HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ACHILLES TATIUS, Leucippé et Clitophon, livre III

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ς  =  609 formes différentes pour 1144 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Chapitre
[3, 20]   θεάτροις ἐχρῆτο πρὸς τὰς κιβδήλους  σφαγάς.   ~Λέγω οὖν πρὸς τὸν Μενέλαον·
[3, 1]   τὴν θάλατταν. κωκυτὸς οὖν αἴρεται  μέγας   ἐκ τῆς νηός, καὶ μετοικία
[3, 3]   κώπαις ἅμα τῷ πηδήματι τὰς  πληγὰς   κατεφέροντο· οἱ δὲ καὶ ἄκρου
[3, 11]   τὴν Λευκίππην πάντα σιγῶσαν· Τί  σιγᾷς,   φιλτάτη, καὶ οὐδέν μοι λαλεῖς;
[3, 7]   τὴν τομήν. τὸ μὲν τῆς  Ἀνδρομέδας   δρᾶμα τοῦτο. ~Ἑξῆς δὲ τὸ
[3, 19]   ἠπάτησας. ~Ὁ οὖν Μενέλαος λέγει·  Οἶδας,   ὡς Αἰγύπτιός εἰμι τὸ γένος·
[3, 22]   τὸν βωμόν· καὶ τὰ λοιπὰ  οἶδας.   ~Ὡς οὖν ἤκουσα, παντοδαπὸς ἐγιγνόμην
[3, 2]   ἑαυτοὺς τῇ τύχῃ, ῥίψαντες τὰς  ἐλπίδας.   τρικυμίαι δὲ πολλαὶ πάντοθεν, αἱ
[3, 2]   λαμβάνοντες ἐν οἷς εἶχον τὰς  ἐλπίδας,   ὤθουν ἐπειγόμενοι. καὶ ἦν ἤδη
[3, 13]   οἱ μὲν ποδήρεις ἔχοντες τὰς  ἀσπίδας,   οἱ δὲ πελτασταί· οἱ δὲ
[3, 3]   ἦρχεν· οἱ δὲ εὐθὺς κατὰ  πόδας   ἐξήλλοντο. ἔνθα δὴ καὶ τὰ
[3, 9]   ψιλοὶ τὰς κεφαλάς, λεπτοὶ τοὺς  πόδας,   τὸ σῶμα παχεῖς· ἐβαρβάριζον δὲ
[3, 15]   καὶ τὰς ὄψεις ἀπέστρεφον τῆς  θέας,   ἐγὼ δὲ ἐκ παραλόγου καθήμενος
[3, 3]   τὸ δυνατόν, μὲν κώπης  παλαιᾶς   τρύφος ἀράμενος, δὲ τῶν
[3, 23]   εὐθὺς εἶδον μὲν αὐτὸν τῆς  κεραίας   λαβόμενον, ὅποι δὲ κεχώρηκεν οὐκ
[3, 1]   δρόμος μετὰ βοῆς ἐπὶ τὰς  ἀρχαίας   ἕδρας. καὶ τρίτον καὶ τέταρτον
[3, 16]   οὐδ´ ὅτι σοι γέγονεν ἐκ  βίας   σφαγή, ἀλλ´ ὅτι ταῦτα τῶν
[3, 21]   κοινῆς ἀναμιμνήσκων τραπέζης καὶ κοινῆς  ναυαγίας.   ~Ὁ δὲ χρηστὸς οὗτος, Μέγα
[3, 5]   καὶ σπεῖσαι πρὸς τὰ τῆς  ναυαγίας   σου λείψανα. πολλοὺς ἤδη τῷ
[3, 15]   λαβὼν ξίφος βάπτει κατὰ τῆς  καρδίας   καὶ διελκύσας τὸ ξίφος εἰς
[3, 22]   ἡμῖν ἐστιν, ἔφη, πρωτομύστας τῆς  ἱερείας   ἄρχεσθαι, μάλιστα ὅταν ἄνθρωπον καταθύειν
[3, 6]   Ἀπόλλωνι μᾶλλον ἐοικώς· οὕτω γὰρ  ἡλικίας   εἶχε. προβέβληται δὲ τὴν χεῖρα
[3, 3]   ἐπὶ τῆς ἐφολκίδος ἤδη διεπάλαιον·  φιλίας   γὰρ αἰδοῦς οὐκ ἔτι
[3, 3]   μεγάλοι κίνδυνοι καὶ τοὺς τῆς  φιλίας   λύουσι νόμους. ~Ἔνθα δή τις
[3, 7]   κώπη κάτωθεν ἀμφοῖν ἐκ  μιᾶς,   καὶ ἔστιν ἐφ´ ἥμισυ τοῦ
[3, 23]   εἶχέ μοι καλῶς, δὲ  Κλεινίας,   εἶπον, τί γέγονεν; δὲ
[3, 17]   ἐξεκώφησε. λαμβάνονται δή μου τῆς  δεξιᾶς   καὶ ἐπεχείρουν ἀφαιρεῖσθαι τὸ ξίφος·
[3, 6]   ῥοιὰν ἐπ´ αὐτῇ· τῆς δὲ  ῥοιᾶς   λόγος μυστικός. προσευξάμενοι δὴ
[3, 23]   ἐφθόνησας ἡμῖν ὁλοκλήρου τοῦ τῆς  φιλανθρωπίας   σου δράματος. ἄπιμεν οὖν εἰς
[3, 1]   δὲ ἡμέραν πλεόντων ἡμῶν ἐξ  αἰθρίας   πολλῆς αἰφνίδιον ἀχλὺς περιχεῖται, καὶ
[3, 15]   ἀπωλείᾳ δόξαν παρέσχεν ἐκ τῆς  ἀκινησίας   ὡσεὶ λίθος γενομένη. ἐπεὶ δὲ
[3, 20]   συνήργησεν. ἐτύχομεν τῇ προτεραίᾳ τῆς  θυσίας   ἡμέρᾳ καθεζόμενοι πρὸς τῇ θαλάττῃ
[3, 22]   μέλλοντος τοῖς λῃσταῖς περὶ τῆς  θυσίας   λέγειν, λῄσταρχος φθάσας κατὰ
[3, 19]   τῶν ἐναντίων στρατόπεδον ὑπερβάλοι τῆς  θυσίας   τὸν τόπον. λέγε δὴ τὰ
[3, 17]   καὶ ὁρῶ δύο τινὰς ἐξ  ἐναντίας   (σεληναία δὲ ἦν) σπουδῇ θέοντας.
[3, 3]   νόμον τὴν βίαν, καὶ ἦν  ναυμαχίας   καινὸς τρόπος. οἱ μὲν γὰρ
[3, 16]   τροφή. πονηρᾶς ἐπὶ βωμοῦ  δᾳδουχίας·   τροφῶν καινὰ μυστήρια. καὶ
[3, 9]   κατακλείσαντες εἴς τι δωμάτιον ἀπηλλάττοντο,  φύλακας   ἡμῖν καταλιπόντες, ὡς τὴν ἐπιοῦσαν
[3, 16]   ὀδύρομαί σου μόνον, οὐδ´ ὅτι  τέθνηκας   ἐπὶ ξένης, οὐδ´ ὅτι σοι
[3, 9]   γένοιτο νόθος Αἰθίοψ) ψιλοὶ τὰς  κεφαλάς,   λεπτοὶ τοὺς πόδας, τὸ σῶμα
[3, 17]   οὖν πρὸς αὐτόν, Ἔτι μου  καταγελᾷς,   ἔφην, ἐπὶ τηλικούτῳ κακῷ; εὖ
[3, 5]   φόβῳ θανάτους ὑπεμείναμεν· εἰ δὲ  ἡμᾶς   ἀποκτεῖναι θέλεις, μὴ διαστήσῃς ἡμῶν
[3, 22]   ὑμῶν χείρους γενέσθαι. στεῖλαι δὲ  ἡμᾶς   αὐτοὺς δεήσει τὴν κόρην ὡς
[3, 5]   καλυψάτω. εἰ δὲ καὶ θηρίων  ἡμᾶς   βορὰν πέπρωται γενέσθαι, εἷς ἡμᾶς
[3, 9]   καὶ τὸ χρυσίον ἡμῶν ἀποφέρουσιν,  ἡμᾶς   δὲ δήσαντες καὶ κατακλείσαντες εἴς
[3, 12]   ἀράμενοι οὖν αὐτὴν μετέωρον ἀπάγουσιν,  ἡμᾶς   δὲ κατὰ σχολὴν ἦγον δεδεμένους.
