HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, De l'âme, livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ζ  =  18 formes différentes pour 58 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Pages
[2, 2]   ὅσα ἀεὶ τρέφεταί τε καὶ  ζῇ   διὰ τέλους, ἕως ἂν δύνηται
[2, 1]   ψυχὴν τὸ δυνάμει ὂν ὥστε  ζῆν,   ἀλλὰ τὸ ἔχον· τὸ δὲ
[2, 4]   ψυχῆς, καθ' ἣν ὑπάρχει τὸ  ζῆν   ἅπασιν. Ἧς ἐστὶν ἔργα γεννῆσαι
[2, 2]   ἕν τι τούτων ἐνυπάρχῃ μόνον,  ζῆν   αὐτό φαμεν, οἷον νοῦς, αἴσθησις,
[2, 2]   ἄλλη (ψυχῆς. Τὸ μὲν οὖν  ζῆν   διὰ τὴν ἀρχὴν ταύτην ὑπάρχει
[2, 2]   τῷ ζῆν. Πλεοναχῶς δὲ τοῦ  ζῆν   λεγομένου, κἂν ἕν τι τούτων
[2, 2]   αἴσθησιν, ζῷα λέγομεν καὶ οὐ  ζῆν   μόνον. Αἰσθήσεως δὲ πρῶτον ὑπάρχει
[2, 2]   τὸ ἔμψυχον τοῦ ἀψύχου τῷ  ζῆν.   Πλεοναχῶς δὲ τοῦ ζῆν λεγομένου,
[2, 4]   πᾶσιν οὐσία, τὸ δὲ  ζῆν   τοῖς ζῶσι τὸ εἶναί ἐστιν,
[2, 2]   καὶ τὰ φυόμενα πάντα δοκεῖ  ζῆν·   φαίνεται γὰρ ἐν αὑτοῖς ἔχοντα
[2, 1]   ὀργανικοῦ. Διὸ καὶ οὐ δεῖ  ζητεῖν   εἰ ἓν ψυχὴ καὶ
[2, 3]   ταῖς εἰρημέναις ψυχαῖς. Διὸ γελοῖον  ζητεῖν   τὸν κοινὸν λόγον καὶ ἐπὶ
[2, 3]   θρεπτι- κόν. Ὥστε καθ' ἕκαστον  ζητητέον,   τίς ἑκάστου ψυχή, οἷον τίς
[2, 11]   καὶ τὰ ἐν τῷ ὕδατι  ζῷα   εἰ διερὸν διεροῦ ἅπτεται) πότερον
[2, 2]   ἀλλάττοντα τόπον, ἔχοντα δ' αἴσθησιν,  ζῷα   λέγομεν καὶ οὐ ζῆν μόνον.
[2, 3]   θυμὸς καὶ βούλησις, τὰ δὲ  ζῷα   πάντ' ἔχουσι μίαν γε τῶν
[2, 2]   τὰ φυόμενα μετέχει) τὰ δὲ  ζῷα   πάντα φαίνεται τὴν ἁπτικὴν αἴσθησιν
[2, 1]   ἐστὶ καὶ σῶμα καὶ τοιόνδε,  ζωὴν   γὰρ ἔχον, οὐκ ἂν εἴη
[2, 1]   ζωήν, τὰ δ' οὐκ ἔχει·  ζωὴν   δὲ λέγομεν τὴν δι' αὑτοῦ
[2, 1]   ὡς εἶδος σώματος φυσικοῦ δυνάμει  ζωὴν   ἔχοντος. δ' οὐσία ἐντελέχεια·
[2, 1]   πρώτη σώματος φυσικοῦ δυνάμει  ζωὴν   ἔχοντος. (Τοιοῦτον δὲ ἂν
[2, 1]   δὲ φυσικῶν τὰ μὲν ἔχει  ζωήν,   τὰ δ' οὐκ ἔχει· ζωὴν
[2, 4]   δ' οὐθὲν μὴ κοινωνεῖ  ζωῆς.   (Ἐμπεδοκλῆς δ' οὐ καλῶς εἴρηκε
[2, 1]   Ὥστε πᾶν σῶμα φυσικὸν μετέχον  ζωῆς   οὐσία ἂν εἴη, οὐσία δ'
[2, 4]   δ' οὐθὲν τρέφεται μὴ μετέχον  ζωῆς,   τὸ ἔμψυχον ἂν εἴη σῶμα
[2, 2]   ἀναγκαιοτάτην, ἁφήν. Ἐπεὶ δὲ  ζῶμεν   καὶ αἰσθανόμεθα διχῶς λέγεται, καθάπερ
[2, 2]   ψυχὴ δὲ τοῦτο  ζῶμεν   καὶ αἰσθανόμεθα καὶ διανοούμεθα πρώτως-
[2, 2]   τῶν φυτῶν ἔνια διαιρούμενα φαίνεται  ζῶντα   καὶ χωριζόμενα ἀπ' ἀλλήλων, ὡς
