HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, De l'âme, livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique)


λ  =  67 formes différentes pour 148 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Pages
[2, 4]   μέλλοντα περὶ τούτων σκέψιν ποιεῖσθαι  λαβεῖν   ἕκαστον αὐτῶν τί ἐστιν, εἶθ'
[2, 12]   δὲ περὶ πάσης αἰσθήσεως δεῖ  λαβεῖν   ὅτι μὲν αἴσθησίς ἐστι
[2, 1]   καὶ γεγραμμένος. Δεῖ δὴ  λαβεῖν   τὸ ἐπὶ μέρους ἐφ' ὅλου
[2, 2]   τὸ αἴτιον. Λέγομεν οὖν, ἀρχὴν  λαβόντες   τῆς σκέψεως, διωρίσθαι τὸ ἔμψυχον
[2, 7]   ἐν μικρῷ μὲν γὰρ διαστήματι  λάθοι   ἄν, ἀπ' ἀνατολῆς δ' ἐπὶ
[2, 12]   τοῦ χρυσοῦ δέχεται τὸ σημεῖον,  λαμβάνει   δὲ τὸ χρυσοῦν τὸ
[2, 4]   τὸ ἄνω καὶ κάτω καλῶς  λαμβάνει   (οὐ γὰρ ταὐτὸ πᾶσι τὸ
[2, 2]   διὰ τέλους, ἕως ἂν δύνηται  λαμβάνειν   τροφήν. Χωρίζεσθαι δὲ τοῦτο μὲν
[2, 5]   ἐκ δυνάμει ὄντος μανθάνον καὶ  λαμβάνον   ἐπιστήμην ὑπὸ τοῦ ἐντελεχείᾳ ὄντος
[2, 2]   ἧς αὔξησίν τε καὶ φθίσιν  λαμβάνουσι   κατὰ τοὺς ἐναντίους τόπους· οὐ
[2, 7]   οἷον τὰ πυρώδη φαινόμενα καὶ  λάμποντα   (ἀνώνυμα δ' ἐστὶ ταῦτα ἑνὶ
[2, 10]   ὄψις) ἔτι τε τοῦ λίαν  λαμπροῦ   (καὶ γὰρ τοῦτο ἀόρατον, ἄλλον
[2, 10]   ψόφου καθάπερ ὄψις τοῦ  λαμπροῦ   (ὥσπερ γὰρ μικρὸς ψόφος
[2, 11]   πρὸς τὰ ἐν τῷ ὕδατι,  λανθάνει   δὲ μᾶλλον ἡμᾶς, ὥσπερ καὶ
[2, 11]   πόρρωθεν, τὰ δ' ἐγγύθεν, διὸ  λανθάνει·   ἐπεὶ αἰσθανόμεθά γε πάντων διὰ
[2, 11]   τοῦ μέσου, ἀλλ' ἐπὶ τούτων  λανθάνει.   Καίτοι καθάπερ εἴπομεν καὶ πρότερον,
[2, 7]   ἀνατολῆς δ' ἐπὶ δυσμὰς τὸ  λανθάνειν   μέγα λίαν τὸ αἴτημα. (Ἔστι
[2, 11]   ὑμένος αἰσθανοίμεθα τῶν ἁπτῶν ἁπάντων  λανθάνοντος   ὅτι διείργει, ὁμοίως ἂν ἔχοιμεν
[2, 7]   καὶ τοῦ περιέχοντος, ἡμᾶς δὲ  λανθάνοντος·   τοῦτο γάρ ἐστι καὶ παρὰ