[3, 10]   χρηστοτέρα γέγονας πρὸς οὓς ἀπέκτεινας,  ἡμᾶς   δὲ σώσασα μᾶλλον ἀπέκτεινας. ἐφθόνησας
[3, 1]   γὰρ μετασκευάσασθαι τὸ πρῶτον, δίαυλος  ἡμᾶς   διαλαμβάνει δεύτερος. ~Σκευοφοροῦντες οὖν κατὰ
[3, 12]   Κλειτοφῶν, τέθνηκεν φωνή. ~Ταῦθ´  ἡμᾶς   διαλεγομένους ἔλαθεν ἠὼς γενομένη· καί
[3, 9]   καταλιπόντες, ὡς τὴν ἐπιοῦσαν ἄξοντες  ἡμᾶς   εἰς τὸν βασιλέα· τούτῳ γὰρ
[3, 5]   ἡμᾶς βορὰν πέπρωται γενέσθαι, εἷς  ἡμᾶς   ἰχθὺς ἀναλωσάτω, μία γαστὴρ χωρησάτω,
[3, 5]   διαστήσῃς ἡμῶν τὴν τελευτήν. ἓν  ἡμᾶς   κῦμα καλυψάτω. εἰ δὲ καὶ
[3, 10]   κακῶν; νῦν δὲ καὶ παραδεδώκατε  ἡμᾶς   λῃσταῖς Αἰγυπτίοις, ἵνα μηδὲ ἐλέους
[3, 1]   δὲ ἠνύομεν οὐδέν· ἀνέφερε γὰρ  ἡμᾶς   μᾶλλον κορυφούμενον τὸ ἔδαφος τῆς
[3, 13]   ὁπλῖται. οἱ δὲ λῃσταὶ κατιδόντες,  ἡμᾶς   μέσους διαλαβόντες ἔμενον ἐπιόντας ὡς
[3, 20]   ἐν τῷ ναυαγίῳ καὶ καθ´  ἡμᾶς   τῷ ῥοῒ κομισθεῖσα, ἣν
[3, 8]   τοῦ Προμηθέως τὰς τῶν ὀνύχων  ἀκμάς.   δὲ ἀλγῶν πάντῃ συνέσταλται
[3, 13]   οἴδημα ὡς ἀπὸ λίθου, καὶ  τομὰς   ὡς ἀπὸ βέλους. ἀλλὰ ταῖς
[3, 14]   ὅπλα δώσειν ὑπέσχετο. διεγνώκει γὰρ  ἀναμείνας   στρατιὰν ἐπελθεῖν τῷ μεγάλῳ λῃστηρίῳ·
[3, 10]   ἀπέκτεινας, ἡμᾶς δὲ σώσασα μᾶλλον  ἀπέκτεινας.   ἐφθόνησας ἡμῖν ἀλῃστεύτοις ἀποθανεῖν. ~Ταῦτα
[3, 10]   φιλανθρωπίᾳ· χρηστοτέρα γέγονας πρὸς οὓς  ἀπέκτεινας,   ἡμᾶς δὲ σώσασα μᾶλλον ἀπέκτεινας.
[3, 15]   τῶν δὲ νεανίσκων ἕτερος  ἀνακλίνας   αὐτὴν ὑπτίαν ἔδησεν ἐκ παττάλων
[3, 10]   δὲ ποίᾳ μὲν φωνῇ δεηθῶμεν;  τίνας   δὲ ὅρκους προτείνωμεν; κἂν Σειρήνων
[3, 17]   τῆς σφαγῆς· καὶ ὁρῶ δύο  τινὰς   ἐξ ἐναντίας (σεληναία δὲ ἦν)
[3, 16]   ἀτυχημάτων παίγνια, ἀλλ´ ὅτι καθάρσιον  γέγονας   ἀκαθάρτων σωμάτων καί σε ζῶσαν
[3, 10]   μέμφομαί σου τῇ φιλανθρωπίᾳ· χρηστοτέρα  γέγονας   πρὸς οὓς ἀπέκτεινας, ἡμᾶς δὲ
[3, 5]   καὶ τὸν Κλεινίαν ἰδεῖν αὖθις.  ἀνοιμώξας   οὖν, Ἐλέησον, ἔφην, δέσποτα Πόσειδον,
[3, 21]   ἡμεῖς εἰς τὴν σορὸν καταθήσομεν.  ἀκήκοας   τοῦ λῃστάρχου μικρῷ πρόσθεν εἰπόντος,
[3, 16]   τὰς πρεπούσας σοι παρ´ ἐμοῦ  χοάς.   ~Ταῦτα εἰπὼν ἀνατείνω τὸ ξίφος
[3, 23]   ἐφθόνησέ μοι δαίμων τις τῆς  καθαρᾶς   ἡδονῆς. τὸν δι´ ἐμὲ φαινόμενον
[3, 1]   μετὰ βοῆς ἐπὶ τὰς ἀρχαίας  ἕδρας.   καὶ τρίτον καὶ τέταρτον καὶ
[3, 20]   καταδύουσι τὴν ναῦν καὶ τοὺς  ἄνδρας   ἐκπεσόντας ἀνῄρουν. λανθάνει δὴ κίστη
[3, 17]   καὶ Σάτυρος. ἐγὼ δὲ  ἄνδρας   ἰδὼν ἐκ παραλόγου ζῶντας καὶ
[3, 13]   καὶ ἐπεὶ πλησίον ἐγένοντο, κατὰ  κέρας   ἑκάτερον ἐκτείναντες τὴν φάλαγγα περιΐππευον
[3, 8]   βέλος, τῇ λαιᾷ προβέβληται τὸ  κέρας   ὠθῶν, ἐπὶ μαζὸν ἕλκει τὴν
[3, 1]   αἰφνίδιον ἀχλὺς περιχεῖται, καὶ τῆς  ἡμέρας   ἀπωλώλει τὸ φῶς. ἐγείρεται δὲ
[3, 2]   κατὰ τὴν ναῦν διὰ πάσης  ἡμέρας   δόλιχόν τινα τοῦτον δρόμον μυρίον
[3, 16]   ποιεῖν ἔτυχε μεμαντευμένος ἱερεύς.  ~Ἑσπέρας   δὲ γενομένης διῶρυξ κέχωστο
[3, 16]   ταφὴ λῃστῶν γέγονε τροφή.  πονηρᾶς   ἐπὶ βωμοῦ δᾳδουχίας· τροφῶν
[3, 3]   τοῖς ναύταις ἐμβαίνειν κελεύσας τῆς  ἀποβάθρας   ἦρχεν· οἱ δὲ εὐθὺς κατὰ
[3, 3]   εἶχον δὲ καὶ πελέκεις καὶ  μαχαίρας,   καὶ πατάξειν ἠπείλουν, εἴ τις
[3, 7]   ζωγράφος εὐμόρφῳ φόβῳ. τὰς δὲ  χεῖρας   εἰς τὴν πέτραν ἐξεπέτασεν, ἄγχει
[3, 18]   οὖν ἀπέστησα τῶν ὀφθαλμῶν τὰς  χεῖρας   καὶ ὁλόκληρον τὴν Λευκίππην ὁρῶ.
[3, 15]   ἐπεὶ ὠπτήθη, κατατεμόντες ἅπαντες εἰς  μοίρας   ἔφαγον. ταῦτα δὲ ὁρῶντες οἱ
[3, 21]   τῆς ἐσθῆτος λέγει χρησμός.  ὁρᾷς   τοῦτο τὸ ξίφος ὡς ἔχει
[3, 17]   τοσοῦτον λύπη με τῆς  συμφορᾶς   ἐξεκώφησε. λαμβάνονται δή μου τῆς
[3, 10]   οὖν ἐμά, κἂν ὑπερβολὴν ἔχῃ  συμφορᾶς,   ἧττον ἀλγῶ, τὰ σὰ δέ,
[3, 7]   λοφιὰ τῶν ἀκανθῶν, οἱ τῆς  οὐρᾶς   ἑλιγμοί. γένυς πολλὴ καὶ μακρά·
[3, 5]   τις ἀγαθὸς περιέσωσεν ἡμῖν τῆς  πρῴρας   μέρος, ἔνθα περικαθίσαντες ἐγώ τε
[3, 22]   τῆς θυσίας λέγειν, λῄσταρχος  φθάσας   κατὰ δαίμονα, Νόμος ἡμῖν ἐστιν,
[3, 25]   αὐτὸν ἐπὶ τὸν Νεῖλον φέρει,  σχεδιάσας   αὐτῷ καὶ τὴν ταφήν. σμύρνης
[3, 20]   καὶ τοὺς ἀμφ´ αὑτὸν οὕτω  σκευάσας   ἐπεχείρουν μάχεσθαι. πρὸς μὲν οὖν
[3, 8]   τὸ χεῖλος, φαίνει τοὺς ὀδόντας.  ἠλέησας   ἂν ὡς ἀλγοῦσαν τὴν γραφήν.
