HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, De l'âme, livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique)


δ  =  125 formes différentes pour 751 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Pages
[2, 8]   ἀὴρ ἀπωσθῇ, ὥσπερ σφαῖρα. Ἔοικε  δ'   ἀεὶ γίνεσθαι ἠχώ, ἀλλ' οὐ
[2, 12]   τὸ μὲν ὀσμᾶσθαι αἰσθάνεσθαι,  δ'   ἀὴρ παθὼν ταχέως αἰσθητὸς γίνεται;
[2, 2]   κινούμενα μηδ' ἀλλάττοντα τόπον, ἔχοντα  δ'   αἴσθησιν, ζῷα λέγομεν καὶ οὐ
[2, 2]   κίνησιν τὴν κατὰ τόπον, εἰ  δ'   αἴσθησιν, καὶ φαντασίαν καὶ ὄρεξιν·
[2, 3]   τρέφεται τὰ ζῶντα πάντα, τούτων  δ'   αἴσθησις ἁφή, τῶν δ' ἄλλων
[2, 5]   κοινῇ περὶ πάσης αἰσθήσεως.  δ'   αἴσθησις ἐν τῷ κινεῖσθαί τε
[2, 3]   τῶν αἰσθήσεων, τὴν ἁφήν·  δ'   αἴσθησις ὑπάρχει, τούτῳ ἡδονή τε
[2, 5]   ἀλλοιοῦσθαι ὡς κυρίοις ὀνόμασιν. Τὸ  δ'   αἰσθητικὸν δυνάμει ἐστὶν οἷον τὸ
[2, 5]   ἕξεις καὶ τὴν φύσιν. Οῦ  δ'   αἰσθητικοῦ μὲν πρώτη μεταβολὴ
[2, 3]   τὸ αἰσθητικὸν οὐκ ἔστιν· τοῦ  δ'   αἰσθητικοῦ χωρίζεται τὸ θρεπτικὸν ἐν
[2, 7]   ἀδυνατεῖ ὀσμᾶσθαι μὴ ἀναπνέοντα.  δ'   αἰτία καὶ περὶ τούτων ὕστερον
[2, 2]   ἁπτικὴν αἴσθησιν ἔχοντα· δι' ἣν  δ'   αἰτίαν ἑκάτερον τούτων συμβέβηκεν, ὕστερον
[2, 3]   ἀνθρώπου θηρίου. Διὰ τίνα  δ'   αἰτίαν τῷ ἐφεξῆς οὕτως ἔχουσι,
[2, 2]   διαφορὰν τῶν ζῴων) διὰ τίνα  δ'   αἰτίαν, ὕστερον ἐπισκεπτέον. Παραπλήσιον δὲ
[2, 7]   οὐ φαίνεται δέ· δι' ἣν  δ'   αἰτίαν, ὕστερον ἔσται δῆλον. Τὸ
[2, 8]   ἐντὸς ὡς ἀναγκαῖον ὄν> (τὸ  δ'   αἴτιον ἐν ἑτέροις εἰρήσεται) καὶ
[2, 2]   μὲν τῶν ἄλλων δυνατόν, τὰ  δ'   ἄλλα τούτου ἀδύνατον ἐν τοῖς
[2, 11]   ἁφὴ τῷ ἅπτεσθαι, αἱ  δ'   ἄλλαι ἄποθεν. Τὸ δ' οὐκ
[2, 3]   τούτων δ' αἴσθησις ἁφή, τῶν  δ'   ἄλλων αἰσθητῶν κατὰ συμβεβηκός. Οὐθὲν
[2, 8]   γὰρ ὀξὺ οἷον κεντεῖ, τὸ  δ'   ἀμβλὺ οἷον ὠθεῖ, διὰ τὸ
[2, 4]   τὸ πρῶτον, ἔχει διαφοράν. Εἰ  δ'   ἄμφω, ἀλλ' μὲν ἄπεπτος
[2, 11]   μηδέτερον αὐτῶν εἶναι ἐνεργείᾳ, δυνάμει  δ'   ἄμφω (οὕτω δὲ καὶ ἐπὶ
[2, 12]   πάσχειν μετὰ τῆς ὕλης. Ἀπορήσειε  δ'   ἄν τις εἰ πάθοι ἄν
[2, 11]   διὰ τὸ μὴ ἀντιστρέφειν. Ἀπορήσειε  δ'   ἄν τις, εἰ πᾶν σῶμα
[2, 10]   ἐμβληθέντος τοῦ γλυκέος, οὐκ ἦν  δ'   ἂν αἴσθησις ἡμῖν διὰ
[2, 3]   ψυχὴ παρὰ τὰς εἰρημένας. Γένοιτο  δ'   ἂν καὶ ἐπὶ τῶν σχημάτων
[2, 4]   τὸ δὲ κινούμενον μόνον. Πᾶσαν  δ'   ἀναγκαῖον τροφὴν δύνασθαι πέττεσθαι, ἐργάζεται
[2, 3]   θρεπτικὸν ἐν τοῖς φυτοῖς. Πάλιν  δ'   ἄνευ μὲν τοῦ ἁπτικοῦ τῶν
[2, 3]   ἄλλων αἰσθήσεων οὐδεμία ὑπάρχει, ἁφὴ  δ'   ἄνευ τῶν ἄλλων ὑπάρχει· πολλὰ
[2, 9]   πάντα μὲν ὁμοίως ὀσμᾶται,  δ'   ἄνθρωπος ἀναπνέων μέν, μὴ ἀναπνέων
[2, 7]   μεταξὺ ψόφων μὲν ἀήρ, ὀσμῆς  δ'   ἀνώνυμον· κοινὸν γάρ τι πάθος
[2, 5]   οὕτως ἔχει (τὸ αἰσθητικόν. Ἐπεὶ  δ'   ἀνώνυμος αὐτῶν διαφορά, διώρισται
[2, 5]   ἐνεργεῖν, ἄλλον τρόπον. Οὐκ ἔστι  δ'   ἁπλοῦν οὐδὲ τὸ πάσχειν, ἀλλὰ
[2, 5]   τοῦ ποιεῖν καὶ πάσχειν. Ἔχει  δ'   ἀπορίαν διὰ τί καὶ τῶν
[2, 11]   ἁπτὰ αἰσθητὰ πλείω εἶναι. Ἔχει  δ'   ἀπορίαν πότερον πλείους εἰσὶν
[2, 10]   ἐν ὑγρῷ ὡς ὕλῃ· τοῦτο  δ'   ἁπτόν τι. Διὸ κἂν εἰ
[2, 12]   τε πάσχειν ὑπ' ὀσμῆς (ὁ  δ'   αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ τῶν
[2, 7]   ὑπὸ τούτου γίνεται διαφανές.  δ'   αὐτὸς λόγος καὶ περὶ ψόφου
[2, 6]   ψόφου καὶ γεῦσις χυμοῦ,  δ'   ἁφὴ πλείους {μὲν} ἔχει διαφοράς,
[2, 10]   ἐπ' ἄλλων τὸ ἀδύνατον, τὸ  δ'   ἐὰν πεφυκὸς μὴ ἔχῃ
[2, 11]   ἀλλὰ τὰ μὲν πόρρωθεν, τὰ  δ'   ἐγγύθεν, διὸ λανθάνει· ἐπεὶ αἰσθανόμεθά
[2, 10]   πλήρει τοιαύτης ὑγρότητος αἰσθάνεσθαι. Τὰ  δ'   εἴδη τῶν χυμῶν, ὥσπερ καὶ
[2, 1]   μὲν ὕλη δύναμις, τὸ  δ'   εἶδος ἐντελέχεια, καὶ τοῦτο διχῶς,
[2, 10]   φθαρτικὸν τῆς γεύσεως. Δοκεῖ  δ'   εἶναι ἀρχὴ τὸ ποτὸν καὶ
[2, 12]   Ἔστι μὲν οὖν ταὐτόν, τὸ  δ'   εἶναι ἕτερον· μέγεθος μὲν γὰρ
[2, 4]   δυνάμεις τῷ ἔργῳ τούτῳ. Δοκεῖ  δ'   εἶναι τροφὴ τὸ ἐναντίον
[2, 3]   ἐνίοις δὲ μία μόνη. Δυνάμεις  δ'   εἴπομεν θρεπτικόν, αἰσθητικόν, ὀρεκτικόν, κινητικὸν
[2, 8]   οὐ γίνεται ἄνευ φορᾶς. Ὥσπερ  δ'   εἴπομεν, οὐ τῶν τυχόντων πληγὴ
[2, 5]   ἑτέραν ἐπωνυμίαν ἔχειν δίκαιον· τὸ  δ'   ἐκ δυνάμει ὄντος μανθάνον καὶ
[2, 5]   ἐξ ἐναντίας μεταβαλὼν ἕξεως,  δ'   ἐκ τοῦ ἔχειν τὴν ἀριθμητικὴν
[2, 12]   τις καὶ δύναμις ἐκείνου. Φανερὸν  δ'   ἐκ τούτων καὶ διὰ τί
[2, 2]   καὶ ὑπογεγράφθω περὶ ψυχῆς. ~(Ἐπεὶ  δ'   ἐκ τῶν ἀσαφῶν μὲν φανερωτέρων
[2, 3]   καὶ τὰ λοιπὰ πάντα, οἷς  δ'   ἐκείνων ἕκαστον, οὐ πᾶσι λογισμός,
[2, 5]   δ' ἐπιστήμη τῶν καθόλου· ταῦτα  δ'   ἐν αὐτῇ πώς ἐστι τῇ
[2, 4]   τοῦτ' ἔστιν αὐτῆς τέλος. Τοιοῦτον  δ'   ἐν τοῖς ζῴοις ψυχὴ
[2, 8]   τούτου κίνησις ψόφος.  δ'   ἐν τοῖς ὠσὶν ἐγκατῳκοδόμηται πρὸς
[2, 4]   ἀριθμῷ μὲν οὐχ ἕν, εἴδει  δ'   ἕν. Ἔστι δὲ ψυχὴ
[2, 8]   τῇ ἀναπνοῇ φάρυγξ· οὗ  δ'   ἕνεκα τὸ μόριόν ἐστι τοῦτο,
[2, 2]   ἄλλων ἕκαστον τῶν εἰρημένων. Ἔτι  δ'   ἐνίοις μὲν τῶν ζῴων ἅπανθ'
[2, 7]   τοῦ κατ' ἐνέργειαν διαφανοῦς)  δ'   ἐντελέχεια τοῦ διαφανοῦς φῶς ἐστιν.
