[2, 8]   ἐν πολλῷ, ὥστε συμβαίνει τὸ  μὲν   ταχὺ τὸ δὲ βραδὺ εἶναι.
[2, 2]   μόνον καὶ τόπῳ, περὶ  μὲν   τινῶν τούτων οὐ χαλεπὸν ἰδεῖν,
[2, 10]   τὸ πικρόν, ἐχόμενα δὲ τοῦ  μὲν   τὸ λιπαρόν, τοῦ δὲ τὸ
[2, 4]   δ' ἔχει· φασὶ γὰρ οἱ  μὲν   τὸ ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ τρέφεσθαι,
[2, 4]   ἑαυτό, ἀλλὰ σώζει. Ὥσθ'  μὲν   τοιαύτη τῆς ψυχῆς ἀρχὴ δύναμίς
[2, 9]   καὶ ἑκάστη τῶν αἰσθήσεων,  μὲν   τοῦ ἀκουστοῦ καὶ ἀνηκούστου,
[2, 3]   τοῖς φυτοῖς. Πάλιν δ' ἄνευ  μὲν   τοῦ ἁπτικοῦ τῶν ἄλλων αἰσθήσεων
[2, 2]   οἷον ἐνέργεια τοῦ δεκτικοῦ,  μὲν   τοῦ ἐπιστημονικοῦ, δὲ τοῦ
[2, 5]   καὶ τῶν ἔξωθεν ἀλλὰ περὶ  μὲν   τούτων διασαφῆσαι καιρὸς γένοιτ' ἂν
[2, 4]   τρέφεται καὶ τὸ τρέφον, τὸ  μὲν   τρέφον ἐστὶν πρώτη ψυχή,
[2, 4]   τρέφεται καὶ τὸ τρέφον, τὸ  μὲν   τρέφον ἐστὶν πρώτη ψυχή,
[2, 3]   τῶν ἐμψύχων, οἷον ἐν τετραγώνῳ  μὲν   τρίγωνον, ἐν αἰσθητικῷ δὲ τὸ
[2, 4]   ταῦτ' εἶναι δοκεῖ μάλιστα τὸ  μὲν   τροφὴ τὸ δὲ τρεφόμενον. Ἀπορίαν
[2, 7]   οἰκεῖον χρῶμα· ἔνια γὰρ ἐν  μὲν   τῷ φωτὶ οὐχ ὁρᾶται, ἐν
[2, 2]   λαμβάνειν τροφήν. Χωρίζεσθαι δὲ τοῦτο  μὲν   τῶν ἄλλων δυνατόν, τὰ δ'
[2, 2]   τῶν εἰρημένων. Ἔτι δ' ἐνίοις  μὲν   τῶν ζῴων ἅπανθ' ὑπάρχει ταῦτα,
[2, 2]   δὲ καὶ {ᾧ} ὑγιαίνομεν τὸ  μὲν   ὑγιείᾳ τὸ δὲ μορίῳ τινὶ
[2, 10]   Ἀναγκαῖον ἄρα ὑγρανθῆναι τὸ δυνάμενον  μὲν   ὑγραίνεσθαι σωζόμενον, μὴ ὑγρὸν δέ,
[2, 4]   ἀλλήλοις εἶναι τροφή, ἀλλὰ τὸ  μὲν   ὕδωρ τῷ πυρὶ τροφή, τὸ
[2, 1]   ἐκ τούτων. Ἔστι δ'  μὲν   ὕλη δύναμις, τὸ δ' εἶδος
[2, 2]   ἐξ ἀμφοῖν, τούτων δ'  μὲν   ὕλη δύναμις, τὸ δὲ εἶδος
[2, 3]   τῆς ψυχῆς αἱ λεχθεῖσαι τοῖς  μὲν   ὑπάρχουσι πᾶσαι, καθάπερ εἴπομεν, τοῖς
[2, 2]   ~(Ἐπεὶ δ' ἐκ τῶν ἀσαφῶν  μὲν   φανερωτέρων δὲ γίνεται τὸ σαφὲς
[2, 10]   γάρ τις ἀμφοτέρου· ἀλλὰ τοῦ  μὲν   φαύλη καὶ φθαρτική {τῆς γεύσεως}
[2, 5]   οὐδὲ τὸ πάσχειν, ἀλλὰ τὸ  μὲν   φθορά τις ὑπὸ τοῦ ἐναντίου,
[2, 3]   τόπον, διανοητικόν. Ὑπάρχει δὲ τοῖς  μὲν   φυτοῖς τὸ θρεπτικὸν μόνον, ἑτέροις
[2, 8]   ὅσα λεῖα καὶ κοῖλα·  μὲν   χαλκὸς ὅτι λεῖος, τὰ δὲ
[2, 7]   ὄψιν, οὐκ ὄψεται· ἀλλὰ τὸ  μὲν   χρῶμα κινεῖ τὸ διαφανές, οἷον
