HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, De l'âme, livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique)


α  =  312 formes différentes pour 952 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Pages
[2, 5]   καὶ κυρίως ἐπιστάμενος τόδε τὸ  Α.   Ἀμφότεροι μὲν οὖν οἱ πρῶτοι,
[2, 5]   οἱ πρῶτοι, κατὰ δύναμιν ἐπιστήμονες     ὄντες, ἐνεργείᾳ γίνονται ἐπιστήμονες, (ἀλλ'
[2, 4]   αὐτό. Ἐπεὶ δ' ἔστι τρία,  Α   τὸ τρεφόμενον καὶ τρέφεται
[2, 6]   κυρίως ἐστὶν αἰσθητά, καὶ πρὸς     οὐσία πέφυκεν ἑκάστης αἰσθήσεως.
[2, 9]   καὶ ὥσπερ ἔλυτρον τὰ βλέφαρα,     μὴ κινήσας μηδ' ἀνασπάσας οὐχ
[2, 8]   ἀέρος ἑνὸς γενομένου διὰ τὸ  ἀγγεῖον   τὸ διορίσαν καὶ κωλῦσαν θρυφθῆναι,
[2, 5]   Τὸ μὲν οὖν εἰς ἐντελέχειαν  ἄγειν   ἐκ δυνάμει ὄντος {κατὰ} τὸ
[2, 9]   φαύλην. Ὁμοίως δὲ καὶ τὸ  ἄγευστον   λέγεται. Ἔστι δὲ καὶ
[2, 10]   γεῦσις τοῦ γευστοῦ τε καὶ  ἀγεύστου,   τοῦτο δὲ τὸ μικρὸν
[2, 1]   εἶναι σώματος ἐντελεχείας. Ἔτι δὲ  ἄδηλον   εἰ οὕτως ἐντελέχεια τοῦ σώματος
[2, 1]   αὐτῆς, εἰ μεριστὴ πέφυκεν, οὐκ  ἄδηλον·   ἐνίων γὰρ ἐντελέχεια τῶν
[2, 11]   δὲ τῆς ἁφῆς τοῦτο νῦν  ἄδηλον·   ἐξ ἀέρος μὲν γὰρ
[2, 3]   ὄρεξις ὑπάρχει. Περὶ δὲ φαντασίας  ἄδηλον,   ὕστερον δ' ἐπισκεπτέον. Ἐνίοις δὲ
[2, 7]   καὶ τῶν πεζῶν ὅσα ἀναπνεῖ,  ἀδυνατεῖ   ὀσμᾶσθαι μὴ ἀναπνέοντα. δ'
[2, 4]   δὲ ᾧ) Ἐπεὶ οὖν κοινωνεῖν  ἀδυνατεῖ   τοῦ ἀεὶ καὶ τοῦ θείου
[2, 11]   ἔσχατα, εἰ δὲ τοῦτ' ἀληθές,  ἀδύνατον   ἅψασθαι ἄλλο ἄλλου ἐν ὕδατι,
[2, 9]   τὸ μὲν παρὰ τὸ ὅλως  ἀδύνατον   εἶναι> ἔχειν ὀσμήν, τὸ δὲ
[2, 9]   ἔχοι παρὰ τὰς λεγομένας. Ἀλλ'  ἀδύνατον,   εἴπερ τῆς ὀσμῆς αἰσθάνεται·
[2, 5]   Τοῦτο δὲ πῶς δυνατὸν  ἀδύνατον,   εἰρήκαμεν ἐν τοῖς καθόλου λόγοις
[2, 2]   δυνατόν, τὰ δ' ἄλλα τούτου  ἀδύνατον   ἐν τοῖς θνητοῖς. Φανερὸν δ'
[2, 8]   ἐστιν ποιοῦσα. Διὸ καὶ  ἀδύνατον   ἑνὸς ὄντος γενέσθαι ψόφον· ἕτερον
[2, 9]   δὲ ποιεῖν ἐν τῷ ὑγρῷ  ἀδύνατον.   Ἔστι δ' ὀσμὴ τοῦ
[2, 7]   τῷ οὐρανῷ εἴη· τοῦτο γὰρ  ἀδύνατόν   ἐστιν. Πάσχοντος γάρ τι τοῦ
[2, 7]   μὲν οὖν τοῦ ὁρωμένου χρώματος  ἀδύνατον·   λείπεται δὴ ὑπὸ τοῦ μεταξύ,
[2, 12]   ἄν τι ὑπ' ὀσμῆς τὸ  ἀδύνατον   ὀσφρανθῆναι, ὑπὸ χρώματος τὸ
[2, 11]   ἀέρος μὲν γὰρ ὕδατος  ἀδύνατον   συστῆναι τὸ ἔμψυχον σῶμα· δεῖ
[2, 10]   ὥσπερ καὶ ἐπ' ἄλλων τὸ  ἀδύνατον,   τὸ δ' ἐὰν πεφυκὸς μὴ
[2, 10]   μήτε ὑγρὸν εἶναι ἐντελεχείᾳ μήτε  ἀδύνατον   ὑγραίνεσθαι· πάσχει γάρ τι
[2, 8]   ποιεῖ πληγὰς μετὰ τὴν πρώτην,  ἀδυνατοῦντος   ἐξελθεῖν τοῦ κινηθέντος. Ἔτι ἀκούεται
[2, 12]   ὀσμὴ ποιεῖ· ὥστε τῶν  ἀδυνάτων   ὀσφρανθῆναι οὐθὲν οἷόν τε πάσχειν
[2, 8]   φωτός· καὶ γὰρ τὸ φῶς  ἀεὶ   ἀνακλᾶται (οὐδὲ γὰρ ἂν ἐγίνετο
[2, 3]   σχημάτων καὶ τὰ κατὰ ψυχήν·  ἀεὶ   γὰρ ἐν τῷ ἐφεξῆς ὑπάρχει
[2, 8]   τὸ οὖς ὥσπερ τὸ κέρας·  ἀεὶ   γὰρ οἰκείαν τινὰ κίνησιν
[2, 8]   ἀπωσθῇ, ὥσπερ σφαῖρα. Ἔοικε δ'  ἀεὶ   γίνεσθαι ἠχώ, ἀλλ' οὐ σαφής,
[2, 4]   φυτὸν δὲ φυτόν, ἵνα τοῦ  ἀεὶ   καὶ τοῦ θείου μετέχωσιν
[2, 4]   Ἐπεὶ οὖν κοινωνεῖν ἀδυνατεῖ τοῦ  ἀεὶ   καὶ τοῦ θείου τῇ συνεχείᾳ,
[2, 8]   δ' κατ' ἐνέργειαν ψόφος  ἀεί   τινος πρός τι καὶ ἔν
[2, 2]   ἐπ' ἄμφω καὶ πάντῃ, ὅσα  ἀεὶ   τρέφεταί τε καὶ ζῇ διὰ
[2, 8]   τυπτόμενον ὁμαλὸν εἶναι, ὥστε τὸν  ἀέρα   ἀθροῦν ἀφάλλεσθαι καὶ σείεσθαι. Αἱ
[2, 8]   εἰσέρχεται πρὸς αὐτὸν τὸν συμφυῆ  ἀέρα·   ἀλλ' οὐδ' εἰς τὸ οὖς,
[2, 9]   τὸ ὄμμα, τοῖς δὲ τὸν  ἀέρα   δεχομένοις ἔχειν ἐπικάλυμμα, ἀναπνεόντων
[2, 8]   ἔχουσιν ὅτι οὐ δέχονται τὸν  ἀέρα   οὐδ' ἀναπνέουσιν. Δι' ἣν μὲν
[2, 8]   ἀκούομεν τῷ ἔχοντι ὡρισμένον τὸν  ἀέρα.   Πότερον δὲ ψοφεῖ τὸ τυπτόμενον
[2, 8]   ἀήρ· οὐ γὰρ πάντῃ ἔχει  ἀέρα   τὸ κινησόμενον μέρος καὶ ἔμψυχον†
[2, 8]   πρὸς ἄλληλα καὶ πρὸς τὸν  ἀέρα.   Τοῦτο δὲ γίνεται ὅταν ὑπομένῃ
[2, 8]   ταῦτα μόνα ὅσα δέχεται τὸν  ἀέρα.   Τῷ γὰρ ἤδη ἀναπνεομένῳ καταχρῆται
[2, 7]   κινεῖ τὸ διαφανές, οἷον τὸν  ἀέρα,   ὑπὸ τούτου δὲ συνεχοῦς ὄντος
[2, 8]   ἀναγκαῖον εἴσω ἀναπνεόμενον εἰσιέναι τὸν  ἀέρα.   Ὥστε πληγὴ τοῦ ἀναπνεομένου
[2, 11]   τῷ ὕδατι καὶ ἐν τῷ  ἀέρι·   δοκοῦμεν γὰρ νῦν αὐτῶν ἅπτεσθαι
[2, 8]   ἀήρ· διὰ δὲ τὸ ἐν  ἀέρι   εἶναι, κινουμένου τοῦ ἔξω
[2, 9]   ὥσπερ καὶ τὰ ἐν τῷ  ἀέρι·   καὶ γὰρ τούτων ἔνια πόρρωθεν
[2, 8]   τοῦ κινηθέντος. Ἔτι ἀκούεται ἐν  ἀέρι,   κἀν ὕδατι, ἀλλ' ἧττον, οὐκ
[2, 11]   δὲ τρόπον καὶ ἐν τῷ  ἀέρι   (ὁμοίως γὰρ ἔχει ἀὴρ
[2, 8]   ταχύ. Ἠχὼ δὲ γίνεται ὅταν,  ἀέρος   ἑνὸς γενομένου διὰ τὸ ἀγγεῖον
