HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, De l'âme, livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique)


γ  =  52 formes différentes pour 268 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Pages
[2, 2]   λόγον γνωριμώτερον, πειρατέον πάλιν οὕτω  γ'   ἐπελθεῖν περὶ αὐτῆς· οὐ γὰρ
[2, 7]   ἐν τῷ οὐρανῷ εἴη· τοῦτο  γὰρ   ἀδύνατόν ἐστιν. Πάσχοντος γάρ τι
[2, 11]   δυνάμει τοιοῦτόν ἐστι μόριον· τὸ  γὰρ   αἰσθάνεσθαι πάσχειν τι ἐστίν· ὥστε
[2, 2]   ἐντόμων ἐν τοῖς διατεμνομένοις· καὶ  γὰρ   αἴσθησιν ἑκάτερον τῶν μερῶν ἔχει
[2, 4]   αὔξησις κατὰ ψυχήν· μὲν  γὰρ   αἴσθησις ἀλλοίωσίς τις εἶναι δοκεῖ,
[2, 2]   φαντασίαν καὶ ὄρεξιν· ὅπου μὲν  γὰρ   αἴσθησις, καὶ λύπη τε καὶ
[2, 11]   ἄλλο τί ἐστιν ἐντός. Πᾶσα  γὰρ   αἴσθησις μιᾶς ἐναντιώσεως εἶναι δοκεῖ,
[2, 4]   οὖν ὡς οὐσία, δῆλον· τὸ  γὰρ   αἴτιον τοῦ εἶναι πᾶσιν
[2, 5]   πάσχειν συμβαίνει, καθάπερ εἴρηται· δοκεῖ  γὰρ   ἀλλοίωσίς τις εἶναι. Φασὶ δέ
[2, 12]   δ' εἶναι ἕτερον· μέγεθος μὲν  γὰρ   ἄν τι εἴη τὸ αἰσθανόμενον,
[2, 5]   αὑτὸ ἄνευ τοῦ καυστικοῦ· ἔκαιε  γὰρ   ἂν ἑαυτό, καὶ οὐθὲν ἐδεῖτο
[2, 8]   τὸ φῶς ἀεὶ ἀνακλᾶται (οὐδὲ  γὰρ   ἂν ἐγίνετο πάντῃ φῶς, ἀλλὰ
[2, 11]   ἡμῖν περιεπεφύκει ἀήρ· ἐδοκοῦμεν  γὰρ   ἂν ἑνί τινι αἰσθάνεσθαι καὶ
[2, 11]   τὸ τοῦ ἁπτοῦ αἰσθητικόν. Οὕτω  γὰρ   ἂν συμβαίνοι ὅπερ καὶ ἐπὶ
[2, 7]   οὐδ' ἀπορροὴ σώματος οὐδενός (εἴη  γὰρ   ἂν σῶμά τι καὶ οὕτως)
[2, 1]   σῶμα, οἷον πέλεκυς· ἦν μὲν  γὰρ   ἂν τὸ πελέκει εἶναι
[2, 9]   τῶν ἀνθρώπων γένος. Ἔοικε μὲν  γὰρ   ἀνάλογον ἔχειν πρὸς τὴν γεῦσιν,
[2, 8]   κατ' ἐνέργειαν ψόφῳ δηλοῦνται· ὥσπερ  γὰρ   ἄνευ φωτὸς οὐχ ὁρᾶται τὰ
[2, 9]   ἀλλὰ χείρω πολλῶν ζῴων· φαύλως  γὰρ   ἄνθρωπος ὀσμᾶται, καὶ οὐθενὸς αἰσθάνεται
[2, 2]   κατὰ τοὺς ἐναντίους τόπους· οὐ  γὰρ   ἄνω μὲν αὔξεται, κάτω δ'
[2, 4]   τὴν τροφὴν λέγειν· μὲν  γὰρ   ἄπεπτος, τὸ ἐναντίον τῷ ἐναντίῳ
[2, 5]   περὶ δυνάμεως καὶ ἐντελεχείας· νῦν  γὰρ   ἁπλῶς ἐλέγομεν περὶ αὐτῶν. Ἔστι
[2, 10]   καὶ στρυφνὸν καὶ ὀξύ· σχεδὸν  γὰρ   αὗται δοκοῦσιν εἶναι διαφοραὶ χυμῶν.
[2, 7]   διαφανές, ἀλλ' ὅταν δυνάμει·  γὰρ   αὐτὴ φύσις ὁτὲ μὲν σκότος
[2, 10]   οἷον τὸ ἁλμυρόν· εὔτηκτόν τε  γὰρ   αὐτὸ καὶ συντηκτικὸν γλώττης. Ὥσπερ
[2, 4]   καὶ τῆς αὐξήσεως εἶναι· καὶ  γὰρ   αὐτὸ φαίνεται μόνον τῶν σωμάτων
[2, 2]   δ' ἐπὶ τῶν φυομένων· οὐδεμία  γὰρ   αὐτοῖς ὑπάρχει δύναμις ἄλλη (ψυχῆς.