[2, 5]   λέγοιτο καὶ αἴσθησις,  μὲν   ὡς δυνάμει, δὲ ὡς
[2, 1]   Αὕτη δὲ λέγεται διχῶς,  μὲν   ὡς ἐπιστήμη, δ' ὡς
[2, 1]   ἐντελέχεια, καὶ τοῦτο διχῶς, τὸ  μὲν   ὡς ἐπιστήμη, τὸ δ' ὡς
[2, 1]   τὴν οὐσίαν, ταύτης δὲ τὸ  μέν,   ὡς ὕλην, καθ' αὑτὸ
[2, 5]   καὶ ἐνεργείᾳ ὄντος. Διὸ ἔστι  μὲν   ὡς ὑπὸ τοῦ ὁμοίου πάσχει,
[2, 5]   τοῦ δυνάμει λεγομένου, ἀλλὰ τοῦ  μὲν   ὥσπερ ἂν εἴποιμεν τὸν παῖδα
[2, 12]   τὰ πάσχοντα ἀόριστα, καὶ οὐ  μένει,   οἷον ἀήρ (ὄζει γὰρ ὥσπερ
[2, 5]   κίνησις ἐνέργειά τις, ἀτελὴς  μέντοι,   καθάπερ ἐν ἑτέροις εἴρηται. Πάντα
[2, 1]   δὲ καὶ τὰ τῶν φυτῶν  μέρη,   ἀλλὰ παντελῶς ἁπλᾶ, οἷον τὸ
[2, 1]   ψυχὴ χωριστὴ τοῦ σώματος,  μέρη   τινὰ αὐτῆς, εἰ μεριστὴ πέφυκεν,
[2, 1]   μέρη τινὰ αὐτῆς, εἰ  μεριστὴ   πέφυκεν, οὐκ ἄδηλον· ἐνίων γὰρ
[2, 8]   πάντῃ ἔχει ἀέρα τὸ κινησόμενον  μέρος   καὶ ἔμψυχον† Αὐτὸς μὲν δὴ
[2, 1]   ὡς τὸ μέρος πρὸς τὸ  μέρος,   οὕτως ὅλη αἴσθησις πρὸς
[2, 1]   ἀνάλογον γὰρ ἔχει ὡς τὸ  μέρος   πρὸς τὸ μέρος, οὕτως
[2, 1]   Δεῖ δὴ λαβεῖν τὸ ἐπὶ  μέρους   ἐφ' ὅλου τοῦ ζῶντος σώματος·
[2, 1]   Θεωρεῖν δὲ καὶ ἐπὶ τῶν  μερῶν   δεῖ τὸ λεχθέν. Εἰ γὰρ
[2, 1]   ἐνίων γὰρ ἐντελέχεια τῶν  μερῶν   ἐστὶν αὐτῶν. Οὐ μὴν ἀλλ'
[2, 2]   καὶ γὰρ αἴσθησιν ἑκάτερον τῶν  μερῶν   ἔχει καὶ κίνησιν τὴν κατὰ
[2, 2]   λέγων ὅτι ἐστὶν τετραγωνισμὸς  μέσης   εὕρεσις τοῦ πράγματος λέγει τὸ
[2, 11]   κρίνει τὰ αἰσθητά. Τὸ γὰρ  μέσον   κριτικόν· γίνεται γὰρ πρὸς ἑκάτερον
[2, 12]   αἴτιον γὰρ τὸ μὴ ἔχειν  μεσότητα,   μηδὲ τοιαύτην ἀρχὴν οἵαν τὰ
[2, 11]   ὑπερβολῶν, ὡς τῆς αἰσθήσεως οἷον  μεσότητός   τινος οὔσης τῆς ἐν τοῖς
[2, 11]   αἰσθανόμεθά γε πάντων διὰ τοῦ  μέσου,   ἀλλ' ἐπὶ τούτων λανθάνει. Καίτοι
[2, 11]   ἅπτεσθαι καὶ οὐδὲν εἶναι διὰ  μέσου.   Ἀλλὰ διαφέρει τὸ ἁπτὸν τῶν
[2, 12]   οἷς ἐστίν, οἷον ἀὴρ  μετὰ   βροντῆς διίστησι τὸ ξύλον. Ἀλλὰ
[2, 8]   τῇ ἀνακλάσει πολλὰς ποιεῖ πληγὰς  μετὰ   τὴν πρώτην, ἀδυνατοῦντος ἐξελθεῖν τοῦ
[2, 12]   δέχεσθαι τῶν αἰσθητῶν, ἀλλὰ πάσχειν  μετὰ   τῆς ὕλης. Ἀπορήσειε δ' ἄν
[2, 8]   τε εἶναι τὸ τύπτον καὶ  μετὰ   φαντασίας τινός· σημαντικὸς γὰρ δή
[2, 4]   νου αὕτη· δὲ τέκτων  μεταβάλλει   μόνον εἰς ἐνέργειαν ἐξ ἀργίας.
