HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ACHILLES TATIUS, Leucippé et Clitophon, livre III

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ω  =  79 formes différentes pour 169 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Chapitre
[3, 16]   σου ταφὴ λῃστῶν γέγονε τροφή.     πονηρᾶς ἐπὶ βωμοῦ δᾳδουχίας·
[3, 16]   πονηρᾶς ἐπὶ βωμοῦ δᾳδουχίας·     τροφῶν καινὰ μυστήρια. καὶ ἐπὶ
[3, 10]   τὴν δέησιν δηλοῦν ταῖς χειρονομίαις.     τῶν ἀτυχημάτων· ἤδη τὸν θρῆνον
[3, 20]   βιαζόμενος ἐπὶ τὸ στρατόπεδον ἔκλαον,     δέσποτα, καὶ ὠδυρόμην, τὰ περὶ
[3, 10]   τὸν θρῆνον ᾄδει. μάτην σοι,     θάλασσα, τὴν χάριν ὡμολογήσαμεν. μέμφομαί
[3, 23]   ἀπολέσῃ, ἀλλὰ καὶ τὴν ταφήν.     θάλαττα ἄγνωμον, ἐφθόνησας ἡμῖν ὁλοκλήρου
[3, 10]   κλέψας τοῦ κωκυτοῦ τὸν ψόφον,     θεοὶ καὶ δαίμονες, ἔφην, εἴπερ
[3, 17]   Λευκίππη κάτωθεν ἀνέβαινε, φοβερὸν θέαμα,     θεοί, καὶ φρικωδέστατον. ἀνέῳκτο μὲν
[3, 10]   στόματι θρηνήσω, ποίοις ὄμμασι δακρύσω;     πιστὴ μὲν πρὸς ἀνάγκην ἔρωτος,
[3, 18]   οὖν ἐκπλαγεὶς ἐδεόμην Μενελάου, λέγων·     φίλτατε Μενέλαε, εἰ διάκονός τις
[3, 5]   σου λείψανα. πολλοὺς ἤδη τῷ  φόβῳ   θανάτους ὑπεμείναμεν· εἰ δὲ ἡμᾶς
[3, 4]   οὐκ ἐνδιατρίψαντες τῷ τοῦ θανάτου  φόβῳ.   γὰρ ἐν θαλάσσῃ θάνατος
[3, 7]   αὐτὴν ἐκόσμησεν ζωγράφος εὐμόρφῳ  φόβῳ.   τὰς δὲ χεῖρας εἰς τὴν
[3, 24]   πολλούς. ~Ἅμα δὲ τῇ ἕῳ  ἄγω   τὸν Μενέλαον τῷ στρατηγῷ καὶ
[3, 18]   ἀρχαῖον. λέγει δέ μοι· Ἀποκάλυψαι.  κἀγὼ   μόλις μὲν καὶ φοβούμενος (ἀληθῶς
[3, 14]   διηγεῖτο δὲ ἄλλος ἄλλο τι,  κἀγὼ   τὰ ἐμὰ εἶπον. ἐπεὶ οὖν
[3, 17]   δὲ ἦν καὶ Σάτυρος.  ἐγὼ   δὲ ἄνδρας ἰδὼν ἐκ παραλόγου
[3, 15]   τὰς ὄψεις ἀπέστρεφον τῆς θέας,  ἐγὼ   δὲ ἐκ παραλόγου καθήμενος ἐθεώμην.