[2, 9]   ὄσφρησις διὰ τοῦ μεταξύ, οἷον  ἀέρος   ὕδατος· καὶ γὰρ τὰ
[2, 7]   κοινὸν γάρ τι πάθος ἐπ'  ἀέρος   καὶ ὕδατος ἔστιν, ὥσπερ τὸ
[2, 8]   ἰχθύες (καὶ τοῦτ' εὐλόγως, εἴπερ  ἀέρος   κίνησίς τίς ἐστιν ψόφος)
[2, 11]   ἁφῆς τοῦτο νῦν ἄδηλον· ἐξ  ἀέρος   μὲν γὰρ ὕδατος ἀδύνατον
[2, 8]   μὲν οὖν τὸ κινητικὸν ἑνὸς  ἀέρος   συνεχείᾳ μέχρις ἀκοῆς. Ἀκοῇ δὲ
[2, 8]   Ὥστε πληγὴ τοῦ ἀναπνεομένου  ἀέρος   ὑπὸ τῆς ἐν τούτοις τοῖς
[2, 8]   τοῦ ῥαπίζοντος τὴν θρύψιν τοῦ  ἀέρος,   ὥσπερ ἂν εἰ σωρὸν
[2, 8]   φωνή) καὶ οὐ τοῦ ἀναπνεομένου  ἀέρος   ὥσπερ βήξ, ἀλλὰ τούτῳ
[2, 8]   καὶ κωλῦσαν θρυφθῆναι, πάλιν  ἀὴρ   ἀπωσθῇ, ὥσπερ σφαῖρα. Ἔοικε δ'
[2, 8]   ἀκοῆς. Ἀκοῇ δὲ συμφυὴς ἔστιν>  ἀήρ·   διὰ δὲ τὸ ἐν ἀέρι
[2, 8]   Αὐτὸς μὲν δὴ ἄψοφον  ἀὴρ   διὰ τὸ εὔθρυπτον· ὅταν δὲ
[2, 7]   γὰρ ὕδωρ οὐδ'  ἀὴρ   διαφανές, ἀλλ' ὅτι ἔστι τις
[2, 11]   εἰ κύκλῳ ἡμῖν περιεπεφύκει  ἀήρ·   ἐδοκοῦμεν γὰρ ἂν ἑνί τινι
[2, 8]   ἔν τινι, τοῦτο δ' ἐστὶν  ἀήρ,   εὐλόγως ἂν φωνοίη ταῦτα μόνα
[2, 8]   γίνεται ὅταν ὑπομένῃ πληγεὶς  ἀὴρ   καὶ μὴ διαχυθῇ. Διὸ ἐὰν
[2, 11]   καὶ γλῶττα, ὡς  ἀὴρ   καὶ τὸ ὕδωρ πρὸς τὴν
[2, 11]   τῶν ἁπτῶν, οἷον πέπονθεν  ἀήρ,   καὶ τῶν ἁπτῶν αἱ ὑπερβολαί,
[2, 7]   ἀλλότριον χρῶμα. Τοιοῦτον δέ ἐστιν  ἀὴρ   καὶ ὕδωρ καὶ πολλὰ τῶν
[2, 8]   γὰρ οἰκείαν τινὰ κίνησιν  ἀὴρ   κινεῖται ἐν τοῖς ὠσίν,
[2, 12]   ἀλλ' ἐν οἷς ἐστίν, οἷον  ἀὴρ   μετὰ βροντῆς διίστησι τὸ
[2, 12]   ἀόριστα, καὶ οὐ μένει, οἷον  ἀήρ   (ὄζει γὰρ ὥσπερ παθών τι)
[2, 7]   Τὸ δὲ μεταξὺ ψόφων μὲν  ἀήρ,   ὀσμῆς δ' ἀνώνυμον· κοινὸν γάρ
[2, 8]   ἀκούει, οὐδὲ πάντῃ διέρχεται  ἀήρ·   οὐ γὰρ πάντῃ ἔχει ἀέρα
[2, 8]   ἔστι δὲ ψόφου κύριος  ἀὴρ   οὐδὲ τὸ ὕδωρ, ἀλλὰ δεῖ
[2, 8]   Δοκεῖ γὰρ εἶναι κενὸν  ἀήρ,   οὗτος δ' ἐστὶν ποιῶν
[2, 12]   μὲν ὀσμᾶσθαι αἰσθάνεσθαι, δ'  ἀὴρ   παθὼν ταχέως αἰσθητὸς γίνεται;
[2, 11]   ἀέρι (ὁμοίως γὰρ ἔχει  ἀὴρ   πρὸς τὰ ἐν αὐτῷ καὶ
[2, 8]   ὁμαλὸν εἶναι, ὥστε τὸν ἀέρα  ἀθροῦν   ἀφάλλεσθαι καὶ σείεσθαι. Αἱ δὲ
[2, 11]   ἁπτικοῦ προσπεφυκός, δι' οὗ γίνονται  αἱ   αἰσθήσεις πλείους οὖσαι. Δηλοῖ δ'
[2, 11]   καὶ ἁφὴ τῷ ἅπτεσθαι,  αἱ   δ' ἄλλαι ἄποθεν. Τὸ δ'
[2, 8]   ἀέρα ἀθροῦν ἀφάλλεσθαι καὶ σείεσθαι.  Αἱ   δὲ διαφοραὶ τῶν ψοφούντων ἐν
[2, 1]   σκέπασμα, τὸ δὲ περικάρπιον καρποῦ·  αἱ   δὲ ῥίζαι τῷ στόματι ἀνάλογον·
[2, 11]   σάρξ. Ἁπταὶ μὲν οὖν εἰσὶν  αἱ   διαφοραὶ τοῦ σώματος σῶμα·
[2, 4]   πρότεραι γάρ εἰσι τῶν δυνάμεων  αἱ   ἐνέργειαι καὶ αἱ πράξεις κατὰ
[2, 11]   τὸ διωρίσθαι δι' οὗ γίνονται  αἱ   κινήσεις, φανερὰ τὰ εἰρημένα αἰσθητήρια
[2, 3]   ~(Τῶν δὲ δυνάμεων τῆς ψυχῆς  αἱ   λεχθεῖσαι τοῖς μὲν ὑπάρχουσι πᾶσαι,
[2, 11]   ὄψις, ὁμοίως δὲ καὶ  αἱ   λοιπαὶ τῶν ἀντικειμένων, οὕτω καὶ
[2, 4]   τῶν δυνάμεων αἱ ἐνέργειαι καὶ  αἱ   πράξεις κατὰ τὸν λόγον. Εἰ
[2, 4]   κεφαλὴ τῶν ζῴων, οὕτως  αἱ   ῥίζαι τῶν φυτῶν, εἰ χρὴ
[2, 12]   διὰ τί ποτε τῶν αἰσθητῶν  αἱ   ὑπερβολαὶ φθείρουσι τὰ αἰσθητήρια (ἐὰν
[2, 11]   ἀήρ, καὶ τῶν ἁπτῶν  αἱ   ὑπερβολαί, ὥσπερ τὰ φθαρτικά. Καθ'
[2, 11]   σῶμα· λέγω δὲ διαφορὰς  αἳ   τὰ στοιχεῖα διορίζουσι, θερμὸν ψυχρόν,
[2, 2]   μόνον ἐνδέχεσθαι χωρίζεσθαι, καθάπερ τὸ  ἀΐδιον   τοῦ φθαρτοῦ. Τὰ δὲ λοιπὰ
[2, 7]   τούτοις ἀμφοτέροις καὶ ἐν τῷ  ἀϊδίῳ   τῷ ἄνω σώματι. Φῶς δέ
[2, 5]   μὲν ἐπ' αὐτῷ, ὁπόταν βούληται,  αἰσθάνεσθαι   δ' οὐκ ἐπ' αὐτῷ· ἀναγκαῖον
[2, 9]   τὸ ἄνευ τοῦ ἀναπνεῖν μὴ  αἰσθάνεσθαι   ἴδιον ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων· δῆλον
[2, 9]   καὶ τὰ σκληρόφθαλμα τῶν χρωμάτων  αἰσθάνεσθαι,   καὶ μὴ διαδήλους αὐτοῖς εἶναι
[2, 6]   μὴ ἐνδέχεται ἑτέρᾳ αἰσθήσει  αἰσθάνεσθαι,   καὶ περὶ μὴ ἐνδέχεται
[2, 11]   ἐδοκοῦμεν γὰρ ἂν ἑνί τινι  αἰσθάνεσθαι   καὶ ψόφου καὶ χρώματος καὶ
[2, 5]   πυρὸς ὄντος. Ἐπειδὴ δὲ τὸ  αἰσθάνεσθαι   λέγομεν διχῶς (τό τε γὰρ
[2, 10]   μήτε κατάξηρον οὖσαν τὴν γλῶτταν  αἰσθάνεσθαι   μήτε λίαν ὑγράν· αὕτη γὰρ
[2, 12]   τι; τὸ μὲν ὀσμᾶσθαι  αἰσθάνεσθαι,   δ' ἀὴρ παθὼν ταχέως
[2, 9]   γὰρ τὰ ἔνυδρα δοκοῦσιν ὀσμῆς  αἰσθάνεσθαι,   ὁμοίως καὶ τὰ ἔναιμα καὶ
[2, 11]   τοιοῦτόν ἐστι μόριον· τὸ γὰρ  αἰσθάνεσθαι   πάσχειν τι ἐστίν· ὥστε τὸ
[2, 4]   τὸ νοεῖν καὶ τί τὸ  αἰσθάνεσθαι·   πρότεραι γάρ εἰσι τῶν δυνάμεων
[2, 10]   τῇ γλώττῃ πλήρει τοιαύτης ὑγρότητος  αἰσθάνεσθαι.   Τὰ δ' εἴδη τῶν χυμῶν,
[2, 6]   δύο μὲν καθ' αὑτά φαμεν  αἰσθάνεσθαι,   τὸ δὲ ἓν κατὰ συμβεβηκός.