[2, 7]   ψόφου καὶ ὀσμῆς ἐστιν· οὐθὲν  γὰρ   αὐτῶν ἁπτόμενον τοῦ αἰσθητηρίου ποιεῖ
[2, 10]   αἰσθάνεσθαι μήτε λίαν ὑγράν· αὕτη  γὰρ   ἁφῇ γίνεται τοῦ πρώτου ὑγροῦ,
[2, 6]   ἴδια, ἀλλὰ κοινὰ πάσαις· καὶ  γὰρ   ἁφῇ κίνησίς τίς ἐστιν αἰσθητὴ
[2, 3]   τῆς τροφῆς αἴσθησιν ἔχουσιν·  γὰρ   ἁφὴ τῆς τροφῆς αἴσθησις· ξηροῖς
[2, 8]   ψόφος τίς ἐστιν ἐμψύχου· τῶν  γὰρ   ἀψύχων οὐθὲν φωνεῖ, ἀλλὰ καθ'
[2, 5]   δύναμις ἔχει πρὸς ἐντελέχειαν· θεωροῦν  γὰρ   γίνεται τὸ ἔχον τὴν ἐπιστήμην,
[2, 8]   καὶ μετὰ φαντασίας τινός· σημαντικὸς  γὰρ   δή τις ψόφος ἐστὶν
[2, 9]   εὐδιόριστόν ἐστι τῶν εἰρημένων· οὐ  γὰρ   δῆλον ποῖόν τί ἐστιν
[2, 7]   τὰ φαινόμενα· ἐν μικρῷ μὲν  γὰρ   διαστήματι λάθοι ἄν, ἀπ' ἀνατολῆς
[2, 7]   καὶ τοῦτο ἐξ ἀνάγκης· τὸ  γὰρ   διαφανὲς ὑπὸ τούτου γίνεται διαφανές.
[2, 5]   αἰσθάνεσθαι λέγομεν διχῶς (τό τε  γὰρ   δυνάμει ἀκοῦον καὶ ὁρῶν ἀκούειν
[2, 7]   παρουσία ἐν τῷ διαφανεῖ· οὔτε  γὰρ   δύο σώματα ἅμα δυνατὸν ἐν
[2, 4]   πῦρ καὶ τὴν γῆν; διασπασθήσεται  γάρ,   εἰ μή τι ἔσται τὸ
[2, 2]   λόγῳ ὅτι ἕτερα, φανερόν· αἰσθητικῷ  γὰρ   εἶναι καὶ δοξαστικῷ ἕτερον, εἴπερ
[2, 8]   λέγεται κύριον τοῦ ἀκούειν. Δοκεῖ  γὰρ   εἶναι κενὸν ἀήρ, οὗτος
[2, 3]   ἄλλων αἰσθητῶν κατὰ συμβεβηκός. Οὐθὲν  γὰρ   εἰς τροφὴν συμβάλλεται ψόφος οὐδὲ
[2, 4]   καὶ τί τὸ αἰσθάνεσθαι· πρότεραι  γάρ   εἰσι τῶν δυνάμεων αἱ ἐνέργειαι
[2, 3]   ψυχῆς τε καὶ σχήματος· οὔτε  γὰρ   ἐκεῖ σχῆμα παρὰ τὸ τρίγωνον
[2, 4]   θείου μετέχωσιν δύνανται· πάντα  γὰρ   ἐκείνου ὀρέγεται, καὶ ἐκείνου ἕνεκα
[2, 1]   ῥίζαι τῷ στόματι ἀνάλογον· ἄμφω  γὰρ   ἕλκει τὴν τροφήν. Εἰ δή
[2, 2]   φυόμενα πάντα δοκεῖ ζῆν· φαίνεται  γὰρ   ἐν αὑτοῖς ἔχοντα δύναμιν καὶ
[2, 7]   ἑκάστου τὸ οἰκεῖον χρῶμα· ἔνια  γὰρ   ἐν μὲν τῷ φωτὶ οὐχ
[2, 3]   καὶ τὰ κατὰ ψυχήν· ἀεὶ  γὰρ   ἐν τῷ ἐφεξῆς ὑπάρχει δυνάμει
[2, 2]   δὲ τοῦ ὑγιαστοῦ (δοκεῖ  γὰρ   ἐν τῷ πάσχοντι καὶ διατιθεμένῳ
[2, 1]   τὸ οὗ ὕλη· τὸ  γὰρ   ἓν καὶ τὸ εἶναι ἐπεὶ
[2, 8]   διττὸς ψόφος· μὲν  γὰρ   ἐνέργειά τις, δὲ δύναμις·
[2, 11]   καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων· ἐπιτιθεμένων  γὰρ   ἐπὶ τὸ αἰσθητήριον οὐκ αἰσθάνεται,
[2, 2]   ἔνια δὲ ἀπορίαν ἔχει. Ὥσπερ  γὰρ   ἐπὶ τῶν φυτῶν ἔνια διαιρούμενα
[2, 3]   καὶ τὸ ὀρεκτικόν· ὄρεξις μὲν  γὰρ   ἐπιθυμία καὶ θυμὸς καὶ βούλησις,
[2, 7]   περιέχοντος, ἡμᾶς δὲ λανθάνοντος· τοῦτο  γάρ   ἐστι καὶ παρὰ τὴν τοῦ
[2, 1]   εἴη σῶμα ψυχή· οὐ  γάρ   ἐστι τῶν καθ' ὑποκειμένου τὸ
[2, 8]   τι καὶ ἔν τινι· πληγὴ  γάρ   ἐστιν ποιοῦσα. Διὸ καὶ
[2, 4]   ἀλλ' οἷον τὸ τρεφόμενον· ἤδη  γὰρ   ἔστιν αὐτοῦ οὐσία, γεννᾷ
[2, 5]   καὶ τοῦ ἐνεργεῖν λέγωμεν· καὶ  γὰρ   ἔστιν κίνησις ἐνέργειά τις,
[2, 11]   καὶ ἐν τῷ ἀέρι (ὁμοίως  γὰρ   ἔχει ἀὴρ πρὸς τὰ