[2, 7]   αἰσθητήριον. Οὐ γὰρ καλῶς τοῦτο  λέγει   Δημόκριτος, οἰόμενος, εἰ γένοιτο κενὸν
[2, 2]   τετραγωνισμὸς μέσης εὕρεσις τοῦ πράγματος  λέγει   τὸ αἴτιον. Λέγομεν οὖν, ἀρχὴν
[2, 1]   κοινὸν ἐπὶ πάσης ψυχῆς δεῖ  λέγειν,   εἴη ἂν ἐντελέχεια πρώτη
[2, 4]   φυτῶν, εἰ χρὴ τὰ ὄργανα  λέγειν   ἕτερα καὶ ταὐτὰ τοῖς ἔργοις)
[2, 4]   ἀμφοτέρως ἂν ἐνδέχοιτο τὴν τροφὴν  λέγειν·   μὲν γὰρ ἄπεπτος, τὸ
[2, 4]   ἄλλων ἐπιζητεῖν. Εἰ δὲ χρὴ  λέγειν   τί ἕκαστον αὐτῶν, οἷον τί
[2, 5]   ἀλλοιώσεως. Διὸ οὐ καλῶς ἔχει  λέγειν   τὸ φρονοῦν, ὅταν φρονῇ, ἀλλοιοῦσθαι,
[2, 6]   καὶ ὄψει. Κατὰ συμβεβηκὸς δὲ  λέγεται   αἰσθητόν, οἷον εἰ τὸ λευκὸν
[2, 12]   ἀλλ' οὐχ ἕκαστον ἐκείνων  λέγεται,   ἀλλ' τοιονδί, καὶ κατὰ
[2, 6]   αἴσθησιν περὶ τῶν αἰσθητῶν πρῶτον.  Λέγεται   δὲ τὸ αἰσθητὸν τριχῶς, ὧν
[2, 1]   ἄρα σώματος ἐντελέχεια. Αὕτη δὲ  λέγεται   διχῶς, μὲν ὡς ἐπιστήμη,
[2, 9]   Ὁμοίως δὲ καὶ τὸ ἄγευστον  λέγεται.   Ἔστι δὲ καὶ ὄσφρησις
[2, 6]   ποῦ. Τὰ μὲν οὖν τοιαῦτα  λέγεται   ἴδια ἑκάστης, κοινὰ δὲ κίνησις,
[2, 2]   ζῶμεν καὶ αἰσθανόμεθα διχῶς  λέγεται,   καθάπερ ἐπιστάμεθα (λέγομεν δὲ
[2, 8]   καὶ τὸ βαρύ. Ταῦτα δὲ  λέγεται   κατὰ μεταφορὰν ἀπὸ τῶν ἁπτῶν·
[2, 8]   ὁρίζομεν. Τὸ δὲ κενὸν ὀρθῶς  λέγεται   κύριον τοῦ ἀκούειν. Δοκεῖ γὰρ
[2, 4]   καὶ ἀρχή. Ταῦτα δὲ πολλαχῶς  λέγεται,   ὁμοίως δ' ψυχὴ κατὰ
[2, 1]   καὶ τὸ εἶναι ἐπεὶ πλεοναχῶς  λέγεται,   τὸ κυρίως ἐντελέχειά ἐστιν.
[2, 1]   καὶ εἶδος, καθ' ἣν ἤδη  λέγεται   τόδε τι, καὶ τρίτον τὸ
[2, 5]   Τὸ κατ' ἐνέργειαν δὲ ὁμοίως  λέγεται   τῷ θεωρεῖν· διαφέρει δέ, ὅτι
[2, 8]   οὐθὲν φωνεῖ, ἀλλὰ καθ' ὁμοιότητα  λέγεται   φωνεῖν, οἷον αὐλὸς καὶ λύρα
[2, 10]   ἀόρατον δὲ τὸ μὲν ὅλως  λέγεται,   ὥσπερ καὶ ἐπ' ἄλλων τὸ
[2, 5]   τὸ ἤδη ἐνεργοῦν) διχῶς ἂν  λέγοιτο   καὶ αἴσθησις, μὲν