[3, 2]   δὲ βλέπων καταποθήσεσθαι τὴν ναῦν  προσεδόκησας.   ἦν οὖν ἀνέμων μάχη καὶ
[3, 10]   ἡμᾶς δὲ σώσασα μᾶλλον ἀπέκτεινας.  ἐφθόνησας   ἡμῖν ἀλῃστεύτοις ἀποθανεῖν. ~Ταῦτα μὲν
[3, 23]   τὴν ταφήν. θάλαττα ἄγνωμον,  ἐφθόνησας   ἡμῖν ὁλοκλήρου τοῦ τῆς φιλανθρωπίας
[3, 16]   δὲ πρώτην νυκτὸς φυλακὴν πάντας  ἐπιτηρήσας   καθεύδοντας πρόειμι τὸ ξίφος ἔχων,
[3, 18]   καὶ ἄμφω κατεπέσομεν. ~Μόλις οὖν  ἀναζωπυρήσας   λέγω πρὸς τὸν Μενέλαον· Οὐκ
[3, 20]   ἣν Μενέλαος ἀναιρεῖται. καὶ  ἀναχωρήσας   ποι παρόντος ἅμα κἀμοῦ (προσεδόκα
[3, 18]   λέγε δὲ πῶς τοὺς λῃστὰς  ἠπάτησας.   ~Ὁ οὖν Μενέλαος λέγει· Οἶδας,
[3, 25]   τὸν ὄρνιν τῇ σορῷ καὶ  κλείσας   τὸ χάσμα γηΐνῳ χώματι, ἐπὶ
[3, 25]   τῷ νεκρῷ. ἐνθεὶς δὲ καὶ  ἐναρμόσας   τὸν ὄρνιν τῇ σορῷ καὶ
[3, 3]   ἐφολκίδα καὶ τοῖς ναύταις ἐμβαίνειν  κελεύσας   τῆς ἀποβάθρας ἦρχεν· οἱ δὲ
[3, 18]   ἐπὶ τὸ ἔργον. ἐγὼ δὲ  πιστεύσας   ἐνεκαλυψάμην. δὲ ἄρχεται τερατεύεσθαι
[3, 15]   βάπτει κατὰ τῆς καρδίας καὶ  διελκύσας   τὸ ξίφος εἰς τὴν κάτω
[3, 10]   ὅσων αὐτῇ γέγονα κακῶν αἴτιος,  κωκύσας   ἐν τῇ ψυχῇ βύθιον, τῷ
[3, 16]   κνῖσαν. λαβὲ οὖν, Λευκίππη, τὰς  πρεπούσας   σοι παρ´ ἐμοῦ χοάς. ~Ταῦτα
[3, 17]   Ξενίου μέμνησαι Διός. δὲ  κρούσας   τὴν σορόν, Ἐπεὶ τοίνυν ἀπιστεῖ
[3, 1]   καὶ δρόμος μετὰ βοῆς ἐπὶ  τὰς   ἀρχαίας ἕδρας. καὶ τρίτον καὶ
[3, 13]   ἀριθμόν, οἱ μὲν ποδήρεις ἔχοντες  τὰς   ἀσπίδας, οἱ δὲ πελτασταί· οἱ
[3, 7]   ἐκόσμησεν ζωγράφος εὐμόρφῳ φόβῳ.  τὰς   δὲ χεῖρας εἰς τὴν πέτραν
[3, 2]   παραδόντες ἑαυτοὺς τῇ τύχῃ, ῥίψαντες  τὰς   ἐλπίδας. τρικυμίαι δὲ πολλαὶ πάντοθεν,
[3, 2]   οἰκείων λαμβάνοντες ἐν οἷς εἶχον  τὰς   ἐλπίδας, ὤθουν ἐπειγόμενοι. καὶ ἦν
[3, 9]   ἂν γένοιτο νόθος Αἰθίοψ) ψιλοὶ  τὰς   κεφαλάς, λεπτοὶ τοὺς πόδας, τὸ
[3, 20]   ἐν τοῖς θεάτροις ἐχρῆτο πρὸς  τὰς   κιβδήλους σφαγάς. ~Λέγω οὖν πρὸς
[3, 8]   σχῆμα δείκνυσι τὸν πόνον· κεκύρτωται  τὰς   ὀφρῦς, συνέσταλται τὸ χεῖλος, φαίνει
[3, 15]   ἓν τῶν πραττομένων ἀνεβόων καὶ  τὰς   ὄψεις ἀπέστρεφον τῆς θέας, ἐγὼ
[3, 3]   καὶ κώπαις ἅμα τῷ πηδήματι  τὰς   πληγὰς κατεφέροντο· οἱ δὲ καὶ
[3, 16]   τὴν κνῖσαν. λαβὲ οὖν, Λευκίππη,  τὰς   πρεπούσας σοι παρ´ ἐμοῦ χοάς.
[3, 7]   χρώμασι· τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐξεπέτασεν, ἔφριξε  τὰς   τρίχας τῶν κροτάφων, ἤγειρε τοὺς
[3, 8]   τῷ μηρῷ τῷ τοῦ Προμηθέως  τὰς   τῶν ὀνύχων ἀκμάς. δὲ
[3, 18]   δ´ οὖν ἀπέστησα τῶν ὀφθαλμῶν  τὰς   χεῖρας καὶ ὁλόκληρον τὴν Λευκίππην
[3, 16]   περὶ δὲ πρώτην νυκτὸς φυλακὴν  πάντας   ἐπιτηρήσας καθεύδοντας πρόειμι τὸ ξίφος
[3, 22]   πρὸς τὸν λῄσταρχον ἐκφυγόντες ἔλεγον  πάντας   τοὺς ὑπ´ αὐτῶν εἰλημμένους τὴν
[3, 9]   ταύτῃ τάχα τοὺς φίλους εὑρήσειν  προσενεχθέντας.   ἐπεὶ δὲ ἐγενόμεθα κατά τινα
[3, 19]   τὸ δὲ λοιτὸν σῶμα σορῷ  παραδόντας   ἀναχωρεῖν, ὡς ἂν τὸ τῶν
[3, 8]   συνέσταλται τὸ χεῖλος, φαίνει τοὺς  ὀδόντας.   ἠλέησας ἂν ὡς ἀλγοῦσαν τὴν
[3, 16]   πρώτην νυκτὸς φυλακὴν πάντας ἐπιτηρήσας  καθεύδοντας   πρόειμι τὸ ξίφος ἔχων, ἐπικατασφάξων
[3, 17]   ἐναντίας (σεληναία δὲ ἦν) σπουδῇ  θέοντας.   ἐπέσχον οὖν λῃστὰς εἶναι δοκῶν,
[3, 11]   ἔστι τοῖς πάσχουσιν εἰς τοὺς  κολάζοντας   ἱκετηρία, καὶ τοὺς ἀλγοῦντας, ὥσπερ
[3, 20]   πρὸς μὲν οὖν τοὺς πρώτους  ἐπελθόντας   καὶ μάλα ἐρρωμένως ἀντετάξαντο· πλειόνων
[3, 13]   κατιδόντες, ἡμᾶς μέσους διαλαβόντες ἔμενον  ἐπιόντας   ὡς αὐτοὺς ἀμυνούμενοι. καὶ μετ´
[3, 7]   τρίχας τῶν κροτάφων, ἤγειρε τοὺς  δράκοντας·   οὕτως ἀπειλεῖ κἀν τῇ γραφῇ.
