HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, De l'âme, livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique)


η  =  29 formes différentes pour 303 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Pages
[2, 8]   τῷ Ἀχελῴῳ, ψοφοῦσι τοῖς βραγχίοις     τινι ἑτέρῳ τοιούτῳ, φωνὴ δ'
[2, 5]   πάσχειν. Τοῦτο δὲ πῶς δυνατὸν     ἀδύνατον, εἰρήκαμεν ἐν τοῖς καθόλου
[2, 11]   πάντων ὁμοίως ἐστὶν αἴσθησις,     ἄλλων ἄλλως, καθάπερ νῦν δοκεῖ
[2, 10]   ἄνευ ὑγρότητος, ἀλλ' ἔχει ἐνεργείᾳ     δυνάμει ὑγρότητα, οἷον τὸ ἁλμυρόν·
[2, 5]   οὐδὲ πάσχειν φατέον, {ὥσπερ εἴρηται,     δύο τρόπους εἶναι ἀλλοιώσεως, τήν
[2, 5]   ἐπίδοσις καὶ εἰς ἐντελέχειαν)     ἕτερον γένος ἀλλοιώσεως. Διὸ οὐ
[2, 11]   διερόν, ἀλλ' ἀναγκαῖον ὕδωρ εἶναι     ἔχειν ὕδωρ, τὰ δὲ ἁπτόμενα
[2, 12]   ἄλλων) οὐδὲ τῶν δυνατῶν, ἀλλ'  ἢ>   αἰσθητικὸν ἕκαστον. Ἅμα δὲ
[2, 3]   τίς φυτοῦ καὶ τίς ἀνθρώπου     θηρίου. Διὰ τίνα δ' αἰτίαν
[2, 8]   τὸ τυπτόμενον τὸ τύπτον;     καὶ ἄμφω, τρόπον δ' ἕτερον;
[2, 2]   δὲ μορίῳ τινὶ τοῦ σώματος     καὶ ὅλῳ, τούτων δ'
[2, 8]   ὥσπερ ἀφ' ὕδατος χαλκοῦ     καί τινος ἄλλου τῶν λείων,
[2, 2]   ὥστ' εἶναι χωριστὸν λόγῳ μόνον     καὶ τόπῳ, περὶ μὲν τινῶν
[2, 9]   μὴ ἀναπνέων δὲ ἀλλ' ἐκπνέων     κατέχων τὸ πνεῦμα οὐκ ὀσμᾶται,
[2, 1]   ψυχὴ χωριστὴ τοῦ σώματος,     μέρη τινὰ αὐτῆς, εἰ μεριστὴ
[2, 8]   Ἀλλ' οὐ σημεῖον τοῦ ἀκούειν     μὴ τὸ ἠχεῖν τὸ οὖς
[2, 11]   δ' ἀπορίαν πότερον πλείους εἰσὶν     μία, καὶ τί τὸ αἰσθητήριον
[2, 2]   δὲ τούτων ἕκαστόν ἐστι ψυχὴ     μόριον ψυχῆς, καὶ εἰ μόριον,
[2, 1]   ἂν ἔτι πέλεκυς ἦν, ἀλλ'     ὁμωνύμως, νῦν δ' ἔστι πέλεκυς.
[2, 8]   ἀέρος, ὥσπερ ἂν εἰ σωρὸν     ὁρμαθὸν ψάμμου τύπτοι τις φερόμενον
[2, 12]   ἀλλοιοῖτο; ἆρ' οὖν κἀκεῖνα ποιήσει;     οὐ πᾶν σῶμα παθητικὸν ὑπ'
[2, 11]   δ' ἐστὶ τὸ αἰσθητήριον ἐντός,     οὔ, ἀλλ' εὐθέως σάρξ,
[2, 11]   ἐν τοῖς ἄλλοις τὸ ἀνάλογον,     οὔ, ἀλλὰ τοῦτο μέν ἐστι
[2, 5]   τὸ ἔχον τὴν ἐπιστήμην, ὅπερ     οὐκ ἔστιν ἀλλοιοῦσθαι (εἰς αὑτὸ
[2, 6]   ψόφος, ἀλλὰ τί τὸ κεχρωσμένον     ποῦ, τί τὸ ψοφοῦν
[2, 6]   ποῦ, τί τὸ ψοφοῦν     ποῦ. Τὰ μὲν οὖν τοιαῦτα
[2, 11]   τοῦ ὁμοίως θερμοῦ καὶ ψυχροῦ,     σκληροῦ καὶ μαλακοῦ, οὐκ αἰσθανόμεθα,
[2, 5]   ἐστιν αἴσθησις καθ' αὑτὰ     τὰ συμβεβηκότα τούτοις. Δῆλον οὖν
[2, 4]   ὅσα τέλεια καὶ μὴ πηρώματα     τὴν γένεσιν αὐτομάτην ἔχει, τὸ
[2, 5]   ἐκ τοῦ ἔχειν τὴν ἀριθμητικὴν  (ἢ   τὴν γραμματικήν, μὴ ἐνεργεῖν δέ,
[2, 6]   τί τὸ κεχρωσμένον ποῦ,     τί τὸ ψοφοῦν ποῦ.
[2, 3]   εἴ τι τοιοῦτον ἕτερον ἔστιν     τιμιώτερον. Δῆλον οὖν ὅτι τὸν
[2, 4]   αὐτῶν, οἷον τί τὸ νοητικὸν     τὸ αἰσθητικὸν τὸ θρεπτικόν,
[2, 4]   τὸ νοητικὸν τὸ αἰσθητικὸν     τὸ θρεπτικόν, πρότερον ἔτι λεκτέον
[2, 12]   ὀσμᾶσθαι παρὰ τὸ πάσχειν τι;     τὸ μὲν ὀσμᾶσθαι αἰσθάνεσθαι,
[2, 4]   μεταβολὴ πᾶσιν εἰς τὸ ἀντικείμενον     τὸ μεταξύ. Ἔτι πάσχει τι
[2, 7]   τὸ διαφανὲς καὶ τὸ ἀόρατον     τὸ μόλις ὁρώμενον, οἷον δοκεῖ
[2, 7]   ἐπιθῇ τὸ αἰσθητήριον τὸ ψοφοῦν     τὸ ὄζον, οὐδεμίαν αἴσθησιν ποιήσει.