[3, 14]   δὲ ἀμφὶ τοὺς μυρίους εἶναι.  ἐγὼ   δὲ ἵππον ᾔτουν, σφόδρα γὰρ
[3, 18]   τὴν Ἑκάτην ἐπὶ τὸ ἔργον.  ἐγὼ   δὲ πιστεύσας ἐνεκαλυψάμην. δὲ
[3, 17]   καὶ ἐπεχείρουν ἀφαιρεῖσθαι τὸ ξίφος·  ἐγὼ   δέ, Πρὸς θεῶν, ἔφην, μή
[3, 22]   πείθω, καὶ συνέπραξεν Τύχη.  ἐγὼ   μὲν οὖν περὶ τὴν τοῦ
[3, 5]   τῆς πρῴρας μέρος, ἔνθα περικαθίσαντες  ἐγώ   τε καὶ Λευκίππη κατὰ
[3, 24]   Μενέλαον τῷ στρατηγῷ καὶ ἅπαντα  λέγω.   δὲ συνήδετο καὶ τὸν
[3, 11]   χαλεπώτερον αὐτῆς ποιεῖ τὸ τραῦμα.  λέγω   οὖν πρὸς τὴν Λευκίππην πάντα
[3, 21]   ἐχρῆτο πρὸς τὰς κιβδήλους σφαγάς.  ~Λέγω   οὖν πρὸς τὸν Μενέλαον· Θεὸς
[3, 18]   ἄμφω κατεπέσομεν. ~Μόλις οὖν ἀναζωπυρήσας  λέγω   πρὸς τὸν Μενέλαον· Οὐκ ἐρεῖς
[3, 24]   ἕῳ ἄγω τὸν Μενέλαον τῷ  στρατηγῷ   καὶ ἅπαντα λέγω. δὲ
[3, 10]   κἂν ὑπερβολὴν ἔχῃ συμφορᾶς, ἧττον  ἀλγῶ,   τὰ σὰ δέ, Λευκίππη, ποίῳ
[3, 24]   τοὺς πολλούς. ~Ἅμα δὲ τῇ  ἕῳ   ἄγω τὸν Μενέλαον τῷ στρατηγῷ
[3, 6]   λόγος μυστικός. προσευξάμενοι δὴ τῷ  θεῷ   καὶ περὶ τοῦ Κλεινίου καὶ
[3, 22]   κίνδυνος, γλυκὺς θάνατος.  Νομίζω   δέ, ἔφην, ζῆν καὶ Κλειτοφῶντα.
[3, 22]   ἐκ τοσούτου κακοῦ. ταῦτα λέγων  πείθω,   καὶ συνέπραξεν Τύχη. ἐγὼ
[3, 20]   κίστη ἐκτραπεῖσά τις ἐν τῷ  ναυαγίῳ   καὶ καθ´ ἡμᾶς τῷ ῥοῒ
[3, 7]   τὰ δεσμὰ καὶ τὸ κῆτος,  αὐτοσχεδίῳ   τάφῳ. ἐπὶ δὲ τῶν προσώπων
[3, 20]   κώπῃ βραχύτατον, δακτύλων ὅσον οὐ  πλείω   τριῶν. ὡς δὲ ἀνελόμενος τὸ
[3, 10]   ἀλγῶ, τὰ σὰ δέ, Λευκίππη,  ποίῳ   στόματι θρηνήσω, ποίοις ὄμμασι δακρύσω;
[3, 21]   τοὺς λῃστὰς λαθεῖν. ἄκουσον δὲ  ποίῳ   τρόπῳ. δέρμα προβάτου λαβόντες ὡς
[3, 14]   ἀναμείνας στρατιὰν ἐπελθεῖν τῷ μεγάλῳ  λῃστηρίῳ·   ἐλέγοντο δὲ ἀμφὶ τοὺς μυρίους
[3, 6]   ἀπολωλέναι. ~Ἔστι δὲ ἐν τῷ  Πηλουσίῳ   Διὸς ἱερὸν ἄγαλμα Κασίου. τὸ