[2, 11]   ἅμ' ἄμφω συνέβη πληγῆναι. Ὅλως  δ'   ἔοικεν σὰρξ καὶ
[2, 7]   τούτου τῶν αἰσθητηρίων ἑκάτερον· ὅταν  δ'   ἐπ' αὐτό τις ἐπιθῇ τὸ
[2, 7]   διαστήματι λάθοι ἄν, ἀπ' ἀνατολῆς  δ'   ἐπὶ δυσμὰς τὸ λανθάνειν μέγα
[2, 2]   τούτων συμβέβηκεν, ὕστερον ἐροῦμεν. Νῦν  δ'   ἐπὶ τοσοῦτον εἰρήσθω μόνον, ὅτι
[2, 3]   δὲ περὶ αὐτῶν ὕστερον, νῦν  δ'   ἐπὶ τοσοῦτον εἰρήσθω, ὅτι τῶν
[2, 7]   ταῦτα ὁρᾶται, ἄλλος λόγος· νῦν  δ'   ἐπὶ τοσοῦτον φανερόν ἐστιν, ὅτι
[2, 2]   ἀδύνατον ἐν τοῖς θνητοῖς. Φανερὸν  δ'   ἐπὶ τῶν φυομένων· οὐδεμία γὰρ
[2, 3]   Περὶ δὲ φαντασίας ἄδηλον, ὕστερον  δ'   ἐπισκεπτέον. Ἐνίοις δὲ πρὸς τούτοις
[2, 5]   κατ' ἐνέργειαν αἴσθησις,  δ'   ἐπιστήμη τῶν καθόλου· ταῦτα δ'
[2, 8]   (διὸ καὶ πλείοσιν ὑπάρχει)  δ'   ἑρμηνεία ἕνεκα τοῦ εὖ, οὕτω
[2, 4]   τι ἔσται τὸ κωλύον· εἰ  δ'   ἔσται, τοῦτ' ἔστιν ψυχή,
[2, 11]   ἐστὶ τὸ τρίτον μέγεθος, ὧν  δ'   ἐστὶ δύο σωμάτων μεταξὺ σῶμά
[2, 8]   τινι ἑτέρῳ τοιούτῳ, φωνὴ  δ'   ἐστὶ ζῴου ψόφος οὐ τῷ
[2, 1]   δ' οὕτως ὡς συνθέτη. Ἐπεὶ  δ'   ἐστὶ καὶ σῶμα καὶ τοιόνδε,
[2, 7]   πυρώδη φαινόμενα καὶ λάμποντα (ἀνώνυμα  δ'   ἐστὶ ταῦτα ἑνὶ ὀνόματι) οἷον
[2, 11]   ἁφῇ, οὐκ ἔστιν ἔνδηλον. Πότερον  δ'   ἐστὶ τὸ αἰσθητήριον ἐντός,
[2, 7]   ψόφου δὲ τὸ ἄψοφον. Ἄχρουν  δ'   ἐστὶ τὸ διαφανὲς καὶ τὸ
[2, 7]   γὰρ ὁρατόν ἐστι χρῶμα, τοῦτο  δ'   ἐστὶ τὸ ἐπὶ τοῦ καθ'
[2, 11]   τοῦ ἁπτοῦ καὶ ἀνάπτου· ἄναπτον  δ'   ἐστὶ τό τε μικρὰν ἔχον
[2, 11]   πᾶν σῶμα βάθος ἔχει, τοῦτο  δ'   ἐστὶ τὸ τρίτον μέγεθος, ὧν
[2, 7]   ὄψις, τοῦτ' ἐστὶν ὁρατόν, ὁρατὸν  δ'   ἐστὶ χρῶμά τε καὶ
[2, 1]   ἦν, ἀλλ' ὁμωνύμως, νῦν  δ'   ἔστι πέλεκυς. Οὐ γὰρ τοιούτου
[2, 4]   ψυχὴ γεννητικὴ οἷον αὐτό. Ἐπεὶ  δ'   ἔστι τρία, Α τὸ τρεφόμενον
[2, 4]   τροφῆς οὐ δύναται εἶναι. {Ἐπεὶ  δ'   ἔστι τρία, τὸ τρεφόμενον καὶ
[2, 8]   τι καὶ ἔν τινι, τοῦτο  δ'   ἐστὶν ἀήρ, εὐλόγως ἂν φωνοίη
[2, 8]   λεῖα, ὅτι δύναται ψοφῆσαι (τοῦτο  δ'   ἐστὶν αὐτοῦ μεταξὺ καὶ τῆς
[2, 4]   εἰς ἐνέργειαν ἐξ ἀργίας. Πότερον  δ'   ἐστὶν τροφὴ τὸ τελευταῖον
[2, 8]   εἶναι κενὸν ἀήρ, οὗτος  δ'   ἐστὶν ποιῶν ἀκούειν, ὅταν
[2, 4]   τροφὴ τί ἐστιν εἴρηται· διασαφητέον  δ'   ἐστὶν ὕστερον περὶ αὐτῆς ἐν
[2, 8]   τύπτον; καὶ ἄμφω, τρόπον  δ'   ἕτερον; ἔστι γὰρ ψόφος
[2, 4]   καὶ οὐ κατὰ συμβεβηκός. Ἔστι  δ'   ἕτερον τροφῇ καὶ αὐξητικῷ εἶναι·
[2, 4]   λόγον. Εἰ δ' οὕτως, τούτων  δ'   ἔτι πρότερα τὰ ἀντικείμενα δεῖ
[2, 3]   εἶδος, ἀφέντας τὸν τοιοῦτον. (Παραπλησίως  δ'   ἔχει τῷ περὶ τῶν σχημάτων
[2, 4]   τροφὴ τὸ δὲ τρεφόμενον. Ἀπορίαν  δ'   ἔχει· φασὶ γὰρ οἱ μὲν
[2, 8]   ψόφον, οἷον σπόγγον, ἔρια, τὰ  δ'   ἔχειν, οἷον χαλκὸν καὶ ὅσα
[2, 9]   εἶναι αὐτὴν ἁφήν τινα, ταύτην  δ'   ἔχειν τὴν αἴσθησιν τὸν ἄνθρωπον
[2, 4]   λόγου μᾶλλον ὕλης. Ἐπεὶ  δ'   αὐτὴ δύναμις τῆς ψυχῆς
[2, 1]   ὕπνος καὶ ἐγρήγορσίς ἐστιν, ἀνάλογον  δ'   μὲν ἐγρήγορσις τῷ θεωρεῖν,
[2, 2]   σώματος καὶ ὅλῳ, τούτων  δ'   μὲν ἐπιστήμη τε καὶ
[2, 1]   τρίτον τὸ ἐκ τούτων. Ἔστι  δ'   μὲν ὕλη δύναμις, τὸ
[2, 2]   τὸ δὲ ἐξ ἀμφοῖν, τούτων  δ'   μὲν ὕλη δύναμις, τὸ
[2, 9]   ἐν τῷ ὑγρῷ ἀδύνατον. Ἔστι  δ'   ὀσμὴ τοῦ ξηροῦ (ὥσπερ
[2, 1]   καὶ ἐγρήγορσις ἐντελέχεια, (ὡς  δ'   ὄψις καὶ δύναμις
[2, 4]   Ταῦτα δὲ πολλαχῶς λέγεται, ὁμοίως  δ'   ψυχὴ κατὰ τοὺς διωρισμένους
[2, 5]   τι κωλύσῃ τῶν ἔξωθεν·  δ'   ἤδη θεωρῶν, ἐντελεχείᾳ ὢν καὶ
[2, 12]   κίνησις, λύεται λόγος- τοῦτο  δ'   ἦν αἴσθησις- ὥσπερ καὶ
[2, 4]   ταύτῃ, τὸ μὲν μᾶλλον τὸ  δ'   ἧττον, καὶ διαμένει οὐκ αὐτὸ
[2, 6]   τὸ δὲ κοινὸν πασῶν. Λέγω  δ'   ἴδιον μὲν μὴ ἐνδέχεται
[2, 8]   ἀκοῆς ἐμποιῆσαι ψόφον ἐνεργείᾳ) γίνεται  δ'   κατ' ἐνέργειαν ψόφος ἀεί
[2, 5]   μὲν γὰρ τὸ ἀνόμοιον, πεπονθὸς  δ'   ὅμοιόν ἐστιν. Διαιρετέον δὲ καὶ
[2, 5]   τοιοῦτον καὶ ὕλη,  δ'   ὅτι βουληθεὶς δυνατὸς θεωρεῖν, ἂν
[2, 11]   αἱ αἰσθήσεις πλείους οὖσαι. Δηλοῖ  δ'   ὅτι πλείους ἐπὶ τῆς
[2, 9]   ψόφος τὸ χρῶμα. Αἴτιον  δ'   ὅτι τὴν αἴσθησιν ταύτην οὐκ
[2, 5]   τὰ λοιπὰ τῶν αἰσθητῶν. Αἴτιον  δ'   ὅτι τῶν καθ' ἕκαστον
[2, 8]   ψοφοῦν πρός τι ψοφεῖ· πληγὴ  δ'   οὐ γίνεται ἄνευ φορᾶς. Ὥσπερ
[2, 4]   μὴ κοινωνεῖ ζωῆς. (Ἐμπεδοκλῆς  δ'   οὐ καλῶς εἴρηκε τοῦτο προστιθείς,
[2, 2]   γὰρ ἄνω μὲν αὔξεται, κάτω  δ'   οὔ, ἀλλ' ὁμοίως ἐπ' ἄμφω
[2, 4]   ὅσα πράττει κατὰ φύσιν (τὸ  δ'   οὗ ἕνεκα διττόν, τὸ μὲν
[2, 4]   οἷον ὑγιὲς ἐκ κάμνοντος. Φαίνεται  δ'   οὐδ' ἐκεῖνα τὸν αὐτὸν τρόπον
[2, 3]   ὃς ἐφαρμόσει μὲν πᾶσιν, ἴδιος  δ'   οὐδενὸς ἔσται σχήματος. Ὁμοίως δὲ
[2, 4]   ἔστιν αὐτοῦ οὐσία, γεννᾷ  δ'   οὐθὲν αὐτὸ ἑαυτό, ἀλλὰ σώζει.