[2, 4]   τροφὴ τὸ τελευταῖον προσγινόμενον     τὸ πρῶτον, ἔχει διαφοράν. Εἰ
[2, 8]   Πότερον δὲ ψοφεῖ τὸ τυπτόμενον     τὸ τύπτον; καὶ ἄμφω,
[2, 12]   σημεῖον, λαμβάνει δὲ τὸ χρυσοῦν     τὸ χαλκοῦν σημεῖον, ἀλλ' οὐχ
[2, 9]   ὀσμή, οὕτως ὡς ψόφος     τὸ χρῶμα. Αἴτιον δ' ὅτι
[2, 7]   ἐντελεχείᾳ διαφανὲς ὑπὸ πυρὸς     τοιούτου οἷον τὸ ἄνω σῶμα·
[2, 7]   τι καὶ οὕτως) ἀλλὰ πυρὸς     τοιούτου τινὸς παρουσία ἐν τῷ
[2, 9]   τῶν ὀσφραντῶν ἄνευ τοῦ λυπηροῦ     τοῦ ἡδέος, ὡς οὐκ ὄντος
[2, 4]   αὐτὸ φαίνεται μόνον τῶν σωμάτων  {ἢ   τῶν στοιχείων} τρεφόμενον καὶ αὐξόμενον,
[2, 11]   ἄδηλον· ἐξ ἀέρος μὲν γὰρ     ὕδατος ἀδύνατον συστῆναι τὸ ἔμψυχον
[2, 9]   διὰ τοῦ μεταξύ, οἷον ἀέρος     ὕδατος· καὶ γὰρ τὰ ἔνυδρα
[2, 4]   οὐ πυρός, καὶ λόγου μᾶλλον     ὕλης. Ἐπεὶ δ' αὐτὴ
[2, 12]   ὑπ' ὀσμῆς τὸ ἀδύνατον ὀσφρανθῆναι,     ὑπὸ χρώματος τὸ μὴ δυνάμενον
[2, 10]   ἀγεύστου, τοῦτο δὲ τὸ μικρὸν     φαῦλον ἔχον χυμὸν φθαρτικὸν
[2, 10]   δ' ἐὰν πεφυκὸς μὴ ἔχῃ     φαύλως, ὥσπερ τὸ ἄπουν καὶ
[2, 10]   μικρὸν φαῦλον ἔχον χυμὸν     φθαρτικὸν τῆς γεύσεως. Δοκεῖ δ'
[2, 12]   σημεῖον, ἀλλ' οὐχ χρυσὸς     χαλκός· ὁμοίως δὲ καὶ
[2, 8]   οὕτως ἀνακλᾶται ὥσπερ ἀφ' ὕδατος     χαλκοῦ καί τινος ἄλλου
[2, 12]   ἑκάστου ὑπὸ τοῦ ἔχοντος χρῶμα     χυμὸν ψόφον πάσχει, ἀλλ'
[2, 12]   τοῦ ἔχοντος χρῶμα χυμὸν     ψόφον πάσχει, ἀλλ' οὐχ
[2, 1]   ἐντελέχεια τοῦ σώματος ψυχὴ  ἢ>   ὥσπερ πλωτὴρ πλοίου. Τύπῳ μὲν
[2, 7]   διαφανὲς μέν, ἀλλ' οὐχ ὅταν     ἐντελεχείᾳ διαφανές, ἀλλ' ὅταν δυνάμει·
[2, 7]   χρῶμά ἐστι τοῦ διαφανοῦς, ὅταν     ἐντελεχείᾳ διαφανὲς ὑπὸ πυρὸς
[2, 12]   φθείρουσι τὰ αἰσθητήρια (ἐὰν γὰρ     ἰσχυροτέρα τοῦ αἰσθητηρίου κίνησις,
[2, 1]   ἔχοντος. (Τοιοῦτον δὲ ἂν     ὀργανικόν. (Ὄργανα δὲ καὶ τὰ
[2, 4]   αὔξησις εἰς ἄπειρον, ἕως ἂν     τὸ καυστόν, τῶν δὲ φύσει
[2, 8]   οὐ γεγωνεῖ, ἂν μὴ λεῖον     τὸ πληγέν. Τότε δὲ εἷς
[2, 11]   γένοιτο, θᾶττον ἔτι διικνοῖτ' ἂν     αἴσθησις) διὸ τὸ τοιοῦτον μόριον
[2, 12]   χαλκός· ὁμοίως δὲ καὶ     αἴσθησις ἑκάστου ὑπὸ τοῦ ἔχοντος
[2, 11]   πότερον οὖν πάντων ὁμοίως ἐστὶν     αἴσθησις, ἄλλων ἄλλως, καθάπερ
[2, 5]   ἐνεργοῦν) διχῶς ἂν λέγοιτο καὶ     αἴσθησις, μὲν ὡς δυνάμει,
[2, 10]   γλυκέος, οὐκ ἦν δ' ἂν     αἴσθησις ἡμῖν διὰ τοῦ μεταξύ,
[2, 5]   τῶν ἄλλων στοιχείων, ὧν ἐστιν     αἴσθησις καθ' αὑτὰ τὰ
[2, 12]   τό γε αἰσθητικῷ εἶναι οὐδ'     αἴσθησις μέγεθός ἐστιν, ἀλλὰ λόγος
[2, 12]   λόγος- τοῦτο δ' ἦν     αἴσθησις- ὥσπερ καὶ συμφωνία
[2, 9]   τῶν ἄλλων. Ἔστι δ' ὥςπερ     ἀκοὴ καὶ ἑκάστη τῶν αἰσθήσεων,
[2, 10]   τοῦ σκότους) ὁμοίως δὲ καὶ     ἀκοὴ ψόφου τε καὶ σιγῆς,
[2, 11]   χυμοῦ. Εἰ μὲν οὖν καὶ     ἄλλη σὰρξ ᾐσθάνετο τοῦ χυμοῦ,
[2, 11]   δι' ἀσπίδος πληγείς· οὐ γὰρ     ἀσπὶς πληγεῖσα ἐπάταξεν, ἀλλ' ἅμ'
[2, 4]   μᾶλλον ὕλης. Ἐπεὶ δ'     αὐτὴ δύναμις τῆς ψυχῆς θρεπτικὴ
[2, 7]   ὅτι ἔστι τις φύσις ἐνυπάρχουσα     αὐτὴ ἐν τούτοις ἀμφοτέροις καὶ