[2, 4]   ὁμοίου, τὴν δὲ τροφὴν δεῖν  μεταβάλλειν   καὶ πέττεσθαι· δὲ μεταβολὴ
[2, 5]   ἀλλοιωθεὶς καὶ πολλάκις ἐξ ἐναντίας  μεταβαλὼν   ἕξεως, δ' ἐκ τοῦ
[2, 5]   δ' αἰσθητικοῦ μὲν πρώτη  μεταβολὴ   γίνεται ὑπὸ τοῦ γεννῶντος, ὅταν
[2, 4]   μεταβάλλειν καὶ πέττεσθαι· δὲ  μεταβολὴ   πᾶσιν εἰς τὸ ἀντικείμενον
[2, 5]   τε ἐπὶ τὰς στερητικὰς διαθέσεις  μεταβολὴν   καὶ τὴν ἐπὶ τὰς ἕξεις
[2, 11]   δὲ ἁπτῶν οὐχ ὑπὸ τοῦ  μεταξὺ   ἀλλ' ἅμα τῷ μεταξύ, ὥσπερ
[2, 10]   αἴσθησις ἡμῖν διὰ τοῦ  μεταξύ,   ἀλλὰ τῷ μιχθῆναι τῷ ὑγρῷ,
[2, 10]   μὴ εἶναι αἰσθητὸν διὰ τοῦ  μεταξὺ   ἀλλοτρίου ὄντος σώματος· οὐδὲ γὰρ
[2, 10]   λιπαρόν, τοῦ δὲ τὸ ἁλμυρόν·  μεταξὺ   δὲ τούτων τό τε δριμὺ
[2, 4]   εἰς τὸ ἀντικείμενον τὸ  μεταξύ.   Ἔτι πάσχει τι τροφὴ
[2, 8]   ψοφῆσαι (τοῦτο δ' ἐστὶν αὐτοῦ  μεταξὺ   καὶ τῆς ἀκοῆς ἐμποιῆσαι ψόφον
[2, 7]   μεταξύ, ὥστ' ἀναγκαῖόν τι εἶναι  μεταξύ·   κενοῦ δὲ γενομένου οὐχ ὅτι
[2, 7]   μὲν ὀσμῆς καὶ ψόφου τὸ  μεταξὺ   κινεῖται, ὑπὸ δὲ τούτου τῶν
[2, 9]   καὶ ὄσφρησις διὰ τοῦ  μεταξύ,   οἷον ἀέρος ὕδατος· καὶ
[2, 7]   οἰόμενος, εἰ γένοιτο κενὸν τὸ  μεταξύ,   ὁρᾶσθαι ἂν ἀκριβῶς καὶ εἰ
[2, 11]   ἄκρων ὄντων, ἀναγκαῖον ὕδωρ ἔχειν  μεταξύ,   οὗ ἀνάπλεα τὰ ἔσχατα, εἰ
[2, 10]   ἀπορροίαις. Ὡς μὲν οὖν τὸ  μεταξὺ   οὐθὲν ἔστιν· ὡς δὲ χρῶμα
[2, 11]   ἐκείνων μὲν αἰσθανόμεθα τῷ τὸ  μεταξὺ   ποιεῖν τι ἡμᾶς, τῶν δὲ
[2, 11]   ὧν δ' ἐστὶ δύο σωμάτων  μεταξὺ   σῶμά τι, οὐκ ἐνδέχεται ταῦτα
[2, 7]   τοῦ φωτὸς καὶ γιγνομένου ποτὲ  μεταξὺ   τῆς γῆς καὶ τοῦ περιέχοντος,
[2, 11]   ἀλλὰ τοῦτο μέν ἐστι τὸ  μεταξύ,   τὸ δὲ πρῶτον αἰσθητήριον ἄλλο
[2, 11]   σάρκα ἐπιτιθεμένων αἰσθάνεται· ὥστε τὸ  μεταξὺ   τοῦ ἁπτικοῦ σάρξ. Ἁπταὶ