[2, 2]   τὰς αἰσθήσεις συμβέβηκεν· τὰ μὲν  γὰρ   ἔχει πάσας, τὰ δὲ τινάς,
[2, 9]   τὰ τῶν σκληροφθάλμων- τὰ μὲν  γὰρ   ἔχει φράγμα καὶ ὥσπερ ἔλυτρον
[2, 1]   ὅλου τοῦ ζῶντος σώματος· ἀνάλογον  γὰρ   ἔχει ὡς τὸ μέρος πρὸς
[2, 1]   καὶ σῶμα καὶ τοιόνδε, ζωὴν  γὰρ   ἔχον, οὐκ ἂν εἴη σῶμα
[2, 8]   διότι οἱ ἰχθύες ἄφωνοι· οὐ  γὰρ   ἔχουσι φάρυγγα. Τοῦτο δὲ τὸ
[2, 11]   νῦν ἄδηλον· ἐξ ἀέρος μὲν  γὰρ   ὕδατος ἀδύνατον συστῆναι τὸ
[2, 12]   ὑπερβολαὶ φθείρουσι τὰ αἰσθητήρια (ἐὰν  γὰρ   ἰσχυροτέρα τοῦ αἰσθητηρίου
[2, 11]   δι' ἀσπίδος πληγείς· οὐ  γὰρ   ἀσπὶς πληγεῖσα ἐπάταξεν, ἀλλ'
[2, 11]   ἁφῆς αὐτὸς λόγος· εἰ  γὰρ   ἁφὴ μὴ μία ἐστὶν
[2, 2]   γίνεται καὶ κατὰ λόγον· ἑκάστου  γὰρ   ἐντελέχεια ἐν τῷ δυνάμει
[2, 1]   μεριστὴ πέφυκεν, οὐκ ἄδηλον· ἐνίων  γὰρ   ἐντελέχεια τῶν μερῶν ἐστὶν
[2, 5]   οὐκ ἔστιν ἀλλοιοῦσθαι (εἰς αὑτὸ  γὰρ   ἐπίδοσις καὶ εἰς ἐντελέχειαν)
[2, 1]   τί ἐστιν ψυχή· οὐσία  γὰρ   κατὰ τὸν λόγον. Τοῦτο
[2, 7]   καὶ πολλὰ τῶν στερεῶν· οὐ  γὰρ   ὕδωρ οὐδ' ἀὴρ
[2, 3]   δὲ ταῦτα, καὶ ἐπιθυμία· τοῦ  γὰρ   ἡδέος ὄρεξις αὕτη. Ἔτι δὲ
[2, 8]   ὅσα δέχεται τὸν ἀέρα. Τῷ  γὰρ   ἤδη ἀναπνεομένῳ καταχρῆται φύσις
[2, 7]   οὐχ ὁρᾶται ἄνευ φωτός· τοῦτο  γὰρ   ἦν αὐτῷ τὸ χρώματι εἶναι,
[2, 1]   μερῶν δεῖ τὸ λεχθέν. Εἰ  γὰρ   ἦν ὀφθαλμὸς ζῷον, ψυχὴ
[2, 4]   τροφῆς καὶ γεννήσεως λεκτέον·  γὰρ   θρεπτικὴ ψυχὴ καὶ τοῖς ἄλλοις
[2, 7]   ἐν ἀμφοτέροις ὑπάρχει τούτοις· φαίνεται  γὰρ   καὶ τὰ ἔνυδρα τῶν ζῴων
[2, 8]   ψόφος φωνή, καθάπερ εἴπομεν- ἔστι  γὰρ   καὶ τῇ γλώττῃ ψοφεῖν καὶ
[2, 3]   ἁφὴ τῆς τροφῆς αἴσθησις· ξηροῖς  γὰρ   καὶ ὑγροῖς καὶ θερμοῖς καὶ
[2, 7]   ὄντος κινεῖται τὸ αἰσθητήριον. Οὐ  γὰρ   καλῶς τοῦτο λέγει Δημόκριτος, οἰόμενος,
[2, 2]   ὕλη καὶ τὸ ὑποκείμενον. Τριχῶς  γὰρ   λεγομένης τῆς οὐσίας, καθάπερ εἴπομεν,
[2, 11]   τοῦτο κρίνει τὰ αἰσθητά. Τὸ  γὰρ   μέσον κριτικόν· γίνεται γὰρ πρὸς
[2, 12]   καὶ οἱ χυμοὶ ποιοῦσιν· εἰ  γὰρ   μή, ὑπὸ τίνος ἂν πάσχοι
[2, 2]   γ' ἐπελθεῖν περὶ αὐτῆς· οὐ  γὰρ   μόνον τὸ ὅτι δεῖ τὸν
[2, 11]   καὶ ἐν τῷ ἀέρι· δοκοῦμεν  γὰρ   νῦν αὐτῶν ἅπτεσθαι καὶ οὐδὲν
[2, 11]   τὴν αἴσθησιν ἅμα θιγγανομένων. Καὶ  γὰρ   νῦν εἴ τίς τι> περὶ
[2, 10]   ὄψις τοῦ λαμπροῦ (ὥσπερ  γὰρ   μικρὸς ψόφος ἀνήκουστος, τρόπον
[2, 4]   ἕνεκεν ψυχὴ αἰτία· ὥσπερ  γὰρ   νοῦς ἕνεκά του ποιεῖ,
[2, 8]   ἄμφω, τρόπον δ' ἕτερον; ἔστι  γὰρ   ψόφος κίνησις τοῦ δυναμένου
[2, 4]   διωρισμένους τρόπους τρεῖς αἰτία· καὶ  γὰρ   ὅθεν κίνησις καὶ οὗ
[2, 4]   τρεφόμενον. Ἀπορίαν δ' ἔχει· φασὶ  γὰρ   οἱ μὲν τὸ ὅμοιον τῷ
[2, 8]   οὖς ὥσπερ τὸ κέρας· ἀεὶ  γὰρ   οἰκείαν τινὰ κίνησιν ἀὴρ
[2, 8]   ἀπὸ τῶν ἁπτῶν· τὸ μὲν  γὰρ   ὀξὺ κινεῖ τὴν αἴσθησιν ἐν
[2, 8]   ὀξεῖ καὶ ἀμβλεῖ· τὸ μὲν  γὰρ   ὀξὺ οἷον κεντεῖ, τὸ δ'