[3, 20]   τὴν ναῦν καὶ τοὺς ἄνδρας  ἐκπεσόντας   ἀνῄρουν. λανθάνει δὴ κίστη ἐκτραπεῖσά
[3, 13]   δὲ εἶδον γυμνοὺς καὶ δεσμὰ  ἔχοντας,   ὑπονοήσαντες τὴν ἀλήθειαν δέχονται τῶν
[3, 24]   δισχιλίους· τοὺς γὰρ βαρβάρους τοὺς  κατατρέχοντας   πεπαῦσθαι, μελλούσης δὲ ἥκειν τῆς
[3, 11]   τοὺς κολάζοντας ἱκετηρία, καὶ τοὺς  ἀλγοῦντας,   ὥσπερ ἀπὸ οἰδοῦντος τραύματος, ἐξεκένωσεν·
[3, 17]   δὲ ἄνδρας ἰδὼν ἐκ παραλόγου  ζῶντας   καὶ φίλους οὔτε περιεπτυξάμην οὔτε
[3, 21]   καὶ τὸν αὐτὸν τρόπον τοὺς  ὁρῶντας   ἀπατᾷ· δοκεῖ γὰρ τοσοῦτον καταβῆναι
[3, 17]   ἦν) σπουδῇ θέοντας. ἐπέσχον οὖν  λῃστὰς   εἶναι δοκῶν, ὡς ἂν ὑπ´
[3, 18]   αὐτόν. λέγε δὲ πῶς τοὺς  λῃστὰς   ἠπάτησας. ~Ὁ οὖν Μενέλαος λέγει·
[3, 21]   τὴν κόρην σῶσαι καὶ τοὺς  λῃστὰς   λαθεῖν. ἄκουσον δὲ ποίῳ τρόπῳ.
[3, 15]   ἐμποδών. καὶ γὰρ ἑωρῶμεν τοὺς  λῃστὰς   μετὰ πλείστης δυνάμεως ἐπὶ θάτερα
[3, 22]   δαίμονα, Νόμος ἡμῖν ἐστιν, ἔφη,  πρωτομύστας   τῆς ἱερείας ἄρχεσθαι, μάλιστα ὅταν
[3, 13]   ἀπὸ τῆς γῆς λαμβάνοντες τοὺς  στρατιώτας   ἔβαλλον. παντὸς δὲ λίθου χαλεπώτερος
[3, 15]   δυνάμεως ἐπὶ θάτερα τῆς διώρυχος  ἑστῶτας   ἐν τοῖς ὅπλοις. βωμὸς δέ
[3, 7]   τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐξεπέτασεν, ἔφριξε τὰς  τρίχας   τῶν κροτάφων, ἤγειρε τοὺς δράκοντας·
[3, 17]   Λευκίππη δέ σοι νῦν ἀναβιώσεται.  βλέψας   οὖν πρὸς αὐτόν, Ἔτι μου
[3, 10]   ψυχῇ βύθιον, τῷ δὲ νῷ  κλέψας   τοῦ κωκυτοῦ τὸν ψόφον,
[3, 20]   τὸ ξίφος Μενέλαος ἔλαθε  μεταστρέψας   κατὰ τὸ τοῦ σιδήρου μέρος,
[3, 4]   ἕκαστος ὡς, εἰ πελάσειε, πηδήσων  ἐς   αὐτήν. καὶ δύο μὲν
[3, 8]   Ἡρακλῆς τόξῳ καὶ δόρατι. ὄρνις  ἐς   τὴν τοῦ Προμηθέως γαστέρα τρυφᾷ·
[3, 8]   μὲν ἀνεῳγμένην, ἀλλὰ τὸ ῥάμφος  ἐς   τὸ ὄρυγμα κεῖται, καὶ ἔοικεν
[3, 24]   στρατηγός· Ἀλλ´ ἡμῖν αὗται πέντε  χιλιάδες   ἱκαναὶ πρὸς εἴκοσι τῶν ἐκείνων.
[3, 25]   ἔστιν ἐπιτάφιος σοφιστής. ἱερέων δὲ  παῖδες   Ἡλίου τὸν ὄρνιν τὸν νεκρὸν
[3, 13]   στρατιώταις ἀνεπλήρου τοῦ πλήθους τὸ  ἐνδεές.   ἡμεῖς δὲ ὅσοι τῶν αἰχμαλώτων
[3, 18]   καὶ ἀκούω λαλούσης; οὖν  χθὲς   ἐθεασάμην, τίνα ἦν; γὰρ
[3, 7]   οἷον ἀπὸ δένδρων ἕλκουσαι νήματα  γυναῖκες   ὑφαίνουσιν Ἰνδαί. τὸ δὲ κῆτος
[3, 3]   ἀλλὰ τὸ οἰκεῖον ἕκαστος σκοπῶν  ἀσφαλὲς   τὸ πρὸς τοὺς ἑτέρους εὔγνωμον
[3, 9]   ἀγρίων ἀνθρώπων· μεγάλοι μὲν πάντες,  μέλανες   δὲ τὴν χροιάν (οὐ κατὰ
[3, 1]   ἐπὶ θάτερα μετεωρίζεται καὶ πάντῃ  πρηνὲς   ἦν, καὶ ἐδόκει τοῖς πολλοῖς
[3, 19]   λῄσταρχον, ταχύ με τῶν λῃστῶν  τινες   γνωρίσαντες λύουσι τὰ δεσμὰ θαρρεῖν
[3, 15]   τοῦ βωμοῦ πλησίον. ἄγουσι δή  τινες   δύο τὴν κόρην ὀπίσω τὼ
[3, 14]   στρατηγὸς διαλαβὼν ἡμῶν ἕκαστον ἐπυνθάνετο  τίνες   εἴημεν καὶ πῶς ληφθείημεν· διηγεῖτο
[3, 20]   τούτων σκοποῦντες· τῶν δὲ λῃστῶν  τινες   ναῦν ἰδόντες ἀγνοίᾳ πλανηθεῖσαν, ὥρμησαν
[3, 15]   χεῖρε δεδεμένην· καὶ αὐτοὺς μὲν  οἵτινες   ἦσαν οὐκ εἶδον, ἦσαν γὰρ
[3, 10]   τὸν ψόφον, θεοὶ καὶ  δαίμονες,   ἔφην, εἴπερ ἐστέ που καὶ
[3, 25]   πτερῶν ἀνατολαί. μερίζονται δὲ αὐτοῦ  Αἰθίοπες   μὲν τὴν ζωήν, Αἰγύπτιοι δὲ
[3, 9]   στενώτατος, καὶ ἐπεμβάντες τῶν λῃστῶν  τέσσαρες   πάντα μὲν τὰ ἐν τῇ
[3, 13]   ἐκθέουσι δὲ ἀπὸ τῶν ὅπλων  ἄνδρες   κούφως ἐσταλμένοι, φέρων αἰχμὴν ἕκαστος
[3, 6]   πέτραι μὲν ἀμφοῖν τὸ δεσμωτήριον,  θῆρες   δὲ κατ´ ἀμφοῖν οἱ δήμιοι,
[3, 13]   ἔκειντο τεθνηκότες, οἱ δὲ καὶ  ἡμιθνῆτες   ἐμάχοντο· τοὺς δὲ λοιποὺς ἐζώγρησαν.