[3, 5]   δείλην ἑσπέραν τύχῃ τινὶ τῷ  Πηλουσίῳ   προσίσχομεν καὶ ἄσμενοι γῆς λαβόμενοι
[3, 17]   μου καταγελᾷς, ἔφην, ἐπὶ τηλικούτῳ  κακῷ;   εὖ γε, Μενέλαε, Ξενίου μέμνησαι
[3, 14]   γὰρ ἀναμείνας στρατιὰν ἐπελθεῖν τῷ  μεγάλῳ   λῃστηρίῳ· ἐλέγοντο δὲ ἀμφὶ τοὺς
[3, 18]   ἀλλ´ ἐπικάλυψαί σου τὸ πρόσωπον·  καλῶ   γὰρ τὴν Ἑκάτην ἐπὶ τὸ
[3, 4]   νεὼς νεανίσκος εὔρωστος λαμβάνεται τοῦ  κάλω   καὶ ἐφέλκεται τὴν ἐφολκίδα· καὶ
[3, 4]   κύμασιν ὀρχούμενον, λανθάνει δὴ προσενεχθὲν  ὑφάλῳ   πέτρᾳ καὶ ῥήγνυται πᾶν. ἀπωσθείσης
[3, 13]   ἐκτείναντες τὴν φάλαγγα περιΐππευον αὐτοὺς  κύκλῳ,   καὶ ἐν τούτῳ συναγαγόντες αὐτοὺς
[3, 15]   σπονδὴν περιχέαντες περιάγουσι τὸν βωμὸν  κύκλῳ,   καὶ ἐπηύλει τις αὐτῇ, καὶ
[3, 3]   τοῦ καταδῦναι τῷ τῶν ἐπεμβαινόντων  ὄχλῳ   πελέκεσι καὶ μαχαίραις τοὺς ἐξαλλομένους
[3, 14]   περιάγων τὸν ἵππον ἐπεδεικνύμην ἐν  ῥυθμῷ   τὰ τῶν πολεμούντων σχήματα, ὥστε
[3, 21]   ἅπερ ἡμεῖς ἐξελόντες ἐπὶ τῷ  βωμῷ   θύσομεν. καὶ τὸ ἐντεῦθεν οὐκέτι
[3, 15]   ταῖς χερσὶν ἐξελκύσαντες ἐπιτιθέασι τῷ  βωμῷ,   καὶ ἐπεὶ ὠπτήθη, κατατεμόντες ἅπαντες
[3, 16]   ἐμέρισαν καὶ τὴν ταφὴν κακοδαίμονι  βωμῷ   καὶ σορῷ. καὶ τὸ μὲν
[3, 10]   τῇ ψυχῇ βύθιον, τῷ δὲ  νῷ   κλέψας τοῦ κωκυτοῦ τὸν ψόφον,
[3, 7]   τὴν πέτραν ἐξεπέτασεν, ἄγχει δὲ  ἄνω   δεσμὸς ἑκατέραν συνάπτων τῇ πέτρᾳ·
[3, 16]   δὲ στρατιῶται διαβάντες αὐλίζονται μικρὸν  ἄνω   τῆς διώρυχος καὶ περὶ δεῖπνον
[3, 1]   τὴν ὀθόνην ἐπὶ θάτερα συνάγοντες  ἄνω   τοῦ κέρως βίᾳ (τὸ γὰρ
[3, 17]   ~Ταῦτα εἰπὼν ἀνατείνω τὸ ξίφος  ἄνω   ὡς καθήσων ἐμαυτῷ κατὰ τῆς
[3, 19]   ὡς Αἰγύπτιός εἰμι τὸ γένος·  φθάνω   γάρ σοι ταῦτα εἰπὼν ἐπὶ
[3, 22]   καὶ Κλειτοφῶντα. γὰρ κόρη  πυθομένῳ   μοι καταλιπεῖν αὐτὸν εἶπε παρὰ