[2, 7]   ἔσται λέγομεν προελθοῦσι. Τὸ  γὰρ   ὁρατόν ἐστι χρῶμα, τοῦτο δ'
[2, 9]   ὀσμᾶται ἐν τῷ ὑγρῷ· ἀναγκαῖον  γὰρ   ὀσφρανθῆναι ἀναπνεύσαντα, τοῦτο δὲ ποιεῖν
[2, 8]   καὶ μέλος καὶ διάλεκτον. Ἔοικε  γάρ,   ὅτι καὶ φωνὴ ταῦτ'
[2, 8]   δὲ δύναμις· τὰ μὲν  γὰρ   οὔ φαμεν ἔχειν ψόφον, οἷον
[2, 2]   τι ψυχή· σῶμα μὲν  γὰρ   οὐκ ἔστι, σώματος δέ τι,
[2, 1]   ἦν αὐτοῦ ὄψις· αὕτη  γὰρ   οὐσία ὀφθαλμοῦ κατὰ τὸν
[2, 5]   ἐλέγομεν περὶ αὐτῶν. Ἔστι μὲν  γὰρ   οὕτως ἐπιστῆμόν τι ὡς ἂν
[2, 8]   πάντῃ διέρχεται ἀήρ· οὐ  γὰρ   πάντῃ ἔχει ἀέρα τὸ κινησόμενον
[2, 8]   καλουμένην ἀρτηρίαν φωνή ἐστιν (οὐ  γὰρ   πᾶς ζῴου ψόφος φωνή, καθάπερ
[2, 8]   τυχόντων πληγὴ ψόφος· οὐθένα  γὰρ   ποιεῖ ψόφον ἔρια ἂν πληγῇ,
[2, 4]   ἔχουσιν ἀλλὰ καὶ αὔξησιν· γίνεται  γὰρ   πολλὰ ἐξ ἀλλήλων, ἀλλ' οὐ
[2, 4]   καὶ αὐξητικῷ εἶναι· μὲν  γὰρ   ποσόν τι τὸ ἔμψυχον, αὐξητικόν,
[2, 11]   Τὸ γὰρ μέσον κριτικόν· γίνεται  γὰρ   πρὸς ἑκάτερον αὐτῶν θάτερον τῶν
[2, 4]   τροφῆς ἀναγκαῖον διωρίσθαι πρῶτον· ἀφορίζεται  γὰρ   πρὸς τὰς ἄλλας δυνάμεις τῷ
[2, 9]   ἄλλο δὲ μηδέν· οἱ μὲν  γὰρ   σκληρόσαρκοι ἀφυεῖς τὴν διάνοιαν, οἱ
[2, 10]   ὁρατοῦ καὶ τοῦ ἀοράτου (τὸ  γὰρ   σκότος ἀόρατον, κρίνει δὲ καὶ
[2, 9]   οἷον ἀέρος ὕδατος· καὶ  γὰρ   τὰ ἔνυδρα δοκοῦσιν ὀσμῆς αἰσθάνεσθαι,
[2, 2]   διὰ τὴν αἴσθησιν πρώτως· καὶ  γὰρ   τὰ μὴ κινούμενα μηδ' ἀλλάττοντα
[2, 4]   ψυχὴ κατὰ φύσιν· πάντα  γὰρ   τὰ φυσικὰ σώματα τῆς ψυχῆς
[2, 9]   τὸν ἄνθρωπον ἀκριβεστάτην· ἐν μὲν  γὰρ   ταῖς ἄλλαις λείπεται πολλῶν τῶν
[2, 4]   καὶ κάτω καλῶς λαμβάνει (οὐ  γὰρ   ταὐτὸ πᾶσι τὸ ἄνω καὶ
[2, 10]   μεταξὺ ἀλλοτρίου ὄντος σώματος· οὐδὲ  γὰρ   τῇ ἁφῇ. Καὶ τὸ σῶμα
[2, 4]   τι καὶ οὐσία, τροφή (σώζει  γὰρ   τὴν οὐσίαν, καὶ μέχρι τούτου
[2, 10]   ἐντελεχείᾳ μήτε ἀδύνατον ὑγραίνεσθαι· πάσχει  γάρ   τι γεῦσις ὑπὸ τοῦ
[2, 7]   ἀήρ, ὀσμῆς δ' ἀνώνυμον· κοινὸν  γάρ   τι πάθος ἐπ' ἀέρος καὶ
[2, 11]   συστῆναι τὸ ἔμψυχον σῶμα· δεῖ  γάρ   τι στερεὸν εἶναι· λείπεται δὴ
[2, 7]   τοῦτο γὰρ ἀδύνατόν ἐστιν. Πάσχοντος  γάρ   τι τοῦ αἰσθητικοῦ γίνεται τὸ
[2, 10]   τὸ ποτὸν καὶ ἄποτον (γεῦσις  γάρ   τις ἀμφοτέρου· ἀλλὰ τοῦ μὲν
[2, 7]   Σημεῖον δὲ τούτου φανερόν· ἐὰν  γάρ   τις θῇ τὸ ἔχον χρῶμα
[2, 5]   ἀνομοίου, καθάπερ εἴπομεν· πάσχει μὲν  γὰρ   τὸ ἀνόμοιον, πεπονθὸς δ' ὅμοιόν
[2, 4]   τὸ τὸ> πῦρ ὡσαύτως. Οὔτε  γὰρ   τὸ ἄνω καὶ κάτω καλῶς
[2, 12]   γὰρ ψύχεται καὶ θερμαίνεται) αἴτιον  γὰρ   τὸ μὴ ἔχειν μεσότητα, μηδὲ
[2, 8]   ἅμα διὰ τὸ ἐπίπεδον· ἓν  γὰρ   τὸ τοῦ λείου ἐπίπεδον. Ψοφητικὸν
[2, 8]   ἑνὸς ὄντος γενέσθαι ψόφον· ἕτερον  γὰρ   τὸ τύπτον καὶ τὸ τυπτόμενον·
[2, 8]   καὶ ἐπὶ τοῦ φωτός· καὶ  γὰρ   τὸ φῶς ἀεὶ ἀνακλᾶται (οὐδὲ
[2, 6]   ἠρεμία, ἀριθμός, σχῆμα, μέγεθος· τὰ  γὰρ   τοιαῦτα οὐδεμιᾶς ἐστὶν ἴδια, ἀλλὰ