[3, 4]   δίκην ἰχθύων· οἱ δὲ καὶ  ἡμιθνῆτες   ἐνήχοντο. ~Ἐπεὶ οὖν τὸ πλοῖον
[3, 16]   κέχωστο πᾶσα· οἱ δὲ στρατιῶται  διαβάντες   αὐλίζονται μικρὸν ἄνω τῆς διώρυχος
[3, 3]   μάχη χειροποίητος. οἱ μὲν γὰρ  ἐπιβάντες   ἤδη τὸν κάλων ἔκοπτον, ὃς
[3, 9]   γὰρ ποταμὸς ταύτῃ στενώτατος, καὶ  ἐπεμβάντες   τῶν λῃστῶν τέσσαρες πάντα μὲν
[3, 15]   εἶτα κατὰ τῆς κεφαλῆς σπονδὴν  περιχέαντες   περιάγουσι τὸν βωμὸν κύκλῳ, καὶ
[3, 13]   πλησίον ἐγένοντο, κατὰ κέρας ἑκάτερον  ἐκτείναντες   τὴν φάλαγγα περιΐππευον αὐτοὺς κύκλῳ,
[3, 15]   ὑπέφαινεν ᾠδήν. εἶτα ἀπὸ συνθήματος  πάντες   ἀναχωροῦσι τοῦ βωμοῦ μακράν· τῶν
[3, 9]   τὸ σῶμα παχεῖς· ἐβαρβάριζον δὲ  πάντες.   καὶ κυβερνήτης, εἰπών· Ἀπολώλαμεν"
[3, 9]   καὶ ἀγρίων ἀνθρώπων· μεγάλοι μὲν  πάντες,   μέλανες δὲ τὴν χροιάν (οὐ
[3, 13]   ἦχος, καὶ ἐπιφαίνεται φάλαγξ στρατιωτική,  πάντες   ὁπλῖται. οἱ δὲ λῃσταὶ κατιδόντες,
[3, 15]   βωμῷ, καὶ ἐπεὶ ὠπτήθη, κατατεμόντες  ἅπαντες   εἰς μοίρας ἔφαγον. ταῦτα δὲ
[3, 1]   ἐμπίπτοντος τοῦ πνεύματος. μετεσκευαζόμεθα οὖν  ἅπαντες   εἰς τὰ μετέωρα τῆς νηός,
[3, 21]   ῥᾳδίως τὰ σπλάγχνα διεκπίπτοι, καὶ  ἐνσκευάσαντες   τὴν κόρην τοῦτον τὸν τρόπον
[3, 9]   χρυσίον ἡμῶν ἀποφέρουσιν, ἡμᾶς δὲ  δήσαντες   καὶ κατακλείσαντες εἴς τι δωμάτιον
[3, 21]   μέτρον ὅσον γαστρὸς ἀνθρωπίνης, εἶτα  ἐμπλήσαντες   θηρείων σπλάγχνων καὶ αἵματος τὴν
[3, 13]   εἶδον γυμνοὺς καὶ δεσμὰ ἔχοντας,  ὑπονοήσαντες   τὴν ἀλήθειαν δέχονται τῶν ὅπλων
[3, 13]   δὲ ὅσοι τῶν αἰχμαλώτων ἦμεν,  ἐπιτηρήσαντες   τὸ πονοῦν τῶν λῃστῶν μέρος,
[3, 6]   Κλεινίου καὶ τοῦ Σατύρου σύμβολον  ἐξαιτήσαντες   (καὶ γὰρ ἔλεγον μαντικὸν εἶναι
[3, 9]   ἀποφέρουσιν, ἡμᾶς δὲ δήσαντες καὶ  κατακλείσαντες   εἴς τι δωμάτιον ἀπηλλάττοντο, φύλακας
[3, 5]   ἡμῖν τῆς πρῴρας μέρος, ἔνθα  περικαθίσαντες   ἐγώ τε καὶ Λευκίππη
[3, 19]   ταχύ με τῶν λῃστῶν τινες  γνωρίσαντες   λύουσι τὰ δεσμὰ θαρρεῖν τε
[3, 15]   εὐθὺς ἐξεπήδησεν, ταῖς χερσὶν  ἐξελκύσαντες   ἐπιτιθέασι τῷ βωμῷ, καὶ ἐπεὶ
[3, 4]   θαλάσσης. ταχὺ γὰρ τὴν ἐφολκίδα  ἀπολύσαντες   οἱ ναῦται, πελέκει κόψαντες τὸν
[3, 15]   αὐτῆς ἐπιθέντες, τὸν δὲ βωμὸν  καταστρέψαντες   φεύγουσιν ἀμεταστρεπτί. οὕτω γὰρ αὐτοῖς
[3, 2]   ἐμένομεν, παραδόντες ἑαυτοὺς τῇ τύχῃ,  ῥίψαντες   τὰς ἐλπίδας. τρικυμίαι δὲ πολλαὶ
[3, 9]   ἥμισυ τοῦ βλέμματος πόνος.  ~Ἐνδιατρίψαντες   οὖν ἡμερῶν δύο καὶ ἀναλαβόντες
[3, 4]   κακοῖς ἔσχον τὴν συμφοράν, οὐκ  ἐνδιατρίψαντες   τῷ τοῦ θανάτου φόβῳ.
[3, 13]   ὅπλων εἴσω, καὶ ἐπ´ οὐρὰν  παραπέμψαντες   εἴων ἡσυχάζειν. ἐν τούτῳ δὲ
[3, 4]   ἐφολκίδα ἀπολύσαντες οἱ ναῦται, πελέκει  κόψαντες   τὸν κάλων, τὸν πλοῦν εἶχον
[3, 4]   φόβος. ἔνιοι δὲ κολυμβᾶν πειρώμενοι,  προσραγέντες   ὑπὸ τοῦ κύματος τῇ πέτρᾳ
[3, 15]   σορῷ καταλείπουσι, πῶμα ἐπ´ αὐτῆς  ἐπιθέντες,   τὸν δὲ βωμὸν καταστρέψαντες φεύγουσιν
[3, 15]   ᾤμην, τὸ ἔργον, τὸ σῶμα  ἐνθέντες   τῇ σορῷ καταλείπουσι, πῶμα ἐπ´
[3, 20]   οἱ δὲ ἐπὶ τῆς νεὼς  συνέντες   οἳ τυγχάνουσιν, ἐπεχείρουν ἐλαύνειν εἰς
[3, 13]   οἱ δὲ λῃσταὶ πολὺ πλείους  ὄντες,   βώλους ἀπὸ τῆς γῆς λαμβάνοντες
[3, 21]   δὲ ποίῳ τρόπῳ. δέρμα προβάτου  λαβόντες   ὡς ὅτι ῥαδινώτατον συρράψωμεν εἰς
[3, 13]   δὲ λῃσταὶ κατιδόντες, ἡμᾶς μέσους  διαλαβόντες   ἔμενον ἐπιόντας ὡς αὐτοὺς ἀμυνούμενοι.
[3, 9]   ~Ἐνδιατρίψαντες οὖν ἡμερῶν δύο καὶ  ἀναλαβόντες   ἑαυτοὺς ἐκ τῶν κακῶν, ναῦν
[3, 25]   Ἡλίου τὸν ὄρνιν τὸν νεκρὸν  παραλαβόντες   θάπτουσι. ζῶν μὲν οὖν Αἰθίοψ
[3, 20]   ὡς δὲ φθάνουσιν οἱ λῃσταὶ  καταλαβόντες,   πρὸς ἄμυναν τρέπονται. καὶ γάρ
[3, 13]   αὐτοὺς κύκλῳ, καὶ ἐν τούτῳ  συναγαγόντες   αὐτοὺς εἰς ὀλίγον κατεφόνευον. καὶ
[3, 1]   μὲν τὴν ὀθόνην ἐπὶ θάτερα  συνάγοντες   ἄνω τοῦ κέρως βίᾳ (τὸ
[3, 22]   τῶν λῃστῶν πρὸς τὸν λῄσταρχον  ἐκφυγόντες   ἔλεγον πάντας τοὺς ὑπ´ αὐτῶν
[3, 2]   ὑποδύντες ὥσπερ εἰς ἄντρον ἐμένομεν,  παραδόντες   ἑαυτοὺς τῇ τύχῃ, ῥίψαντες τὰς
[3, 20]   τῶν δὲ λῃστῶν τινες ναῦν  ἰδόντες   ἀγνοίᾳ πλανηθεῖσαν, ὥρμησαν ἐπ´ αὐτήν.