[2, 4]   αὔξεται φυσικῶς μὴ τρεφόμενον, τρέφεται  δ'   οὐθὲν μὴ κοινωνεῖ ζωῆς.
[2, 4]   ἀλλοίωσίς τις εἶναι δοκεῖ, αἰσθάνεται  δ'   οὐθὲν μὴ μετέχει ψυχῆς,
[2, 4]   ὀρθῶς καὶ οὐκ ὀρθῶς. Ἐπεὶ  δ'   οὐθὲν τρέφεται μὴ μετέχον ζωῆς,
[2, 10]   ὧν τὸ μὲν ἀκουστὸν τὸ  δ'   οὐκ ἀκουστόν, καὶ μεγάλου ψόφου
[2, 5]   ἐπ' αὐτῷ, ὁπόταν βούληται, αἰσθάνεσθαι  δ'   οὐκ ἐπ' αὐτῷ· ἀναγκαῖον γὰρ
[2, 11]   αἱ δ' ἄλλαι ἄποθεν. Τὸ  δ'   οὐκ ἔστιν, ἀλλὰ καὶ τὸ
[2, 1]   τὰ μὲν ἔχει ζωήν, τὰ  δ'   οὐκ ἔχει· ζωὴν δὲ λέγομεν
[2, 3]   τὸ κατὰ τόπον κινητικόν, τὰ  δ'   οὐκ ἔχει· τελευταῖον δὲ καὶ
[2, 1]   φυσικοῦ δυνάμει ζωὴν ἔχοντος.  δ'   οὐσία ἐντελέχεια· τοιούτου ἄρα σώματος
[2, 9]   ὄντος ἀκριβοῦς τοῦ αἰσθητηρίου. Εὔλογον  δ'   οὕτω καὶ τὰ σκληρόφθαλμα τῶν
[2, 4]   πράξεις κατὰ τὸν λόγον. Εἰ  δ'   οὕτως, τούτων δ' ἔτι πρότερα
[2, 1]   ζωῆς οὐσία ἂν εἴη, οὐσία  δ'   οὕτως ὡς συνθέτη. Ἐπεὶ δ'
[2, 1]   κατὰ τὸν λόγον (ὁ  δ'   ὀφθαλμὸς ὕλη ὄψεως) ἧς ἀπολειπούσης
[2, 11]   ἐνδέχεται ταῦτα ἀλλήλων ἅπτεσθαι, τὸ  δ'   ὑγρὸν οὐκ ἔστιν ἄνευ σώματος,
[2, 10]   καὶ γεύσεως τὸ ποτόν. Ἐπεὶ  δ'   ὑγρὸν τὸ γευστόν, ἀνάγκη καὶ
[2, 4]   τόπον κίνησις, ψυχή· οὐ πᾶσι  δ'   ὑπάρχει τοῖς ζῶσιν δύναμις
[2, 1]   μὲν ἐγρήγορσις τῷ θεωρεῖν,  δ'   ὕπνος τῷ ἔχειν καὶ μὴ
[2, 5]   οὖν οὐχ ὅμοιον ὄν, πεπονθὸς  δ'   ὡμοίωται καὶ ἔστιν οἷον ἐκεῖνο.
[2, 5]   ἐπιστημόνων καὶ ἐχόντων ἐπιστήμην· ἔστι  δ'   ὡς ἤδη λέγομεν ἐπιστήμονα τὸν
[2, 4]   ὄντος λόγος ἐντελέχεια. Φανερὸν  δ'   ὡς καὶ οὗ ἕνεκεν
[2, 1]   τὸ μὲν ὡς ἐπιστήμη, τὸ  δ'   ὡς τὸ θεωρεῖν. Οὐσίαι δὲ
[2, 1]   μὲν ὡς ἐπιστήμη,  δ'   ὡς τὸ θεωρεῖν. Φανερὸν οὖν
[2, 1]   καθ' ὑποκειμένου τὸ σῶμα, μᾶλλον  δ'   ὡς ὑποκείμενον καὶ ὕλη. Ἀναγκαῖον
[2, 4]   τρέφεσθαι, καθάπερ καὶ αὐξάνεσθαι, τοῖς  δ'   ὥσπερ εἴπομεν τοὔμπαλιν δοκεῖ, τὸ
[2, 1]   παραδεδομένα περὶ ψυχῆς εἰρήσθω· πάλιν  δ'   ὥσπερ ἐξ ὑπαρχῆς ἐπανίωμεν, πειρώμενοι
[2, 9]   καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων. Ἔστι  δ'   ὥςπερ ἀκοὴ καὶ ἑκάστη
[2, 11]   μήτε θερμὸν μήτε ψυχρόν. Ἔτι  δ'   ὥσπερ ὁρατοῦ καὶ ἀοράτου ἦν
[2, 2]   αἰτίαν ἐνυπάρχειν καὶ ἐμφαίνεσθαι. Νῦν  δ'   ὥσπερ συμπεράσμαθ' οἱ λόγοι τῶν
[2, 9]   οἱ δὲ μαλακόσαρκοι εὐφυεῖς. (Ἔστι  δ'   ὥσπερ χυμὸς μὲν γλυκὺς
[2, 12]   ὕλης, οἷον κηρὸς τοῦ  δακτυλίου   ἄνευ τοῦ σιδήρου καὶ τοῦ
[2, 1]   μηθενὸς εἶναι σώματος ἐντελεχείας. Ἔτι  δὲ   ἄδηλον εἰ οὕτως ἐντελέχεια τοῦ
[2, 11]   τοῖς περὶ τῶν στοιχείων. Τὸ  δὲ   αἰσθητήριον αὐτῶν τὸ ἁπτικόν, καὶ
[2, 9]   ἄνθρωπος ἀναπνέων μέν, μὴ ἀναπνέων  δὲ   ἀλλ' ἐκπνέων κατέχων τὸ
[2, 4]   δὲ τρέφεται, τροφή. Ἐπεὶ  δὲ   ἀπὸ τοῦ τέλους ἅπαντα προσαγορεύειν
[2, 2]   τούτων οὐ χαλεπὸν ἰδεῖν, ἔνια  δὲ   ἀπορίαν ἔχει. Ὥσπερ γὰρ ἐπὶ
[2, 11]   εἶναι ἔχειν ὕδωρ, τὰ  δὲ   ἁπτόμενα ἀλλήλων ἐν τῷ ὕδατι,
[2, 11]   μεταξὺ ποιεῖν τι ἡμᾶς, τῶν  δὲ   ἁπτῶν οὐχ ὑπὸ τοῦ μεταξὺ
[2, 7]   ὄζον, οὐδεμίαν αἴσθησιν ποιήσει. Περὶ  δὲ   ἁφῆς καὶ γεύσεως ἔχει μὲν
[2, 8]   δὴ ταχὺ τὸ ὀξύ, τὸ  δὲ   βαρὺ βραδύ, ἀλλὰ γίνεται τοῦ
[2, 8]   ὀλίγῳ χρόνῳ ἐπὶ πολύ, τὸ  δὲ   βαρὺ ἐν πολλῷ ἐπ' ὀλίγον.
[2, 8]   συμβαίνει τὸ μὲν ταχὺ τὸ  δὲ   βραδὺ εἶναι. Περὶ μὲν οὖν
[2, 5]   γίνεται ὑπὸ τοῦ γεννῶντος, ὅταν  δὲ   γεννηθῇ, ἔχει ἤδη, ὥσπερ ἐπιστήμην,
[2, 7]   ἀναγκαῖόν τι εἶναι μεταξύ· κενοῦ  δὲ   γενομένου οὐχ ὅτι ἀκριβῶς, ἀλλ'
[2, 10]   ὀσφραντικὸν αἰσθητήριον δυνάμει τοιοῦτον. ~(Τὸ  δὲ   γευστόν ἐστιν ἁπτόν τι· καὶ
[2, 2]   τυχόντος δέχεσθαι τὸ τυχόν. Οὕτω  δὲ   γίνεται καὶ κατὰ λόγον· ἑκάστου
[2, 8]   τύπτοι τις φερόμενον ταχύ. Ἠχὼ  δὲ   γίνεται ὅταν, ἀέρος ἑνὸς γενομένου
[2, 8]   καὶ πρὸς τὸν ἀέρα. Τοῦτο  δὲ   γίνεται ὅταν ὑπομένῃ πληγεὶς
[2, 2]   ἐκ τῶν ἀσαφῶν μὲν φανερωτέρων  δὲ   γίνεται τὸ σαφὲς καὶ κατὰ
[2, 12]   ἢ> αἰσθητικὸν ἕκαστον. Ἅμα  δὲ   δῆλον καὶ οὕτως· οὔτε γὰρ
[2, 7]   ἔχει μὲν ὁμοίως, οὐ φαίνεται  δέ·   δι' ἣν δ' αἰτίαν, ὕστερον
[2, 8]   τάχος κίνησις τοιαύτη, τοῦ  δὲ   διὰ βραδυτῆτα, καὶ ἔοικεν ἀνάλογον
[2, 11]   εἶναι ὄψις ἀκοὴ ὄσφρησις. Νῦν  δὲ   διὰ τὸ διωρίσθαι δι' οὗ
[2, 4]   οὕτω φέρεσθαι κατὰ φύσιν, ἄνω  δὲ   διὰ τὸ τὸ> πῦρ ὡσαύτως.