[2, 5]   ἤδη, ὥσπερ ἐπιστήμην, καὶ τὸ  αἰσθάνεσθαι.   Τὸ κατ' ἐνέργειαν δὲ ὁμοίως
[2, 2]   δοξαστικῷ ἕτερον, εἴπερ καὶ τὸ  αἰσθάνεσθαι   τοῦ δοξάζειν, ὁμοίως δὲ καὶ
[2, 4]   αἴσθησις ἀλλοίωσίς τις εἶναι δοκεῖ,  αἰσθάνεται   δ' οὐθὲν μὴ μετέχει
[2, 6]   τῷ λευκῷ συμβέβηκε τοῦτο, οὗ  αἰσθάνεται·   διὸ καὶ οὐδὲν πάσχει
[2, 11]   γὰρ ἐπὶ τὸ αἰσθητήριον οὐκ  αἰσθάνεται,   ἐπὶ δὲ τὴν σάρκα ἐπιτιθεμένων
[2, 12]   τί ποτε τὰ φυτὰ οὐκ  αἰσθάνεται,   ἔχοντά τι μόριον ψυχικὸν καὶ
[2, 9]   Ἀλλ' ἀδύνατον, εἴπερ τῆς ὀσμῆς  αἰσθάνεται·   γὰρ τοῦ ὀσφραντοῦ αἴσθησις
[2, 5]   ἀλλὰ δυνάμει μόνον, διὸ οὐκ  αἰσθάνεται,   καθάπερ τὸ καυστὸν οὐ καίεται
[2, 11]   ἁφή· ἁπάντων γὰρ τῶν ἁπτῶν  αἰσθάνεται   κατὰ τὸ αὐτὸ μόριον καὶ
[2, 6]   υἱός· κατὰ συμβεβηκὸς γὰρ τούτου  αἰσθάνεται,   ὅτι τῷ λευκῷ συμβέβηκε τοῦτο,
[2, 9]   γὰρ ἄνθρωπος ὀσμᾶται, καὶ οὐθενὸς  αἰσθάνεται   τῶν ὀσφραντῶν ἄνευ τοῦ λυπηροῦ
[2, 11]   ἐπὶ δὲ τὴν σάρκα ἐπιτιθεμένων  αἰσθάνεται·   ὥστε τὸ μεταξὺ τοῦ ἁπτικοῦ
[2, 8]   τὸ ἀκίνητος εἶναι, ὅπως ἀκριβῶς  αἰσθάνηται   πάσας τὰς διαφορὰς τῆς κινήσεως.
[2, 11]   πρότερον, κἂν εἰ δι' ὑμένος  αἰσθανοίμεθα   τῶν ἁπτῶν ἁπάντων λανθάνοντος ὅτι
[2, 11]   σκληροῦ καὶ μαλακοῦ, οὐκ  αἰσθανόμεθα,   ἀλλὰ τῶν ὑπερβολῶν, ὡς τῆς
[2, 11]   δ' ἐγγύθεν, διὸ λανθάνει· ἐπεὶ  αἰσθανόμεθά   γε πάντων διὰ τοῦ μέσου,
[2, 2]   Ἐπεὶ δὲ ζῶμεν καὶ  αἰσθανόμεθα   διχῶς λέγεται, καθάπερ ἐπιστάμεθα
[2, 2]   δὲ τοῦτο ζῶμεν καὶ  αἰσθανόμεθα   καὶ διανοούμεθα πρώτως- ὥστε λόγος
[2, 11]   τῶν ψοφητικῶν, ὅτι ἐκείνων μὲν  αἰσθανόμεθα   τῷ τὸ μεταξὺ ποιεῖν τι
[2, 11]   καὶ τὸ μαλακὸν δι' ἑτέρων  αἰσθανόμεθα,   ὥσπερ καὶ τὸ ψοφητικὸν καὶ
[2, 12]   γὰρ ἄν τι εἴη τὸ  αἰσθανόμενον,   οὐ μὴν τό γε αἰσθητικῷ
[2, 6]   μὲν μὴ ἐνδέχεται ἑτέρᾳ  αἰσθήσει   αἰσθάνεσθαι, καὶ περὶ μὴ
[2, 11]   προσπεφυκός, δι' οὗ γίνονται αἱ  αἰσθήσεις   πλείους οὖσαι. Δηλοῖ δ' ὅτι
[2, 2]   Παραπλήσιον δὲ καὶ περὶ τὰς  αἰσθήσεις   συμβέβηκεν· τὰ μὲν γὰρ ἔχει
[2, 11]   καὶ δεῖ ὥσπερ τὸ μέλλον  αἰσθήσεσθαι   λευκοῦ καὶ μέλανος μηδέτερον αὐτῶν
[2, 5]   ἀπορίαν διὰ τί καὶ τῶν  αἰσθήσεων   αὐτῶν οὐ γίνεται αἴσθησις, καὶ
[2, 11]   Καθ' ἑκάστην μὲν οὖν τῶν  αἰσθήσεων   εἴρηται τύπῳ. ~(Καθόλου δὲ περὶ
[2, 11]   ὅτι καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων  αἰσθήσεων   εἰσὶν ἐναντιώσεις πλείους, οἷον ἐν
[2, 9]   ἀκοὴ καὶ ἑκάστη τῶν  αἰσθήσεων,   μὲν τοῦ ἀκουστοῦ καὶ
[2, 2]   οὕτως ἁφὴ τῶν ἄλλων  αἰσθήσεων   (θρεπτικὸν δὲ λέγομεν τὸ τοιοῦτον
[2, 3]   μὲν τοῦ ἁπτικοῦ τῶν ἄλλων  αἰσθήσεων   οὐδεμία ὑπάρχει, ἁφὴ δ' ἄνευ
[2, 3]   πάντ' ἔχουσι μίαν γε τῶν  αἰσθήσεων,   τὴν ἁφήν· δ' αἴσθησις
[2, 2]   λέγομεν καὶ οὐ ζῆν μόνον.  Αἰσθήσεως   δὲ πρῶτον ὑπάρχει πᾶσιν ἁφή·
[2, 12]   τύπῳ. ~(Καθόλου δὲ περὶ πάσης  αἰσθήσεως   δεῖ λαβεῖν ὅτι μὲν
[2, 5]   τούτων λέγωμεν κοινῇ περὶ πάσης  αἰσθήσεως.   δ' αἴσθησις ἐν τῷ
[2, 11]   ἀλλὰ τῶν ὑπερβολῶν, ὡς τῆς  αἰσθήσεως   οἷον μεσότητός τινος οὔσης τῆς
[2, 6]   οὐσία πέφυκεν ἑκάστης  αἰσθήσεως.   ~(Οὗ μὲν οὖν ἐστιν
[2, 2]   χωρίζεσθαι τῆς ἁφῆς καὶ πάσης  αἰσθήσεως,   οὕτως ἁφὴ τῶν ἄλλων
[2, 6]   τὸ μὲν ἴδιόν ἐστιν ἑκάστης  αἰσθήσεως,   τὸ δὲ κοινὸν πασῶν. Λέγω
[2, 7]   ἁπτόμενον τοῦ αἰσθητηρίου ποιεῖ τὴν  αἴσθησιν,   ἀλλ' ὑπὸ μὲν ὀσμῆς καὶ
[2, 11]   σημεῖον εἶναι τὸ γίνεσθαι τὴν  αἴσθησιν   ἅμα θιγγανομένων. Καὶ γὰρ νῦν
[2, 10]   χυμός. Οὐθὲν δὲ ποιεῖ χυμοῦ  αἴσθησιν   ἄνευ ὑγρότητος, ἀλλ' ἔχει ἐνεργείᾳ
[2, 2]   ἐν τοῖς διατεμνομένοις· καὶ γὰρ  αἴσθησιν   ἑκάτερον τῶν μερῶν ἔχει καὶ
[2, 8]   μὲν γὰρ ὀξὺ κινεῖ τὴν  αἴσθησιν   ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ ἐπὶ πολύ,
[2, 5]   ἄνευ τῶν ἔξω οὐ ποιοῦσιν  αἴσθησιν,   ἐνόντος πυρὸς καὶ γῆς καὶ
[2, 11]   οἷον ὑμένα ποιήσας, ὁμοίως τὴν  αἴσθησιν   εὐθέως ἁψάμενος ἐνσημανεῖ· καίτοι δῆλον
[2, 9]   οὐκ ἀναπνέουσιν, ἑτέραν ἄν τιν'  αἴσθησιν   ἔχοι παρὰ τὰς λεγομένας. Ἀλλ'
[2, 2]   ζῷα πάντα φαίνεται τὴν ἁπτικὴν  αἴσθησιν   ἔχοντα· δι' ἣν δ' αἰτίαν
[2, 3]   αὕτη. Ἔτι δὲ τῆς τροφῆς  αἴσθησιν   ἔχουσιν· γὰρ ἁφὴ τῆς
[2, 2]   μηδ' ἀλλάττοντα τόπον, ἔχοντα δ'  αἴσθησιν,   ζῷα λέγομεν καὶ οὐ ζῆν
[2, 3]   οὔτ' ἀκοὴν ἔχουσιν οὔτ' ὀσμῆς  αἴσθησιν.   Καὶ τῶν αἰσθητικῶν δὲ τὰ
[2, 2]   τὴν κατὰ τόπον, εἰ δ'  αἴσθησιν,   καὶ φαντασίαν καὶ ὄρεξιν· ὅπου
[2, 7]   ἐν δὲ τῷ σκότει ποιεῖ  αἴσθησιν,   οἷον τὰ πυρώδη φαινόμενα καὶ
[2, 7]   τὰ ἔνυδρα τῶν ζῴων ἔχειν  αἴσθησιν   ὀσμῆς. Ἀλλ' μὲν ἄνθρωπος,
[2, 6]   ἐκεῖνο. ~(Λεκτέον δὲ καθ' ἑκάστην  αἴσθησιν   περὶ τῶν αἰσθητῶν πρῶτον. Λέγεται
[2, 7]   ψοφοῦν τὸ ὄζον, οὐδεμίαν  αἴσθησιν   ποιήσει. Περὶ δὲ ἁφῆς καὶ
[2, 2]   τὸ δὲ ζῷον διὰ τὴν  αἴσθησιν   πρώτως· καὶ γὰρ τὰ μὴ
[2, 9]   χρῶμα. Αἴτιον δ' ὅτι τὴν  αἴσθησιν   ταύτην οὐκ ἔχομεν ἀκριβῆ, ἀλλὰ
[2, 9]   τινα, ταύτην δ' ἔχειν τὴν  αἴσθησιν   τὸν ἄνθρωπον ἀκριβεστάτην· ἐν μὲν