[3, 13]   πάντες ὁπλῖται. οἱ δὲ λῃσταὶ  κατιδόντες,   ἡμᾶς μέσους διαλαβόντες ἔμενον ἐπιόντας
[3, 9]   διεγνωκότες ποιήσασθαι τὴν διατριβὴν καὶ  νομίζοντες   ταύτῃ τάχα τοὺς φίλους εὑρήσειν
[3, 5]   τὸν Κλεινίαν καὶ τὸν Σάτυρον,  νομίζοντες   τούτους ἀπολωλέναι. ~Ἔστι δὲ ἐν
[3, 13]   πονοῦν τῶν λῃστῶν μέρος, ἅμα  συνελθόντες   διακόπτομέν τε αὐτῶν τὴν φάλαγγα
[3, 22]   καθ´ ἑαυτοὺς καὶ θαρρεῖν παρεκελευσάμεθα,  διεξελθόντες   ἕκαστα, καὶ ὡς μένειν εἴσω
[3, 23]   κοινῇ καὶ τῆς σκηνῆς εἴσω  παρελθόντες   τῆς ἐμῆς τὸ λοιπὸν τῆς
[3, 4]   μὲν οὖν παραχρῆμα τῆς ἅλμης  πιόντες   κατεσχέθησαν, οὗτοι μετριωτέραν ὡς ἐν
[3, 21]   τὸν τρόπον καὶ στολὴν ἔξωθεν  περιβαλόντες   μίτραις τε καὶ ζώσμασιν ἐνδεδεμένην
[3, 21]   τῇ σφαγῇ προπηδήσεται, ἅπερ ἡμεῖς  ἐξελόντες   ἐπὶ τῷ βωμῷ θύσομεν. καὶ
[3, 13]   ἐπεὶ οὖν ἔκαμον οἱ λῃσταὶ  βάλλοντες,   ἀνοίγουσι μὲν οἱ στρατιῶται τὴν
[3, 15]   τῷ βωμῷ, καὶ ἐπεὶ ὠπτήθη,  κατατεμόντες   ἅπαντες εἰς μοίρας ἔφαγον. ταῦτα
[3, 2]   τῶν ἐμπόρων, αὐτοὶ τῶν οἰκείων  λαμβάνοντες   ἐν οἷς εἶχον τὰς ἐλπίδας,
[3, 13]   ὄντες, βώλους ἀπὸ τῆς γῆς  λαμβάνοντες   τοὺς στρατιώτας ἔβαλλον. παντὸς δὲ
[3, 3]   σκάφους ἐξωλίσθαινον· ἔνιοι δὲ καὶ  ἐπιβαίνοντες   τοῖς ἐπὶ τῆς ἐφολκίδος ἤδη
[3, 9]   ἡμῖν καταλιπόντες, ὡς τὴν ἐπιοῦσαν  ἄξοντες   ἡμᾶς εἰς τὸν βασιλέα· τούτῳ
[3, 22]   σαυτὴν ἐπὶ τὸ στρατόπεδον. ταῦτα  εἰπόντες   ἐξάγομεν αὐτὴν ἐπὶ τὸν βωμόν·
[3, 9]   τι δωμάτιον ἀπηλλάττοντο, φύλακας ἡμῖν  καταλιπόντες,   ὡς τὴν ἐπιοῦσαν ἄξοντες ἡμᾶς
[3, 5]   πλωτήρων ἐπιτυχόντες τοῦ ἱστοῦ καὶ  ἐπιπεσόντες   ἐνήχοντο. πλησίον δὲ καὶ τὸν
[3, 4]   πολλοὶ δὲ καὶ ξύλοις ἀπερρωγόσι  συμπεσόντες   ἐπείροντο δίκην ἰχθύων· οἱ δὲ
[3, 1]   πῇ δὲ πρὸς θάτερον μέρος  φυλάττοντες   τοῦ πρόσθεν μέτρου καθ´
[3, 3]   κατεφέροντο· οἱ δὲ καὶ ἄκρου  ψαύοντες   τοῦ σκάφους ἐξωλίσθαινον· ἔνιοι δὲ
[3, 13]   τὸν ἀριθμόν, οἱ μὲν ποδήρεις  ἔχοντες   τὰς ἀσπίδας, οἱ δὲ πελτασταί·
[3, 19]   ταύτην τὴν κώμην καὶ οἱ  ἄρχοντες   αὐτῆς γνώριμοι. ἐπεὶ οὖν τῇ
[3, 1]   τέταρτον καὶ πολλάκις τὸ αὐτὸ  πάσχοντες   κοινὴν ταύτην εἴχομεν τῷ σκάφει
[3, 5]   Σάτυρος σὺν ἄλλοις τῶν πλωτήρων  ἐπιτυχόντες   τοῦ ἱστοῦ καὶ ἐπιπεσόντες ἐνήχοντο.
[3, 2]   πολύς. ἡμεῖς δὲ τὰ γέρρα  ὑποδύντες   ὥσπερ εἰς ἄντρον ἐμένομεν, παραδόντες
[3, 2]   κάλοι περὶ τὴν ὀθόνην πίπτουσιν,  ἀντιπαταγοῦντες   δὲ ἐτετρίγεσαν· ἐφόβει δὲ καὶ
[3, 20]   θαλάττῃ λυπούμενοι καὶ περὶ τούτων  σκοποῦντες·   τῶν δὲ λῃστῶν τινες ναῦν
[3, 2]   πρῶτον, δίαυλος ἡμᾶς διαλαμβάνει δεύτερος.  ~Σκευοφοροῦντες   οὖν κατὰ τὴν ναῦν διὰ
[3, 2]   μυρίον ἐπονοῦμεν, ἀεὶ τὸν θάνατον  προσδοκῶντες·   καὶ ἦν, ὡς εἰκός, οὐ
[3, 21]   εἰς κουλεόν· καὶ οἱ μὲν  ὁρῶντες   δοκοῦσι βαπτίζεσθαι τὸν σίδηρον κατὰ
[3, 15]   εἰς μοίρας ἔφαγον. ταῦτα δὲ  ὁρῶντες   οἱ στρατιῶται καὶ στρατηγὸς
[3, 13]   μὲν πρῶτον ἐπεχείρουν ἀναιρεῖν οὐκ  εἰδότες,   ὡς δὲ εἶδον γυμνοὺς καὶ
[3, 13]   κατεφόνευον. καὶ οἱ μὲν ἔκειντο  τεθνηκότες,   οἱ δὲ καὶ ἡμιθνῆτες ἐμάχοντο·
[3, 9]   Ἀλεξάνδρειαν ἐποιούμεθα, μάλιστα μὲν ἐκεῖ  διεγνωκότες   ποιήσασθαι τὴν διατριβὴν καὶ νομίζοντες
[3, 7]   οἱ καρποὶ δὲ ὥσπερ ἀμπέλου  βότρυες   κρέμανται. καὶ αἱ μὲν ὠλέναι
[3, 15]   με. καὶ τάχα τῆς  Νιόβης   μῦθος οὐκ ἦν ψευδής, ἀλλὰ
[3, 18]   εἶ θεῶν, δέομαί σου, ποῖ  γῆς   εἰμι καὶ τί ποτε ταῦτα
[3, 15]   ἔδησεν ἐκ παττάλων ἐπὶ τῆς  γῆς   ἐρηρεισμένων, οἷον ποιοῦσιν οἱ κοροπλάθοι
[3, 5]   τῷ Πηλουσίῳ προσίσχομεν καὶ ἄσμενοι  γῆς   λαβόμενοι τοὺς θεοὺς ἀνευφημοῦμεν· εἶτα
[3, 13]   πλείους ὄντες, βώλους ἀπὸ τῆς  γῆς   λαμβάνοντες τοὺς στρατιώτας ἔβαλλον. παντὸς
[3, 17]   ὡς καθήσων ἐμαυτῷ κατὰ τῆς  σφαγῆς·   καὶ ὁρῶ δύο τινὰς ἐξ
[3, 2]   ὑπὸ τοῦ τῆς νηὸς σεισμοῦ.  συμμιγὴς   δὲ πάντων ἐγίνετο βοή· ἐρρόχθει
[3, 25]   εἰκών. κυάνεός ἐστιν, ῥόδοις ἐμφερής,  εὐειδὴς   τὴν θέαν, ἀκτῖσι κομᾷ, καὶ
[3, 15]   τῆς Νιόβης μῦθος οὐκ ἦν  ψευδής,   ἀλλὰ κἀκείνη τοιοῦτόν τι παθοῦσα
[3, 17]   σύ μοι, Λευκίππη, μαρτύρησον, εἰ  ζῇς.   ἅμα δὲ εἶπε καὶ δίς
[3, 21]   Ξένιον καλῶν καὶ κοινῆς ἀναμιμνήσκων  τραπέζης   καὶ κοινῆς ναυαγίας. ~Ὁ δὲ
[3, 14]   ἐπυνθάνετο τἀμὰ καὶ ἀκούων ἠλέει.  συμπαθὴς   δέ πως εἰς ἔλεον ἄνθρωπος
[3, 6]   διπλῆν. καὶ γραφεὺς ἐγγέγραπτο.  Εὐάνθης   μὲν γραφεύς· δὲ
[3, 15]   οὖσαν ἐγνώρισα. εἶτα κατὰ τῆς  κεφαλῆς   σπονδὴν περιχέαντες περιάγουσι τὸν βωμὸν
[3, 21]   τὸν Μενέλαον· Θεὸς ἡμῖν, ἂν  θέλῃς   χρηστὸς γενέσθαι, συναγωνίσεται. δυνησόμεθα γὰρ
[3, 8]   τὴν γραφήν. ἀναφέρει δὲ λυπούμενον  Ἡρακλῆς·   ἕστηκε γὰρ τοξεύων τοῦ Προμηθέως
[3, 6]   Ἀργεῖοι δύο συγγενεῖς, τῷ μὲν  Ἡρακλῆς,   τῇ δὲ Περσεύς, μὲν
[3, 8]   σιδήρῳ καὶ πέτρᾳ, ὥπλισται δὲ  Ἡρακλῆς   τόξῳ καὶ δόρατι. ὄρνις ἐς
[3, 1]   ἡμέραν πλεόντων ἡμῶν ἐξ αἰθρίας  πολλῆς   αἰφνίδιον ἀχλὺς περιχεῖται, καὶ τῆς
[3, 9]   τινα πόλιν, ἐξαίφνης βοῆς ἀκούομεν  πολλῆς.   καὶ ναύτης, εἰπών·
[3, 7]   πᾶσα μέχρι τῆς τῶν ὤμων  συμβολῆς,   καὶ εὐθὺς γαστήρ. μεταξὺ
[3, 17]   τὸ ξίφος, τὸ δὲ τῆς  ἐμῆς   λύπης ξίφος ἔνδον καταπέπηγε καὶ
[3, 23]   τῆς σκηνῆς εἴσω παρελθόντες τῆς  ἐμῆς   τὸ λοιπὸν τῆς νυκτὸς διετρίψαμεν·
[3, 25]   ὄρνις οὗτος, ὅστις τοσαύτης, ἔφην,  τιμῆς   ἠξίωται; ποίαν δὲ καὶ κομίζει
[3, 4]   ὁπόσοι μὲν οὖν παραχρῆμα τῆς  ἅλμης   πιόντες κατεσχέθησαν, οὗτοι μετριωτέραν ὡς
[3, 13]   ~Καὶ ἐπεὶ δύο σταδίους τῆς  κώμης   προήλθομεν, ἀλαλαγμὸς ἀκούεται πολὺς καὶ
[3, 21]   τοῦτο τὸ ξίφος ὡς ἔχει  μηχανῆς.   ἂν γὰρ ἐρείσῃ τις ἐπί
[3, 21]   σφαγῇ, ὅσον ἄνεισιν ἐκ τῆς  μηχανῆς.   τούτων οὖν γενομένων οὐκ ἂν
[3, 17]   νῦν με βιάσησθε, Λευκίππης οὕτως  ἀνῃρημένης.   τοῦτο μὲν γὰρ ἀφαιρήσεσθέ μου
[3, 16]   μεμαντευμένος ἱερεύς. ~Ἑσπέρας δὲ  γενομένης   διῶρυξ κέχωστο πᾶσα· οἱ
[3, 14]   τῆς Λευκίππης ὑπὸ τῶν λῃστῶν  ἐχομένης.   ἔδωκε δέ μοι καὶ θεράποντα
[3, 16]   μόνον, οὐδ´ ὅτι τέθνηκας ἐπὶ  ξένης,   οὐδ´ ὅτι σοι γέγονεν ἐκ
[3, 23]   τὸ στρατόπεδον κοινῇ καὶ τῆς  σκηνῆς   εἴσω παρελθόντες τῆς ἐμῆς τὸ
[3, 21]   ἐδεόμην Δία Ξένιον καλῶν καὶ  κοινῆς   ἀναμιμνήσκων τραπέζης καὶ κοινῆς ναυαγίας.