[2, 8]   ἀθροῦν ἀφάλλεσθαι καὶ σείεσθαι. Αἱ  δὲ   διαφοραὶ τῶν ψοφούντων ἐν τῷ
[2, 11]   τοῦ σώματος σῶμα· λέγω  δὲ   διαφορὰς αἳ τὰ στοιχεῖα διορίζουσι,
[2, 8]   ψόφου καὶ ἀκοῆς διορίσωμεν. Ἔστι  δὲ   διττὸς ψόφος· μὲν
[2, 3]   πεῖνα ξηροῦ καὶ θερμοῦ,  δὲ   δίψα ὑγροῦ καὶ ψυχροῦ·
[2, 5]   γένοιτ' ἂν καὶ εἰςαῦθις· νῦν  δὲ   διωρίσθω τοσοῦτον, ὅτι οὐχ ἁπλοῦ
[2, 9]   γλυκεῖα κρόκου καὶ μέλιτος,  δὲ   δριμεῖα θύμου καὶ τῶν τοιούτων·
[2, 3]   τοιούτου, φανερὸν ἐκ τούτων. ~(Τῶν  δὲ   δυνάμεων τῆς ψυχῆς αἱ λεχθεῖσαι
[2, 8]   μὲν γὰρ ἐνέργειά τις,  δὲ   δύναμις· τὰ μὲν γὰρ οὔ
[2, 11]   γεῦσις καὶ ἀφή· νῦν  δὲ   δύο διὰ τὸ μὴ ἀντιστρέφειν.
[2, 6]   δὲ ἓν κατὰ συμβεβηκός. Τῶν  δὲ   δυοῖν τὸ μὲν ἴδιόν ἐστιν
[2, 2]   μὲν ὕλη δύναμις, τὸ  δὲ   εἶδος ἐντελέχεια, ἐπεὶ τὸ ἐξ
[2, 5]   (ἢ τὴν γραμματικήν, μὴ ἐνεργεῖν  δέ,   εἰς τὸ ἐνεργεῖν, ἄλλον τρόπον.
[2, 8]   λεῖον τὸ πληγέν. Τότε  δὲ   εἷς γίνεται ἅμα διὰ τὸ
[2, 7]   ἐν φωτὶ ὁρᾶσθαι, εἴρηται. Πῦρ  δὲ   ἐν ἀμφοῖν ὁρᾶται, καὶ ἐν
[2, 8]   τὸ μὲν ἐν ὀλίγῳ τὸ  δὲ   ἐν πολλῷ, ὥστε συμβαίνει τὸ
[2, 10]   τῇ ἁφῇ. Καὶ τὸ σῶμα  δὲ   ἐν χυμός, τὸ
[2, 7]   τοῦ διαφανοῦς διαφανές. Δυνάμει  δέ,   ἐν τοῦτ' ἐστί, καὶ
[2, 6]   καθ' αὑτά φαμεν αἰσθάνεσθαι, τὸ  δὲ   ἓν κατὰ συμβεβηκός. Τῶν δὲ
[2, 2]   τισὶ δὲ τινὰ τούτων, ἑτέροις  δὲ   ἓν μόνον (τοῦτο δὲ ποιεῖ
[2, 2]   εἶδος, τὸ δὲ ὕλη, τὸ  δὲ   ἐξ ἀμφοῖν, τούτων δ'
[2, 7]   ἀνώνυμον δὲ τυγχάνει ὄν· δῆλον  δὲ   ἔσται λέγομεν προελθοῦσι. Τὸ
[2, 7]   ἀλλὰ δι' ἀλλότριον χρῶμα. Τοιοῦτον  δέ   ἐστιν ἀὴρ καὶ ὕδωρ καὶ
[2, 7]   ἀϊδίῳ τῷ ἄνω σώματι. Φῶς  δέ   ἐστιν τούτου ἐνέργεια, τοῦ
[2, 4]   εἶναι πᾶσιν οὐσία, τὸ  δὲ   ζῆν τοῖς ζῶσι τὸ εἶναί
[2, 3]   καὶ θυμὸς καὶ βούλησις, τὰ  δὲ   ζῷα πάντ' ἔχουσι μίαν γε
[2, 2]   καὶ τὰ φυόμενα μετέχει) τὰ  δὲ   ζῷα πάντα φαίνεται τὴν ἁπτικὴν
[2, 2]   ταύτην ὑπάρχει τοῖς ζῶσι, τὸ  δὲ   ζῷον διὰ τὴν αἴσθησιν πρώτως·
[2, 4]   ἕν, εἴδει δ' ἕν. Ἔστι  δὲ   ψυχὴ τοῦ ζῶντος σώματος
[2, 6]   τοιοῦτον ὑπὸ τοῦ αἰσθητοῦ. Τῶν  δὲ   καθ' αὑτὰ αἰσθητῶν τὰ ἴδια
[2, 6]   καὶ ἔστιν οἷον ἐκεῖνο. ~(Λεκτέον  δὲ   καθ' ἑκάστην αἴσθησιν περὶ τῶν
[2, 11]   ἦν πως ὄψις, ὁμοίως  δὲ   καὶ αἱ λοιπαὶ τῶν ἀντικειμένων,
[2, 4]   ζῶσιν δύναμις αὕτη. Ἔστι  δὲ   καὶ ἀλλοίωσις καὶ αὔξησις κατὰ
[2, 4]   ζῶσι τὸ εἶναί ἐστιν, αἰτία  δὲ   καὶ ἀρχὴ τούτου ψυχή.
[2, 8]   γὰρ τούτῳ κατέχων. Φανερὸν  δὲ   καὶ διότι οἱ ἰχθύες ἄφωνοι·
[2, 3]   τι τῶν ἁπτῶν ἐστιν. Πεῖνα  δὲ   καὶ δίψα ἐπιθυμία, καὶ
[2, 9]   χυμόν, τὰ δὲ τοὐναντίον. Ὁμοίως  δὲ   καὶ δριμεῖα καὶ αὐστηρὰ καὶ
[2, 3]   τὰ δ' οὐκ ἔχει· τελευταῖον  δὲ   καὶ ἐλάχιστα λογισμὸν καὶ διάνοιαν·
[2, 8]   διαφορὰς τῆς κινήσεως. Διὰ ταῦτα  δὲ   καὶ ἐν ὕδατι ἀκούομεν, ὅτι
[2, 3]   δ' οὐδενὸς ἔσται σχήματος. Ὁμοίως  δὲ   καὶ ἐπὶ ταῖς εἰρημέναις ψυχαῖς.
[2, 12]   τὸ μὴ δυνάμενον ἰδεῖν· ὁμοίως  δὲ   καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων. Εἰ
[2, 11]   ἐνεργείᾳ, δυνάμει δ' ἄμφω (οὕτω  δὲ   καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων) καὶ
[2, 1]   καὶ στάσεως ἐν ἑαυτῷ. Θεωρεῖν  δὲ   καὶ ἐπὶ τῶν μερῶν δεῖ
[2, 12]   χρυσὸς χαλκός· ὁμοίως  δὲ   καὶ αἴσθησις ἑκάστου ὑπὸ
[2, 10]   δὲ τρόπον τοῦ σκότους) ὁμοίως  δὲ   καὶ ἀκοὴ ψόφου τε
[2, 9]   καὶ τὸ ἄγευστον λέγεται. Ἔστι  δὲ   καὶ ὄσφρησις διὰ τοῦ
[2, 10]   αὐτὸ καὶ συντηκτικὸν γλώττης. Ὥσπερ  δὲ   καὶ ὄψις ἐστὶ τοῦ
[2, 4]   μὴ μετέχει ψυχῆς, ὁμοίως  δὲ   καὶ περὶ αὐξήσεώς τε καὶ
[2, 5]   πεπονθὸς δ' ὅμοιόν ἐστιν. Διαιρετέον  δὲ   καὶ περὶ δυνάμεως καὶ ἐντελεχείας·
[2, 2]   δ' αἰτίαν, ὕστερον ἐπισκεπτέον. Παραπλήσιον  δὲ   καὶ περὶ τὰς αἰσθήσεις συμβέβηκεν·
[2, 9]   τῷ φοβερῷ καὶ ἀφόβῳ· οὕτω  δὲ   καὶ περὶ τὰς ὀσμὰς τὸ
[2, 11]   φωνῆς, καὶ τοιαῦθ' ἕτερα. Εἰσὶ  δὲ   καὶ περὶ χρῶμα διαφοραὶ τοιαῦται
[2, 11]   ἐν τούτῳ τὸ αἰσθητήριον (εἰ  δὲ   καὶ συμφυὲς γένοιτο, θᾶττον ἔτι
[2, 5]   ὁρατὸν καὶ τὸ ἀκουστόν, ὁμοίως  δὲ   καὶ τὰ λοιπὰ τῶν αἰσθητῶν.