[2, 11]   ᾐσθάνετο τοῦ χυμοῦ, ἐδόκει ἂν     αὐτὴ καὶ μία εἶναι αἴσθησις
[2, 11]   εἶναι αἴσθησις γεῦσις καὶ     ἀφή· νῦν δὲ δύο διὰ
[2, 11]   αὐτὸς λόγος· εἰ γὰρ     ἁφὴ μὴ μία ἐστὶν αἴσθησις
[2, 11]   λοιπαὶ τῶν ἀντικειμένων, οὕτω καὶ     ἁφὴ τοῦ ἁπτοῦ καὶ ἀνάπτου·
[2, 11]   δοκεῖ μὲν γεῦσις καὶ     ἁφὴ τῷ ἅπτεσθαι, αἱ δ'
[2, 2]   ἁφῆς καὶ πάσης αἰσθήσεως, οὕτως     ἁφὴ τῶν ἄλλων αἰσθήσεων (θρεπτικὸν
[2, 8]   οὐ τοῦ ἀναπνεομένου ἀέρος ὥσπερ     βήξ, ἀλλὰ τούτῳ τύπτει τὸν
[2, 7]   ἐντελεχείᾳ διαφανές, ἀλλ' ὅταν δυνάμει·     γὰρ αὐτὴ φύσις ὁτὲ μὲν
[2, 3]   δὲ τῆς τροφῆς αἴσθησιν ἔχουσιν·     γὰρ ἁφὴ τῆς τροφῆς αἴσθησις·
[2, 4]   περὶ τροφῆς καὶ γεννήσεως λεκτέον·     γὰρ θρεπτικὴ ψυχὴ καὶ τοῖς
[2, 9]   ἀδύνατον, εἴπερ τῆς ὀσμῆς αἰσθάνεται·     γὰρ τοῦ ὀσφραντοῦ αἴσθησις καὶ
[2, 11]   αὐτὴ καὶ μία εἶναι αἴσθησις     γεῦσις καὶ ἀφή· νῦν
[2, 10]   τὸ ἀπύρηνον- οὕτω δὴ καὶ     γεῦσις τοῦ γευστοῦ τε καὶ
[2, 10]   ἀδύνατον ὑγραίνεσθαι· πάσχει γάρ τι     γεῦσις ὑπὸ τοῦ γευστοῦ,
[2, 11]   δ' ἔοικεν σὰρξ καὶ     γλῶττα, ὡς ἀὴρ καὶ
[2, 5]   λέγωμεν κοινῇ περὶ πάσης αἰσθήσεως.     δ' αἴσθησις ἐν τῷ κινεῖσθαί
[2, 7]   ἀναπνεῖ, ἀδυνατεῖ ὀσμᾶσθαι μὴ ἀναπνέοντα.     δ' αἰτία καὶ περὶ τούτων
[2, 6]   ἀκοὴ ψόφου καὶ γεῦσις χυμοῦ,     δ' ἁφὴ πλείους {μὲν} ἔχει
[2, 7]   εἶναι τοῦ κατ' ἐνέργειαν διαφανοῦς)     δ' ἐντελέχεια τοῦ διαφανοῦς φῶς
[2, 5]   ἕκαστον κατ' ἐνέργειαν αἴσθησις,     δ' ἐπιστήμη τῶν καθόλου· ταῦτα
[2, 8]   ἀναγκαῖον (διὸ καὶ πλείοσιν ὑπάρχει)     δ' ἑρμηνεία ἕνεκα τοῦ εὖ,
[2, 1]   σώματος φυσικοῦ δυνάμει ζωὴν ἔχοντος.     δ' οὐσία ἐντελέχεια· τοιούτου ἄρα
[2, 1]   διχῶς, μὲν ὡς ἐπιστήμη,     δ' ὡς τὸ θεωρεῖν. Φανερὸν
[2, 3]   μὲν πεῖνα ξηροῦ καὶ θερμοῦ,     δὲ δίψα ὑγροῦ καὶ ψυχροῦ·
[2, 9]   μὲν γλυκεῖα κρόκου καὶ μέλιτος,     δὲ δριμεῖα θύμου καὶ τῶν
[2, 4]   τροφὴν δεῖν μεταβάλλειν καὶ πέττεσθαι·     δὲ μεταβολὴ πᾶσιν εἰς τὸ
[2, 4]   ἄμφω, ἀλλ' μὲν ἄπεπτος     δὲ πεπεμμένη, ἀμφοτέρως ἂν ἐνδέχοιτο
[2, 9]   μὲν τοῦ ἀκουστοῦ καὶ ἀνηκούστου,     δὲ τοῦ ὁρατοῦ καὶ ἀοράτου,
[2, 2]   δεκτικοῦ, μὲν τοῦ ἐπιστημονικοῦ,     δὲ τοῦ ὑγιαστοῦ (δοκεῖ γὰρ
[2, 4]   τὸ ἔχον αὐτὴν τοιοῦτον,     δὲ τροφὴ παρασκευάζει ἐνεργεῖν· διὸ
[2, 8]   μὲν οὖν ψόφου ταύτῃ διωρίσθω.     δὲ φωνὴ ψόφος τίς ἐστιν
[2, 5]   αἴσθησις, μὲν ὡς δυνάμει,     δὲ ὡς ἐνεργείᾳ. Ὁμοίως δὲ
[2, 5]   αἰσθητικόν. Ἐπεὶ δ' ἀνώνυμος αὐτῶν     διαφορά, διώρισται δὲ περὶ αὐτῶν
[2, 4]   πᾶσι δ' ὑπάρχει τοῖς ζῶσιν     δύναμις αὕτη. Ἔστι δὲ καὶ
[2, 1]   (ὡς δ' ὄψις καὶ     δύναμις τοῦ ὀργάνου, ψυχή·
[2, 1]   καὶ ὅρασις, οὕτω καὶ     ἐγρήγορσις ἐντελέχεια, (ὡς δ'
[2, 2]   καὶ κατὰ λόγον· ἑκάστου γὰρ     ἐντελέχεια ἐν τῷ δυνάμει ὑπάρχοντι
[2, 1]   ἐπεὶ πλεοναχῶς λέγεται, τὸ κυρίως     ἐντελέχειά ἐστιν. Καθόλου μὲν οὖν
[2, 1]   πέφυκεν, οὐκ ἄδηλον· ἐνίων γὰρ     ἐντελέχεια τῶν μερῶν ἐστὶν αὐτῶν.