[3, 7]   σιδήρῳ εἰς δρέπανον καὶ ξίφος  ἐσχισμένῳ.   ἄρχεται μὲν γὰρ κώπη
[3, 7]   εἰς τὸ κάλλος ἀπίδοις, ἀγάλματι  καινῷ,   εἰ δὲ εἰς τὰ δεσμὰ
[3, 17]   παρ´ ἐμοῦ χοάς. ~Ταῦτα εἰπὼν  ἀνατείνω   τὸ ξίφος ἄνω ὡς καθήσων
[3, 16]   σορῷ. ἐπεὶ δὲ πλησίον ἐγενόμην,  ἀνατείνω   τὸ ξίφος, Λευκίππη, λέγων, ἀθλία
[3, 25]   σορῷ καὶ κλείσας τὸ χάσμα  γηΐνῳ   χώματι, ἐπὶ τὸν Νεῖλον οὕτως
[3, 25]   τελευτήν. ἐπειδὰν γὰρ ἀποθάνῃ (σὺν  χρόνῳ   δὲ τοῦτο πάσχει μακρῷ)
[3, 2]   εὐτελῶν, ἀλλὰ πάντα ὁμοίως ἠκοντίζομεν  ἔξω   τῆς νηός· πολλοὶ δὲ καὶ
[3, 8]   Προμηθέως τὸν δήμιον· ἐνήρμοσται τῷ  τόξῳ   βέλος, τῇ λαιᾷ προβέβληται τὸ
[3, 8]   καὶ πέτρᾳ, ὥπλισται δὲ Ἡρακλῆς  τόξῳ   καὶ δόρατι. ὄρνις ἐς τὴν
[3, 24]   τῶν ἐκείνων. ἀφίξονται δὲ ὅσον  οὐδέπω   πρὸς τούτοις ἕτεροι δισχίλιοι τῶν
[3, 21]   λῃστὰς λαθεῖν. ἄκουσον δὲ ποίῳ  τρόπῳ.   δέρμα προβάτου λαβόντες ὡς ὅτι
[3, 20]   πυθόμενος, καὶ ἐδεόμην Μενελάου παντὶ  τρόπῳ   σῶσαι τὴν κόρην. δαίμων δέ
[3, 6]   δὲ ἐξ ἀέρος κρέμαται τῷ  πτερῷ.   ~Ὀρώρυκται μὲν οὖν εἰς τὸ
[3, 7]   δὲ καὶ τὴν δεξιὰν διφυεῖ  σιδήρῳ   εἰς δρέπανον καὶ ξίφος ἐσχισμένῳ.
[3, 8]   ἐγεγόνει. δέδεται μὲν Προμηθεὺς  σιδήρῳ   καὶ πέτρᾳ, ὥπλισται δὲ Ἡρακλῆς
[3, 8]   διόρυγμα τοῦ τραύματος· ἐρείδει τῷ  μηρῷ   τῷ τοῦ Προμηθέως τὰς τῶν
[3, 25]   (σὺν χρόνῳ δὲ τοῦτο πάσχει  μακρῷ)   παῖς αὐτὸν ἐπὶ τὸν
[3, 25]   τὸ ὄρυγμα θήκη γίνεται τῷ  νεκρῷ.   ἐνθεὶς δὲ καὶ ἐναρμόσας τὸν
[3, 21]   σορὸν καταθήσομεν. ἀκήκοας τοῦ λῃστάρχου  μικρῷ   πρόσθεν εἰπόντος, δεῖν τι τολμηρὸν
[3, 17]   ἐμαυτῷ κατὰ τῆς σφαγῆς· καὶ  ὁρῶ   δύο τινὰς ἐξ ἐναντίας (σεληναία
[3, 18]   χεῖρας καὶ ὁλόκληρον τὴν Λευκίππην  ὁρῶ.   ἔτι μᾶλλον οὖν ἐκπλαγεὶς ἐδεόμην
[3, 18]   εἰμι καὶ τί ποτε ταῦτα  ὁρῶ;   καὶ Λευκίππη, Παῦσαι, ἔφη,