[2, 1]   νῦν δ' ἔστι πέλεκυς. Οὐ  γὰρ   τοιούτου σώματος τὸ τί ἦν
[2, 3]   οὕτως ἔχουσι, σκεπτέον. Άνευ μὲν  γὰρ   τοῦ θρεπτικοῦ τὸ αἰσθητικὸν οὐκ
[2, 9]   εἴπερ τῆς ὀσμῆς αἰσθάνεται·  γὰρ   τοῦ ὀσφραντοῦ αἴσθησις καὶ δυσώδους
[2, 4]   μᾶλλον ψυχή· μὲν  γὰρ   τοῦ πυρὸς αὔξησις εἰς ἄπειρον,
[2, 10]   τε τοῦ λίαν λαμπροῦ (καὶ  γὰρ   τοῦτο ἀόρατον, ἄλλον δὲ τρόπον
[2, 6]   εἴη Διάρους υἱός· κατὰ συμβεβηκὸς  γὰρ   τούτου αἰσθάνεται, ὅτι τῷ λευκῷ
[2, 8]   μηδ' ἐκπνέοντα, ἀλλὰ κατέχοντα· κινεῖ  γὰρ   τούτῳ κατέχων. Φανερὸν δὲ
[2, 7]   οἷον τὸ ἄνω σῶμα· καὶ  γὰρ   τούτῳ τι ὑπάρχει ἓν καὶ
[2, 9]   τὰ ἐν τῷ ἀέρι· καὶ  γὰρ   τούτων ἔνια πόρρωθεν ἀπαντᾷ πρὸς
[2, 2]   ἐπιστήμην τὸ δὲ ψυχήν, ἑκατέρῳ  γὰρ   τούτων φαμὲν ἐπίστασθαι) ὁμοίως δὲ
[2, 8]   μόριόν ἐστι τοῦτο, πνεύμων· τούτῳ  γὰρ   τῷ μορίῳ πλέον ἔχει τὸ
[2, 1]   οὖν ὅτι ὡς ἐπιστήμη· ἐν  γὰρ   τῷ ὑπάρχειν τὴν ψυχὴν καὶ
[2, 1]   καὶ τούτων τὰ φυσικά· ταῦτα  γὰρ   τῶν ἄλλων ἀρχαί. Τῶν δὲ
[2, 11]   ἐπὶ τῆς γλώττης ἁφή· ἁπάντων  γὰρ   τῶν ἁπτῶν αἰσθάνεται κατὰ τὸ
[2, 4]   γεννῆσαι καὶ τροφῇ χρῆσθαι· φυσικώτατον  γὰρ   τῶν ἔργων τοῖς ζῶσιν, ὅσα
[2, 3]   ἄνευ τῶν ἄλλων ὑπάρχει· πολλὰ  γὰρ   τῶν ζῴων οὔτ' ὄψιν οὔτ'
[2, 3]   λογισμὸν καὶ διάνοιαν· οἷς μὲν  γὰρ   ὑπάρχει λογισμὸς τῶν φθαρτῶν, τούτοις
[2, 5]   δ' οὐκ ἐπ' αὐτῷ· ἀναγκαῖον  γὰρ   ὑπάρχειν τὸ αἰσθητόν. Ὁμοίως δὲ
[2, 8]   καὶ σφοδρῶς πληγῇ, ψοφεῖ· δεῖ  γὰρ   φθάσαι τὴν κίνησιν τοῦ ῥαπίζοντος
[2, 4]   τε καὶ φθίσεως ἔχει· οὐδὲν  γὰρ   φθίνει οὐδ' αὔξεται φυσικῶς μὴ
[2, 12]   δὲ δῆλον καὶ οὕτως· οὔτε  γὰρ   φῶς καὶ σκότος οὔτε ψόφος
[2, 12]   τι ὑπὸ τῶν ἁπτῶν (καὶ  γὰρ   ψύχεται καὶ θερμαίνεται) αἴτιον γὰρ
[2, 12]   οὐ μένει, οἷον ἀήρ (ὄζει  γὰρ   ὥσπερ παθών τι) τί οὖν
[2, 12]   τὸ αἰσθανόμενον, οὐ μὴν τό  γε   αἰσθητικῷ εἶναι οὐδ' αἴσθησις
[2, 4]   πώς ἐστιν, οὐ μὴν ἁπλῶς  γε   αἴτιον, ἀλλὰ μᾶλλον ψυχή·
[2, 8]   ἀλλ' οὐ σαφής, ἐπεὶ συμβαίνει  γε   ἐπὶ τοῦ ψόφου καθάπερ καὶ
[2, 6]   {μὲν} ἔχει διαφοράς, ἀλλ' ἑκάστη  γε   κρίνει περὶ τούτων, καὶ οὐκ
[2, 1]   αὐτῶν. Οὐ μὴν ἀλλ' ἔνιά  γε   οὐθὲν κωλύει, διὰ τὸ μηθενὸς
[2, 11]   ἐγγύθεν, διὸ λανθάνει· ἐπεὶ αἰσθανόμεθά  γε   πάντων διὰ τοῦ μέσου, ἀλλ'
[2, 11]   Ἔχει δέ τινα λύσιν πρός  γε   ταύτην τὴν ἀπορίαν, ὅτι καὶ
[2, 3]   δὲ ζῷα πάντ' ἔχουσι μίαν  γε   τῶν αἰσθήσεων, τὴν ἁφήν·
[2, 1]   καθάπερ λίθινος καὶ  γεγραμμένος.   Δεῖ δὴ λαβεῖν τὸ ἐπὶ
[2, 8]   διὰ τὸ ψαθυρὸς εἶναι οὐ  γεγωνεῖ,   ἂν μὴ λεῖον τὸ
[2, 3]   ἐπὶ ταῖς εἰρημέναις ψυχαῖς. Διὸ  γελοῖον   ζητεῖν τὸν κοινὸν λόγον καὶ
[2, 9]   δὲ τὸ καὶ ἐν τῷ  γένει   τῶν ἀνθρώπων παρὰ τὸ αἰσθητήριον
[2, 1]   μὴ ἐνεργεῖν· προτέρα δὲ τῇ  γενέσει   ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ ἐπιστήμη.