[2, 2]   διχῶς λέγεται, καθάπερ ἐπιστάμεθα  (λέγομεν   δὲ τὸ μὲν ἐπιστήμην τὸ
[2, 1]   ἂν εἴη κοινότατος λόγος αὐτῆς.  Λέγομεν   δὴ γένος ἕν τι τῶν
[2, 5]   ὄντος. Ἐπειδὴ δὲ τὸ αἰσθάνεσθαι  λέγομεν   διχῶς (τό τε γὰρ δυνάμει
[2, 5]   ἐπιστήμην· ἔστι δ' ὡς ἤδη  λέγομεν   ἐπιστήμονα τὸν ἔχοντα τὴν γραμματικήν·
[2, 2]   τόπον, ἔχοντα δ' αἴσθησιν, ζῷα  λέγομεν   καὶ οὐ ζῆν μόνον. Αἰσθήσεως
[2, 5]   καὶ ὁρῶν ἀκούειν καὶ ὁρᾶν  λέγομεν,   κἂν τύχῃ καθεῦδον, καὶ τὸ
[2, 2]   τοῦ πράγματος λέγει τὸ αἴτιον.  Λέγομεν   οὖν, ἀρχὴν λαβόντες τῆς σκέψεως,
[2, 7]   ὄν· δῆλον δὲ ἔσται  λέγομεν   προελθοῦσι. Τὸ γὰρ ὁρατόν ἐστι
[2, 1]   δ' οὐκ ἔχει· ζωὴν δὲ  λέγομεν   τὴν δι' αὑτοῦ τροφήν τε
[2, 2]   τῶν ἄλλων αἰσθήσεων (θρεπτικὸν δὲ  λέγομεν   τὸ τοιοῦτον μόριον τῆς ψυχῆς
[2, 9]   τιν' αἴσθησιν ἔχοι παρὰ τὰς  λεγομένας.   Ἀλλ' ἀδύνατον, εἴπερ τῆς ὀσμῆς
[2, 2]   καὶ τὸ ὑποκείμενον. Τριχῶς γὰρ  λεγομένης   τῆς οὐσίας, καθάπερ εἴπομεν, ὧν
[2, 8]   ἐστιν ψόφος) ἀλλ' οἱ  λεγόμενοι   φωνεῖν, οἷον οἱ> ἐν τῷ
[2, 5]   οὐχ ἁπλοῦ ὄντος τοῦ δυνάμει  λεγομένου,   ἀλλὰ τοῦ μὲν ὥσπερ ἂν
[2, 2]   ζῆν. Πλεοναχῶς δὲ τοῦ ζῆν  λεγομένου,   κἂν ἕν τι τούτων ἐνυπάρχῃ
[2, 4]   τῷ ὁμοίῳ. Ὥστε φανερὸν ὅτι  λέγουσί   τινα τρόπον ἀμφότεροι καὶ ὀρθῶς
[2, 2]   ὥσπερ οἱ πλεῖστοι τῶν ὅρων  λέγουσιν,   ἀλλὰ καὶ τὴν αἰτίαν ἐνυπάρχειν
[2, 6]   αἰσθήσεως, τὸ δὲ κοινὸν πασῶν.  Λέγω   δ' ἴδιον μὲν μὴ
[2, 11]   διαφοραὶ τοῦ σώματος σῶμα·  λέγω   δὲ διαφορὰς αἳ τὰ στοιχεῖα
[2, 9]   τὴν ἀνάλογον ὀσμὴν καὶ χυμόν,  λέγω   δὲ οἷον γλυκεῖαν ὀσμὴν καὶ
[2, 7]   δή τι διαφανές. Διαφανὲς δὲ  λέγω   ἔστι μὲν ὁρατόν, οὐ
[2, 5]   τοῦ κινεῖσθαι καὶ τοῦ ἐνεργεῖν  λέγωμεν·   καὶ γὰρ ἔστιν κίνησις
[2, 5]   οἰκείοις λόγοις. ~(Διωρισμένων δὲ τούτων  λέγωμεν   κοινῇ περὶ πάσης αἰσθήσεως.