[2, 4]   Ἔτι τοῦ δυνάμει ὄντος λόγος     ἐντελέχεια. Φανερὸν δ' ὡς καὶ
[2, 11]   οὖσαι. Δηλοῖ δ' ὅτι πλείους     ἐπὶ τῆς γλώττης ἁφή· ἁπάντων
[2, 5]   ἔστιν ἀλλοιοῦσθαι (εἰς αὑτὸ γὰρ     ἐπίδοσις καὶ εἰς ἐντελέχειαν)
[2, 1]   τῇ γενέσει ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ     ἐπιστήμη. Διὸ ψυχή ἐστιν
[2, 11]   τὸ ἁπτικόν, καὶ ἐν     καλουμένη ἁφὴ ὑπάρχει αἴσθησις πρώτῳ,
[2, 5]   δ' ὅτι τῶν καθ' ἕκαστον     κατ' ἐνέργειαν αἴσθησις, δ'
[2, 1]   ὄψις· αὕτη γὰρ οὐσία ὀφθαλμοῦ     κατὰ τὸν λόγον (ὁ δ'
[2, 1]   ἐστιν ψυχή· οὐσία γὰρ     κατὰ τὸν λόγον. Τοῦτο δὲ
[2, 2]   νοῦς, αἴσθησις, κίνησις καὶ στάσις     κατὰ τόπον, ἔτι κίνησις
[2, 4]   Ἀλλὰ μὴν καὶ ὅθεν πρῶτον     κατὰ τόπον κίνησις, ψυχή· οὐ
[2, 2]   κατὰ τόπον, ἔτι κίνησις     κατὰ τροφὴν καὶ φθίσις τε
[2, 4]   καὶ τῷ παντί, ἀλλ' ὡς     κεφαλὴ τῶν ζῴων, οὕτως αἱ
[2, 5]   ἐνεργεῖν λέγωμεν· καὶ γὰρ ἔστιν     κίνησις ἐνέργειά τις, ἀτελὴς μέντοι,
[2, 4]   τρεῖς αἰτία· καὶ γὰρ ὅθεν     κίνησις καὶ οὗ ἕνεκα καὶ
[2, 12]   γὰρ ἰσχυροτέρα τοῦ αἰσθητηρίου     κίνησις, λύεται λόγος- τοῦτο
[2, 8]   τοῦ μὲν διὰ τὸ τάχος     κίνησις τοιαύτη, τοῦ δὲ διὰ
[2, 1]   δυνάμει ὄν· ἀλλ' ὥσπερ ὀφθαλμὸς     κόρη καὶ ὄψις, κἀκεῖ
[2, 12]   πάσης αἰσθήσεως δεῖ λαβεῖν ὅτι     μὲν αἴσθησίς ἐστι τὸ δεκτικὸν
[2, 4]   διαφοράν. Εἰ δ' ἄμφω, ἀλλ'     μὲν ἄπεπτος δὲ πεπεμμένη,
[2, 4]   ἀλλοίωσις καὶ αὔξησις κατὰ ψυχήν·     μὲν γὰρ αἴσθησις ἀλλοίωσίς τις
[2, 4]   αἴτιον, ἀλλὰ μᾶλλον ψυχή·     μὲν γὰρ τοῦ πυρὸς αὔξησις
[2, 8]   γεῦσιν καὶ τὴν διάλεκτον, ὧν     μὲν γεῦσις ἀναγκαῖον (διὸ καὶ
[2, 11]   ἄλλων ἄλλως, καθάπερ νῦν δοκεῖ     μὲν γεῦσις καὶ ἁφὴ
[2, 9]   ὀνόματα καθ' ὁμοιότητα τῶν πραγμάτων,     μὲν γλυκεῖα κρόκου καὶ μέλιτος,
[2, 1]   καὶ ἐγρήγορσίς ἐστιν, ἀνάλογον δ'     μὲν ἐγρήγορσις τῷ θεωρεῖν,
[2, 2]   καὶ ὅλῳ, τούτων δ'     μὲν ἐπιστήμη τε καὶ ὑγίεια
[2, 3]   δὲ καὶ δίψα ἐπιθυμία, καὶ     μὲν πεῖνα ξηροῦ καὶ θερμοῦ,
[2, 5]   τὴν φύσιν. Οῦ δ' αἰσθητικοῦ     μὲν πρώτη μεταβολὴ γίνεται ὑπὸ
[2, 4]   αὐτὸ ἑαυτό, ἀλλὰ σώζει. Ὥσθ'     μὲν τοιαύτη τῆς ψυχῆς ἀρχὴ
[2, 9]   ἀκοὴ καὶ ἑκάστη τῶν αἰσθήσεων,     μὲν τοῦ ἀκουστοῦ καὶ ἀνηκούστου,
[2, 2]   καὶ οἷον ἐνέργεια τοῦ δεκτικοῦ,     μὲν τοῦ ἐπιστημονικοῦ, δὲ
[2, 1]   τὸ ἐκ τούτων. Ἔστι δ'     μὲν ὕλη δύναμις, τὸ δ'
[2, 2]   δὲ ἐξ ἀμφοῖν, τούτων δ'     μὲν ὕλη δύναμις, τὸ δὲ
[2, 5]   ἂν λέγοιτο καὶ αἴσθησις,     μὲν ὡς δυνάμει, δὲ
[2, 1]   ἐντελέχεια. Αὕτη δὲ λέγεται διχῶς,     μὲν ὡς ἐπιστήμη, δ'
[2, 8]   συμβῇ, οὐκ ἀκούει· οὐδ' ἂν     μῆνιγξ κάμῃ, ὥσπερ τὸ ἐπὶ
[2, 1]   μέρος πρὸς τὸ μέρος, οὕτως     ὅλη αἴσθησις πρὸς τὸ ὅλον
[2, 1]   μὲν οὖν τμῆσις καὶ     ὅρασις, οὕτω καὶ ἐγρήγορσις
[2, 9]   γὰρ δῆλον ποῖόν τί ἐστιν     ὀσμή, οὕτως ὡς ψόφος
[2, 12]   εἴ τι ποιεῖ, τὴν ὄσφρησιν     ὀσμὴ ποιεῖ· ὥστε τῶν ἀδυνάτων
[2, 9]   τῷ ὑγρῷ ἀδύνατον. Ἔστι δ'     ὀσμὴ τοῦ ξηροῦ (ὥσπερ
[2, 9]   ἄγευστον λέγεται. Ἔστι δὲ καὶ     ὄσφρησις διὰ τοῦ μεταξύ, οἷον
[2, 9]   τοῦ ὁρατοῦ καὶ ἀοράτου, καὶ     ὄσφρησις τοῦ ὀσφραντοῦ καὶ ἀνοσφράντου.