[2, 1]   ἂν ὀργανικόν. (Ὄργανα  δὲ   καὶ τὰ τῶν φυτῶν μέρη,
[2, 9]   μικρὰν ἔχον καὶ φαύλην. Ὁμοίως  δὲ   καὶ τὸ ἄγευστον λέγεται. Ἔστι
[2, 5]   δὲ ὡς ἐνεργείᾳ. Ὁμοίως  δὲ   καὶ τὸ αἰσθητόν, τό τε
[2, 3]   τὸ κατὰ τόπον κινητικόν, ἑτέροις  δὲ   καὶ τὸ διανοητικόν τε καὶ
[2, 10]   (τὸ γὰρ σκότος ἀόρατον, κρίνει  δὲ   καὶ τοῦτο ὄψις) ἔτι
[2, 2]   τὸ αἰσθάνεσθαι τοῦ δοξάζειν, ὁμοίως  δὲ   καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον τῶν
[2, 9]   καὶ εὐώδους ὄσφρησίς ἐστιν. Ἔτι  δὲ   καὶ φθειρόμενα φαίνεται ὑπὸ τῶν
[2, 2]   γὰρ τούτων φαμὲν ἐπίστασθαι) ὁμοίως  δὲ   καὶ {ᾧ} ὑγιαίνομεν τὸ μὲν
[2, 10]   καὶ φθαρτική {τῆς γεύσεως} τοῦ  δὲ   κατὰ φύσιν) ἔστι δὲ κοινὸν
[2, 8]   τὸ φῶς ὁρίζομεν. Τὸ  δὲ   κενὸν ὀρθῶς λέγεται κύριον τοῦ
[2, 6]   τοιαῦτα λέγεται ἴδια ἑκάστης, κοινὰ  δὲ   κίνησις, ἠρεμία, ἀριθμός, σχῆμα, μέγεθος·
[2, 4]   μὲν κινοῦν καὶ κινούμενον, τὸ  δὲ   κινούμενον μόνον. Πᾶσαν δ' ἀναγκαῖον
[2, 8]   μὲν χαλκὸς ὅτι λεῖος, τὰ  δὲ   κοῖλα τῇ ἀνακλάσει πολλὰς ποιεῖ
[2, 10]   τοῦ δὲ κατὰ φύσιν) ἔστι  δὲ   κοινὸν ἁφῆς καὶ γεύσεως τὸ
[2, 6]   ἴδιόν ἐστιν ἑκάστης αἰσθήσεως, τὸ  δὲ   κοινὸν πασῶν. Λέγω δ' ἴδιον
[2, 8]   ἀὴρ διὰ τὸ εὔθρυπτον· ὅταν  δὲ   κωλυθῇ θρύπτεσθαι, τούτου κίνησις
[2, 7]   γῆς καὶ τοῦ περιέχοντος, ἡμᾶς  δὲ   λανθάνοντος· τοῦτο γάρ ἐστι καὶ
[2, 6]   αἰσθητὴ καὶ ὄψει. Κατὰ συμβεβηκὸς  δὲ   λέγεται αἰσθητόν, οἷον εἰ τὸ
[2, 1]   τοιούτου ἄρα σώματος ἐντελέχεια. Αὕτη  δὲ   λέγεται διχῶς, μὲν ὡς
[2, 8]   ὀξὺ καὶ τὸ βαρύ. Ταῦτα  δὲ   λέγεται κατὰ μεταφορὰν ἀπὸ τῶν
[2, 1]   τὰ δ' οὐκ ἔχει· ζωὴν  δὲ   λέγομεν τὴν δι' αὑτοῦ τροφήν
[2, 2]   ἁφὴ τῶν ἄλλων αἰσθήσεων (θρεπτικὸν  δὲ   λέγομεν τὸ τοιοῦτον μόριον τῆς
[2, 7]   Ἔστι δή τι διαφανές. Διαφανὲς  δὲ   λέγω ἔστι μὲν ὁρατόν,
[2, 2]   ὅρος λόγος τοῦ συμπεράσματος·  δὲ   λέγων ὅτι ἐστὶν τετραγωνισμὸς
[2, 2]   χωριστά, καθάπερ τινές φασιν· τῷ  δὲ   λόγῳ ὅτι ἕτερα, φανερόν· αἰσθητικῷ
[2, 2]   τὸ ἀΐδιον τοῦ φθαρτοῦ. Τὰ  δὲ   λοιπὰ μόρια τῆς ψυχῆς φανερὸν
[2, 9]   σκληρόσαρκοι ἀφυεῖς τὴν διάνοιαν, οἱ  δὲ   μαλακόσαρκοι εὐφυεῖς. (Ἔστι δ' ὥσπερ
[2, 1]   δ' ὡς τὸ θεωρεῖν. Οὐσίαι  δὲ   μάλιστ' εἶναι δοκοῦσι τὰ σώματα,
[2, 11]   τὰ ἐν τῷ ὕδατι, λανθάνει  δὲ   μᾶλλον ἡμᾶς, ὥσπερ καὶ τὰ
[2, 4]   δεῖν μεταβάλλειν καὶ πέττεσθαι·  δὲ   μεταβολὴ πᾶσιν εἰς τὸ ἀντικείμενον
[2, 7]   αἰτίαν, ὕστερον ἔσται δῆλον. Τὸ  δὲ   μεταξὺ ψόφων μὲν ἀήρ, ὀσμῆς
[2, 9]   εὐφυεῖς καὶ ἀφυεῖς, παρ' ἄλλο  δὲ   μηδέν· οἱ μὲν γὰρ σκληρόσαρκοι
[2, 3]   τοῖς δὲ τινὲς αὐτῶν, ἐνίοις  δὲ   μία μόνη. Δυνάμεις δ' εἴπομεν
[2, 2]   πάσας, τὰ δὲ τινάς, τὰ  δὲ   μίαν τὴν ἀναγκαιοτάτην, ἁφήν. Ἐπεὶ
[2, 9]   ἀδύνατον εἶναι> ἔχειν ὀσμήν, τὸ  δὲ   μικρὰν ἔχον καὶ φαύλην. Ὁμοίως
[2, 2]   ὑγιαίνομεν τὸ μὲν ὑγιείᾳ τὸ  δὲ   μορίῳ τινὶ τοῦ σώματος
[2, 1]   οὐκ ἔστι τόδε τι, ἕτερον  δὲ   μορφὴν καὶ εἶδος, καθ' ἣν
[2, 1]   φυσικοῦ δυνάμει ζωὴν ἔχοντος. (Τοιοῦτον  δὲ   ἂν ὀργανικόν. (Ὄργανα
[2, 9]   ἀνάλογον ὀσμὴν καὶ χυμόν, λέγω  δὲ   οἷον γλυκεῖαν ὀσμὴν καὶ γλυκὺν
[2, 5]   τὸ αἰσθάνεσθαι. Τὸ κατ' ἐνέργειαν  δὲ   ὁμοίως λέγεται τῷ θεωρεῖν· διαφέρει
[2, 7]   δὲ φῶς ἐστιν. Οὐ πάντα  δὲ   ὁρατὰ ἐν φωτί ἐστιν, ἀλλὰ
[2, 7]   μὲν ὁρατόν, οὐ καθ' αὑτὸ  δὲ   ὁρατὸν ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν, ἀλλὰ
[2, 9]   αἰτίαν, ἕτερός ἐστι λόγος. ~(Περὶ  δὲ   ὀσμῆς καὶ ὀσφραντοῦ ἧττον εὐδιόριστόν
[2, 9]   χυμὸς τοῦ ὑγροῦ) τὸ  δὲ   ὀσφραντικὸν αἰσθητήριον δυνάμει τοιοῦτον. ~(Τὸ
[2, 5]   ὁμοίως λέγεται τῷ θεωρεῖν· διαφέρει  δέ,   ὅτι τοῦ μὲν τὰ ποιητικὰ
[2, 1]   τὸ αἰσθητικόν, τοιοῦτον. Ἔστι  δὲ   οὐ τὸ ἀποβεβληκὸς τὴν ψυχὴν
[2, 7]   καθ' αὑτὸ ὁρατοῦ· καθ' αὑτὸ  δὲ   οὐ τῷ λόγῳ, ἀλλ' ὅτι
[2, 4]   ἐναντίον τῷ ἐναντίῳ, οὐ πᾶν  δὲ   παντί, ἀλλ' ὅσα τῶν ἐναντίων
[2, 5]   καθάπερ ἐν ἑτέροις εἴρηται. Πάντα  δὲ   πάσχει καὶ κινεῖται ὑπὸ τοῦ
[2, 9]   ἴδιον ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων· δῆλον  δὲ   πειρωμένοις· ὥστε τὰ ἄναιμα, ἐπειδὴ
[2, 4]   ἀλλ' μὲν ἄπεπτος  δὲ   πεπεμμένη, ἀμφοτέρως ἂν ἐνδέχοιτο τὴν
[2, 4]   ἐναντίον τῷ ἐναντίῳ τρέφεται,  δὲ   πεπεμμένη, τὸ ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ.
[2, 5]   ἀνώνυμος αὐτῶν διαφορά, διώρισται  δὲ   περὶ αὐτῶν ὅτι ἕτερα καὶ
[2, 3]   ἥδυσμά τι τούτων ἐστίν. Διασαφητέον  δὲ   περὶ αὐτῶν ὕστερον, νῦν δ'
[2, 12]   τῶν αἰσθήσεων εἴρηται τύπῳ. ~(Καθόλου  δὲ   περὶ πάσης αἰσθήσεως δεῖ λαβεῖν
[2, 1]   τὸ φύλλον περικαρπίου σκέπασμα, τὸ  δὲ   περικάρπιον καρποῦ· αἱ δὲ ῥίζαι
[2, 9]   χυμὸς μὲν γλυκὺς  δὲ   πικρός, οὕτω καὶ ὀσμαί, ἀλλὰ
[2, 2]   μιᾶς ἐν ἑκάστῳ φυτῷ, δυνάμει  δὲ   πλειόνων, οὕτως ὁρῶμεν καὶ περὶ
[2, 2]   ἑτέροις δὲ ἓν μόνον (τοῦτο  δὲ   ποιεῖ διαφορὰν τῶν ζῴων) διὰ
[2, 10]   τὸ γευστὸν χυμός. Οὐθὲν  δὲ   ποιεῖ χυμοῦ αἴσθησιν ἄνευ ὑγρότητος,
[2, 9]   ἀναγκαῖον γὰρ ὀσφρανθῆναι ἀναπνεύσαντα, τοῦτο  δὲ   ποιεῖν ἐν τῷ ὑγρῷ ἀδύνατον.