[2, 4]   ἔστιν ἕως ἂν τρέφηται) καὶ  γενέσεως   ποιητικόν, οὐ τοῦ τρεφομένου, ἀλλ'
[2, 8]   ὕδωρ, ἀλλὰ δεῖ στερεῶν πληγὴν  γενέσθαι   πρὸς ἄλληλα καὶ πρὸς τὸν
[2, 8]   Διὸ καὶ ἀδύνατον ἑνὸς ὄντος  γενέσθαι   ψόφον· ἕτερον γὰρ τὸ τύπτον
[2, 4]   καὶ μὴ πηρώματα τὴν  γένεσιν   αὐτομάτην ἔχει, τὸ ποιῆσαι ἕτερον
[2, 4]   ὅσα τῶν ἐναντίων μὴ μόνον  γένεσιν   ἐξ ἀλλήλων ἔχουσιν ἀλλὰ καὶ
[2, 4]   γὰρ ἔστιν αὐτοῦ οὐσία,  γεννᾷ   δ' οὐθὲν αὐτὸ ἑαυτό, ἀλλὰ
[2, 5]   ὑπὸ τοῦ γεννῶντος, ὅταν δὲ  γεννηθῇ,   ἔχει ἤδη, ὥσπερ ἐπιστήμην, καὶ
[2, 4]   ζῆν ἅπασιν. Ἧς ἐστὶν ἔργα  γεννῆσαι   καὶ τροφῇ χρῆσθαι· φυσικώτατον γὰρ
[2, 4]   προσαγορεύειν δίκαιον, τέλος δὲ τὸ  γεννῆσαι   οἷον αὐτό, εἴη ἂν
[2, 4]   Ὥστε πρῶτον περὶ τροφῆς καὶ  γεννήσεως   λεκτέον· γὰρ θρεπτικὴ ψυχὴ
[2, 4]   εἴη ἂν πρώτη ψυχὴ  γεννητικὴ   οἷον αὐτό. Ἐπεὶ δ' ἔστι
[2, 4]   δύναμις τῆς ψυχῆς θρεπτικὴ καὶ  γεννητική,   περὶ τροφῆς ἀναγκαῖον διωρίσθαι πρῶτον·
[2, 5]   πρώτη μεταβολὴ γίνεται ὑπὸ τοῦ  γεννῶντος,   ὅταν δὲ γεννηθῇ, ἔχει ἤδη,
[2, 11]   ἁπτομένου οὔτ' ἐκεῖ οὔτ' ἐνταῦθα  γένοιτ'   ἂν αἴσθησις, οἷον εἴ τις
[2, 5]   περὶ μὲν τούτων διασαφῆσαι καιρὸς  γένοιτ'   ἂν καὶ εἰςαῦθις· νῦν δὲ
[2, 3]   ἐνταῦθα ψυχὴ παρὰ τὰς εἰρημένας.  Γένοιτο   δ' ἂν καὶ ἐπὶ τῶν
[2, 11]   αἰσθητήριον (εἰ δὲ καὶ συμφυὲς  γένοιτο,   θᾶττον ἔτι διικνοῖτ' ἂν
[2, 7]   τοῦτο λέγει Δημόκριτος, οἰόμενος, εἰ  γένοιτο   κενὸν τὸ μεταξύ, ὁρᾶσθαι ἂν
[2, 8]   δὲ γίνεται ὅταν, ἀέρος ἑνὸς  γενομένου   διὰ τὸ ἀγγεῖον τὸ διορίσαν
[2, 7]   τι εἶναι μεταξύ· κενοῦ δὲ  γενομένου   οὐχ ὅτι ἀκριβῶς, ἀλλ' ὅλως
[2, 5]   καὶ εἰς ἐντελέχειαν) ἕτερον  γένος   ἀλλοιώσεως. Διὸ οὐ καλῶς ἔχει
[2, 1]   κοινότατος λόγος αὐτῆς. Λέγομεν δὴ  γένος   ἕν τι τῶν ὄντων τὴν
[2, 9]   τὰς ὀσμὰς τὸ τῶν ἀνθρώπων  γένος.   Ἔοικε μὲν γὰρ ἀνάλογον ἔχειν
[2, 2]   πω φανερόν, ἀλλ' ἔοικε ψυχῆς  γένος   ἕτερον εἶναι, καὶ τοῦτο μόνον
[2, 5]   ἀλλ' μὲν ὅτι τὸ  γένος   τοιοῦτον καὶ ὕλη,
[2, 10]   ὅταν προγευματίσας τις ἰσχυροῦ χυμοῦ  γεύηται   ἑτέρου, καὶ οἷον τοῖς κάμνουσι
[2, 10]   ἔχον χυμὸν φθαρτικὸν τῆς  γεύσεως.   Δοκεῖ δ' εἶναι ἀρχὴ τὸ
[2, 7]   ποιήσει. Περὶ δὲ ἁφῆς καὶ  γεύσεως   ἔχει μὲν ὁμοίως, οὐ φαίνεται
[2, 10]   ἔστι δὲ κοινὸν ἁφῆς καὶ  γεύσεως   τὸ ποτόν. Ἐπεὶ δ' ὑγρὸν
[2, 10]   μὲν φαύλη καὶ φθαρτική {τῆς  γεύσεως}   τοῦ δὲ κατὰ φύσιν) ἔστι
[2, 9]   ὀσμῆς, ἀλλ' ἀκριβεστέραν ἔχομεν τὴν  γεῦσιν   διὰ τὸ εἶναι αὐτὴν ἁφήν
[2, 9]   γὰρ ἀνάλογον ἔχειν πρὸς τὴν  γεῦσιν,   καὶ ὁμοίως τὰ εἴδη τῶν
[2, 8]   τῇ γλώττῃ ἐπί τε τὴν  γεῦσιν   καὶ τὴν διάλεκτον, ὧν
[2, 8]   τὴν διάλεκτον, ὧν μὲν  γεῦσις   ἀναγκαῖον (διὸ καὶ πλείοσιν ὑπάρχει)
[2, 10]   ἀρχὴ τὸ ποτὸν καὶ ἄποτον  (γεῦσις   γάρ τις ἀμφοτέρου· ἀλλὰ τοῦ
[2, 11]   καὶ μία εἶναι αἴσθησις  γεῦσις   καὶ ἀφή· νῦν δὲ
[2, 11]   καθάπερ νῦν δοκεῖ μὲν  γεῦσις   καὶ ἁφὴ τῷ ἅπτεσθαι,
[2, 11]   ἀκοὴ ὀξέος καὶ βαρέος, καὶ  γεῦσις   πικροῦ καὶ γλυκέος· ἐν δὲ
[2, 10]   ἀπύρηνον- οὕτω δὴ καὶ  γεῦσις   τοῦ γευστοῦ τε καὶ ἀγεύστου,
[2, 10]   ὑγραίνεσθαι· πάσχει γάρ τι  γεῦσις   ὑπὸ τοῦ γευστοῦ, γευστόν.