[2, 11]   ἁφὴ μὴ μία ἐστὶν  αἴσθησις   ἀλλὰ πλείους, ἀναγκαῖον καὶ τὰ
[2, 4]   κατὰ ψυχήν· μὲν γὰρ  αἴσθησις   ἀλλοίωσίς τις εἶναι δοκεῖ, αἰσθάνεται
[2, 3]   τὰ ζῶντα πάντα, τούτων δ'  αἴσθησις   ἁφή, τῶν δ' ἄλλων αἰσθητῶν
[2, 11]   θᾶττον ἔτι διικνοῖτ' ἂν  αἴσθησις)   διὸ τὸ τοιοῦτον μόριον τοῦ
[2, 11]   καὶ ὀσμῆς, καὶ μία τις  αἴσθησις   εἶναι ὄψις ἀκοὴ ὄσφρησις. Νῦν
[2, 12]   χαλκός· ὁμοίως δὲ καὶ  αἴσθησις   ἑκάστου ὑπὸ τοῦ ἔχοντος χρῶμα
[2, 5]   περὶ πάσης αἰσθήσεως. δ'  αἴσθησις   ἐν τῷ κινεῖσθαί τε καὶ
[2, 12]   δεῖ λαβεῖν ὅτι μὲν  αἴσθησίς   ἐστι τὸ δεκτικὸν τῶν αἰσθητῶν
[2, 11]   οὖν πάντων ὁμοίως ἐστὶν  αἴσθησις,   ἄλλων ἄλλως, καθάπερ νῦν
[2, 11]   αὐτὴ καὶ μία εἶναι  αἴσθησις   γεῦσις καὶ ἀφή·
[2, 5]   καθ' ἕκαστον κατ' ἐνέργειαν  αἴσθησις,   δ' ἐπιστήμη τῶν καθόλου·
[2, 5]   διχῶς ἂν λέγοιτο καὶ  αἴσθησις,   μὲν ὡς δυνάμει,
[2, 10]   οὐκ ἦν δ' ἂν  αἴσθησις   ἡμῖν διὰ τοῦ μεταξύ, ἀλλὰ
[2, 5]   ἄλλων στοιχείων, ὧν ἐστιν  αἴσθησις   καθ' αὑτὰ τὰ συμβεβηκότα
[2, 5]   τῶν αἰσθήσεων αὐτῶν οὐ γίνεται  αἴσθησις,   καὶ διὰ τί ἄνευ τῶν
[2, 9]   αἰσθάνεται· γὰρ τοῦ ὀσφραντοῦ  αἴσθησις   καὶ δυσώδους καὶ εὐώδους ὄσφρησίς
[2, 2]   καὶ ὄρεξιν· ὅπου μὲν γὰρ  αἴσθησις,   καὶ λύπη τε καὶ ἡδονή,
[2, 2]   ζῆν αὐτό φαμεν, οἷον νοῦς,  αἴσθησις,   κίνησις καὶ στάσις κατὰ
[2, 12]   γε αἰσθητικῷ εἶναι οὐδ'  αἴσθησις   μέγεθός ἐστιν, ἀλλὰ λόγος τις
[2, 11]   τί ἐστιν ἐντός. Πᾶσα γὰρ  αἴσθησις   μιᾶς ἐναντιώσεως εἶναι δοκεῖ, οἷον
[2, 3]   γὰρ ἁφὴ τῆς τροφῆς  αἴσθησις·   ξηροῖς γὰρ καὶ ὑγροῖς καὶ
[2, 11]   ἐκεῖ οὔτ' ἐνταῦθα γένοιτ' ἂν  αἴσθησις,   οἷον εἴ τις σῶμά τι
[2, 1]   τὸ μέρος, οὕτως ὅλη  αἴσθησις   πρὸς τὸ ὅλον σῶμα τὸ
[2, 11]   καλουμένη ἁφὴ ὑπάρχει  αἴσθησις   πρώτῳ, τὸ δυνάμει τοιοῦτόν ἐστι
[2, 3]   αἰσθήσεων, τὴν ἁφήν· δ'  αἴσθησις   ὑπάρχει, τούτῳ ἡδονή τε καὶ
[2, 12]   λόγος- τοῦτο δ' ἦν  αἴσθησις-   ὥσπερ καὶ συμφωνία καὶ
[2, 6]   αἰσθητῶν τὰ ἴδια κυρίως ἐστὶν  αἰσθητά,   καὶ πρὸς οὐσία
[2, 11]   πλείους, ἀναγκαῖον καὶ τὰ ἁπτὰ  αἰσθητὰ   πλείω εἶναι. Ἔχει δ' ἀπορίαν
[2, 11]   Καὶ διὰ τοῦτο κρίνει τὰ  αἰσθητά.   Τὸ γὰρ μέσον κριτικόν· γίνεται
[2, 5]   τὴν αὐτὴν αἰτίαν, ὅτι τὰ  αἰσθητὰ   τῶν καθ' ἕκαστα καὶ τῶν
[2, 6]   γὰρ ἁφῇ κίνησίς τίς ἐστιν  αἰσθητὴ   καὶ ὄψει. Κατὰ συμβεβηκὸς δὲ
[2, 12]   αἰσθητῶν αἱ ὑπερβολαὶ φθείρουσι τὰ  αἰσθητήρια   (ἐὰν γὰρ ἰσχυροτέρα τοῦ
[2, 11]   αἱ κινήσεις, φανερὰ τὰ εἰρημένα  αἰσθητήρια   ἕτερα ὄντα. Ἐπὶ δὲ τῆς
[2, 11]   τὸ μεταξύ, τὸ δὲ πρῶτον  αἰσθητήριον   ἄλλο τί ἐστιν ἐντός. Πᾶσα
[2, 10]   τὸ γευστόν, ἀνάγκη καὶ τὸ  αἰσθητήριον   αὐτοῦ μήτε ὑγρὸν εἶναι ἐντελεχείᾳ
[2, 11]   περὶ τῶν στοιχείων. Τὸ δὲ  αἰσθητήριον   αὐτῶν τὸ ἁπτικόν, καὶ ἐν
[2, 12]   τοιονδί, καὶ κατὰ τὸν λόγον.  Αἰσθητήριον   δὲ πρῶτον ἐν
[2, 9]   τοῦ ὑγροῦ) τὸ δὲ ὀσφραντικὸν  αἰσθητήριον   δυνάμει τοιοῦτον. ~(Τὸ δὲ γευστόν
[2, 11]   οὐκ ἔστιν ἐν τούτῳ τὸ  αἰσθητήριον   (εἰ δὲ καὶ συμφυὲς γένοιτο,
[2, 11]   ἔνδηλον. Πότερον δ' ἐστὶ τὸ  αἰσθητήριον   ἐντός, οὔ, ἀλλ' εὐθέως
[2, 7]   δὲ συνεχοῦς ὄντος κινεῖται τὸ  αἰσθητήριον.   Οὐ γὰρ καλῶς τοῦτο λέγει
[2, 11]   ἄλλων· ἐπιτιθεμένων γὰρ ἐπὶ τὸ  αἰσθητήριον   οὐκ αἰσθάνεται, ἐπὶ δὲ τὴν
[2, 10]   μὴ ὑγρὸν δέ, τὸ γευστικὸν  αἰσθητήριον.   Σημεῖον δὲ τὸ μήτε κατάξηρον
[2, 11]   μία, καὶ τί τὸ  αἰσθητήριον   τὸ τοῦ ἁπτικοῦ, πότερον
[2, 7]   ἐπ' αὐτό τις ἐπιθῇ τὸ  αἰσθητήριον   τὸ ψοφοῦν τὸ ὄζον,
[2, 9]   οὕτως οὖν καὶ τὸ ὀσφραντικὸν  αἰσθητήριον   τοῖς μὲν ἀκαλυφὲς εἶναι, ὥσπερ
[2, 9]   γένει τῶν ἀνθρώπων παρὰ τὸ  αἰσθητήριον   τοῦτο εἶναι εὐφυεῖς καὶ ἀφυεῖς,
[2, 9]   δὲ τοῖς ἀνθρώποις διαφέρειν τὸ  αἰσθητήριον   τοῦτο πρὸς τὸ τῶν ἄλλων
[2, 11]   ἔχουσιν, οὕτως ἔχειν πρὸς τὸ  αἰσθητήριον   ὥσπερ ἐκείνων ἕκαστον. Αὐτοῦ δὲ
[2, 11]   ἐκείνων ἕκαστον. Αὐτοῦ δὲ τοῦ  αἰσθητηρίου   ἁπτομένου οὔτ' ἐκεῖ οὔτ' ἐνταῦθα
[2, 9]   ὡς οὐκ ὄντος ἀκριβοῦς τοῦ  αἰσθητηρίου.   Εὔλογον δ' οὕτω καὶ τὰ
[2, 12]   (ἐὰν γὰρ ἰσχυροτέρα τοῦ  αἰσθητηρίου   κίνησις, λύεται λόγος-
[2, 7]   οὐθὲν γὰρ αὐτῶν ἁπτόμενον τοῦ  αἰσθητηρίου   ποιεῖ τὴν αἴσθησιν, ἀλλ' ὑπὸ
[2, 9]   μὲν ἐπ' αὐτῷ τιθέμενον τῷ  αἰσθητηρίῳ   ἀναίσθητον εἶναι κοινὸν πάντων, ἀλλὰ
[2, 7]   κινεῖται, ὑπὸ δὲ τούτου τῶν  αἰσθητηρίων   ἑκάτερον· ὅταν δ' ἐπ' αὐτό
[2, 5]   ὡς κυρίοις ὀνόμασιν. Τὸ δ'  αἰσθητικὸν   δυνάμει ἐστὶν οἷον τὸ αἰσθητὸν
[2, 3]   δὲ τοῦτό τε καὶ τὸ  αἰσθητικόν.   Εἰ δὲ τὸ αἰσθητικόν, καὶ
[2, 12]   τῶν δυνατῶν, ἀλλ' ἢ>  αἰσθητικὸν   ἕκαστον. Ἅμα δὲ δῆλον καὶ
[2, 5]   ἡλικίᾳ ὄντα, οὕτως ἔχει (τὸ  αἰσθητικόν.   Ἐπεὶ δ' ἀνώνυμος αὐτῶν
[2, 4]   τί τὸ νοητικὸν τὸ  αἰσθητικὸν   τὸ θρεπτικόν, πρότερον ἔτι
[2, 1]   πρὸς τὸ ὅλον σῶμα τὸ  αἰσθητικόν,   τοιοῦτον. Ἔστι δὲ οὐ
[2, 3]   τὸ αἰσθητικόν. Εἰ δὲ τὸ  αἰσθητικόν,   καὶ τὸ ὀρεκτικόν· ὄρεξις μὲν
[2, 3]   μόνη. Δυνάμεις δ' εἴπομεν θρεπτικόν,  αἰσθητικόν,   ὀρεκτικόν, κινητικὸν κατὰ τόπον, διανοητικόν.