[2, 11]   ἀναγκαῖον τὸ σῶμα εἶναι τὸ  μεταξὺ   τοῦ ἁπτικοῦ προσπεφυκός, δι' οὗ
[2, 7]   ὕστερον ἔσται δῆλον. Τὸ δὲ  μεταξὺ   ψόφων μὲν ἀήρ, ὀσμῆς δ'
[2, 11]   τοῦ μεταξὺ ἀλλ' ἅμα τῷ  μεταξύ,   ὥσπερ δι' ἀσπίδος πληγείς·
[2, 7]   ἀδύνατον· λείπεται δὴ ὑπὸ τοῦ  μεταξύ,   ὥστ' ἀναγκαῖόν τι εἶναι μεταξύ·
[2, 8]   βαρύ. Ταῦτα δὲ λέγεται κατὰ  μεταφορὰν   ἀπὸ τῶν ἁπτῶν· τὸ μὲν
[2, 2]   ψυχῆς οὗ καὶ τὰ φυόμενα  μετέχει)   τὰ δὲ ζῷα πάντα φαίνεται
[2, 4]   αἰσθάνεται δ' οὐθὲν μὴ  μετέχει   ψυχῆς, ὁμοίως δὲ καὶ περὶ
[2, 4]   ἓν ἀριθμῷ διαμένειν, δύναται  μετέχειν   ἕκαστον, κοινωνεῖ ταύτῃ, τὸ μὲν
[2, 1]   φθίσιν. Ὥστε πᾶν σῶμα φυσικὸν  μετέχον   ζωῆς οὐσία ἂν εἴη, οὐσία
[2, 4]   Ἐπεὶ δ' οὐθὲν τρέφεται μὴ  μετέχον   ζωῆς, τὸ ἔμψυχον ἂν εἴη
[2, 4]   τοῦ ἀεὶ καὶ τοῦ θείου  μετέχωσιν   δύνανται· πάντα γὰρ ἐκείνου
[2, 4]   (σώζει γὰρ τὴν οὐσίαν, καὶ  μέχρι   τούτου ἔστιν ἕως ἂν τρέφηται)
[2, 8]   τὸ κινητικὸν ἑνὸς ἀέρος συνεχείᾳ  μέχρις   ἀκοῆς. Ἀκοῇ δὲ συμφυὴς ἔστιν>
[2, 9]   ἀλλὰ τὸ ἄνευ τοῦ ἀναπνεῖν  μὴ   αἰσθάνεσθαι ἴδιον ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων·
[2, 7]   πεζῶν ὅσα ἀναπνεῖ, ἀδυνατεῖ ὀσμᾶσθαι  μὴ   ἀναπνέοντα. δ' αἰτία καὶ
[2, 9]   δ' ἄνθρωπος ἀναπνέων μέν,  μὴ   ἀναπνέων δὲ ἀλλ' ἐκπνέων
[2, 11]   νῦν δὲ δύο διὰ τὸ  μὴ   ἀντιστρέφειν. Ἀπορήσειε δ' ἄν τις,
[2, 9]   σκληρόφθαλμα τῶν χρωμάτων αἰσθάνεσθαι, καὶ  μὴ   διαδήλους αὐτοῖς εἶναι τὰς διαφορὰς
[2, 8]   ὑπομένῃ πληγεὶς ἀὴρ καὶ  μὴ   διαχυθῇ. Διὸ ἐὰν ταχέως καὶ
[2, 12]   ὀσφρανθῆναι, ὑπὸ χρώματος τὸ  μὴ   δυνάμενον ἰδεῖν· ὁμοίως δὲ καὶ
[2, 8]   πρὸς αὐτήν. Σημεῖον δὲ τὸ  μὴ   δύνασθαι φωνεῖν ἀναπνέοντα μηδ' ἐκπνέοντα,
[2, 10]   τι· καὶ τοῦτ' αἴτιον τοῦ  μὴ   εἶναι αἰσθητὸν διὰ τοῦ μεταξὺ