[2, 6]   χρώματος καὶ ἀκοὴ ψόφου καὶ  γεῦσις   χυμοῦ, δ' ἁφὴ πλείους
[2, 10]   σωζόμενον, μὴ ὑγρὸν δέ, τὸ  γευστικὸν   αἰσθητήριον. Σημεῖον δὲ τὸ μήτε
[2, 10]   εἶναι διαφοραὶ χυμῶν. Ὥστε τὸ  γευστικόν   ἐστι τὸ δυνάμει τοιοῦτον, γευστὸν
[2, 10]   γεῦσις ὑπὸ τοῦ γευστοῦ,  γευστόν.   Ἀναγκαῖον ἄρα ὑγρανθῆναι τὸ δυνάμενον
[2, 10]   ποτόν. Ἐπεὶ δ' ὑγρὸν τὸ  γευστόν,   ἀνάγκη καὶ τὸ αἰσθητήριον αὐτοῦ
[2, 10]   γευστικόν ἐστι τὸ δυνάμει τοιοῦτον,  γευστὸν   δὲ τὸ ποιητικὸν ἐντελεχείᾳ αὐτοῦ.
[2, 10]   ἐν χυμός, τὸ  γευστόν,   ἐν ὑγρῷ ὡς ὕλῃ· τοῦτο
[2, 10]   αἰσθητήριον δυνάμει τοιοῦτον. ~(Τὸ δὲ  γευστόν   ἐστιν ἁπτόν τι· καὶ τοῦτ'
[2, 10]   χρῶμα τὸ ὁρατόν, οὕτω τὸ  γευστὸν   χυμός. Οὐθὲν δὲ ποιεῖ
[2, 10]   τι γεῦσις ὑπὸ τοῦ  γευστοῦ,   γευστόν. Ἀναγκαῖον ἄρα ὑγρανθῆναι
[2, 10]   δὴ καὶ γεῦσις τοῦ  γευστοῦ   τε καὶ ἀγεύστου, τοῦτο δὲ
[2, 4]   φερόμενα τὸ πῦρ καὶ τὴν  γῆν;   διασπασθήσεται γάρ, εἰ μή τι
[2, 4]   μὲν συρριζουμένοις διὰ τὸ τὴν  γῆν   οὕτω φέρεσθαι κατὰ φύσιν, ἄνω
[2, 7]   καὶ γιγνομένου ποτὲ μεταξὺ τῆς  γῆς   καὶ τοῦ περιέχοντος, ἡμᾶς δὲ
[2, 5]   ποιοῦσιν αἴσθησιν, ἐνόντος πυρὸς καὶ  γῆς   καὶ τῶν ἄλλων στοιχείων, ὧν
[2, 7]   ὡς φερομένου τοῦ φωτὸς καὶ  γιγνομένου   ποτὲ μεταξὺ τῆς γῆς καὶ
[2, 8]   ὥσπερ σφαῖρα. Ἔοικε δ' ἀεὶ  γίνεσθαι   ἠχώ, ἀλλ' οὐ σαφής, ἐπεὶ
[2, 11]   οὐδὲν δοκεῖ σημεῖον εἶναι τὸ  γίνεσθαι   τὴν αἴσθησιν ἅμα θιγγανομένων. Καὶ
[2, 12]   δ' ἀὴρ παθὼν ταχέως αἰσθητὸς  γίνεται;  
[2, 5]   καὶ τῶν αἰσθήσεων αὐτῶν οὐ  γίνεται   αἴσθησις, καὶ διὰ τί ἄνευ
[2, 8]   τὸ πληγέν. Τότε δὲ εἷς  γίνεται   ἅμα διὰ τὸ ἐπίπεδον· ἓν
[2, 8]   τι ψοφεῖ· πληγὴ δ' οὐ  γίνεται   ἄνευ φορᾶς. Ὥσπερ δ' εἴπομεν,
[2, 4]   ἀλλήλων ἔχουσιν ἀλλὰ καὶ αὔξησιν·  γίνεται   γὰρ πολλὰ ἐξ ἀλλήλων, ἀλλ'
[2, 11]   αἰσθητά. Τὸ γὰρ μέσον κριτικόν·  γίνεται   γὰρ πρὸς ἑκάτερον αὐτῶν θάτερον
[2, 8]   τῆς ἀκοῆς ἐμποιῆσαι ψόφον ἐνεργείᾳ)  γίνεται   δ' κατ' ἐνέργειαν ψόφος
[2, 7]   τὸ γὰρ διαφανὲς ὑπὸ τούτου  γίνεται   διαφανές. δ' αὐτὸς λόγος
[2, 2]   δέχεσθαι τὸ τυχόν. Οὕτω δὲ  γίνεται   καὶ κατὰ λόγον· ἑκάστου γὰρ
[2, 8]   τις φερόμενον ταχύ. Ἠχὼ δὲ  γίνεται   ὅταν, ἀέρος ἑνὸς γενομένου διὰ
[2, 8]   πρὸς τὸν ἀέρα. Τοῦτο δὲ  γίνεται   ὅταν ὑπομένῃ πληγεὶς ἀὴρ