[2, 1]   γὰρ ἂν τὸ πελέκει εἶναι     οὐσία αὐτοῦ, καὶ ψυχὴ
[2, 4]   τρεφόμενον· ἤδη γὰρ ἔστιν αὐτοῦ     οὐσία, γεννᾷ δ' οὐθὲν αὐτὸ
[2, 6]   ἐστὶν αἰσθητά, καὶ πρὸς     οὐσία πέφυκεν ἑκάστης αἰσθήσεως. ~(Οὗ
[2, 4]   γὰρ αἴτιον τοῦ εἶναι πᾶσιν     οὐσία, τὸ δὲ ζῆν τοῖς
[2, 4]   καὶ οὗ ἕνεκα καὶ ὡς     οὐσία τῶν ἐμψύχων σωμάτων
[2, 1]   ζῷον, ψυχὴ ἂν ἦν αὐτοῦ     ὄψις· αὕτη γὰρ οὐσία ὀφθαλμοῦ
[2, 10]   συντηκτικὸν γλώττης. Ὥσπερ δὲ καὶ     ὄψις ἐστὶ τοῦ τε ὁρατοῦ
[2, 10]   ἀόρατον, κρίνει δὲ καὶ τοῦτο     ὄψις) ἔτι τε τοῦ λίαν
[2, 1]   ἐγρήγορσις ἐντελέχεια, (ὡς δ'     ὄψις καὶ δύναμις τοῦ
[2, 1]   ὥσπερ ὀφθαλμὸς κόρη καὶ     ὄψις, κἀκεῖ ψυχὴ καὶ
[2, 11]   ὁρατοῦ καὶ ἀοράτου ἦν πως     ὄψις, ὁμοίως δὲ καὶ αἱ
[2, 10]   ἀκουστόν, καὶ μεγάλου ψόφου καθάπερ     ὄψις τοῦ λαμπροῦ (ὥσπερ γὰρ
[2, 7]   αἰσθήσεως. ~(Οὗ μὲν οὖν ἐστιν     ὄψις, τοῦτ' ἐστὶν ὁρατόν, ὁρατὸν
[2, 8]   ἀναπνεόμενον εἰσιέναι τὸν ἀέρα. Ὥστε     πληγὴ τοῦ ἀναπνεομένου ἀέρος ὑπὸ
[2, 8]   ἔν τινι· πληγὴ γάρ ἐστιν     ποιοῦσα. Διὸ καὶ ἀδύνατον ἑνὸς
[2, 1]   Διὸ ψυχή ἐστιν ἐντελέχεια     πρώτη σώματος φυσικοῦ δυνάμει ζωὴν
[2, 1]   δεῖ λέγειν, εἴη ἂν ἐντελέχεια     πρώτη σώματος φυσικοῦ ὀργανικοῦ. Διὸ
[2, 4]   γεννῆσαι οἷον αὐτό, εἴη ἂν     πρώτη ψυχὴ γεννητικὴ οἷον αὐτό.
[2, 4]   τρέφον, τὸ μὲν τρέφον ἐστὶν     πρώτη ψυχή, τὸ δὲ τρεφόμενον
[2, 4]   τρέφον, τὸ μὲν τρέφον ἐστὶν     πρώτη ψυχή, τὸ δὲ τρεφόμενον
[2, 11]   ὥστε τὸ μεταξὺ τοῦ ἁπτικοῦ     σάρξ. Ἁπταὶ μὲν οὖν εἰσὶν
[2, 11]   αἰσθητήριον τὸ τοῦ ἁπτικοῦ, πότερον     σὰρξ καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις
[2, 11]   συνέβη πληγῆναι. Ὅλως δ' ἔοικεν     σὰρξ καὶ γλῶττα, ὡς
[2, 11]   τούτων εἶναι, οἷον βούλεται εἶναι     σὰρξ καὶ τὸ ἀνάλογον· ὥστε
[2, 11]   ἐντός, οὔ, ἀλλ' εὐθέως     σάρξ, οὐδὲν δοκεῖ σημεῖον εἶναι
[2, 12]   ἦν αἴσθησις- ὥσπερ καὶ     συμφωνία καὶ τόνος κρουομένων
[2, 1]   τοιονδὶ σῶμα. Ὡς μὲν οὖν     τμῆσις καὶ ὅρασις, οὕτω
[2, 12]   Αἰσθητήριον δὲ πρῶτον ἐν     τοιαύτη δύναμις. Ἔστι μὲν οὖν
[2, 4]   καὶ τρέφεσθαι. Δοκεῖ δέ τισιν     τοῦ πυρὸς φύσις ἁπλῶς αἰτία
[2, 7]   ἄνω σώματι. Φῶς δέ ἐστιν     τούτου ἐνέργεια, τοῦ διαφανοῦς
[2, 8]   εὔθρυπτον· ὅταν δὲ κωλυθῇ θρύπτεσθαι,     τούτου κίνησις ψόφος. δ'
[2, 7]   διαφανοῦς, ὥστε δῆλον ὅτι καὶ     τούτου παρουσία τὸ φῶς ἐστιν.