[2, 5]   τούτοις. Δῆλον οὖν ὅτι τὸ  αἰσθητικὸν   οὐκ ἔστιν ἐνεργείᾳ, ἀλλὰ δυνάμει
[2, 3]   μὲν γὰρ τοῦ θρεπτικοῦ τὸ  αἰσθητικὸν   οὐκ ἔστιν· τοῦ δ' αἰσθητικοῦ
[2, 11]   ὅτι ἐντὸς τὸ τοῦ ἁπτοῦ  αἰσθητικόν.   Οὕτω γὰρ ἂν συμβαίνοι ὅπερ
[2, 7]   ἐστιν. Πάσχοντος γάρ τι τοῦ  αἰσθητικοῦ   γίνεται τὸ ὁρᾶν· ὑπ' αὐτοῦ
[2, 5]   καὶ τὴν φύσιν. Οῦ δ'  αἰσθητικοῦ   μὲν πρώτη μεταβολὴ γίνεται
[2, 3]   αἰσθητικὸν οὐκ ἔστιν· τοῦ δ'  αἰσθητικοῦ   χωρίζεται τὸ θρεπτικὸν ἐν τοῖς
[2, 2]   δὲ λόγῳ ὅτι ἕτερα, φανερόν·  αἰσθητικῷ   γὰρ εἶναι καὶ δοξαστικῷ ἕτερον,
[2, 3]   ἐν τετραγώνῳ μὲν τρίγωνον, ἐν  αἰσθητικῷ   δὲ τὸ θρεπτι- κόν. Ὥστε
[2, 2]   ἀρχὴ καὶ τούτοις ὥρισται, θρεπτικῷ,  αἰσθητικῷ,   διανοητικῷ, κινήσει. Πότερον δὲ τούτων
[2, 12]   αἰσθανόμενον, οὐ μὴν τό γε  αἰσθητικῷ   εἶναι οὐδ' αἴσθησις μέγεθός
[2, 3]   οὔτ' ὀσμῆς αἴσθησιν. Καὶ τῶν  αἰσθητικῶν   δὲ τὰ μὲν ἔχει τὸ
[2, 11]   τινος οὔσης τῆς ἐν τοῖς  αἰσθητοῖς   ἐναντιώσεως. Καὶ διὰ τοῦτο κρίνει
[2, 10]   τοῦτ' αἴτιον τοῦ μὴ εἶναι  αἰσθητὸν   διὰ τοῦ μεταξὺ ἀλλοτρίου ὄντος
[2, 5]   αἰσθητικὸν δυνάμει ἐστὶν οἷον τὸ  αἰσθητὸν   ἤδη ἐντελεχείᾳ, καθάπερ εἴρηται. Πάσχει
[2, 6]   ὄψει. Κατὰ συμβεβηκὸς δὲ λέγεται  αἰσθητόν,   οἷον εἰ τὸ λευκὸν εἴη
[2, 5]   αὐτῷ· ἀναγκαῖον γὰρ ὑπάρχειν τὸ  αἰσθητόν.   Ὁμοίως δὲ τοῦτο ἔχει κἀν
[2, 5]   ἐνεργείᾳ. Ὁμοίως δὲ καὶ τὸ  αἰσθητόν,   τό τε δυνάμει ὂν καὶ
[2, 6]   αἰσθητῶν πρῶτον. Λέγεται δὲ τὸ  αἰσθητὸν   τριχῶς, ὧν δύο μὲν καθ'
[2, 12]   δ' ἀὴρ παθὼν ταχέως  αἰσθητὸς   γίνεται;
[2, 4]   αἰτίαν, οἷον περὶ τροφῆς καὶ  αἰσθητοῦ   καὶ νοητοῦ. Ὥστε πρῶτον περὶ
[2, 6]   πάσχει τοιοῦτον ὑπὸ τοῦ  αἰσθητοῦ.   Τῶν δὲ καθ' αὑτὰ αἰσθητῶν
[2, 12]   καὶ διὰ τί ποτε τῶν  αἰσθητῶν   αἱ ὑπερβολαὶ φθείρουσι τὰ αἰσθητήρια
[2, 5]   δὲ καὶ τὰ λοιπὰ τῶν  αἰσθητῶν.   Αἴτιον δ' ὅτι τῶν καθ'
[2, 12]   οἵαν τὰ εἴδη δέχεσθαι τῶν  αἰσθητῶν,   ἀλλὰ πάσχειν μετὰ τῆς ὕλης.
[2, 12]   αἴσθησίς ἐστι τὸ δεκτικὸν τῶν  αἰσθητῶν   εἰδῶν ἄνευ τῆς ὕλης, οἷον
[2, 5]   κἀν ταῖς ἐπιστήμαις ταῖς τῶν  αἰσθητῶν,   καὶ διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν,
[2, 3]   αἴσθησις ἁφή, τῶν δ' ἄλλων  αἰσθητῶν   κατὰ συμβεβηκός. Οὐθὲν γὰρ εἰς
[2, 6]   καθ' ἑκάστην αἴσθησιν περὶ τῶν  αἰσθητῶν   πρῶτον. Λέγεται δὲ τὸ αἰσθητὸν
[2, 6]   αἰσθητοῦ. Τῶν δὲ καθ' αὑτὰ  αἰσθητῶν   τὰ ἴδια κυρίως ἐστὶν αἰσθητά,
[2, 7]   τὸ λανθάνειν μέγα λίαν τὸ  αἴτημα.   (Ἔστι δὲ χρώματος μὲν δεκτικὸν
[2, 4]   τοῖς ζῶσι τὸ εἶναί ἐστιν,  αἰτία   δὲ καὶ ἀρχὴ τούτου
[2, 4]   ψυχὴ τοῦ ζῶντος σώματος  αἰτία   καὶ ἀρχή. Ταῦτα δὲ πολλαχῶς
[2, 4]   κατὰ τοὺς διωρισμένους τρόπους τρεῖς  αἰτία·   καὶ γὰρ ὅθεν κίνησις
[2, 7]   ὀσμᾶσθαι μὴ ἀναπνέοντα. δ'  αἰτία   καὶ περὶ τούτων ὕστερον λεχθήσεται.
[2, 4]   τῶν ἐμψύχων σωμάτων ψυχὴ  αἰτία.   Ὅτι μὲν οὖν ὡς οὐσία,
[2, 4]   τοῦ πυρὸς φύσις ἁπλῶς  αἰτία   τῆς τροφῆς καὶ τῆς αὐξήσεως
[2, 4]   καὶ οὗ ἕνεκεν ψυχὴ  αἰτία·   ὥσπερ γὰρ νοῦς ἕνεκά
[2, 2]   αἴσθησιν ἔχοντα· δι' ἣν δ'  αἰτίαν   ἑκάτερον τούτων συμβέβηκεν, ὕστερον ἐροῦμεν.
[2, 2]   ὅρων λέγουσιν, ἀλλὰ καὶ τὴν  αἰτίαν   ἐνυπάρχειν καὶ ἐμφαίνεσθαι. Νῦν δ'
[2, 8]   ἀναπνέουσιν. Δι' ἣν μὲν οὖν  αἰτίαν,   ἕτερός ἐστι λόγος. ~(Περὶ δὲ
[2, 4]   δέοι διορίσαι διὰ τὴν αὐτὴν  αἰτίαν,   οἷον περὶ τροφῆς καὶ αἰσθητοῦ
[2, 5]   αἰσθητῶν, καὶ διὰ τὴν αὐτὴν  αἰτίαν,   ὅτι τὰ αἰσθητὰ τῶν καθ'
[2, 7]   χρῶμα. Δι' ἣν μὲν οὖν  αἰτίαν   ταῦτα ὁρᾶται, ἄλλος λόγος· νῦν
[2, 7]   ὀφθήσεται. Δι' ἣν μὲν οὖν  αἰτίαν   τὸ χρῶμα ἀναγκαῖον ἐν φωτὶ
[2, 3]   θηρίου. Διὰ τίνα δ'  αἰτίαν   τῷ ἐφεξῆς οὕτως ἔχουσι, σκεπτέον.