[2, 5]   ἔχει πρὸς ἐντελέχειαν· θεωροῦν γὰρ  γίνεται   τὸ ἔχον τὴν ἐπιστήμην, ὅπερ
[2, 7]   Πάσχοντος γάρ τι τοῦ αἰσθητικοῦ  γίνεται   τὸ ὁρᾶν· ὑπ' αὐτοῦ μὲν
[2, 2]   τῶν ἀσαφῶν μὲν φανερωτέρων δὲ  γίνεται   τὸ σαφὲς καὶ κατὰ τὸν
[2, 8]   τὸ δὲ βαρὺ βραδύ, ἀλλὰ  γίνεται   τοῦ μὲν διὰ τὸ τάχος
[2, 10]   λίαν ὑγράν· αὕτη γὰρ ἁφῇ  γίνεται   τοῦ πρώτου ὑγροῦ, ὥσπερ ὅταν
[2, 5]   αἰσθητικοῦ μὲν πρώτη μεταβολὴ  γίνεται   ὑπὸ τοῦ γεννῶντος, ὅταν δὲ
[2, 9]   ἀπαντᾷ πρὸς τὴν τροφὴν ὕποσμα  γινόμενα.   Διὸ καὶ ἄπορον φαίνεται εἰ
[2, 9]   τοιοῦτον, ἀλλ' εὐθέως ὁρᾷ τὰ  γινόμενα   ἐν τῷ διαφανεῖ- οὕτως οὖν
[2, 11]   τοῦ ἁπτικοῦ προσπεφυκός, δι' οὗ  γίνονται   αἱ αἰσθήσεις πλείους οὖσαι. Δηλοῖ
[2, 11]   διὰ τὸ διωρίσθαι δι' οὗ  γίνονται   αἱ κινήσεις, φανερὰ τὰ εἰρημένα
[2, 5]   δύναμιν ἐπιστήμονες ὄντες, ἐνεργείᾳ  γίνονται   ἐπιστήμονες, (ἀλλ' μὲν διὰ
[2, 9]   ὁμοιότητα τῶν πραγμάτων, μὲν  γλυκεῖα   κρόκου καὶ μέλιτος, δὲ
[2, 9]   καὶ χυμόν, λέγω δὲ οἷον  γλυκεῖαν   ὀσμὴν καὶ γλυκὺν χυμόν, τὰ
[2, 11]   βαρέος, καὶ γεῦσις πικροῦ καὶ  γλυκέος·   ἐν δὲ τῷ ἁπτῷ πολλαὶ
[2, 10]   ἦμεν, ᾐσθανόμεθ' ἂν ἐμβληθέντος τοῦ  γλυκέος,   οὐκ ἦν δ' ἂν
[2, 10]   χρωμάτων, ἁπλᾶ μὲν τἀναντία, τὸ  γλυκὺ   καὶ τὸ πικρόν, ἐχόμενα δὲ
[2, 9]   δὲ οἷον γλυκεῖαν ὀσμὴν καὶ  γλυκὺν   χυμόν, τὰ δὲ τοὐναντίον. Ὁμοίως
[2, 9]   δ' ὥσπερ χυμὸς μὲν  γλυκὺς   δὲ πικρός, οὕτω καὶ
[2, 11]   ἔοικεν σὰρξ καὶ  γλῶττα,   ὡς ἀὴρ καὶ τὸ
[2, 10]   τὸ μήτε κατάξηρον οὖσαν τὴν  γλῶτταν   αἰσθάνεσθαι μήτε λίαν ὑγράν· αὕτη
[2, 8]   ἐπὶ δύο ἔργα- καθάπερ τῇ  γλώττῃ   ἐπί τε τὴν γεῦσιν καὶ
[2, 10]   πάντα φαίνεται διὰ τὸ τῇ  γλώττῃ   πλήρει τοιαύτης ὑγρότητος αἰσθάνεσθαι. Τὰ
[2, 8]   εἴπομεν- ἔστι γὰρ καὶ τῇ  γλώττῃ   ψοφεῖν καὶ ὡς οἱ βήττοντες-
[2, 11]   ὅτι πλείους ἐπὶ τῆς  γλώττης   ἁφή· ἁπάντων γὰρ τῶν ἁπτῶν
[2, 10]   τε γὰρ αὐτὸ καὶ συντηκτικὸν  γλώττης.   Ὥσπερ δὲ καὶ ὄψις
[2, 2]   σαφὲς καὶ κατὰ τὸν λόγον  γνωριμώτερον,   πειρατέον πάλιν οὕτω γ' ἐπελθεῖν
[2, 5]   λέγομεν ἐπιστήμονα τὸν ἔχοντα τὴν  γραμματικήν·   ἑκάτερος δὲ τούτων οὐ τὸν
[2, 5]   ἔχειν τὴν ἀριθμητικὴν (ἢ τὴν  γραμματικήν,   μὴ ἐνεργεῖν δέ, εἰς τὸ




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 2/12/2009