[3, 18]   μοι, τί ταῦτα; οὐχὶ Λευκίππην  ὁρῶ;   ταύτην οὐ κρατῶ καὶ ἀκούω
[3, 16]   ξίφος ἔχων, ἐπικατασφάξων ἐμαυτὸν τῇ  σορῷ.   ἐπεὶ δὲ πλησίον ἐγενόμην, ἀνατείνω
[3, 25]   καὶ ἐναρμόσας τὸν ὄρνιν τῇ  σορῷ   καὶ κλείσας τὸ χάσμα γηΐνῳ
[3, 16]   τὴν ταφὴν κακοδαίμονι βωμῷ καὶ  σορῷ.   καὶ τὸ μὲν σῶμα ταύτῃ
[3, 15]   ἔργον, τὸ σῶμα ἐνθέντες τῇ  σορῷ   καταλείπουσι, πῶμα ἐπ´ αὐτῆς ἐπιθέντες,
[3, 19]   τυθείσης, τὸ δὲ λοιτὸν σῶμα  σορῷ   παραδόντας ἀναχωρεῖν, ὡς ἂν τὸ
[3, 21]   τεμεῖν καὶ τὴν κώπην ἐν  χρῷ   τοῦ σφαζομένου τυχεῖν· κἂν ἀποσπάσῃ
[3, 23]   ἐγιγνόμην καὶ διηπόρουν τι  ποιήσω   πρὸς τὸν Μενέλαον ἀντάξιον. τὸ
[3, 10]   σὰ δέ, Λευκίππη, ποίῳ στόματι  θρηνήσω,   ποίοις ὄμμασι δακρύσω; πιστὴ
[3, 13]   τὴν ἀλήθειαν δέχονται τῶν ὅπλων  εἴσω,   καὶ ἐπ´ οὐρὰν παραπέμψαντες εἴων
[3, 20]   εἰς τοὔμπαλιν, αὖθις σίδηρος  εἴσω   κατεδύετο. τούτῳ δ´ ἄρα, ὡς
[3, 23]   στρατόπεδον κοινῇ καὶ τῆς σκηνῆς  εἴσω   παρελθόντες τῆς ἐμῆς τὸ λοιπὸν
[3, 22]   διεξελθόντες ἕκαστα, καὶ ὡς μένειν  εἴσω   τῆς σοροῦ χρή, κἂν θᾶττον
[3, 15]   δή τινες δύο τὴν κόρην  ὀπίσω   τὼ χεῖρε δεδεμένην· καὶ αὐτοὺς
[3, 9]   τὴν ναῦν ὡς ἐπαναπλεύσων εἰς  τοὐπίσω.   καὶ ἅμα πλήρης ἦν
[3, 20]   οἳ τυγχάνουσιν, ἐπεχείρουν ἐλαύνειν εἰς  τοὐπίσω·   ὡς δὲ φθάνουσιν οἱ λῃσταὶ
[3, 10]   ποίῳ στόματι θρηνήσω, ποίοις ὄμμασι  δακρύσω;   πιστὴ μὲν πρὸς ἀνάγκην
[3, 25]   δεύτερος. κεκέρασται μὲν τὰ πτερὰ  χρυσῷ   καὶ πορφύρᾳ· αὐχεῖ δὲ τὸν
[3, 21]   προπηδήσεται, ἅπερ ἡμεῖς ἐξελόντες ἐπὶ  τῷ   βωμῷ θύσομεν. καὶ τὸ ἐντεῦθεν
[3, 15]   ταῖς χερσὶν ἐξελκύσαντες ἐπιτιθέασι  τῷ   βωμῷ, καὶ ἐπεὶ ὠπτήθη, κατατεμόντες
[3, 10]   κωκύσας ἐν τῇ ψυχῇ βύθιον,  τῷ   δὲ νῷ κλέψας τοῦ κωκυτοῦ
[3, 7]   τέλεον ἀφοίνικτον ἦν, ἠρέμα δὲ  τῷ   ἐρεύθει βέβαπται, οὔτε τὸ τῶν