[2, 4]   ταύτην σῶμα, δὲ τρέφεται,     τροφή. Ἐπεὶ δὲ ἀπὸ τοῦ
[2, 4]   ταύτην σῶμα, δὲ τρέφεται,     τροφή. Ἔστι δὲ τρέφει
[2, 4]   τρεφόμενον, ἔμψυχον, ὥστε καὶ     τροφὴ πρὸς ἔμψυχόν ἐστι, καὶ
[2, 4]   ἔχει θερμότητα. Τύπῳ μὲν οὖν     τροφὴ τί ἐστιν εἴρηται· διασαφητέον
[2, 4]   ἔργῳ τούτῳ. Δοκεῖ δ' εἶναι     τροφὴ τὸ ἐναντίον τῷ ἐναντίῳ,
[2, 4]   ἐξ ἀργίας. Πότερον δ' ἐστὶν     τροφὴ τὸ τελευταῖον προσγινόμενον
[2, 4]   τὸ μεταξύ. Ἔτι πάσχει τι     τροφὴ ὑπὸ τοῦ τρεφομένου, ἀλλ'
[2, 2]   ἐν τῷ πάσχοντι καὶ διατιθεμένῳ     τῶν ποιητικῶν ὑπάρχειν ἐνέργεια)
[2, 5]   ὅτι τὸ γένος τοιοῦτον καὶ     ὕλη, δ' ὅτι βουληθεὶς
[2, 1]   ἑκάστου ὕλην καὶ τὸ οὗ     ὕλη· τὸ γὰρ ἓν καὶ
[2, 7]   διαφανοῦς, καὶ τοῦτ' ἐστὶν αὐτοῦ     φύσις· διόπερ οὐχ ὁρατὸν ἄνευ
[2, 8]   Τῷ γὰρ ἤδη ἀναπνεομένῳ καταχρῆται     φύσις ἐπὶ δύο ἔργα- καθάπερ
[2, 4]   ποιεῖ, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ     φύσις, καὶ τοῦτ' ἔστιν αὐτῆς
[2, 8]   γὰρ δή τις ψόφος ἐστὶν     φωνή) καὶ οὐ τοῦ ἀναπνεομένου
[2, 8]   διάλεκτον. Ἔοικε γάρ, ὅτι καὶ     φωνὴ ταῦτ' ἔχει. Πολλὰ δὲ
[2, 4]   ὥσπερ καὶ κυβερνᾷ καὶ     χεὶρ καὶ τὸ πηδά- λιον,
[2, 4]   οὐσία τῶν ἐμψύχων σωμάτων     ψυχὴ αἰτία. Ὅτι μὲν οὖν
[2, 4]   δ' ὡς καὶ οὗ ἕνεκεν     ψυχὴ αἰτία· ὥσπερ γὰρ
[2, 1]   ἦν εἶναι καὶ λόγος     ψυχή, ἀλλὰ φυσικοῦ τοιουδί, ἔχοντος
[2, 2]   τῶν ποιητικῶν ὑπάρχειν ἐνέργεια)     ψυχὴ δὲ τοῦτο ζῶμεν
[2, 1]   τοῦ αὐτοῦ ἐπιστήμη. Διὸ     ψυχή ἐστιν ἐντελέχεια πρώτη
[2, 4]   αἰτία δὲ καὶ ἀρχὴ τούτου     ψυχή. Ἔτι τοῦ δυνάμει ὄντος
[2, 1]   εἰ οὕτως ἐντελέχεια τοῦ σώματος     ψυχὴ ἢ> ὥσπερ πλωτὴρ πλοίου.
[2, 4]   ἁπλῶς γε αἴτιον, ἀλλὰ μᾶλλον     ψυχή· μὲν γὰρ τοῦ
[2, 4]   εἰ δ' ἔσται, τοῦτ' ἔστιν     ψυχή, καὶ τὸ αἴτιον τοῦ
[2, 1]   κόρη καὶ ὄψις, κἀκεῖ     ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα ζῷον.
[2, 1]   οὐ δεῖ ζητεῖν εἰ ἓν     ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, ὥσπερ
[2, 4]   δὲ πολλαχῶς λέγεται, ὁμοίως δ'     ψυχὴ κατὰ τοὺς διωρισμένους τρόπους
[2, 4]   Τοιοῦτον δ' ἐν τοῖς ζῴοις     ψυχὴ κατὰ φύσιν· πάντα γὰρ
[2, 1]   ἔχον, οὐκ ἂν εἴη σῶμα     ψυχή· οὐ γάρ ἐστι τῶν
[2, 1]   μὲν οὖν εἴρηται τί ἐστιν     ψυχή· οὐσία γὰρ κατὰ
[2, 2]   σώματος εἶναι μήτε σῶμά τι     ψυχή· σῶμα μὲν γὰρ οὐκ
[2, 1]   καὶ δύναμις τοῦ ὀργάνου,     ψυχή· τὸ δὲ σῶμα τὸ
[2, 4]   εἴδει δ' ἕν. Ἔστι δὲ     ψυχὴ τοῦ ζῶντος σώματος αἰτία
[2, 1]   εἶναι οὐσία αὐτοῦ, καὶ     ψυχὴ τοῦτο· χωρισθείσης δὲ ταύτης
[2, 2]   τοσοῦτον εἰρήσθω μόνον, ὅτι ἐστὶν     ψυχὴ τῶν εἰρημένων τούτων ἀρχὴ
[2, 1]   Ὅτι μὲν οὖν οὐκ ἔστιν     ψυχὴ χωριστὴ τοῦ σώματος,