[2, 4]   σώματος αἰτία καὶ ἀρχή. Ταῦτα  δὲ   πολλαχῶς λέγεται, ὁμοίως δ'
[2, 3]   ἄδηλον, ὕστερον δ' ἐπισκεπτέον. Ἐνίοις  δὲ   πρὸς τούτοις ὑπάρχει καὶ τὸ
[2, 11]   μέν ἐστι τὸ μεταξύ, τὸ  δὲ   πρῶτον αἰσθητήριον ἄλλο τί ἐστιν
[2, 12]   καὶ κατὰ τὸν λόγον. Αἰσθητήριον  δὲ   πρῶτον ἐν τοιαύτη
[2, 8]   περὶ τούτων ὕστερον λεχθήσεται. ~(Νῦν  δὲ   πρῶτον περὶ ψόφου καὶ ἀκοῆς
[2, 2]   καὶ οὐ ζῆν μόνον. Αἰσθήσεως  δὲ   πρῶτον ὑπάρχει πᾶσιν ἁφή· ὥσπερ
[2, 4]   ὕδωρ τῷ πυρὶ τροφή, τὸ  δὲ   πῦρ οὐ τρέφει τὸ ὕδωρ.
[2, 5]   ὑπὸ τοῦ ὁμοίου πάσχειν. Τοῦτο  δὲ   πῶς δυνατὸν ἀδύνατον, εἰρήκαμεν
[2, 1]   τὸ δὲ περικάρπιον καρποῦ· αἱ  δὲ   ῥίζαι τῷ στόματι ἀνάλογον· ἄμφω
[2, 9]   μηδ' ἀνασπάσας οὐχ ὁρᾷ· τὰ  δὲ   σκληρόφθαλμα οὐδὲν ἔχει τοιοῦτον, ἀλλ'
[2, 1]   ζῆν, ἀλλὰ τὸ ἔχον· τὸ  δὲ   σπέρμα καὶ καρπὸς τὸ
[2, 8]   ἀέρος συνεχείᾳ μέχρις ἀκοῆς. Ἀκοῇ  δὲ   συμφυὴς ἔστιν> ἀήρ· διὰ δὲ
[2, 4]   τοῦτο εἶναι τὸ ἐργαζόμενον. Τὸ  δὲ   συναίτιον μέν πώς ἐστιν, οὐ
[2, 7]   οἷον τὸν ἀέρα, ὑπὸ τούτου  δὲ   συνεχοῦς ὄντος κινεῖται τὸ αἰσθητήριον.
[2, 1]   τοῦ ὀργάνου, ψυχή· τὸ  δὲ   σῶμα τὸ δυνάμει ὄν· ἀλλ'
[2, 5]   τις ὑπὸ τοῦ ἐναντίου, τὸ  δὲ   σωτηρία μᾶλλον ὑπὸ τοῦ ἐντελεχείᾳ
[2, 3]   ὀσμῆς αἴσθησιν. Καὶ τῶν αἰσθητικῶν  δὲ   τὰ μὲν ἔχει τὸ κατὰ
[2, 2]   λύπη τε καὶ ἡδονή, ὅπου  δὲ   ταῦτα, ἐξ ἀνάγκης καὶ ἐπιθυμία.
[2, 3]   ἡδύ τε καὶ λυπηρόν, οἷς  δὲ   ταῦτα, καὶ ἐπιθυμία· τοῦ γὰρ
[2, 3]   τοῖς μὲν οὐδὲ φαντασία, τὰ  δὲ   ταύτῃ μόνῃ ζῶσιν. Περὶ δὲ
[2, 1]   καὶ ψυχὴ τοῦτο· χωρισθείσης  δὲ   ταύτης οὐκ ἂν ἔτι πέλεκυς
[2, 4]   ὑπ' ἐκεί- νου αὕτη·  δὲ   τέκτων μεταβάλλει μόνον εἰς ἐνέργειαν
[2, 8]   ὅπως ὑπάρχῃ τὸ εὖ. Ὄργανον  δὲ   τῇ ἀναπνοῇ φάρυγξ· οὗ
[2, 1]   ἔχειν καὶ μὴ ἐνεργεῖν· προτέρα  δὲ   τῇ γενέσει ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ
[2, 9]   λείπεται πολλῶν τῶν ζῴων, κατὰ  δὲ   τὴν ἁφὴν πολλῷ τῶν ἄλλων
[2, 4]   ἀναγκαῖον τροφὴν δύνασθαι πέττεσθαι, ἐργάζεται  δὲ   τὴν πέψιν τὸ θερμόν· διὸ
[2, 11]   τὸ αἰσθητήριον οὐκ αἰσθάνεται, ἐπὶ  δὲ   τὴν σάρκα ἐπιτιθεμένων αἰσθάνεται· ὥστε
[2, 8]   τὰ πεζὰ τῶν ἄλλων. Δεῖται  δὲ   τῆς ἀναπνοῆς καὶ περὶ
[2, 11]   εἰρημένα αἰσθητήρια ἕτερα ὄντα. Ἐπὶ  δὲ   τῆς ἁφῆς τοῦτο νῦν ἄδηλον·
[2, 3]   γὰρ ἡδέος ὄρεξις αὕτη. Ἔτι  δὲ   τῆς τροφῆς αἴσθησιν ἔχουσιν·
[2, 2]   μὲν γὰρ οὐκ ἔστι, σώματος  δέ   τι, καὶ διὰ τοῦτο ἐν
[2, 11]   τῶν ἄλλων ὅσα τοιαῦτα. Ἔχει  δέ   τινα λύσιν πρός γε ταύτην
[2, 2]   ζῴων ἅπανθ' ὑπάρχει ταῦτα, τισὶ  δὲ   τινὰ τούτων, ἑτέροις δὲ ἓν
[2, 2]   μὲν γὰρ ἔχει πάσας, τὰ  δὲ   τινάς, τὰ δὲ μίαν τὴν
[2, 3]   ὑπάρχουσι πᾶσαι, καθάπερ εἴπομεν, τοῖς  δὲ   τινὲς αὐτῶν, ἐνίοις δὲ μία
[2, 5]   γὰρ ἀλλοίωσίς τις εἶναι. Φασὶ  δέ   τινες καὶ τὸ ὅμοιον ὑπὸ
[2, 4]   τοῦ αὐξάνεσθαι καὶ τρέφεσθαι. Δοκεῖ  δέ   τισιν τοῦ πυρὸς φύσις
[2, 5]   τοῦ ἐντελεχείᾳ πυρὸς ὄντος. Ἐπειδὴ  δὲ   τὸ αἰσθάνεσθαι λέγομεν διχῶς (τό
[2, 3]   τε καὶ τὸ αἰσθητικόν. Εἰ  δὲ   τὸ αἰσθητικόν, καὶ τὸ ὀρεκτικόν·
[2, 6]   περὶ τῶν αἰσθητῶν πρῶτον. Λέγεται  δὲ   τὸ αἰσθητὸν τριχῶς, ὧν δύο
[2, 10]   τοῦ μὲν τὸ λιπαρόν, τοῦ  δὲ   τὸ ἁλμυρόν· μεταξὺ δὲ τούτων
[2, 7]   μὲν δεκτικὸν τὸ ἄχρουν, ψόφου  δὲ   τὸ ἄψοφον. Ἄχρουν δ' ἐστὶ
[2, 4]   τέλους ἅπαντα προσαγορεύειν δίκαιον, τέλος  δὲ   τὸ γεννῆσαι οἷον αὐτό, εἴη
[2, 10]   μὲν ὑγραίνεσθαι σωζόμενον, μὴ ὑγρὸν  δέ,   τὸ γευστικὸν αἰσθητήριον. Σημεῖον δὲ
[2, 7]   οἷον δοκεῖ τὸ σκοτεινόν. Τοιοῦτον  δὲ   τὸ διαφανὲς μέν, ἀλλ' οὐχ
[2, 8]   δὲ συμφυὴς ἔστιν> ἀήρ· διὰ  δὲ   τὸ ἐν ἀέρι εἶναι, κινουμένου
[2, 3]   τετραγώνῳ μὲν τρίγωνον, ἐν αἰσθητικῷ  δὲ   τὸ θρεπτι- κόν. Ὥστε καθ'
[2, 2]   πρῶτον ὑπάρχει πᾶσιν ἁφή· ὥσπερ  δὲ   τὸ θρεπτικὸν δύναται χωρίζεσθαι τῆς
[2, 9]   φρονιμώτατόν ἐστι τῶν ζῴων. Σημεῖον  δὲ   τὸ καὶ ἐν τῷ γένει
[2, 2]   λέγεται, καθάπερ ἐπιστάμεθα (λέγομεν  δὲ   τὸ μὲν ἐπιστήμην τὸ δὲ
[2, 10]   τε καὶ βίαιος) ἀόρατον  δὲ   τὸ μὲν ὅλως λέγεται, ὥσπερ
[2, 9]   τοῦ ὀσφραντοῦ καὶ ἀνοσφράντου. Ἀνόσφραντον  δὲ   τὸ μὲν παρὰ τὸ ὅλως
[2, 1]   τῶν ὄντων τὴν οὐσίαν, ταύτης  δὲ   τὸ μέν, ὡς ὕλην,
[2, 8]   τῇ ἀρτηρίᾳ πρὸς αὐτήν. Σημεῖον  δὲ   τὸ μὴ δύνασθαι φωνεῖν ἀναπνέοντα