[2, 6]   αἰσθήσει αἰσθάνεσθαι, καὶ περὶ  μὴ   ἐνδέχεται ἀπατηθῆναι, οἷον ὄψις χρώματος
[2, 6]   Λέγω δ' ἴδιον μὲν  μὴ   ἐνδέχεται ἑτέρᾳ αἰσθήσει αἰσθάνεσθαι, καὶ
[2, 5]   τὴν ἀριθμητικὴν (ἢ τὴν γραμματικήν,  μὴ   ἐνεργεῖν δέ, εἰς τὸ ἐνεργεῖν,
[2, 1]   δ' ὕπνος τῷ ἔχειν καὶ  μὴ   ἐνεργεῖν· προτέρα δὲ τῇ γενέσει
[2, 12]   καὶ θερμαίνεται) αἴτιον γὰρ τὸ  μὴ   ἔχειν μεσότητα, μηδὲ τοιαύτην ἀρχὴν
[2, 10]   ἀδύνατον, τὸ δ' ἐὰν πεφυκὸς  μὴ   ἔχῃ φαύλως, ὥσπερ τὸ
[2, 9]   ὥσπερ ἔλυτρον τὰ βλέφαρα,  μὴ   κινήσας μηδ' ἀνασπάσας οὐχ ὁρᾷ·
[2, 2]   αἴσθησιν πρώτως· καὶ γὰρ τὰ  μὴ   κινούμενα μηδ' ἀλλάττοντα τόπον, ἔχοντα
[2, 4]   τρεφόμενον, τρέφεται δ' οὐθὲν  μὴ   κοινωνεῖ ζωῆς. (Ἐμπεδοκλῆς δ' οὐ
[2, 8]   ψαθυρὸς εἶναι οὐ γεγωνεῖ, ἂν  μὴ   λεῖον τὸ πληγέν. Τότε
[2, 4]   δοκεῖ, αἰσθάνεται δ' οὐθὲν  μὴ   μετέχει ψυχῆς, ὁμοίως δὲ καὶ
[2, 4]   ὀρθῶς. Ἐπεὶ δ' οὐθὲν τρέφεται  μὴ   μετέχον ζωῆς, τὸ ἔμψυχον ἂν
[2, 11]   λόγος· εἰ γὰρ ἁφὴ  μὴ   μία ἐστὶν αἴσθησις ἀλλὰ πλείους,
[2, 4]   παντί, ἀλλ' ὅσα τῶν ἐναντίων  μὴ   μόνον γένεσιν ἐξ ἀλλήλων ἔχουσιν
[2, 11]   ἁπτόμενα ἀλλήλων ἐν τῷ ὕδατι,  μὴ   ξηρῶν τῶν ἄκρων ὄντων, ἀναγκαῖον
[2, 4]   τοῖς ζῶσιν, ὅσα τέλεια καὶ  μὴ   πηρώματα τὴν γένεσιν αὐτομάτην
[2, 9]   Ἀλλ' ὥσπερ εἴπομεν, διὰ τὸ  μὴ   σφόδρα διαδήλους εἶναι τὰς ὀσμὰς
[2, 4]   τὴν γῆν; διασπασθήσεται γάρ, εἰ  μή   τι ἔσται τὸ κωλύον· εἰ
[2, 5]   ὅτι βουληθεὶς δυνατὸς θεωρεῖν, ἂν  μή   τι κωλύσῃ τῶν ἔξωθεν·
[2, 8]   οὐ σημεῖον τοῦ ἀκούειν  μὴ   τὸ ἠχεῖν τὸ οὖς ὥσπερ
[2, 4]   γὰρ φθίνει οὐδ' αὔξεται φυσικῶς  μὴ   τρεφόμενον, τρέφεται δ' οὐθὲν
[2, 10]   τὸ δυνάμενον μὲν ὑγραίνεσθαι σωζόμενον,  μὴ   ὑγρὸν δέ, τὸ γευστικὸν αἰσθητήριον.