[2, 7]   οὐ γὰρ ὕδωρ οὐδ'     ἀὴρ διαφανές, ἀλλ' ὅτι ἔστι
[2, 12]   οὐδὲ τῶν δυνατῶν, ἀλλ' ἢ>     αἰσθητικὸν ἕκαστον. Ἅμα δὲ δῆλον
[2, 10]   γεῦσις ὑπὸ τοῦ γευστοῦ,     γευστόν. Ἀναγκαῖον ἄρα ὑγρανθῆναι τὸ
[2, 4]   τὸ ἐναντίον τῷ ἐναντίῳ τρέφεται,     δὲ πεπεμμένη, τὸ ὅμοιον τῷ
[2, 4]   ποσόν τι τὸ ἔμψυχον, αὐξητικόν,     δὲ τόδε τι καὶ οὐσία,
[2, 7]   τούτου ἐνέργεια, τοῦ διαφανοῦς     διαφανές. Δυνάμει δέ, ἐν
[2, 4]   ἀεὶ καὶ τοῦ θείου μετέχωσιν     δύνανται· πάντα γὰρ ἐκείνου ὀρέγεται,
[2, 4]   ταὐτὸ καὶ ἓν ἀριθμῷ διαμένειν,     δύναται μετέχειν ἕκαστον, κοινωνεῖ ταύτῃ,
[2, 12]   ψόφον πάσχει, ἀλλ' οὐχ     ἕκαστον ἐκείνων λέγεται, ἀλλ'
[2, 4]   ἂν εἴη σῶμα τὸ τρεφόμενον,     ἔμψυχον, ὥστε καὶ τροφὴ
[2, 4]   ἂν ἐνδέχοιτο τὴν τροφὴν λέγειν·     μὲν γὰρ ἄπεπτος, τὸ ἐναντίον
[2, 4]   ἕτερον τροφῇ καὶ αὐξητικῷ εἶναι·     μὲν γὰρ ποσόν τι τὸ
[2, 11]   εἰσὶν αἱ διαφοραὶ τοῦ σώματος     σῶμα· λέγω δὲ διαφορὰς αἳ
[2, 8]   τῶν λείων, ὥστε σκιὰν ποιεῖν,     τὸ φῶς ὁρίζομεν. Τὸ δὲ
[2, 12]   ἕκαστον ἐκείνων λέγεται, ἀλλ'     τοιονδί, καὶ κατὰ τὸν λόγον.
[2, 1]   τὸ ὅλον σῶμα τὸ αἰσθητικόν,     τοιοῦτον. Ἔστι δὲ οὐ τὸ
[2, 4]   οἵα σώζειν τὸ ἔχον αὐτὴν     τοιοῦτον, δὲ τροφὴ παρασκευάζει
[2, 6]   αἰσθάνεται· διὸ καὶ οὐδὲν πάσχει     τοιοῦτον ὑπὸ τοῦ αἰσθητοῦ. Τῶν
[2, 7]   πολλὰ τῶν στερεῶν· οὐ γὰρ     ὕδωρ οὐδ' ἀὴρ διαφανές,
[2, 12]   τὸ χαλκοῦν σημεῖον, ἀλλ' οὐχ     χρυσὸς χαλκός· ὁμοίως δὲ
[2, 3]   ταῦτα, καὶ ἐπιθυμία· τοῦ γὰρ  ἡδέος   ὄρεξις αὕτη. Ἔτι δὲ τῆς
[2, 9]   ἄνευ τοῦ λυπηροῦ τοῦ  ἡδέος,   ὡς οὐκ ὄντος ἀκριβοῦς τοῦ
[2, 8]   δέχεται τὸν ἀέρα. Τῷ γὰρ  ἤδη   ἀναπνεομένῳ καταχρῆται φύσις ἐπὶ
[2, 4]   τρεφομένου, ἀλλ' οἷον τὸ τρεφόμενον·  ἤδη   γὰρ ἔστιν αὐτοῦ οὐσία,
[2, 5]   κἂν τύχῃ καθεῦδον, καὶ τὸ  ἤδη   ἐνεργοῦν) διχῶς ἂν λέγοιτο καὶ
[2, 5]   δυνάμει ἐστὶν οἷον τὸ αἰσθητὸν  ἤδη   ἐντελεχείᾳ, καθάπερ εἴρηται. Πάσχει μὲν
[2, 5]   κωλύσῃ τῶν ἔξωθεν· δ'  ἤδη   θεωρῶν, ἐντελεχείᾳ ὢν καὶ κυρίως
[2, 1]   μορφὴν καὶ εἶδος, καθ' ἣν  ἤδη   λέγεται τόδε τι, καὶ τρίτον
[2, 5]   ἐχόντων ἐπιστήμην· ἔστι δ' ὡς  ἤδη   λέγομεν ἐπιστήμονα τὸν ἔχοντα τὴν
[2, 5]   γεννῶντος, ὅταν δὲ γεννηθῇ, ἔχει  ἤδη,   ὥσπερ ἐπιστήμην, καὶ τὸ αἰσθάνεσθαι.
[2, 2]   αἴσθησις, καὶ λύπη τε καὶ  ἡδονή,   ὅπου δὲ ταῦτα, ἐξ ἀνάγκης
[2, 3]   δ' αἴσθησις ὑπάρχει, τούτῳ  ἡδονή   τε καὶ λύπη καὶ τὸ
[2, 3]   τε καὶ λύπη καὶ τὸ  ἡδύ   τε καὶ λυπηρόν, οἷς δὲ
[2, 3]   ψυχροῦ· δὲ χυμὸς οἷον  ἥδυσμά   τι τούτων ἐστίν. Διασαφητέον δὲ
[2, 5]   τοῦ δὲ ὡς τὸν ἐν  ἡλικίᾳ   ὄντα, οὕτως ἔχει (τὸ αἰσθητικόν.