[2, 2]   λόγος τοῦ συμπεράσματος· δὲ  λέγων   ὅτι ἐστὶν τετραγωνισμὸς μέσης
[2, 8]   πληγῇ, ἀλλὰ χαλκὸς καὶ ὅσα  λεῖα   καὶ κοῖλα· μὲν χαλκὸς
[2, 8]   χαλκὸν καὶ ὅσα στερεὰ καὶ  λεῖα,   ὅτι δύναται ψοφῆσαι (τοῦτο δ'
[2, 8]   εἶναι οὐ γεγωνεῖ, ἂν μὴ  λεῖον   τὸ πληγέν. Τότε δὲ
[2, 8]   κοῖλα· μὲν χαλκὸς ὅτι  λεῖος,   τὰ δὲ κοῖλα τῇ ἀνακλάσει
[2, 11]   καὶ μέγεθος καὶ μικρότης, καὶ  λειότης   καὶ τραχύτης φωνῆς, καὶ τοιαῦθ'
[2, 8]   ἐπίπεδον· ἓν γὰρ τὸ τοῦ  λείου   ἐπίπεδον. Ψοφητικὸν μὲν οὖν τὸ
[2, 11]   δεῖ γάρ τι στερεὸν εἶναι·  λείπεται   δὴ μικτὸν ἐκ τῆς καὶ
[2, 7]   οὖν τοῦ ὁρωμένου χρώματος ἀδύνατον·  λείπεται   δὴ ὑπὸ τοῦ μεταξύ, ὥστ'
[2, 9]   ἐν μὲν γὰρ ταῖς ἄλλαις  λείπεται   πολλῶν τῶν ζῴων, κατὰ δὲ
[2, 8]   ὅνπερ τὰ ἀφαλλόμενα ἀπὸ τῶν  λείων,   ὅταν τις κρούσῃ. Οὐ δὴ
[2, 8]   καί τινος ἄλλου τῶν  λείων,   ὥστε σκιὰν ποιεῖν, τὸ
[2, 6]   ὡμοίωται καὶ ἔστιν οἷον ἐκεῖνο.  ~(Λεκτέον   δὲ καθ' ἑκάστην αἴσθησιν περὶ
[2, 4]   πρῶτον περὶ τροφῆς καὶ γεννήσεως  λεκτέον·   γὰρ θρεπτικὴ ψυχὴ καὶ
[2, 7]   ὁρᾶται. Διὸ περὶ φωτὸς πρῶτον  λεκτέον   τί ἐστιν. Ἔστι δή τι
[2, 4]   τὸ θρεπτικόν, πρότερον ἔτι  λεκτέον   τί τὸ νοεῖν καὶ τί
[2, 7]   μύκης, κρέας, κεφαλαὶ ἰχθύων καὶ  λεπίδες   καὶ ὀφθαλμοί· ἀλλ' οὐδενὸς ὁρᾶται
[2, 6]   λέγεται αἰσθητόν, οἷον εἰ τὸ  λευκὸν   εἴη Διάρους υἱός· κατὰ συμβεβηκὸς
[2, 11]   οἷον εἴ τις σῶμά τι  λευκὸν   ἐπὶ τοῦ ὄμματος θείη τὸ
[2, 11]   ἐναντιώσεως εἶναι δοκεῖ, οἷον ὄψις  λευκοῦ   καὶ μέλανος, καὶ ἀκοὴ ὀξέος
[2, 11]   δεῖ ὥσπερ τὸ μέλλον αἰσθήσεσθαι  λευκοῦ   καὶ μέλανος μηδέτερον αὐτῶν εἶναι
[2, 6]   γὰρ τούτου αἰσθάνεται, ὅτι τῷ  λευκῷ   συμβέβηκε τοῦτο, οὗ αἰσθάνεται· διὸ
[2, 3]   δὲ δυνάμεων τῆς ψυχῆς αἱ  λεχθεῖσαι   τοῖς μὲν ὑπάρχουσι πᾶσαι, καθάπερ
[2, 1]   ἐπὶ τῶν μερῶν δεῖ τὸ  λεχθέν.   Εἰ γὰρ ἦν ὀφθαλμὸς
[2, 7]   αἰτία καὶ περὶ τούτων ὕστερον  λεχθήσεται.   ~(Νῦν δὲ πρῶτον περὶ ψόφου
[2, 10]   ὄψις) ἔτι τε τοῦ  λίαν   λαμπροῦ (καὶ γὰρ τοῦτο ἀόρατον,
[2, 7]   ἐπὶ δυσμὰς τὸ λανθάνειν μέγα  λίαν   τὸ αἴτημα. (Ἔστι δὲ χρώματος
[2, 10]   οὖσαν τὴν γλῶτταν αἰσθάνεσθαι μήτε  λίαν   ὑγράν· αὕτη γὰρ ἁφῇ γίνεται
[2, 1]   ὀφθαλμός, πλὴν ὁμωνύμως, καθάπερ  λίθινος   καὶ γεγραμμένος. Δεῖ δὴ
[2, 4]   χεὶρ καὶ τὸ πηδά-  λιον,   τὸ μὲν κινοῦν καὶ κινούμενον,
[2, 9]   καὶ αὐστηρὰ καὶ ὀξεῖα καὶ  λιπαρά   ἐστιν ὀσμή. Ἀλλ' ὥσπερ εἴπομεν,
[2, 10]   ἐχόμενα δὲ τοῦ μὲν τὸ  λιπαρόν,   τοῦ δὲ τὸ ἁλμυρόν· μεταξὺ
[2, 3]   ἔχει· τελευταῖον δὲ καὶ ἐλάχιστα  λογισμὸν   καὶ διάνοιαν· οἷς μὲν γὰρ
[2, 3]   δ' ἐκείνων ἕκαστον, οὐ πᾶσι  λογισμός,   ἀλλὰ τοῖς μὲν οὐδὲ φαντασία,
[2, 3]   διάνοιαν· οἷς μὲν γὰρ ὑπάρχει  λογισμὸς   τῶν φθαρτῶν, τούτοις καὶ τὰ
[2, 2]   Νῦν δ' ὥσπερ συμπεράσμαθ' οἱ  λόγοι   τῶν ὅρων εἰσίν· οἷον τί
[2, 4]   περὶ αὐτῆς ἐν τοῖς οἰκείοις  λόγοις.   ~(Διωρισμένων δὲ τούτων λέγωμεν κοινῇ
[2, 5]   ἀδύνατον, εἰρήκαμεν ἐν τοῖς καθόλου  λόγοις   περὶ τοῦ ποιεῖν καὶ πάσχειν.