[2, 12]   οἱ χυμοὶ ποιοῦσιν· εἰ γὰρ  μή,   ὑπὸ τίνος ἂν πάσχοι τὰ
[2, 2]   καὶ γὰρ τὰ μὴ κινούμενα  μηδ'   ἀλλάττοντα τόπον, ἔχοντα δ' αἴσθησιν,
[2, 9]   τὰ βλέφαρα, μὴ κινήσας  μηδ'   ἀνασπάσας οὐχ ὁρᾷ· τὰ δὲ
[2, 8]   τὸ μὴ δύνασθαι φωνεῖν ἀναπνέοντα  μηδ'   ἐκπνέοντα, ἀλλὰ κατέχοντα· κινεῖ γὰρ
[2, 12]   γὰρ τὸ μὴ ἔχειν μεσότητα,  μηδὲ   τοιαύτην ἀρχὴν οἵαν τὰ εἴδη
[2, 4]   θείου τῇ συνεχείᾳ, διὰ τὸ  μηδὲν   ἐνδέχεσθαι τῶν φθαρτῶν ταὐτὸ καὶ
[2, 9]   καὶ ἀφυεῖς, παρ' ἄλλο δὲ  μηδέν·   οἱ μὲν γὰρ σκληρόσαρκοι ἀφυεῖς
[2, 11]   μέλλον αἰσθήσεσθαι λευκοῦ καὶ μέλανος  μηδέτερον   αὐτῶν εἶναι ἐνεργείᾳ, δυνάμει δ'
[2, 1]   γε οὐθὲν κωλύει, διὰ τὸ  μηθενὸς   εἶναι σώματος ἐντελεχείας. Ἔτι δὲ
[2, 1]   τῶν μερῶν ἐστὶν αὐτῶν. Οὐ  μὴν   ἀλλ' ἔνιά γε οὐθὲν κωλύει,
[2, 4]   συναίτιον μέν πώς ἐστιν, οὐ  μὴν   ἁπλῶς γε αἴτιον, ἀλλὰ μᾶλλον
[2, 4]   οὗ καὶ τὸ ᾧ. Ἀλλὰ  μὴν   καὶ ὅθεν πρῶτον κατὰ
[2, 12]   τι εἴη τὸ αἰσθανόμενον, οὐ  μὴν   τό γε αἰσθητικῷ εἶναι οὐδ'
[2, 8]   οὐκ ἀκούει· οὐδ' ἂν  μῆνιγξ   κάμῃ, ὥσπερ τὸ ἐπὶ τῇ
[2, 2]   τοῦτο καλῶς ὑπολαμβάνουσιν οἷς δοκεῖ  μήτ'   ἄνευ σώματος εἶναι μήτε σῶμά
[2, 10]   αὐτοῦ μήτε ὑγρὸν εἶναι ἐντελεχείᾳ  μήτε   ἀδύνατον ὑγραίνεσθαι· πάσχει γάρ τι
[2, 11]   ἄλλων) καὶ ἐπὶ τῆς ἁφῆς  μήτε   θερμὸν μήτε ψυχρόν. Ἔτι δ'
[2, 10]   γευστικὸν αἰσθητήριον. Σημεῖον δὲ τὸ  μήτε   κατάξηρον οὖσαν τὴν γλῶτταν αἰσθάνεσθαι
[2, 10]   κατάξηρον οὖσαν τὴν γλῶτταν αἰσθάνεσθαι  μήτε   λίαν ὑγράν· αὕτη γὰρ ἁφῇ
[2, 2]   δοκεῖ μήτ' ἄνευ σώματος εἶναι  μήτε   σῶμά τι ψυχή· σῶμα
[2, 10]   ἀνάγκη καὶ τὸ αἰσθητήριον αὐτοῦ  μήτε   ὑγρὸν εἶναι ἐντελεχείᾳ μήτε ἀδύνατον
[2, 11]   ἐπὶ τῆς ἁφῆς μήτε θερμὸν  μήτε   ψυχρόν. Ἔτι δ' ὥσπερ ὁρατοῦ
[2, 11]   ἐδόκει ἂν αὐτὴ καὶ  μία   εἶναι αἴσθησις γεῦσις καὶ
[2, 11]   εἰ γὰρ ἁφὴ μὴ  μία   ἐστὶν αἴσθησις ἀλλὰ πλείους, ἀναγκαῖον
[2, 11]   ἀπορίαν πότερον πλείους εἰσὶν  μία,   καὶ τί τὸ αἰσθητήριον τὸ
[2, 3]   δὲ τινὲς αὐτῶν, ἐνίοις δὲ  μία   μόνη. Δυνάμεις δ' εἴπομεν θρεπτικόν,
[2, 11]   καὶ χρώματος καὶ ὀσμῆς, καὶ  μία   τις αἴσθησις εἶναι ὄψις ἀκοὴ