[2, 8]   φῶς, ἀλλὰ σκότος ἔξω τοῦ  ἡλιουμένου)   ἀλλ' οὐχ οὕτως ἀνακλᾶται ὥσπερ
[2, 7]   τῆς γῆς καὶ τοῦ περιέχοντος,  ἡμᾶς   δὲ λανθάνοντος· τοῦτο γάρ ἐστι
[2, 11]   τῷ τὸ μεταξὺ ποιεῖν τι  ἡμᾶς,   τῶν δὲ ἁπτῶν οὐχ ὑπὸ
[2, 11]   τῷ ὕδατι, λανθάνει δὲ μᾶλλον  ἡμᾶς,   ὥσπερ καὶ τὰ ἐν τῷ
[2, 10]   Διὸ κἂν εἰ ἐν ὕδατι  ἦμεν,   ᾐσθανόμεθ' ἂν ἐμβληθέντος τοῦ γλυκέος,
[2, 10]   ἦν δ' ἂν αἴσθησις  ἡμῖν   διὰ τοῦ μεταξύ, ἀλλὰ τῷ
[2, 11]   ἔχειν ὥσπερ ἂν εἰ κύκλῳ  ἡμῖν   περιεπεφύκει ἀήρ· ἐδοκοῦμεν γὰρ
[2, 1]   ταύτης οὐκ ἂν ἔτι πέλεκυς  ἦν,   ἀλλ' ὁμωνύμως, νῦν δ'
[2, 1]   ὀφθαλμὸς ζῷον, ψυχὴ ἂν  ἦν   αὐτοῦ ὄψις· αὕτη γὰρ
[2, 7]   ὁρᾶται ἄνευ φωτός· τοῦτο γὰρ  ἦν   αὐτῷ τὸ χρώματι εἶναι, τὸ
[2, 10]   ἂν ἐμβληθέντος τοῦ γλυκέος, οὐκ  ἦν   δ' ἂν αἴσθησις ἡμῖν
[2, 1]   γὰρ τοιούτου σώματος τὸ τί  ἦν   εἶναι καὶ λόγος
[2, 1]   λόγον. Τοῦτο δὲ τὸ τί  ἦν   εἶναι τῷ τοιῳδὶ σώματι, καθάπερ
[2, 12]   λύεται λόγος- τοῦτο δ'  ἦν   αἴσθησις- ὥσπερ καὶ
[2, 1]   φυσικὸν ἦν σῶμα, οἷον πέλεκυς·  ἦν   μὲν γὰρ ἂν τὸ πελέκει
[2, 1]   δεῖ τὸ λεχθέν. Εἰ γὰρ  ἦν   ὀφθαλμὸς ζῷον, ψυχὴ ἂν
[2, 11]   δ' ὥσπερ ὁρατοῦ καὶ ἀοράτου  ἦν   πως ὄψις, ὁμοίως δὲ
[2, 1]   εἴ τι τῶν ὀργάνων φυσικὸν  ἦν   σῶμα, οἷον πέλεκυς· ἦν μὲν
[2, 2]   τὴν ἁπτικὴν αἴσθησιν ἔχοντα· δι'  ἣν   δ' αἰτίαν ἑκάτερον τούτων συμβέβηκεν,
[2, 7]   ὁμοίως, οὐ φαίνεται δέ· δι'  ἣν   δ' αἰτίαν, ὕστερον ἔσται δῆλον.
[2, 1]   δὲ μορφὴν καὶ εἶδος, καθ'  ἣν   ἤδη λέγεται τόδε τι, καὶ
[2, 8]   τὸν ἀέρα οὐδ' ἀναπνέουσιν. Δι'  ἣν   μὲν οὖν αἰτίαν, ἕτερός ἐστι
[2, 7]   τούτων τὸ οἰκεῖον χρῶμα. Δι'  ἣν   μὲν οὖν αἰτίαν ταῦτα ὁρᾶται,
[2, 7]   ἀλλ' ὅλως οὐθὲν ὀφθήσεται. Δι'  ἣν   μὲν οὖν αἰτίαν τὸ χρῶμα
[2, 4]   κοινοτάτη δύναμίς ἐστι ψυχῆς, καθ'  ἣν   ὑπάρχει τὸ ζῆν ἅπασιν. Ἧς
[2, 6]   ἴδια ἑκάστης, κοινὰ δὲ κίνησις,  ἠρεμία,   ἀριθμός, σχῆμα, μέγεθος· τὰ γὰρ
[2, 1]   (ὁ δ' ὀφθαλμὸς ὕλη ὄψεως)  ἧς   ἀπολειπούσης οὐκέτ' ὀφθαλμός, πλὴν ὁμωνύμως,
[2, 2]   δύναμιν καὶ ἀρχὴν τοιαύτην, δι'  ἧς   αὔξησίν τε καὶ φθίσιν λαμβάνουσι
[2, 4]   ἣν ὑπάρχει τὸ ζῆν ἅπασιν.  Ἧς   ἐστὶν ἔργα γεννῆσαι καὶ τροφῇ
[2, 11]   οὖν καὶ ἄλλη σὰρξ  ᾐσθάνετο   τοῦ χυμοῦ, ἐδόκει ἂν
[2, 10]   κἂν εἰ ἐν ὕδατι ἦμεν,  ᾐσθανόμεθ'   ἂν ἐμβληθέντος τοῦ γλυκέος, οὐκ
[2, 5]   τοῦ ἐντελεχείᾳ ὄντος καὶ διδασκαλικοῦ  ἤτοι   οὐδὲ πάσχειν φατέον, {ὥσπερ εἴρηται,
[2, 9]   ~(Περὶ δὲ ὀσμῆς καὶ ὀσφραντοῦ  ἧττον   εὐδιόριστόν ἐστι τῶν εἰρημένων· οὐ
[2, 4]   τὸ μὲν μᾶλλον τὸ δ'  ἧττον,   καὶ διαμένει οὐκ αὐτὸ ἀλλ'
[2, 8]   ἐν ἀέρι, κἀν ὕδατι, ἀλλ'  ἧττον,   οὐκ ἔστι δὲ ψόφου κύριος
[2, 8]   τοῦ ἀκούειν μὴ τὸ  ἠχεῖν   τὸ οὖς ὥσπερ τὸ κέρας·
[2, 8]   φασιν ἀκούειν τῷ κενῷ καὶ  ἠχοῦντι,   ὅτι ἀκούομεν τῷ ἔχοντι ὡρισμένον
[2, 8]   σφαῖρα. Ἔοικε δ' ἀεὶ γίνεσθαι  ἠχώ,   ἀλλ' οὐ σαφής, ἐπεὶ συμβαίνει
[2, 8]   ψάμμου τύπτοι τις φερόμενον ταχύ.  Ἠχὼ   δὲ γίνεται ὅταν, ἀέρος ἑνὸς




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 2/12/2009