[2, 2]   τῶν ζῴων) διὰ τίνα δ'  αἰτίαν,   ὕστερον ἐπισκεπτέον. Παραπλήσιον δὲ καὶ
[2, 7]   φαίνεται δέ· δι' ἣν δ'  αἰτίαν,   ὕστερον ἔσται δῆλον. Τὸ δὲ
[2, 4]   ἐστιν, οὐ μὴν ἁπλῶς γε  αἴτιον,   ἀλλὰ μᾶλλον ψυχή·
[2, 12]   (καὶ γὰρ ψύχεται καὶ θερμαίνεται)  αἴτιον   γὰρ τὸ μὴ ἔχειν μεσότητα,
[2, 9]   ψόφος τὸ χρῶμα.  Αἴτιον   δ' ὅτι τὴν αἴσθησιν ταύτην
[2, 5]   καὶ τὰ λοιπὰ τῶν αἰσθητῶν.  Αἴτιον   δ' ὅτι τῶν καθ' ἕκαστον
[2, 8]   ὡς ἀναγκαῖον ὄν> (τὸ δ'  αἴτιον   ἐν ἑτέροις εἰρήσεται) καὶ πρὸς
[2, 2]   εὕρεσις τοῦ πράγματος λέγει τὸ  αἴτιον.   Λέγομεν οὖν, ἀρχὴν λαβόντες τῆς
[2, 4]   ἔστιν ψυχή, καὶ τὸ  αἴτιον   τοῦ αὐξάνεσθαι καὶ τρέφεσθαι. Δοκεῖ
[2, 7]   ὅτι ἐν ἑαυτῷ ἔχει τὸ  αἴτιον   τοῦ εἶναι ὁρατόν. Πᾶν δὲ
[2, 4]   ὡς οὐσία, δῆλον· τὸ γὰρ  αἴτιον   τοῦ εἶναι πᾶσιν οὐσία,
[2, 10]   ἐστιν ἁπτόν τι· καὶ τοῦτ'  αἴτιον   τοῦ μὴ εἶναι αἰσθητὸν διὰ
[2, 9]   τὸ ὀσφραντικὸν αἰσθητήριον τοῖς μὲν  ἀκαλυφὲς   εἶναι, ὥσπερ τὸ ὄμμα, τοῖς
[2, 8]   τοῖς ὠσὶν ἐγκατῳκοδόμηται πρὸς τὸ  ἀκίνητος   εἶναι, ὅπως ἀκριβῶς αἰσθάνηται πάσας
[2, 8]   ἑνὸς ἀέρος συνεχείᾳ μέχρις ἀκοῆς.  Ἀκοῇ   δὲ συμφυὴς ἔστιν> ἀήρ· διὰ
[2, 9]   ἄλλων. Ἔστι δ' ὥςπερ  ἀκοὴ   καὶ ἑκάστη τῶν αἰσθήσεων,
[2, 11]   ὄψις λευκοῦ καὶ μέλανος, καὶ  ἀκοὴ   ὀξέος καὶ βαρέος, καὶ γεῦσις
[2, 11]   μία τις αἴσθησις εἶναι ὄψις  ἀκοὴ   ὄσφρησις. Νῦν δὲ διὰ τὸ
[2, 11]   τὸ ἓν τὸ ὑποκείμενον, ὥσπερ  ἀκοῇ   ψόφος, οὕτω τῇ ἁφῇ, οὐκ
[2, 6]   ἀπατηθῆναι, οἷον ὄψις χρώματος καὶ  ἀκοὴ   ψόφου καὶ γεῦσις χυμοῦ,
[2, 10]   σκότους) ὁμοίως δὲ καὶ  ἀκοὴ   ψόφου τε καὶ σιγῆς, ὧν
[2, 3]   τῶν ζῴων οὔτ' ὄψιν οὔτ'  ἀκοὴν   ἔχουσιν οὔτ' ὀσμῆς αἴσθησιν. Καὶ
[2, 11]   πρὸς τὴν ὄψιν καὶ τὴν  ἀκοὴν   καὶ τὴν ὄσφρησιν ἔχουσιν, οὕτως
[2, 8]   κινητικὸν ἑνὸς ἀέρος συνεχείᾳ μέχρις  ἀκοῆς.   Ἀκοῇ δὲ συμφυὴς ἔστιν> ἀήρ·
[2, 8]   δὲ πρῶτον περὶ ψόφου καὶ  ἀκοῆς   διορίσωμεν. Ἔστι δὲ διττὸς
[2, 8]   ἐστὶν αὐτοῦ μεταξὺ καὶ τῆς  ἀκοῆς   ἐμποιῆσαι ψόφον ἐνεργείᾳ) γίνεται δ'
[2, 8]   Ὅταν δὲ τοῦτο συμβῇ, οὐκ  ἀκούει·   οὐδ' ἂν μῆνιγξ κάμῃ,
[2, 8]   Διόπερ οὐ πάντῃ τὸ ζῷον  ἀκούει,   οὐδὲ πάντῃ διέρχεται ἀήρ·
[2, 8]   κενὸν ὀρθῶς λέγεται κύριον τοῦ  ἀκούειν.   Δοκεῖ γὰρ εἶναι κενὸν
[2, 8]   κάμῃ} Ἀλλ' οὐ σημεῖον τοῦ  ἀκούειν   μὴ τὸ ἠχεῖν τὸ
[2, 5]   γὰρ δυνάμει ἀκοῦον καὶ ὁρῶν  ἀκούειν   καὶ ὁρᾶν λέγομεν, κἂν τύχῃ
[2, 8]   οὗτος δ' ἐστὶν ποιῶν  ἀκούειν,   ὅταν κινηθῇ συνεχὴς καὶ εἷς.
[2, 8]   ἴδιος. Καὶ διὰ τοῦτό φασιν  ἀκούειν   τῷ κενῷ καὶ ἠχοῦντι, ὅτι
[2, 8]   ἀδυνατοῦντος ἐξελθεῖν τοῦ κινηθέντος. Ἔτι  ἀκούεται   ἐν ἀέρι, κἀν ὕδατι, ἀλλ'
[2, 8]   ταῦτα δὲ καὶ ἐν ὕδατι  ἀκούομεν,   ὅτι οὐκ εἰσέρχεται πρὸς αὐτὸν
[2, 8]   τῷ κενῷ καὶ ἠχοῦντι, ὅτι  ἀκούομεν   τῷ ἔχοντι ὡρισμένον τὸν ἀέρα.
[2, 5]   διχῶς (τό τε γὰρ δυνάμει  ἀκοῦον   καὶ ὁρῶν ἀκούειν καὶ ὁρᾶν
[2, 10]   μὲν ἀκουστὸν τὸ δ' οὐκ  ἀκουστόν,   καὶ μεγάλου ψόφου καθάπερ
[2, 5]   ἔξωθεν, τὸ ὁρατὸν καὶ τὸ  ἀκουστόν,   ὁμοίως δὲ καὶ τὰ λοιπὰ
[2, 10]   καὶ σιγῆς, ὧν τὸ μὲν  ἀκουστὸν   τὸ δ' οὐκ ἀκουστόν, καὶ
[2, 9]   τῶν αἰσθήσεων, μὲν τοῦ  ἀκουστοῦ   καὶ ἀνηκούστου, δὲ τοῦ
[2, 9]   ἔχειν τὴν αἴσθησιν τὸν ἄνθρωπον  ἀκριβεστάτην·   ἐν μὲν γὰρ ταῖς ἄλλαις
[2, 9]   χυμῶν τοῖς τῆς ὀσμῆς, ἀλλ'  ἀκριβεστέραν   ἔχομεν τὴν γεῦσιν διὰ τὸ
[2, 9]   τὴν αἴσθησιν ταύτην οὐκ ἔχομεν  ἀκριβῆ,   ἀλλὰ χείρω πολλῶν ζῴων· φαύλως
[2, 9]   ἁφὴν πολλῷ τῶν ἄλλων διαφερόντως  ἀκριβοῖ·   διὸ καὶ φρονιμώτατόν ἐστι τῶν
[2, 9]   τοῦ ἡδέος, ὡς οὐκ ὄντος  ἀκριβοῦς   τοῦ αἰσθητηρίου. Εὔλογον δ' οὕτω
[2, 8]   πρὸς τὸ ἀκίνητος εἶναι, ὅπως  ἀκριβῶς   αἰσθάνηται πάσας τὰς διαφορὰς τῆς
[2, 7]   κενοῦ δὲ γενομένου οὐχ ὅτι  ἀκριβῶς,   ἀλλ' ὅλως οὐθὲν ὀφθήσεται. Δι'
[2, 7]   κενὸν τὸ μεταξύ, ὁρᾶσθαι ἂν  ἀκριβῶς   καὶ εἰ μύρμηξ ἐν τῷ
[2, 11]   πρὸς ἑκάτερον αὐτῶν θάτερον τῶν  ἄκρων·   καὶ δεῖ ὥσπερ τὸ μέλλον
[2, 11]   τῷ ὕδατι, μὴ ξηρῶν τῶν  ἄκρων   ὄντων, ἀναγκαῖον ὕδωρ ἔχειν μεταξύ,
[2, 11]   τὰ ἔσχατα, εἰ δὲ τοῦτ'  ἀληθές,   ἀδύνατον ἅψασθαι ἄλλο ἄλλου ἐν
[2, 9]   αἴσθησιν ἔχοι παρὰ τὰς λεγομένας.  Ἀλλ'   ἀδύνατον, εἴπερ τῆς ὀσμῆς αἰσθάνεται·
[2, 9]   τῶν χυμῶν τοῖς τῆς ὀσμῆς,  ἀλλ'   ἀκριβεστέραν ἔχομεν τὴν γεῦσιν διὰ
[2, 11]   γὰρ ἀσπὶς πληγεῖσα ἐπάταξεν,  ἀλλ'   ἅμ' ἄμφω συνέβη πληγῆναι. Ὅλως
[2, 11]   ἁπτῶν οὐχ ὑπὸ τοῦ μεταξὺ  ἀλλ'   ἅμα τῷ μεταξύ, ὥσπερ
[2, 11]   ἄνευ σώματος, οὐδὲ τὸ διερόν,  ἀλλ'   ἀναγκαῖον ὕδωρ εἶναι ἔχειν
[2, 2]   τὸ σῶμά ἐστιν ἐντελέχεια ψυχῆς,  ἀλλ'   αὕτη σώματός τινος. Καὶ διὰ
[2, 6]   ἁφὴ πλείους {μὲν} ἔχει διαφοράς,  ἀλλ'   ἑκάστη γε κρίνει περὶ τούτων,
[2, 9]   ἀναπνέων μέν, μὴ ἀναπνέων δὲ  ἀλλ'   ἐκπνέων κατέχων τὸ πνεῦμα