[2, 10]   δέ, τὸ γευστικὸν αἰσθητήριον. Σημεῖον  δὲ   τὸ μήτε κατάξηρον οὖσαν τὴν
[2, 10]   γευστοῦ τε καὶ ἀγεύστου, τοῦτο  δὲ   τὸ μικρὸν φαῦλον ἔχον
[2, 8]   οὐ γὰρ ἔχουσι φάρυγγα. Τοῦτο  δὲ   τὸ μόριον οὐκ ἔχουσιν ὅτι
[2, 12]   καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων. Εἰ  δὲ   τὸ ὀσφραντὸν ὀσμή, εἴ τι
[2, 4]   ἕνεκα τῆς ψυχῆς ὄντα· διττῶς  δὲ   τὸ οὗ ἕνεκα, τό τε
[2, 10]   ἐστι τὸ δυνάμει τοιοῦτον, γευστὸν  δὲ   τὸ ποιητικὸν ἐντελεχείᾳ αὐτοῦ. ~(Περὶ
[2, 7]   ἐναντίον εἶναι τῷ σκότει· ἔστι  δὲ   τὸ σκότος στέρησις τῆς τοιαύτης
[2, 1]   κατὰ τὸν λόγον. Τοῦτο  δὲ   τὸ τί ἦν εἶναι τῷ
[2, 12]   χρυσοῦ δέχεται τὸ σημεῖον, λαμβάνει  δὲ   τὸ χρυσοῦν τὸ χαλκοῦν
[2, 4]   τι τὸ ἔμψυχον, αὐξητικόν,  δὲ   τόδε τι καὶ οὐσία, τροφή
[2, 2]   ἑτερομήκει ὀρθογώνιον εἶναι ἰσόπλευρον.  δὲ   τοιοῦτος ὅρος λόγος τοῦ συμπεράσματος·
[2, 9]   ἀναγκαῖον, ἀλλ' οὐκ ἀναπνέοντα. Ἔοικε  δὲ   τοῖς ἀνθρώποις διαφέρειν τὸ αἰσθητήριον
[2, 3]   κινητικὸν κατὰ τόπον, διανοητικόν. Ὑπάρχει  δὲ   τοῖς μὲν φυτοῖς τὸ θρεπτικὸν
[2, 9]   εἶναι, ὥσπερ τὸ ὄμμα, τοῖς  δὲ   τὸν ἀέρα δεχομένοις ἔχειν ἐπικάλυμμα,
[2, 4]   καὶ περὶ ψυχῆς, δῆλον. ~(Ἀναγκαῖον  δὲ   τὸν μέλλοντα περὶ τούτων σκέψιν
[2, 11]   αἰσθητήριον ὥσπερ ἐκείνων ἕκαστον. Αὐτοῦ  δὲ   τοῦ αἰσθητηρίου ἁπτομένου οὔτ' ἐκεῖ
[2, 11]   τὸ ποιητικὸν ἐντελεχείᾳ αὐτοῦ. ~(Περὶ  δὲ   τοῦ ἁπτοῦ καὶ περὶ ἁφῆς
[2, 2]   τοῦ ἀψύχου τῷ ζῆν. Πλεοναχῶς  δὲ   τοῦ ζῆν λεγομένου, κἂν ἕν
[2, 3]   δὲ ταύτῃ μόνῃ ζῶσιν. Περὶ  δὲ   τοῦ θεωρητικοῦ νοῦ ἕτερος λόγος.
[2, 10]   γλυκὺ καὶ τὸ πικρόν, ἐχόμενα  δὲ   τοῦ μὲν τὸ λιπαρόν, τοῦ
[2, 2]   ἐξ ἀνάγκης καὶ ἐπιθυμία. Περὶ  δὲ   τοῦ νοῦ καὶ τῆς θεωρητικῆς
[2, 9]   τοῦ ἀκουστοῦ καὶ ἀνηκούστου,  δὲ   τοῦ ὁρατοῦ καὶ ἀοράτου, καὶ
[2, 2]   μὲν τοῦ ἐπιστημονικοῦ,  δὲ   τοῦ ὑγιαστοῦ (δοκεῖ γὰρ ἐν
[2, 9]   ὀσμὴν καὶ γλυκὺν χυμόν, τὰ  δὲ   τοὐναντίον. Ὁμοίως δὲ καὶ δριμεῖα
[2, 11]   οὗ ἀνάπλεα τὰ ἔσχατα, εἰ  δὲ   τοῦτ' ἀληθές, ἀδύνατον ἅψασθαι ἄλλο
[2, 5]   γὰρ ὑπάρχειν τὸ αἰσθητόν. Ὁμοίως  δὲ   τοῦτο ἔχει κἀν ταῖς ἐπιστήμαις
[2, 2]   ἂν δύνηται λαμβάνειν τροφήν. Χωρίζεσθαι  δὲ   τοῦτο μὲν τῶν ἄλλων δυνατόν,
[2, 8]   οὖς, διὰ τὰς ἕλικας. Ὅταν  δὲ   τοῦτο συμβῇ, οὐκ ἀκούει· οὐδ'
[2, 3]   φυτοῖς τὸ θρεπτικὸν μόνον, ἑτέροις  δὲ   τοῦτό τε καὶ τὸ αἰσθητικόν.
[2, 2]   ποιητικῶν ὑπάρχειν ἐνέργεια) ψυχὴ  δὲ   τοῦτο ζῶμεν καὶ αἰσθανόμεθα
[2, 4]   καὶ ταὐτὰ τοῖς ἔργοις) πρὸς  δὲ   τούτοις τί τὸ συνέχον εἰς
[2, 7]   ψόφου τὸ μεταξὺ κινεῖται, ὑπὸ  δὲ   τούτου τῶν αἰσθητηρίων ἑκάτερον· ὅταν
[2, 7]   τοῦ διαφανοῦς φῶς ἐστιν. Σημεῖον  δὲ   τούτου φανερόν· ἐὰν γάρ τις
[2, 2]   θρεπτικῷ, αἰσθητικῷ, διανοητικῷ, κινήσει. Πότερον  δὲ   τούτων ἕκαστόν ἐστι ψυχὴ
[2, 5]   ἐν τοῖς οἰκείοις λόγοις. ~(Διωρισμένων  δὲ   τούτων λέγωμεν κοινῇ περὶ πάσης
[2, 5]   τὸν ἔχοντα τὴν γραμματικήν· ἑκάτερος  δὲ   τούτων οὐ τὸν αὐτὸν τρόπον
[2, 10]   τοῦ δὲ τὸ ἁλμυρόν· μεταξὺ  δὲ   τούτων τό τε δριμὺ καὶ
[2, 4]   τὸ ἔχον ταύτην σῶμα,  δὲ   τρέφεται, τροφή. Ἐπεὶ δὲ
[2, 4]   τὸ ἔχον ταύτην σῶμα,  δὲ   τρέφεται, τροφή. Ἔστι δὲ
[2, 4]   μάλιστα τὸ μὲν τροφὴ τὸ  δὲ   τρεφόμενον. Ἀπορίαν δ' ἔχει· φασὶ
[2, 4]   ἐστὶν πρώτη ψυχή, τὸ  δὲ   τρεφόμενον τὸ ἔχον ταύτην σῶμα,
[2, 4]   ἐστὶν πρώτη ψυχή, τὸ  δὲ   τρεφόμενον τὸ ἔχον ταύτην σῶμα,
[2, 11]   ἄλλου ἐν ὕδατι, τὸν αὐτὸν  δὲ   τρόπον καὶ ἐν τῷ ἀέρι
[2, 9]   καὶ τῶν τοιούτων· τὸν αὐτὸν  δὲ   τρόπον καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων.
[2, 10]   (καὶ γὰρ τοῦτο ἀόρατον, ἄλλον  δὲ   τρόπον τοῦ σκότους) ὁμοίως δὲ
[2, 4]   ἔχον αὐτὴν τοιοῦτον,  δὲ   τροφὴ παρασκευάζει ἐνεργεῖν· διὸ στερηθὲν
[2, 4]   ὁμοίου ὑπὸ τοῦ ὁμοίου, τὴν  δὲ   τροφὴν δεῖν μεταβάλλειν καὶ πέττεσθαι·
[2, 7]   λόγῳ μὲν ἔστιν εἰπεῖν, ἀνώνυμον  δὲ   τυγχάνει ὄν· δῆλον δὲ ἔσται
[2, 11]   γεῦσις πικροῦ καὶ γλυκέος· ἐν  δὲ   τῷ ἁπτῷ πολλαὶ ἔνεισιν ἐναντιώσεις,
[2, 7]   τῷ φωτὶ οὐχ ὁρᾶται, ἐν  δὲ   τῷ σκότει ποιεῖ αἴσθησιν, οἷον
[2, 8]   φωνὴ ταῦτ' ἔχει. Πολλὰ  δὲ   τῶν ζῴων οὐκ ἔχουσι φωνήν,
[2, 2]   ὧν τὸ μὲν εἶδος, τὸ  δὲ   ὕλη, τὸ δὲ ἐξ ἀμφοῖν,
[2, 3]   ἁφὴν καὶ ὄρεξις ὑπάρχει. Περὶ  δὲ   φαντασίας ἄδηλον, ὕστερον δ' ἐπισκεπτέον.