[3, 6]   λόγος μυστικός. προσευξάμενοι δὴ  τῷ   θεῷ καὶ περὶ τοῦ Κλεινίου
[3, 7]   μὲν πολὺ τοῦ σώματος περιβέβληται  τῷ   κύματι, μόνῃ δὲ τῇ κεφαλῇ
[3, 14]   διεγνώκει γὰρ ἀναμείνας στρατιὰν ἐπελθεῖν  τῷ   μεγάλῳ λῃστηρίῳ· ἐλέγοντο δὲ ἀμφὶ
[3, 6]   δὲ κατ´ ἀμφοῖν οἱ δήμιοι,  τῷ   μὲν ἐξ ἀέρος, τῇ δὲ
[3, 6]   δὲ αὐτοῖς Ἀργεῖοι δύο συγγενεῖς,  τῷ   μὲν Ἡρακλῆς, τῇ δὲ Περσεύς,
[3, 8]   τὸ διόρυγμα τοῦ τραύματος· ἐρείδει  τῷ   μηρῷ τῷ τοῦ Προμηθέως τὰς
[3, 20]   δὴ κίστη ἐκτραπεῖσά τις ἐν  τῷ   ναυαγίῳ καὶ καθ´ ἡμᾶς τῷ
[3, 25]   καὶ τὸ ὄρυγμα θήκη γίνεται  τῷ   νεκρῷ. ἐνθεὶς δὲ καὶ ἐναρμόσας
[3, 9]   τὸν βασιλέα· τούτῳ γὰρ ἐκάλουν  τῷ   ὀνόματι τὸν λῃστὴν τὸν μείζονα.
[3, 7]   ὅπλον μὲν τοῦτο τῇ λαιᾷ  τῷ   Περσεῖ· ὥπλισται δὲ καὶ τὴν
[3, 3]   δὲ σκυτάλαις καὶ κώπαις ἅμα  τῷ   πηδήματι τὰς πληγὰς κατεφέροντο· οἱ
[3, 6]   τούτους ἀπολωλέναι. ~Ἔστι δὲ ἐν  τῷ   Πηλουσίῳ Διὸς ἱερὸν ἄγαλμα Κασίου.
[3, 5]   περὶ δείλην ἑσπέραν τύχῃ τινὶ  τῷ   Πηλουσίῳ προσίσχομεν καὶ ἄσμενοι γῆς
[3, 7]   ὤμοις μόνον καὶ πέδιλον περὶ  τὼ   πόδε πλησίον τοῦ πτεροῦ. πῖλος
[3, 6]   δὲ ἐξ ἀέρος κρέμαται  τῷ   πτερῷ. ~Ὀρώρυκται μὲν οὖν εἰς
[3, 20]   τῷ ναυαγίῳ καὶ καθ´ ἡμᾶς  τῷ   ῥοῒ κομισθεῖσα, ἣν Μενέλαος
[3, 2]   πόρρωθεν μὲν πρὸς ἀντιπρόσωπον ἐφαίνετο  τῷ   σκάφει μέγεθος οἷον ὄρος, προσιὸν
[3, 1]   αὐτὸ πάσχοντες κοινὴν ταύτην εἴχομεν  τῷ   σκάφει τὴν πλάνην. πρὶν μὲν
[3, 3]   ἔκοπτον, ὃς συνέδει τὴν ἐφολκίδα  τῷ   σκάφει· τῶν δὲ πλωτήρων ἕκαστος
[3, 20]   αὐτοῖς ἦν τῶν τὰ Ὁμήρου  τῷ   στόματι δεικνύντων ἐν τοῖς θεάτροις·
[3, 25]   πρὸς ὄρνιθος ταφήν, ὀρύττει τε  τῷ   στόματι καὶ κοιλαίνει κατὰ μέσον,
[3, 24]   τῇ ἕῳ ἄγω τὸν Μενέλαον  τῷ   στρατηγῷ καὶ ἅπαντα λέγω.