[2, 12]   ὀσμὴ οὐδὲν ποιεῖ τὰ σώματα,  ἀλλ'   ἐν οἷς ἐστίν, οἷον ἀὴρ
[2, 1]   μερῶν ἐστὶν αὐτῶν. Οὐ μὴν  ἀλλ'   ἔνιά γε οὐθὲν κωλύει, διὰ
[2, 2]   θεωρητικῆς δυνάμεως οὐδέν πω φανερόν,  ἀλλ'   ἔοικε ψυχῆς γένος ἕτερον εἶναι,
[2, 8]   ψόφος οὐ τῷ τυχόντι μορίῳ.  Ἀλλ'   ἐπεὶ πᾶν ψοφεῖ τύπτοντός τινος
[2, 11]   γε πάντων διὰ τοῦ μέσου,  ἀλλ'   ἐπὶ τούτων λανθάνει. Καίτοι καθάπερ
[2, 5]   νοοῦν καὶ φρονοῦν οὐ διδασκαλίαν  ἀλλ'   ἑτέραν ἐπωνυμίαν ἔχειν δίκαιον· τὸ
[2, 11]   τὸ αἰσθητήριον ἐντός, οὔ,  ἀλλ'   εὐθέως σάρξ, οὐδὲν δοκεῖ
[2, 9]   δὲ σκληρόφθαλμα οὐδὲν ἔχει τοιοῦτον,  ἀλλ'   εὐθέως ὁρᾷ τὰ γινόμενα ἐν
[2, 10]   ποιεῖ χυμοῦ αἴσθησιν ἄνευ ὑγρότητος,  ἀλλ'   ἔχει ἐνεργείᾳ δυνάμει ὑγρότητα,
[2, 12]   τῶν ἄλλων) οὐδὲ τῶν δυνατῶν,  ἀλλ'   ἢ> αἰσθητικὸν ἕκαστον. Ἅμα
[2, 1]   οὐκ ἂν ἔτι πέλεκυς ἦν,  ἀλλ'   ὁμωνύμως, νῦν δ' ἔστι
[2, 4]   ἔχει διαφοράν. Εἰ δ' ἄμφω,  ἀλλ'   μὲν ἄπεπτος δὲ
[2, 12]   οὐχ ἕκαστον ἐκείνων λέγεται,  ἀλλ'   τοιονδί, καὶ κατὰ τὸν
[2, 8]   ἀκούεται ἐν ἀέρι, κἀν ὕδατι,  ἀλλ'   ἧττον, οὐκ ἔστι δὲ ψόφου
[2, 7]   τῶν ζῴων ἔχειν αἴσθησιν ὀσμῆς.  Ἀλλ'   μὲν ἄνθρωπος, καὶ τῶν
[2, 5]   ὄντες, ἐνεργείᾳ γίνονται ἐπιστήμονες,  (ἀλλ'   μὲν διὰ μαθήσεως ἀλλοιωθεὶς
[2, 5]   τὸν αὐτὸν τρόπον δυνατός ἐστιν,  ἀλλ'   μὲν ὅτι τὸ γένος
[2, 8]   κινεῖται ἐν τοῖς ὠσίν,  ἀλλ'   ψόφος ἀλλότριος καὶ οὐκ
[2, 8]   κίνησίς τίς ἐστιν ψόφος)  ἀλλ'   οἱ λεγόμενοι φωνεῖν, οἷον οἱ>
[2, 4]   ἧττον, καὶ διαμένει οὐκ αὐτὸ  ἀλλ'   οἷον αὐτό, ἀριθμῷ μὲν οὐχ
[2, 4]   γενέσεως ποιητικόν, οὐ τοῦ τρεφομένου,  ἀλλ'   οἷον τὸ τρεφόμενον· ἤδη γὰρ
[2, 7]   δὲ γενομένου οὐχ ὅτι ἀκριβῶς,  ἀλλ'   ὅλως οὐθὲν ὀφθήσεται. Δι' ἣν
[2, 2]   μὲν αὔξεται, κάτω δ' οὔ,  ἀλλ'   ὁμοίως ἐπ' ἄμφω καὶ πάντῃ,
[2, 4]   ἐναντίῳ, οὐ πᾶν δὲ παντί,  ἀλλ'   ὅσα τῶν ἐναντίων μὴ μόνον
[2, 7]   οὐχ ὅταν ἐντελεχείᾳ διαφανές,  ἀλλ'   ὅταν δυνάμει· γὰρ αὐτὴ
[2, 7]   αὑτὸ δὲ οὐ τῷ λόγῳ,  ἀλλ'   ὅτι ἐν ἑαυτῷ ἔχει τὸ
[2, 7]   ὕδωρ οὐδ' ἀὴρ διαφανές,  ἀλλ'   ὅτι ἔστι τις φύσις ἐνυπάρχουσα
[2, 4]   γίνεται γὰρ πολλὰ ἐξ ἀλλήλων,  ἀλλ'   οὐ πάντα ποσά, οἷον ὑγιὲς
[2, 4]   καὶ αὐξήσεως· ταῦτα δὲ ψυχῆς,  ἀλλ'   οὐ πυρός, καὶ λόγου μᾶλλον
[2, 8]   Ἔοικε δ' ἀεὶ γίνεσθαι ἠχώ,  ἀλλ'   οὐ σαφής, ἐπεὶ συμβαίνει γε
[2, 8]   τῇ κόρῃ δέρμα {ὅταν κάμῃ}  Ἀλλ'   οὐ σημεῖον τοῦ ἀκούειν
[2, 4]   τροφὴ ὑπὸ τοῦ τρεφομένου,  ἀλλ'   οὐ τοῦτο ὑπὸ τῆς τροφῆς,
[2, 8]   πρὸς αὐτὸν τὸν συμφυῆ ἀέρα·  ἀλλ'   οὐδ' εἰς τὸ οὖς, διὰ
[2, 7]   ἰχθύων καὶ λεπίδες καὶ ὀφθαλμοί·  ἀλλ'   οὐδενὸς ὁρᾶται τούτων τὸ οἰκεῖον
[2, 9]   τοιούτων. Ὀσφραίνεσθαι μὲν οὖν ἀναγκαῖον,  ἀλλ'   οὐκ ἀναπνέοντα. Ἔοικε δὲ τοῖς
[2, 12]   χυμὸν ψόφον πάσχει,  ἀλλ'   οὐχ ἕκαστον ἐκείνων λέγεται,
[2, 12]   χρυσοῦν τὸ χαλκοῦν σημεῖον,  ἀλλ'   οὐχ χρυσὸς χαλκός·
[2, 7]   Τοιοῦτον δὲ τὸ διαφανὲς μέν,  ἀλλ'   οὐχ ὅταν ἐντελεχείᾳ διαφανές,
[2, 8]   ἀλλὰ σκότος ἔξω τοῦ ἡλιουμένου)  ἀλλ'   οὐχ οὕτως ἀνακλᾶται ὥσπερ ἀφ'
[2, 2]   τις ἂν εἴη καὶ εἶδος,  ἀλλ'   οὐχ ὕλη καὶ τὸ ὑποκείμενον.
[2, 4]   τέκτων ὑπὸ τῆς ὕλης,  ἀλλ'   ὑπ' ἐκεί- νου αὕτη·
[2, 7]   τοῦ αἰσθητηρίου ποιεῖ τὴν αἴσθησιν,  ἀλλ'   ὑπὸ μὲν ὀσμῆς καὶ ψόφου
[2, 4]   καὶ κάτω καὶ τῷ παντί,  ἀλλ'   ὡς κεφαλὴ τῶν ζῴων,
[2, 9]   ὀξεῖα καὶ λιπαρά ἐστιν ὀσμή.  Ἀλλ'   ὥσπερ εἴπομεν, διὰ τὸ μὴ
[2, 1]   δὲ σῶμα τὸ δυνάμει ὄν·  ἀλλ'   ὥσπερ ὀφθαλμὸς κόρη καὶ
[2, 8]   ὀξύ, τὸ δὲ βαρὺ βραδύ,  ἀλλὰ   γίνεται τοῦ μὲν διὰ τὸ
[2, 8]   ψοφεῖν καὶ ὡς οἱ βήττοντες-  ἀλλὰ   δεῖ ἔμψυχόν τε εἶναι τὸ
[2, 8]   ἀὴρ οὐδὲ τὸ ὕδωρ,  ἀλλὰ   δεῖ στερεῶν πληγὴν γενέσθαι πρὸς
[2, 8]   οἷον ἐὰν πατάξῃ βελόνη βελόνην,  ἀλλὰ   δεῖ τὸ τυπτόμενον ὁμαλὸν εἶναι,
[2, 7]   δὲ ὁρατὸν ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν,  ἀλλὰ   δι' ἀλλότριον χρῶμα. Τοιοῦτον δέ
[2, 8]   ὅταν κινηθῇ συνεχὴς καὶ εἷς.  Ἀλλὰ   διὰ τὸ ψαθυρὸς εἶναι οὐ
[2, 11]   καὶ οὐδὲν εἶναι διὰ μέσου.  Ἀλλὰ   διαφέρει τὸ ἁπτὸν τῶν ὁρατῶν
[2, 5]   τὸ αἰσθητικὸν οὐκ ἔστιν ἐνεργείᾳ,  ἀλλὰ   δυνάμει μόνον, διὸ οὐκ αἰσθάνεται,
[2, 8]   τῶν γὰρ ἀψύχων οὐθὲν φωνεῖ,  ἀλλὰ   καθ' ὁμοιότητα λέγεται φωνεῖν, οἷον
[2, 4]   μόνον γένεσιν ἐξ ἀλλήλων ἔχουσιν  ἀλλὰ   καὶ αὔξησιν· γίνεται γὰρ πολλὰ
[2, 11]   οὐ μόνον ὀξύτης καὶ βαρύτης,  ἀλλὰ   καὶ μέγεθος καὶ μικρότης, καὶ
[2, 2]   οἱ πλεῖστοι τῶν ὅρων λέγουσιν,  ἀλλὰ   καὶ τὴν αἰτίαν ἐνυπάρχειν καὶ
[2, 11]   ἄποθεν. Τὸ δ' οὐκ ἔστιν,  ἀλλὰ   καὶ τὸ σκληρὸν καὶ τὸ
[2, 8]   δύνασθαι φωνεῖν ἀναπνέοντα μηδ' ἐκπνέοντα,  ἀλλὰ   κατέχοντα· κινεῖ γὰρ τούτῳ
[2, 6]   γὰρ τοιαῦτα οὐδεμιᾶς ἐστὶν ἴδια,  ἀλλὰ   κοινὰ πάσαις· καὶ γὰρ ἁφῇ
[2, 12]   οὐδ' αἴσθησις μέγεθός ἐστιν,  ἀλλὰ   λόγος τις καὶ δύναμις ἐκείνου.