[2, 3]   θερμοῖς καὶ ψυχροῖς τρέφεται τὰ  ζῶντα   πάντα, τούτων δ' αἴσθησις ἁφή,
[2, 4]   Ἔστι δὲ ψυχὴ τοῦ  ζῶντος   σώματος αἰτία καὶ ἀρχή. Ταῦτα
[2, 1]   ἐπὶ μέρους ἐφ' ὅλου τοῦ  ζῶντος   σώματος· ἀνάλογον γὰρ ἔχει ὡς
[2, 3]   ἐπὶ τοσοῦτον εἰρήσθω, ὅτι τῶν  ζώντων   τοῖς ἔχουσιν ἁφὴν καὶ ὄρεξις
[2, 4]   τέλος. Τοιοῦτον δ' ἐν τοῖς  ζῴοις   ψυχὴ κατὰ φύσιν· πάντα
[2, 4]   τοῖς φυτοῖς καὶ ἐν τοῖς  ζῴοις   ὑπολάβοι τις ἂν τοῦτο εἶναι
[2, 8]   κινεῖται. Διόπερ οὐ πάντῃ τὸ  ζῷον   ἀκούει, οὐδὲ πάντῃ διέρχεται
[2, 2]   ὑπάρχει τοῖς ζῶσι, τὸ δὲ  ζῷον   διὰ τὴν αἴσθησιν πρώτως· καὶ
[2, 4]   τὸ ποιῆσαι ἕτερον οἷον αὐτό,  ζῷον   μὲν ζῷον, φυτὸν δὲ φυτόν,
[2, 1]   ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα  ζῷον.   Ὅτι μὲν οὖν οὐκ ἔστιν
[2, 4]   ἕτερον οἷον αὐτό, ζῷον μὲν  ζῷον,   φυτὸν δὲ φυτόν, ἵνα τοῦ
[2, 1]   Εἰ γὰρ ἦν ὀφθαλμὸς  ζῷον,   ψυχὴ ἂν ἦν αὐτοῦ
[2, 8]   ἑτέρῳ τοιούτῳ, φωνὴ δ' ἐστὶ  ζῴου   ψόφος οὐ τῷ τυχόντι μορίῳ.
[2, 8]   φωνή ἐστιν (οὐ γὰρ πᾶς  ζῴου   ψόφος φωνή, καθάπερ εἴπομεν- ἔστι
[2, 2]   τὴν ἀρχὴν ταύτην ὑπάρχει τοῖς  ζῶσι,   τὸ δὲ ζῷον διὰ τὴν
[2, 4]   οὐσία, τὸ δὲ ζῆν τοῖς  ζῶσι   τὸ εἶναί ἐστιν, αἰτία δὲ
[2, 4]   οὐ πᾶσι δ' ὑπάρχει τοῖς  ζῶσιν   δύναμις αὕτη. Ἔστι δὲ
[2, 4]   φυσικώτατον γὰρ τῶν ἔργων τοῖς  ζῶσιν,   ὅσα τέλεια καὶ μὴ πηρώματα
[2, 3]   φαντασία, τὰ δὲ ταύτῃ μόνῃ  ζῶσιν.   Περὶ δὲ τοῦ θεωρητικοῦ νοῦ
[2, 2]   Ἔτι δ' ἐνίοις μὲν τῶν  ζῴων   ἅπανθ' ὑπάρχει ταῦτα, τισὶ δὲ
[2, 2]   (τοῦτο δὲ ποιεῖ διαφορὰν τῶν  ζῴων)   διὰ τίνα δ' αἰτίαν, ὕστερον
[2, 7]   γὰρ καὶ τὰ ἔνυδρα τῶν  ζῴων   ἔχειν αἴσθησιν ὀσμῆς. Ἀλλ'
[2, 9]   ταῖς ἄλλαις λείπεται πολλῶν τῶν  ζῴων,   κατὰ δὲ τὴν ἁφὴν πολλῷ
[2, 8]   ταῦτ' ἔχει. Πολλὰ δὲ τῶν  ζῴων   οὐκ ἔχουσι φωνήν, οἷον τά
[2, 3]   ἄλλων ὑπάρχει· πολλὰ γὰρ τῶν  ζῴων   οὔτ' ὄψιν οὔτ' ἀκοὴν ἔχουσιν
[2, 4]   ψυχῆς ὄργανα, καθάπερ τὰ τῶν  ζῴων,   οὕτω καὶ τὰ τῶν φυτῶν,
[2, 4]   ἀλλ' ὡς κεφαλὴ τῶν  ζῴων,   οὕτως αἱ ῥίζαι τῶν φυτῶν,
[2, 9]   διὸ καὶ φρονιμώτατόν ἐστι τῶν  ζῴων.   Σημεῖον δὲ τὸ καὶ ἐν
[2, 9]   ἔχομεν ἀκριβῆ, ἀλλὰ χείρω πολλῶν  ζῴων·   φαύλως γὰρ ἄνθρωπος ὀσμᾶται, καὶ
[2, 9]   τοῦτο πρὸς τὸ τῶν ἄλλων  ζῴων,   ὥσπερ τὰ ὄμματα πρὸς τὰ




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 2/12/2009