[3, 21]   καὶ κοινῆς ἀναμιμνήσκων τραπέζης καὶ  κοινῆς   ναυαγίας. ~Ὁ δὲ χρηστὸς οὗτος,
[3, 21]   σχῆμα βαλαντίου, μέτρον ὅσον γαστρὸς  ἀνθρωπίνης,   εἶτα ἐμπλήσαντες θηρείων σπλάγχνων καὶ
[3, 23]   μοι δαίμων τις τῆς καθαρᾶς  ἡδονῆς.   τὸν δι´ ἐμὲ φαινόμενον οὐδαμοῦ,
[3, 17]   οὔτε περιεπτυξάμην οὔτε ἐξεπλάγην ὑφ´  ἡδονῆς·   τοσοῦτον λύπη με τῆς
[3, 25]   σχεδιάσας αὐτῷ καὶ τὴν ταφήν.  σμύρνης   γὰρ βῶλον τῆς εὐωδεστάτης, ὅσον
[3, 9]   δὲ ἐγενόμεθα κατά τινα πόλιν,  ἐξαίφνης   βοῆς ἀκούομεν πολλῆς. καὶ
[3, 17]   τὴν σορόν, καὶ κάτωθεν ἀκούω  φωνῆς   πάνυ λεπτῆς. τρόμος οὖν εὐθὺς
[3, 8]   μὲν τῆς Ἀνδρομέδας δρᾶμα τοῦτο.  ~Ἑξῆς   δὲ τὸ τοῦ Προμηθέως ἐγεγόνει.
[3, 24]   δὲ ἔλεγε πᾶσαν ἐμπεπλῆσθαι τὴν  ἑξῆς   κώμην ἀνδρῶν ἀπονενοημένων καὶ πολὺ
[3, 9]   ἐγενόμεθα κατά τινα πόλιν, ἐξαίφνης  βοῆς   ἀκούομεν πολλῆς. καὶ ναύτης,
[3, 1]   μετοικία πάλιν καὶ δρόμος μετὰ  βοῆς   ἐπὶ τὰς ἀρχαίας ἕδρας. καὶ
[3, 2]   ὡς ἐν σελήνῃ. πῦρ μὲν  ἀστραπῆς   ἵπταται, μυκᾶται δὲ βροντὴν οὐρανὸς
[3, 18]   ζῶν, ὡς κἀκεῖνο τὸ τῆς  Λευκίππης   γλυκύ. Ἀλλὰ νῦν, Μενέλαος
[3, 18]   τὰ ἐπὶ τῇ γαστρὶ τῆς  Λευκίππης   καὶ ἀποκατέστησεν εἰς τὸ ἀρχαῖον.
[3, 17]   δύναμαι, κἂν νῦν με βιάσησθε,  Λευκίππης   οὕτως ἀνῃρημένης. τοῦτο μὲν γὰρ
[3, 20]   καὶ ὠδυρόμην, τὰ περὶ τῆς  Λευκίππης   πυθόμενος, καὶ ἐδεόμην Μενελάου παντὶ
[3, 14]   δὲ ποιεῖν εἴχομεν οὐδέν, τῆς  Λευκίππης   ὑπὸ τῶν λῃστῶν ἐχομένης. ἔδωκε
[3, 17]   ξίφος, τὸ δὲ τῆς ἐμῆς  λύπης   ξίφος ἔνδον καταπέπηγε καὶ τέμνει
[3, 21]   χηραμοῦ τὸ ξίφος ὅσον τῆς  κώπης   ἀνακουφίζεται τὸ μετέωρον καὶ τὸν
[3, 21]   δὲ εἰς τὸν χηραμὸν τῆς  κώπης   ἀνέθορε, μόνην δὲ καταλείπει τὴν
[3, 20]   ξίφος ὥσπερ ἀπὸ χηραμοῦ τῆς  κώπης   κατατρέχει τοσοῦτον, ὅσον εἶχεν
[3, 3]   ὁπλισάμενοι τὸ δυνατόν, μὲν  κώπης   παλαιᾶς τρύφος ἀράμενος, δὲ
[3, 25]   στέφανος εἰκών. κυάνεός ἐστιν, ῥόδοις  ἐμφερής,   εὐειδὴς τὴν θέαν, ἀκτῖσι κομᾷ,
[3, 7]   ἐστολισμένη, ὥσπερ Ἀϊδωνεῖ νύμφη κεκοσμημένη.  ποδήρης   χιτών, λευκὸς χιτών· τὸ
[3, 9]   ἐπαναπλεύσων εἰς τοὐπίσω. καὶ ἅμα  πλήρης   ἦν γῆ φοβερῶν καὶ
[3, 7]   καὶ αἱ μὲν ὠλέναι τῆς  κόρης   ἄκρατον ἔχουσαι τὸ λευκὸν εἰς
[3, 7]   οὖν εἰς τὸ μέτρον τῆς  κόρης   πέτρα· θέλει δὲ τὸ
[3, 7]   τὸ δὲ κῆτος ἀντιπρόσωπον τῆς  κόρης   κάτωθεν ἀναβαῖνον ἀνοίγει τὴν θάλασσαν·
[3, 7]   δὲ τοῦ κήτους καὶ τῆς  κόρης   Περσεὺς ἐγέγραπτο καταβαίνων ἐξ
[3, 2]   οὖν κατὰ τὴν ναῦν διὰ  πάσης   ἡμέρας δόλιχόν τινα τοῦτον δρόμον
[3, 5]   δὲ ἡμᾶς ἀποκτεῖναι θέλεις, μὴ  διαστήσῃς   ἡμῶν τὴν τελευτήν. ἓν ἡμᾶς
[3, 4]   ὑφάλῳ πέτρᾳ καὶ ῥήγνυται πᾶν.  ἀπωσθείσης   δὲ τῆς νηὸς ἱστὸς
[3, 19]   καὶ τοῦ μὲν ἥπατος ἀπογεύσασθαι  τυθείσης,   τὸ δὲ λοιτὸν σῶμα σορῷ
[3, 2]   στάσις, μεταξὺ δὲ οὐρανοῦ καὶ  θαλάσσης   ἀνέμων ποικίλων ἐσύριζε ψόφος. καὶ
[3, 6]   ἐξ ἀέρος, τῇ δὲ ἐκ  θαλάσσης·   ἐπίκουροι δὲ αὐτοῖς Ἀργεῖοι δύο
[3, 2]   πρὸς μὲν τὸ κυρτούμενον τῆς  θαλάσσης   ἠγείρετο, πρὸς δὲ τὸ παράδρομον
[3, 1]   δὲ κάτωθεν ἄνεμος ἐκ τῆς  θαλάσσης   κατὰ πρόσωπον τῆς νηός, καὶ
[3, 5]   Λευκίππη κατὰ ῥοῦν ἐφερόμεθα τῆς  θαλάσσης·   δὲ Μενέλαος καὶ
[3, 4]   ἐξεκυλίσθησαν τῆς νεὼς κατὰ τῆς  θαλάσσης.   ταχὺ γὰρ τὴν ἐφολκίδα ἀπολύσαντες
[3, 4]   δυστυχεῖν πλείονα· ὅσον γὰρ τῆς  θαλάσσης   τὸ μέγεθος, τοσοῦτος καὶ
[3, 18]   ταύτην οὐ κρατῶ καὶ ἀκούω  λαλούσης;   οὖν χθὲς ἐθεασάμην, τίνα
[3, 24]   γὰρ βαρβάρους τοὺς κατατρέχοντας πεπαῦσθαι,  μελλούσης   δὲ ἥκειν τῆς δυνάμεως τὸν