[2, 4]   οὐ μὴν ἁπλῶς γε αἴτιον,  ἀλλὰ   μᾶλλον ψυχή· μὲν
[2, 4]   τε οὗ καὶ τὸ ᾧ.  Ἀλλὰ   μὴν καὶ ὅθεν πρῶτον
[2, 7]   δὲ ὁρατὰ ἐν φωτί ἐστιν,  ἀλλὰ   μόνον ἑκάστου τὸ οἰκεῖον χρῶμα·
[2, 7]   διόπερ οὐχ ὁρατὸν ἄνευ φωτός,  ἀλλὰ   πᾶν τὸ ἑκάστου χρῶμα ἐν
[2, 1]   καὶ τὰ τῶν φυτῶν μέρη,  ἀλλὰ   παντελῶς ἁπλᾶ, οἷον τὸ φύλλον
[2, 12]   τὰ εἴδη δέχεσθαι τῶν αἰσθητῶν,  ἀλλὰ   πάσχειν μετὰ τῆς ὕλης. Ἀπορήσειε
[2, 5]   καθ' ἕκαστα καὶ τῶν ἔξωθεν  ἀλλὰ   περὶ μὲν τούτων διασαφῆσαι καιρὸς
[2, 11]   ἁφὴ μὴ μία ἐστὶν αἴσθησις  ἀλλὰ   πλείους, ἀναγκαῖον καὶ τὰ ἁπτὰ
[2, 7]   ἂν σῶμά τι καὶ οὕτως)  ἀλλὰ   πυρὸς τοιούτου τινὸς παρουσία
[2, 8]   γὰρ ἂν ἐγίνετο πάντῃ φῶς,  ἀλλὰ   σκότος ἔξω τοῦ ἡλιουμένου) ἀλλ'
[2, 4]   γεννᾷ δ' οὐθὲν αὐτὸ ἑαυτό,  ἀλλὰ   σώζει. Ὥσθ' μὲν τοιαύτη
[2, 12]   μετὰ βροντῆς διίστησι τὸ ξύλον.  Ἀλλὰ   τὰ ἁπτὰ καὶ οἱ χυμοὶ
[2, 9]   δὲ πικρός, οὕτω καὶ ὀσμαί,  ἀλλὰ   τὰ μὲν ἔχουσι τὴν ἀνάλογον
[2, 11]   τὸ ὁρατὸν καὶ τὸ ὀσφραντόν·  ἀλλὰ   τὰ μὲν πόρρωθεν, τὰ δ'
[2, 11]   περὶ χρῶμα διαφοραὶ τοιαῦται ἕτεραι.  Ἀλλὰ   τί τὸ ἓν τὸ ὑποκείμενον,
[2, 6]   ὅτι χρῶμα οὐδ' ὅτι ψόφος,  ἀλλὰ   τί τὸ κεχρωσμένον ποῦ,
[2, 9]   αἰσθητηρίῳ ἀναίσθητον εἶναι κοινὸν πάντων,  ἀλλὰ   τὸ ἄνευ τοῦ ἀναπνεῖν μὴ
[2, 1]   τὸ δυνάμει ὂν ὥστε ζῆν,  ἀλλὰ   τὸ ἔχον· τὸ δὲ σπέρμα
[2, 4]   αὐτὸν τρόπον ἀλλήλοις εἶναι τροφή,  ἀλλὰ   τὸ μὲν ὕδωρ τῷ πυρὶ
[2, 5]   δ' ἁπλοῦν οὐδὲ τὸ πάσχειν,  ἀλλὰ   τὸ μὲν φθορά τις ὑπὸ
[2, 7]   αὐτὴν τὴν ὄψιν, οὐκ ὄψεται·  ἀλλὰ   τὸ μὲν χρῶμα κινεῖ τὸ
[2, 3]   ἐκείνων ἕκαστον, οὐ πᾶσι λογισμός,  ἀλλὰ   τοῖς μὲν οὐδὲ φαντασία, τὰ
[2, 10]   ἄποτον (γεῦσις γάρ τις ἀμφοτέρου·  ἀλλὰ   τοῦ μὲν φαύλη καὶ φθαρτική
[2, 5]   ἁπλοῦ ὄντος τοῦ δυνάμει λεγομένου,  ἀλλὰ   τοῦ μὲν ὥσπερ ἂν εἴποιμεν
[2, 11]   ἄλλοις τὸ ἀνάλογον, οὔ,  ἀλλὰ   τοῦτο μέν ἐστι τὸ μεταξύ,
[2, 8]   ἀναπνεομένου ἀέρος ὥσπερ βήξ,  ἀλλὰ   τούτῳ τύπτει τὸν ἐν τῇ
[2, 10]   αἴσθησις ἡμῖν διὰ τοῦ μεταξύ,  ἀλλὰ   τῷ μιχθῆναι τῷ ὑγρῷ, καθάπερ
[2, 11]   σκληροῦ καὶ μαλακοῦ, οὐκ αἰσθανόμεθα,  ἀλλὰ   τῶν ὑπερβολῶν, ὡς τῆς αἰσθήσεως
[2, 1]   καὶ λόγος ψυχή,  ἀλλὰ   φυσικοῦ τοιουδί, ἔχοντος ἀρχὴν κινήσεως
[2, 8]   ποιεῖ ψόφον ἔρια ἂν πληγῇ,  ἀλλὰ   χαλκὸς καὶ ὅσα λεῖα καὶ
[2, 9]   αἴσθησιν ταύτην οὐκ ἔχομεν ἀκριβῆ,  ἀλλὰ   χείρω πολλῶν ζῴων· φαύλως γὰρ
[2, 2]   τῶν ἄλλων δυνατόν, τὰ δ'  ἄλλα   τούτου ἀδύνατον ἐν τοῖς θνητοῖς.
[2, 8]   αὐλὸς καὶ λύρα καὶ ὅσα  ἄλλα   τῶν ἀψύχων ἀπότασιν ἔχει καὶ
[2, 11]   ἁφὴ τῷ ἅπτεσθαι, αἱ δ'  ἄλλαι   ἄποθεν. Τὸ δ' οὐκ ἔστιν,
[2, 9]   ἀκριβεστάτην· ἐν μὲν γὰρ ταῖς  ἄλλαις   λείπεται πολλῶν τῶν ζῴων, κατὰ
[2, 4]   πρῶτον· ἀφορίζεται γὰρ πρὸς τὰς  ἄλλας   δυνάμεις τῷ ἔργῳ τούτῳ. Δοκεῖ
[2, 2]   γὰρ τὰ μὴ κινούμενα μηδ'  ἀλλάττοντα   τόπον, ἔχοντα δ' αἴσθησιν, ζῷα
[2, 11]   Εἰ μὲν οὖν καὶ  ἄλλη   σὰρξ ᾐσθάνετο τοῦ χυμοῦ, ἐδόκει
[2, 2]   οὐδεμία γὰρ αὐτοῖς ὑπάρχει δύναμις  ἄλλη   (ψυχῆς. Τὸ μὲν οὖν ζῆν
[2, 8]   δεῖ στερεῶν πληγὴν γενέσθαι πρὸς  ἄλληλα   καὶ πρὸς τὸν ἀέρα. Τοῦτο
[2, 4]   οὐδ' ἐκεῖνα τὸν αὐτὸν τρόπον  ἀλλήλοις   εἶναι τροφή, ἀλλὰ τὸ μὲν
[2, 4]   αὔξησιν· γίνεται γὰρ πολλὰ ἐξ  ἀλλήλων,   ἀλλ' οὐ πάντα ποσά, οἷον
[2, 11]   σῶμά τι, οὐκ ἐνδέχεται ταῦτα  ἀλλήλων   ἅπτεσθαι, τὸ δ' ὑγρὸν οὐκ
[2, 11]   ἔχειν ὕδωρ, τὰ δὲ ἁπτόμενα  ἀλλήλων   ἐν τῷ ὕδατι, μὴ ξηρῶν
[2, 4]   ἐναντίων μὴ μόνον γένεσιν ἐξ  ἀλλήλων   ἔχουσιν ἀλλὰ καὶ αὔξησιν· γίνεται
[2, 2]   φαίνεται ζῶντα καὶ χωριζόμενα ἀπ'  ἀλλήλων,   ὡς οὔσης τῆς ἐν αὐτοῖς
[2, 11]   δὲ τοῦτ' ἀληθές, ἀδύνατον ἅψασθαι  ἄλλο   ἄλλου ἐν ὕδατι, τὸν αὐτὸν
[2, 9]   εἶναι εὐφυεῖς καὶ ἀφυεῖς, παρ'  ἄλλο   δὲ μηδέν· οἱ μὲν γὰρ
[2, 11]   μεταξύ, τὸ δὲ πρῶτον αἰσθητήριον  ἄλλο   τί ἐστιν ἐντός. Πᾶσα γὰρ
[2, 12]   ἂν πάσχοι τὰ ἄψυχα καὶ  ἀλλοιοῖτο;   ἆρ' οὖν κἀκεῖνα ποιήσει;
[2, 5]   ἐπιστήμην, ὅπερ οὐκ ἔστιν  ἀλλοιοῦσθαι   (εἰς αὑτὸ γὰρ ἐπίδοσις
[2, 5]   χρῆσθαι ἀναγκαῖον τῷ πάσχειν καὶ  ἀλλοιοῦσθαι   ὡς κυρίοις ὀνόμασιν. Τὸ δ'
[2, 5]   λέγειν τὸ φρονοῦν, ὅταν φρονῇ,  ἀλλοιοῦσθαι,   ὥσπερ οὐδὲ τὸν οἰκοδόμον ὅταν
[2, 11]   σὰρξ καὶ ἐν τοῖς  ἄλλοις   τὸ ἀνάλογον, οὔ, ἀλλὰ
[2, 4]   γὰρ θρεπτικὴ ψυχὴ καὶ τοῖς  ἄλλοις   ὑπάρχει, καὶ πρώτη καὶ κοινοτάτη
[2, 5]   (ἀλλ' μὲν διὰ μαθήσεως  ἀλλοιωθεὶς   καὶ πολλάκις ἐξ ἐναντίας μεταβαλὼν
[2, 5]   εἰς ἐντελέχειαν) ἕτερον γένος  ἀλλοιώσεως.   Διὸ οὐ καλῶς ἔχει λέγειν
[2, 5]   εἴρηται, δύο τρόπους εἶναι  ἀλλοιώσεως,   τήν τε ἐπὶ τὰς στερητικὰς
[2, 4]   δύναμις αὕτη. Ἔστι δὲ καὶ  ἀλλοίωσις   καὶ αὔξησις κατὰ ψυχήν·
[2, 4]   ψυχήν· μὲν γὰρ αἴσθησις  ἀλλοίωσίς   τις εἶναι δοκεῖ, αἰσθάνεται δ'
[2, 5]   συμβ