[2, 4]   ἂν τὸ καυστόν, τῶν  δὲ   φύσει συνισταμένων πάντων ἔστι πέρας
[2, 1]   γὰρ τῶν ἄλλων ἀρχαί. Τῶν  δὲ   φυσικῶν τὰ μὲν ἔχει ζωήν,
[2, 4]   αὐτό, ζῷον μὲν ζῷον, φυτὸν  δὲ   φυτόν, ἵνα τοῦ ἀεὶ καὶ
[2, 8]   οὖν ψόφου ταύτῃ διωρίσθω.  δὲ   φωνὴ ψόφος τίς ἐστιν ἐμψύχου·
[2, 7]   φύσις ὁτὲ μὲν σκότος ὁτὲ  δὲ   φῶς ἐστιν. Οὐ πάντα δὲ
[2, 7]   ἐστί, καὶ τὸ σκότος. Τὸ  δὲ   φῶς οἷον χρῶμά ἐστι τοῦ
[2, 4]   περὶ τῶν ἄλλων ἐπιζητεῖν. Εἰ  δὲ   χρὴ λέγειν τί ἕκαστον αὐτῶν,
[2, 7]   αἴτιον τοῦ εἶναι ὁρατόν. Πᾶν  δὲ   χρῶμα κινητικόν ἐστι τοῦ κατ'
[2, 10]   καθάπερ ἐπὶ τοῦ ποτοῦ. Τὸ  δὲ   χρῶμα οὐχ οὕτως ὁρᾶται τῷ
[2, 10]   τὸ μεταξὺ οὐθὲν ἔστιν· ὡς  δὲ   χρῶμα τὸ ὁρατόν, οὕτω τὸ
[2, 7]   μέγα λίαν τὸ αἴτημα. (Ἔστι  δὲ   χρώματος μὲν δεκτικὸν τὸ ἄχρουν,
[2, 3]   οὐδὲ χρῶμα οὐδὲ ὀσμή,  δὲ   χυμὸς ἕν τι τῶν ἁπτῶν
[2, 3]   δίψα ὑγροῦ καὶ ψυχροῦ·  δὲ   χυμὸς οἷον ἥδυσμά τι τούτων
[2, 8]   ἔχοντι ὡρισμένον τὸν ἀέρα. Πότερον  δὲ   ψοφεῖ τὸ τυπτόμενον τὸ
[2, 8]   ὕδατι, ἀλλ' ἧττον, οὐκ ἔστι  δὲ   ψόφου κύριος ἀὴρ οὐδὲ
[2, 2]   δὲ τὸ μὲν ἐπιστήμην τὸ  δὲ   ψυχήν, ἑκατέρῳ γὰρ τούτων φαμὲν
[2, 4]   μεγέθους τε καὶ αὐξήσεως· ταῦτα  δὲ   ψυχῆς, ἀλλ' οὐ πυρός, καὶ
[2, 4]   διττόν, τὸ μὲν οὗ, τὸ  δὲ   ᾧ) Ἐπεὶ οὖν κοινωνεῖν ἀδυνατεῖ
[2, 2]   μίαν τὴν ἀναγκαιοτάτην, ἁφήν. Ἐπεὶ  δὲ   ζῶμεν καὶ αἰσθανόμεθα διχῶς
[2, 4]   δὲ τρέφεται, τροφή. Ἔστι  δὲ   τρέφει διττόν, ὥσπερ καὶ
[2, 5]   μὲν ὡς δυνάμει,  δὲ   ὡς ἐνεργείᾳ. Ὁμοίως δὲ καὶ
[2, 5]   τὸν παῖδα δύνασθαι στρατηγεῖν, τοῦ  δὲ   ὡς τὸν ἐν ἡλικίᾳ ὄντα,
[2, 5]   ὑπὸ τοῦ ὁμοίου πάσχει, ἔστι  δὲ   ὡς ὑπὸ τοῦ ἀνομοίου, καθάπερ
[2, 11]   ἀδύνατον συστῆναι τὸ ἔμψυχον σῶμα·  δεῖ   γάρ τι στερεὸν εἶναι· λείπεται
[2, 8]   ταχέως καὶ σφοδρῶς πληγῇ, ψοφεῖ·  δεῖ   γὰρ φθάσαι τὴν κίνησιν τοῦ
[2, 1]   λίθινος καὶ γεγραμμένος.  Δεῖ   δὴ λαβεῖν τὸ ἐπὶ μέρους
[2, 8]   καὶ ὡς οἱ βήττοντες- ἀλλὰ  δεῖ   ἔμψυχόν τε εἶναι τὸ τύπτον
[2, 1]   φυσικοῦ ὀργανικοῦ. Διὸ καὶ οὐ  δεῖ   ζητεῖν εἰ ἓν ψυχὴ
[2, 12]   ~(Καθόλου δὲ περὶ πάσης αἰσθήσεως  δεῖ   λαβεῖν ὅτι μὲν αἴσθησίς
[2, 1]   τι κοινὸν ἐπὶ πάσης ψυχῆς  δεῖ   λέγειν, εἴη ἂν ἐντελέχεια
[2, 8]   ἀὴρ οὐδὲ τὸ ὕδωρ, ἀλλὰ  δεῖ   στερεῶν πληγὴν γενέσθαι πρὸς ἄλληλα
[2, 4]   δ' ἔτι πρότερα τὰ ἀντικείμενα  δεῖ   τεθεωρηκέναι, περὶ ἐκείνων πρῶτον ἂν
[2, 1]   δὲ καὶ ἐπὶ τῶν μερῶν  δεῖ   τὸ λεχθέν. Εἰ γὰρ ἦν
[2, 8]   ἐὰν πατάξῃ βελόνη βελόνην, ἀλλὰ  δεῖ   τὸ τυπτόμενον ὁμαλὸν εἶναι, ὥστε
[2, 2]   οὐ γὰρ μόνον τὸ ὅτι  δεῖ   τὸν ὁριστικὸν λόγον δηλοῦν, ὥσπερ
[2, 11]   αὐτῶν θάτερον τῶν ἄκρων· καὶ  δεῖ   ὥσπερ τὸ μέλλον αἰσθήσεσθαι λευκοῦ
[2, 4]   τοῦ ὁμοίου, τὴν δὲ τροφὴν  δεῖν   μεταβάλλειν καὶ πέττεσθαι· δὲ
[2, 8]   θερμὸν τὰ πεζὰ τῶν ἄλλων.  Δεῖται   δὲ τῆς ἀναπνοῆς καὶ
[2, 7]   αἴτημα. (Ἔστι δὲ χρώματος μὲν  δεκτικὸν   τὸ ἄχρουν, ψόφου δὲ τὸ
[2, 12]   μὲν αἴσθησίς ἐστι τὸ  δεκτικὸν   τῶν αἰσθητῶν εἰδῶν ἄνευ τῆς
[2, 2]   λόγος καὶ οἷον ἐνέργεια τοῦ  δεκτικοῦ,   μὲν τοῦ ἐπιστημονικοῦ,
[2, 4]   τεθεωρηκέναι, περὶ ἐκείνων πρῶτον ἂν  δέοι   διορίσαι διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν,
[2, 8]   ὥσπερ τὸ ἐπὶ τῇ κόρῃ  δέρμα   {ὅταν κάμῃ} Ἀλλ' οὐ σημεῖον
[2, 2]   καίπερ οὐδὲ φαινομένου τοῦ τυχόντος  δέχεσθαι   τὸ τυχόν. Οὕτω δὲ γίνεται
[2, 12]   τοιαύτην ἀρχὴν οἵαν τὰ εἴδη  δέχεσθαι   τῶν αἰσθητῶν, ἀλλὰ πάσχειν μετὰ
[2, 12]   τοῦ σιδήρου καὶ τοῦ χρυσοῦ  δέχεται   τὸ σημεῖον, λαμβάνει δὲ τὸ
[2, 8]   ἂν φωνοίη ταῦτα μόνα ὅσα  δέχεται   τὸν ἀέρα. Τῷ γὰρ ἤδη
[2, 9]   ὄμμα, τοῖς δὲ τὸν ἀέρα  δεχομένοις   ἔχειν ἐπικάλυμμα, ἀναπνεόντων ἀποκαλύπτεται,
[2, 8]   μόριον οὐκ ἔχουσιν ὅτι οὐ  δέχονται   τὸν ἀέρα οὐδ' ἀναπνέουσιν. Δι'
[2, 8]   μέρος καὶ ἔμψυχον† Αὐτὸς μὲν  δὴ   ἄψοφον ἀὴρ διὰ τὸ
[2, 1]   εἴη κοινότατος λόγος αὐτῆς. Λέγομεν  δὴ   γένος ἕν τι τῶν ὄντων
[2, 10]   ἄπουν καὶ τὸ ἀπύρηνον- οὕτω  δὴ   καὶ γεῦσις τοῦ γευστοῦ
[2, 1]   λίθινος καὶ γεγραμμένος. Δεῖ  δὴ   λαβεῖν τὸ ἐπὶ μέρους ἐφ'
[2, 11]   γάρ τι στερεὸν εἶναι· λείπεται  δὴ   μικτὸν ἐκ τῆς καὶ τούτων
[2, 8]   λείων, ὅταν τις κρούσῃ. Οὐ  δὴ   πᾶν, ὥσπερ εἴρηται, ψοφεῖ τυπτόμενον
[2, 8]   ἐν πολλῷ ἐπ' ὀλίγον. Οὐ  δὴ   ταχὺ τὸ ὀξύ, τὸ δὲ
[2, 7]   πρῶτον λεκτέον τί ἐστιν. Ἔστι  δή   τι διαφανές. Διαφανὲς δὲ λέγω
[2, 1]   γὰρ ἕλκει τὴν τροφήν. Εἰ  δή   τι κοινὸν ἐπὶ πάσης ψυχῆς
[2, 8]   μετὰ φαντασίας τινός· σημαντικὸς γὰρ  δή   τις ψόφος ἐστὶν φωνή)
[2, 7]   τοῦ ὁρωμένου χρώματος ἀδύνατον· λείπεται  δὴ   ὑπὸ τοῦ μεταξύ, ὥστ' ἀναγκαῖόν
[2, 1]   ~(Τὰ μὲν  δὴ   ὑπὸ τῶν πρότερον παραδεδομένα περὶ
[2, 11]   γίνονται αἱ αἰσθήσεις πλείους οὖσαι.  Δηλοῖ   δ' ὅτι πλείους ἐπὶ
[2, 3]   οὗτος οἰκειότατος καὶ περὶ ψυχῆς,  δῆλον.   ~(Ἀναγκαῖον δὲ τὸν μέλλοντα περὶ
[2, 7]   εἰπεῖν, ἀνώνυμον δὲ τυγχάνει ὄν·  δῆλον   δὲ ἔσται λέγομεν προελθοῦσι.
[2, 9]   αἰ&