[2, 3]   τὰ δὲ ζῷα πάντ' ἔχουσι  μίαν   γε τῶν αἰσθήσεων, τὴν ἁφήν·
[2, 2]   τὰ δὲ τινάς, τὰ δὲ  μίαν   τὴν ἀναγκαιοτάτην, ἁφήν. Ἐπεὶ δὲ
[2, 2]   ἐν αὐτοῖς ψυχῆς ἐντελεχείᾳ μὲν  μιᾶς   ἐν ἑκάστῳ φυτῷ, δυνάμει δὲ
[2, 11]   ἐστιν ἐντός. Πᾶσα γὰρ αἴσθησις  μιᾶς   ἐναντιώσεως εἶναι δοκεῖ, οἷον ὄψις
[2, 10]   χρῶμα οὐχ οὕτως ὁρᾶται τῷ  μίγνυσθαι,   οὐδὲ ταῖς ἀπορροίαις. Ὡς μὲν
[2, 9]   εἶναι> ἔχειν ὀσμήν, τὸ δὲ  μικρὰν   ἔχον καὶ φαύλην. Ὁμοίως δὲ
[2, 11]   ἄναπτον δ' ἐστὶ τό τε  μικρὰν   ἔχον πάμπαν διαφορὰν τῶν ἁπτῶν,
[2, 10]   καὶ ἀγεύστου, τοῦτο δὲ τὸ  μικρὸν   φαῦλον ἔχον χυμὸν
[2, 10]   τοῦ λαμπροῦ (ὥσπερ γὰρ  μικρὸς   ψόφος ἀνήκουστος, τρόπον τινὰ καὶ
[2, 11]   βαρύτης, ἀλλὰ καὶ μέγεθος καὶ  μικρότης,   καὶ λειότης καὶ τραχύτης φωνῆς,
[2, 7]   καὶ παρὰ τὰ φαινόμενα· ἐν  μικρῷ   μὲν γὰρ διαστήματι λάθοι ἄν,
[2, 11]   τι στερεὸν εἶναι· λείπεται δὴ  μικτὸν   ἐκ τῆς καὶ τούτων εἶναι,
[2, 10]   διὰ τοῦ μεταξύ, ἀλλὰ τῷ  μιχθῆναι   τῷ ὑγρῷ, καθάπερ ἐπὶ τοῦ
[2, 7]   καὶ τὸ ἀόρατον τὸ  μόλις   ὁρώμενον, οἷον δοκεῖ τὸ σκοτεινόν.
[2, 8]   ἀήρ, εὐλόγως ἂν φωνοίη ταῦτα  μόνα   ὅσα δέχεται τὸν ἀέρα. Τῷ
[2, 3]   τινὲς αὐτῶν, ἐνίοις δὲ μία  μόνη.   Δυνάμεις δ' εἴπομεν θρεπτικόν, αἰσθητικόν,
[2, 3]   οὐδὲ φαντασία, τὰ δὲ ταύτῃ  μόνῃ   ζῶσιν. Περὶ δὲ τοῦ θεωρητικοῦ
[2, 2]   ζῷα λέγομεν καὶ οὐ ζῆν  μόνον.   Αἰσθήσεως δὲ πρῶτον ὑπάρχει πᾶσιν
[2, 4]   ἀλλ' ὅσα τῶν ἐναντίων μὴ  μόνον   γένεσιν ἐξ ἀλλήλων ἔχουσιν ἀλλὰ
[2, 5]   οὐκ ἔστιν ἐνεργείᾳ, ἀλλὰ δυνάμει  μόνον,   διὸ οὐκ αἰσθάνεται, καθάπερ τὸ
[2, 4]   αὕτη· δὲ τέκτων μεταβάλλει  μόνον   εἰς ἐνέργειαν ἐξ ἀργίας. Πότερον
[2, 7]   ὁρατὰ ἐν φωτί ἐστιν, ἀλλὰ  μόνον   ἑκάστου τὸ οἰκεῖον χρῶμα· ἔνια
[2, 2]   γένος ἕτερον εἶναι, καὶ τοῦτο  μόνον   ἐνδέχεσθαι χωρίζεσθαι, καθάπερ τὸ ἀΐδιον
[2, 3]   τοῖς μὲν φυτοῖς τὸ θρεπτικὸν  μόνον,   ἑτέροις δὲ τοῦτό τε καὶ
[2, 2]   κἂν ἕν τι τούτων ἐνυπάρχῃ  μόνον,   ζῆν αὐτό φαμεν, οἷον νοῦς,
[2, 2]   οὕτως ὥστ' εἶναι χωριστὸν λόγῳ  μόνον   καὶ τόπῳ, περὶ μὲν