[3, 21]   ἐντεῦθεν οὐκέτι προσίασιν οἱ λῃσταὶ  τῷ   σώματι, ἀλλ´ ἡμεῖς εἰς τὴν
[3, 8]   τοῦ Προμηθέως τὸν δήμιον· ἐνήρμοσται  τῷ   τόξῳ βέλος, τῇ λαιᾷ προβέβληται
[3, 4]   ἔσχον τὴν συμφοράν, οὐκ ἐνδιατρίψαντες  τῷ   τοῦ θανάτου φόβῳ. γὰρ
[3, 8]   τοῦ τραύματος· ἐρείδει τῷ μηρῷ  τῷ   τοῦ Προμηθέως τὰς τῶν ὀνύχων
[3, 3]   τῆς ἐφολκίδος δέει τοῦ καταδῦναι  τῷ   τῶν ἐπεμβαινόντων ὄχλῳ πελέκεσι καὶ
[3, 5]   ναυαγίας σου λείψανα. πολλοὺς ἤδη  τῷ   φόβῳ θανάτους ὑπεμείναμεν· εἰ δὲ
[3, 15]   τινες δύο τὴν κόρην ὀπίσω  τὼ   χεῖρε δεδεμένην· καὶ αὐτοὺς μὲν
[3, 15]   διελκύσας τὸ ξίφος εἰς τὴν  κάτω   γαστέρα ῥήγνυσι· τὰ σπλάγχνα δὲ
[3, 8]   ποδοῖν τὸν σπασμὸν ὄρθιον ἀντιτείνει  κάτω   καὶ εἰς τοὺς δακτύλους ἀποξύνεται.
[3, 11]   καὶ μετοχετεύει καταφέρουσα σὺν αὑτῇ  κάτω·   τὰ δὲ ἐκτρεπόμενα τῆς ἐπὶ
[3, 17]   καταπέπηγε καὶ τέμνει κατ´ ὀλίγον.  ἀθανάτῳ   σφαγῇ ἀποθνῄσκειν με βούλεσθε; λέγει
[3, 18]   οὐχὶ Λευκίππην ὁρῶ; ταύτην οὐ  κρατῶ   καὶ ἀκούω λαλούσης; οὖν
[3, 5]   ἡμᾶς ἰχθὺς ἀναλωσάτω, μία γαστὴρ  χωρησάτω,   ἵνα καὶ ἐν ἰχθύσι κοινῇ
[3, 5]   πέπρωται γενέσθαι, εἷς ἡμᾶς ἰχθὺς  ἀναλωσάτω,   μία γαστὴρ χωρησάτω, ἵνα καὶ
[3, 5]   τὴν τελευτήν. ἓν ἡμᾶς κῦμα  καλυψάτω.   εἰ δὲ καὶ θηρίων ἡμᾶς
[3, 22]   ἐκπεφευγέναι· ὥστε ἀποκείσεταί σοι παρ´  αὐτῷ   χάρις καὶ ἅμα ἐλεῆσαι
[3, 25]   ἐπὶ τὸν Νεῖλον φέρει, σχεδιάσας  αὐτῷ   καὶ τὴν ταφήν. σμύρνης γὰρ
[3, 21]   αὐτούς· ὥστε ἔστι σοι προσελθεῖν  αὐτῷ   καὶ ὑποσχέσθαι ταύτην τὴν ἐπίδειξιν.