[2, 12]   τοιονδί, καὶ κατὰ τὸν  λόγον.   Αἰσθητήριον δὲ πρῶτον ἐν
[2, 2]   τὸ σαφὲς καὶ κατὰ τὸν  λόγον   γνωριμώτερον, πειρατέον πάλιν οὕτω γ'
[2, 2]   τὸ ὅτι δεῖ τὸν ὁριστικὸν  λόγον   δηλοῦν, ὥσπερ οἱ πλεῖστοι τῶν
[2, 4]   καὶ αἱ πράξεις κατὰ τὸν  λόγον.   Εἰ δ' οὕτως, τούτων δ'
[2, 2]   Οὕτω δὲ γίνεται καὶ κατὰ  λόγον·   ἑκάστου γὰρ ἐντελέχεια ἐν
[2, 3]   Διὸ γελοῖον ζητεῖν τὸν κοινὸν  λόγον   καὶ ἐπὶ τούτων καὶ ἐφ'
[2, 1]   οὐσία ὀφθαλμοῦ κατὰ τὸν  λόγον   (ὁ δ' ὀφθαλμὸς ὕλη ὄψεως)
[2, 1]   οὐσία γὰρ κατὰ τὸν  λόγον.   Τοῦτο δὲ τὸ τί ἦν
[2, 1]   καὶ τίς ἂν εἴη κοινότατος  λόγος   αὐτῆς. Λέγομεν δὴ γένος ἕν
[2, 11]   καὶ περὶ ἁφῆς αὐτὸς  λόγος·   εἰ γὰρ ἁφὴ μὴ
[2, 4]   ψυχή. Ἔτι τοῦ δυνάμει ὄντος  λόγος   ἐντελέχεια. Φανερὸν δ' ὡς
[2, 1]   τί ἦν εἶναι καὶ  λόγος   ψυχή, ἀλλὰ φυσικοῦ τοιουδί,
[2, 12]   ὑπ' ὀσμῆς (ὁ δ' αὐτὸς  λόγος   καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων) οὐδὲ
[2, 2]   μορφὴ καὶ εἶδός τι καὶ  λόγος   καὶ οἷον ἐνέργεια τοῦ δεκτικοῦ,
[2, 7]   γίνεται διαφανές. δ' αὐτὸς  λόγος   καὶ περὶ ψόφου καὶ ὀσμῆς
[2, 3]   ἂν καὶ ἐπὶ τῶν σχημάτων  λόγος   κοινός, ὃς ἐφαρμόσει μὲν πᾶσιν,
[2, 4]   συνισταμένων πάντων ἔστι πέρας καὶ  λόγος   μεγέθους τε καὶ αὐξήσεως· ταῦτα
[2, 7]   οὖν αἰτίαν ταῦτα ὁρᾶται, ἄλλος  λόγος·   νῦν δ' ἐπὶ τοσοῦτον φανερόν
[2, 3]   δὲ τοῦ θεωρητικοῦ νοῦ ἕτερος  λόγος.   Ὅτι μὲν οὖν περὶ
[2, 3]   οὐδενὸς ἔσται τῶν ὄντων ἴδιος  λόγος,   οὐδὲ κατὰ τὸ οἰκεῖον καὶ
[2, 3]   οὖν περὶ τούτων ἑκάστου  λόγος,   οὗτος οἰκειότατος καὶ περὶ ψυχῆς,
[2, 8]   μὲν οὖν αἰτίαν, ἕτερός ἐστι  λόγος.   ~(Περὶ δὲ ὀσμῆς καὶ ὀσφραντοῦ
[2, 2]   αἰσθανόμεθα καὶ διανοούμεθα πρώτως- ὥστε  λόγος   τις ἂν εἴη καὶ εἶδος,