[2, 11]   πλείους, οἷον ἐν φωνῇ οὐ  μόνον   ὀξύτης καὶ βαρύτης, ἀλλὰ καὶ
[2, 2]   Νῦν δ' ἐπὶ τοσοῦτον εἰρήσθω  μόνον,   ὅτι ἐστὶν ψυχὴ τῶν
[2, 4]   καὶ κινούμενον, τὸ δὲ κινούμενον  μόνον.   Πᾶσαν δ' ἀναγκαῖον τροφὴν δύνασθαι
[2, 2]   ἐπελθεῖν περὶ αὐτῆς· οὐ γὰρ  μόνον   τὸ ὅτι δεῖ τὸν ὁριστικὸν
[2, 2]   τινὰ τούτων, ἑτέροις δὲ ἓν  μόνον   (τοῦτο δὲ ποιεῖ διαφορὰν τῶν
[2, 4]   εἶναι· καὶ γὰρ αὐτὸ φαίνεται  μόνον   τῶν σωμάτων {ἢ τῶν στοιχείων}
[2, 2]   τοῦ φθαρτοῦ. Τὰ δὲ λοιπὰ  μόρια   τῆς ψυχῆς φανερὸν ἐκ τούτων
[2, 8]   ὑπὸ τῆς ἐν τούτοις τοῖς  μορίοις   ψυχῆς πρὸς τὴν καλουμένην ἀρτηρίαν
[2, 8]   φάρυγξ· οὗ δ' ἕνεκα τὸ  μόριόν   ἐστι τοῦτο, πνεύμων· τούτῳ γὰρ
[2, 11]   ἁπτῶν αἰσθάνεται κατὰ τὸ αὐτὸ  μόριον   καὶ χυμοῦ. Εἰ μὲν οὖν
[2, 8]   ἔχουσι φάρυγγα. Τοῦτο δὲ τὸ  μόριον   οὐκ ἔχουσιν ὅτι οὐ δέχονται
[2, 2]   μόριον ψυχῆς, καὶ εἰ  μόριον,   πότερον οὕτως ὥστ' εἶναι χωριστὸν
[2, 2]   (θρεπτικὸν δὲ λέγομεν τὸ τοιοῦτον  μόριον   τῆς ψυχῆς οὗ καὶ τὰ
[2, 11]   πρώτῳ, τὸ δυνάμει τοιοῦτόν ἐστι  μόριον·   τὸ γὰρ αἰσθάνεσθαι πάσχειν τι
[2, 11]   αἴσθησις) διὸ τὸ τοιοῦτον  μόριον   τοῦ σώματος ἔοικεν οὕτως ἔχειν
[2, 2]   τούτων ἕκαστόν ἐστι ψυχὴ  μόριον   ψυχῆς, καὶ εἰ μόριον, πότερον
[2, 12]   φυτὰ οὐκ αἰσθάνεται, ἔχοντά τι  μόριον   ψυχικὸν καὶ πάσχοντά τι ὑπὸ
[2, 8]   ζῴου ψόφος οὐ τῷ τυχόντι  μορίῳ.   Ἀλλ' ἐπεὶ πᾶν ψοφεῖ τύπτοντός
[2, 8]   τοῦτο, πνεύμων· τούτῳ γὰρ τῷ  μορίῳ   πλέον ἔχει τὸ θερμὸν τὰ
[2, 2]   τὸ μὲν ὑγιείᾳ τὸ δὲ  μορίῳ   τινὶ τοῦ σώματος καὶ
[2, 2]   μὲν ἐπιστήμη τε καὶ ὑγίεια  μορφὴ   καὶ εἶδός τι καὶ λόγος
[2, 1]   ἔστι τόδε τι, ἕτερον δὲ  μορφὴν   καὶ εἶδος, καθ' ἣν ἤδη
[2, 8]   πνεύματι πρός τε τὴν θερ-  μότητα   τὴν ἐντὸς ὡς ἀναγκαῖον ὄν>
[2, 7]   ἐστὶ ταῦτα ἑνὶ ὀνόματι) οἷον  μύκης,   κρέας, κεφαλαὶ ἰχθύων καὶ λεπίδες
[2, 9]   ἐγγύθεν, οὐδ' ἂν ἐπὶ τοῦ  μυκτῆρος   ἐντὸς τεθῇ· καὶ τὸ μὲν
[2, 7]   ὁρᾶσθαι ἂν ἀκριβῶς καὶ εἰ  μύρμηξ   ἐν τῷ οὐρανῷ εἴη· τοῦτο




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 2/12/2009