[3, 8]   τὸν ὄρνιν· δὲ ἕτερος  αὐτῷ   τοῖν ποδοῖν τὸν σπασμὸν ὄρθιον
[3, 25]   τὸ ἔργον φέρων. ἕπεται δὲ  αὐτῷ   χορὸς ἄλλων ὀρνίθων ὥσπερ δορυφόρων,
[3, 17]   τὸ ξίφος ἄνω ὡς καθήσων  ἐμαυτῷ   κατὰ τῆς σφαγῆς· καὶ ὁρῶ
[3, 13]   ὥστε βληθεὶς διπλοῦν ποιεῖ ἐν  ταὐτῷ   τὸ τραῦμα, καὶ οἴδημα ὡς
[3, 15]   δὲ βωμὸν καταστρέψαντες φεύγουσιν ἀμεταστρεπτί.  οὕτω   γὰρ αὐτοῖς ποιεῖν ἔτυχε μεμαντευμένος
[3, 6]   ἄγαλμα νεανίσκος, Ἀπόλλωνι μᾶλλον ἐοικώς·  οὕτω   γὰρ ἡλικίας εἶχε. προβέβληται δὲ
[3, 14]   λύπην εἰς τὸν ἔλεον συλλέγει.  οὕτω   γοῦν διέθηκα τὸν στρατηγὸν ἐκ
[3, 20]   αὐτὸς καὶ τοὺς ἀμφ´ αὑτὸν  οὕτω   σκευάσας ἐπεχείρουν μάχεσθαι. πρὸς μὲν
[3, 1]   καὶ χρόνον μέν τινα διαταλαντουμένην  οὕτω   τὴν ναῦν τοῖς κύμασιν ἐπαλαίομεν
[3, 7]   ἀποθνῄσκειν οἱ δάκτυλοι. δέδεται μὲν  οὕτω   τὸν θάνατον ἐκδεχομένη· ἕστηκε δὲ
[3, 17]   Ἔτι μου καταγελᾷς, ἔφην, ἐπὶ  τηλικούτῳ   κακῷ; εὖ γε, Μενέλαε, Ξενίου
[3, 10]   ἠδικήσαμεν, ὡς ἐν ὀλίγαις ἡμέραις  τοσούτῳ   πλήθει βαπτισθῆναι κακῶν; νῦν δὲ
[3, 9]   ἄξοντες ἡμᾶς εἰς τὸν βασιλέα·  τούτῳ   γὰρ ἐκάλουν τῷ ὀνόματι τὸν
[3, 20]   αὖθις σίδηρος εἴσω κατεδύετο.  τούτῳ   δ´ ἄρα, ὡς εἰκός,
[3, 17]   ἂν ὑπ´ αὐτῶν ἀποθάνοιμι. ἐν  τούτῳ   δὲ ἐγγὺς ἐγένοντο καὶ ἀναβοῶσιν
[3, 13]   οὐρὰν παραπέμψαντες εἴων ἡσυχάζειν. ἐν  τούτῳ   δὲ καὶ ἱππεῖς πλείους προσέρρεον·
[3, 13]   περιΐππευον αὐτοὺς κύκλῳ, καὶ ἐν  τούτῳ   συναγαγόντες αὐτοὺς εἰς ὀλίγον κατεφόνευον.
[3, 19]   ἡμῖν σεαυτὸν τολμηρὸν πρῶτον. κἀν  τούτῳ   χρησμὸν ἴσχουσι κόρην καταθῦσαι καὶ
[3, 18]   ὁρῶ; ταύτην οὐ κρατῶ καὶ  ἀκούω   λαλούσης; οὖν χθὲς ἐθεασάμην,
[3, 17]   ἐπάταξε τὴν σορόν, καὶ κάτωθεν  ἀκούω   φωνῆς πάνυ λεπτῆς. τρόμος οὖν
[3, 7]   δεσμὰ καὶ τὸ κῆτος, αὐτοσχεδίῳ  τάφῳ.   ἐπὶ δὲ τῶν προσώπων αὐτῆς
[3, 6]   Ἀνδρομέδα καὶ Προμηθεύς, δεσμῶται μὲν  ἄμφω   (διὰ τοῦτο γὰρ αὐτούς, οἶμαι,
[3, 17]   μοι περιπλέκεται καὶ συνέφυμεν καὶ  ἄμφω   κατεπέσομεν. ~Μόλις οὖν ἀναζωπυρήσας λέγω
[3, 17]   δὲ ἐγγὺς ἐγένοντο καὶ ἀναβοῶσιν  ἄμφω.   Μενέλαος δὲ ἦν καὶ
[3, 7]   οὕτως αὐτὴν ἐκόσμησεν ζωγράφος  εὐμόρφῳ   φόβῳ. τὰς δὲ χεῖρας εἰς




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Bibliotheca Classica Selecta (BCS)

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 24/03/2006