[2, 12]   αἴσθησις μέγεθός ἐστιν, ἀλλὰ  λόγος   τις καὶ δύναμις ἐκείνου. Φανερὸν
[2, 2]   οὖν ἐντελέχειά τίς ἐστι καὶ  λόγος   τοῦ δύναμιν ἔχοντος εἶναι τοιούτου,
[2, 2]   ἰσόπλευρον. δὲ τοιοῦτος ὅρος  λόγος   τοῦ συμπεράσματος· δὲ λέγων
[2, 12]   αἰσθητηρίου κίνησις, λύεται  λόγος-   τοῦτο δ' ἦν αἴσθησις-
[2, 3]   αὐτὸν τρόπον εἷς ἂν εἴη  λόγος   ψυχῆς τε καὶ σχήματος· οὔτε
[2, 7]   ἐστι καὶ παρὰ τὴν τοῦ  λόγου   ἐνάργειαν καὶ παρὰ τὰ φαινόμενα·
[2, 4]   ψυχῆς, ἀλλ' οὐ πυρός, καὶ  λόγου   μᾶλλον ὕλης. Ἐπεὶ δ'
[2, 7]   καθ' αὑτὸ δὲ οὐ τῷ  λόγῳ,   ἀλλ' ὅτι ἐν ἑαυτῷ ἔχει
[2, 7]   ἐστὶ χρῶμά τε καὶ  λόγῳ   μὲν ἔστιν εἰπεῖν, ἀνώνυμον δὲ
[2, 2]   πότερον οὕτως ὥστ' εἶναι χωριστὸν  λόγῳ   μόνον καὶ τόπῳ, περὶ
[2, 2]   καθάπερ τινές φασιν· τῷ δὲ  λόγῳ   ὅτι ἕτερα, φανερόν· αἰσθητικῷ γὰρ
[2, 2]   ἀΐδιον τοῦ φθαρτοῦ. Τὰ δὲ  λοιπὰ   μόρια τῆς ψυχῆς φανερὸν ἐκ
[2, 3]   τῶν φθαρτῶν, τούτοις καὶ τὰ  λοιπὰ   πάντα, οἷς δ' ἐκείνων ἕκαστον,
[2, 5]   ἀκουστόν, ὁμοίως δὲ καὶ τὰ  λοιπὰ   τῶν αἰσθητῶν. Αἴτιον δ' ὅτι
[2, 11]   ὄψις, ὁμοίως δὲ καὶ αἱ  λοιπαὶ   τῶν ἀντικειμένων, οὕτω καὶ
[2, 12]   ἰσχυροτέρα τοῦ αἰσθητηρίου κίνησις,  λύεται   λόγος- τοῦτο δ' ἦν
[2, 3]   ὑπάρχει, τούτῳ ἡδονή τε καὶ  λύπη   καὶ τὸ ἡδύ τε καὶ
[2, 2]   ὅπου μὲν γὰρ αἴσθησις, καὶ  λύπη   τε καὶ ἡδονή, ὅπου δὲ
[2, 3]   καὶ τὸ ἡδύ τε καὶ  λυπηρόν,   οἷς δὲ ταῦτα, καὶ ἐπιθυμία·
[2, 9]   αἰσθάνεται τῶν ὀσφραντῶν ἄνευ τοῦ  λυπηροῦ   τοῦ ἡδέος, ὡς οὐκ
[2, 8]   λέγεται φωνεῖν, οἷον αὐλὸς καὶ  λύρα   καὶ ὅσα ἄλλα τῶν ἀψύχων
[2, 11]   ὅσα τοιαῦτα. Ἔχει δέ τινα  λύσιν   πρός γε ταύτην τὴν ἀπορίαν,




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 2/12/2009