[3, 19]   με προσέρριψε τὸ κῦμα τοῖς  τῆς   Αἰγύπτου παραλίοις, λαμβάνομαι μετὰ τοῦ
[3, 5]   τὸ κῦμα· καὶ ἦν ταῦτα  τῆς   Αἰγύπτου τὰ παράλια. κατεῖχον δὲ
[3, 15]   παίδων ἀπωλείᾳ δόξαν παρέσχεν ἐκ  τῆς   ἀκινησίας ὡσεὶ λίθος γενομένη. ἐπεὶ
[3, 14]   γοῦν διέθηκα τὸν στρατηγὸν ἐκ  τῆς   ἀκροάσεως, ὡς καὶ αὐτὸν δάκρυα
[3, 4]   αὐτῆς. ὁπόσοι μὲν οὖν παραχρῆμα  τῆς   ἅλμης πιόντες κατεσχέθησαν, οὗτοι μετριωτέραν
[3, 7]   κρατῇ τὴν τομήν. τὸ μὲν  τῆς   Ἀνδρομέδας δρᾶμα τοῦτο. ~Ἑξῆς δὲ
[3, 3]   καὶ τοῖς ναύταις ἐμβαίνειν κελεύσας  τῆς   ἀποβάθρας ἦρχεν· οἱ δὲ εὐθὺς
[3, 16]   τὴν ἀνατομήν, ἀλλ´ ὅτι σου  τῆς   γαστρὸς τὰ μυστήρια ἐμέρισαν καὶ
[3, 15]   ὑπτίαν ἔδησεν ἐκ παττάλων ἐπὶ  τῆς   γῆς ἐρηρεισμένων, οἷον ποιοῦσιν οἱ
[3, 13]   πολὺ πλείους ὄντες, βώλους ἀπὸ  τῆς   γῆς λαμβάνοντες τοὺς στρατιώτας ἔβαλλον.
[3, 7]   Ἄϊδος κυνέην. τῇ λαιᾷ τὴν  τῆς   Γοργοῦς κεφαλὴν κρατεῖ καὶ προβέβληται
[3, 25]   καὶ δοκιμάζει τὸν ὄρνιν ἐκ  τῆς   γραφῆς. δὲ οἶδεν ἀπιστούμενος
[3, 6]   καὶ ἔχει ῥοιὰν ἐπ´ αὐτῇ·  τῆς   δὲ ῥοιᾶς λόγος μυστικός.
[3, 17]   συμφορᾶς ἐξεκώφησε. λαμβάνονται δή μου  τῆς   δεξιᾶς καὶ ἐπεχείρουν ἀφαιρεῖσθαι τὸ
[3, 15]   μετὰ πλείστης δυνάμεως ἐπὶ θάτερα  τῆς   διώρυχος ἑστῶτας ἐν τοῖς ὅπλοις.
[3, 16]   στρατιῶται διαβάντες αὐλίζονται μικρὸν ἄνω  τῆς   διώρυχος καὶ περὶ δεῖπνον ἦσαν.
[3, 24]   κατατρέχοντας πεπαῦσθαι, μελλούσης δὲ ἥκειν  τῆς   δυνάμεως τὸν ὄρνιν αὐτοῖς ἐπιδημῆσαι
[3, 17]   μου τὸ ξίφος, τὸ δὲ  τῆς   ἐμῆς λύπης ξίφος ἔνδον καταπέπηγε
[3, 23]   καὶ τῆς σκηνῆς εἴσω παρελθόντες  τῆς   ἐμῆς τὸ λοιπὸν τῆς νυκτὸς
[3, 11]   αὑτῇ κάτω· τὰ δὲ ἐκτρεπόμενα  τῆς   ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ὁδοῦ εἰς
[3, 21]   ἐσταλμένην διὰ ταύτης ἀνατμηθῆναι μέσην  τῆς   ἐσθῆτος λέγει χρησμός. ὁρᾷς
[3, 5]   κοινῇ ταφῶμεν. μετὰ μικρὸν δὲ  τῆς   εὐχῆς τὸ πολὺ τοῦ πνεύματος
[3, 25]   τὴν ταφήν. σμύρνης γὰρ βῶλον  τῆς   εὐωδεστάτης, ὅσον ἱκανὸν πρὸς ὄρνιθος
[3, 3]   τρόπος. οἱ μὲν γὰρ ἐκ  τῆς   ἐφολκίδος δέει τοῦ καταδῦναι τῷ
[3, 3]   δὲ καὶ ἐπιβαίνοντες τοῖς ἐπὶ  τῆς   ἐφολκίδος ἤδη διεπάλαιον· φιλίας γὰρ
[3, 3]   τὸν κάλων· οἱ δὲ ἐκ  τῆς   ἐφολκίδος μεταβαίνειν οὐκ ἐπέτρεπον. εἶχον
[3, 1]   πολλῆς αἰφνίδιον ἀχλὺς περιχεῖται, καὶ  τῆς   ἡμέρας ἀπωλώλει τὸ φῶς. ἐγείρεται
[3, 2]   ἀεὶ πρὸς μὲν τὸ κυρτούμενον  τῆς   θαλάσσης ἠγείρετο, πρὸς δὲ τὸ
[3, 1]   ἐγείρεται δὲ κάτωθεν ἄνεμος ἐκ  τῆς   θαλάσσης κατὰ πρόσωπον τῆς νηός,
[3, 5]   Λευκίππη κατὰ ῥοῦν ἐφερόμεθα  τῆς   θαλάσσης· δὲ Μενέλαος καὶ
[3, 4]   πειρώμενοι ἐξεκυλίσθησαν τῆς νεὼς κατὰ  τῆς   θαλάσσης. ταχὺ γὰρ τὴν ἐφολκίδα
[3, 4]   θάνατον δυστυχεῖν πλείονα· ὅσον γὰρ  τῆς   θαλάσσης τὸ μέγεθος, τοσοῦτος καὶ
[3, 15]   ἀνεβόων καὶ τὰς ὄψεις ἀπέστρεφον  τῆς   θέας, ἐγὼ δὲ ἐκ παραλόγου
[3, 20]   ἡμῖν συνήργησεν. ἐτύχομεν τῇ προτεραίᾳ  τῆς   θυσίας ἡμέρᾳ καθεζόμενοι πρὸς τῇ
[3, 22]   Μενελάου μέλλοντος τοῖς λῃσταῖς περὶ  τῆς   θυσίας λέγειν, λῄσταρχος φθάσας
[3, 19]   τὸ τῶν ἐναντίων στρατόπεδον ὑπερβάλοι  τῆς   θυσίας τὸν τόπον. λέγε δὴ
[3, 22]   Νόμος ἡμῖν ἐστιν, ἔφη, πρωτομύστας  τῆς   ἱερείας ἄρχεσθαι, μάλιστα ὅταν ἄνθρωπον
[3, 23]   γὰρ ἐφθόνησέ μοι δαίμων τις  τῆς   καθαρᾶς ἡδονῆς. τὸν δι´ ἐμὲ
[3, 15]   εἶτα λαβὼν ξίφος βάπτει κατὰ  τῆς   καρδίας καὶ διελκύσας τὸ ξίφος
[3, 23]   ναυαγίαν εὐθὺς εἶδον μὲν αὐτὸν  τῆς   κεραίας λαβόμενον, ὅποι δὲ κεχώρηκεν
[3, 15]   Λευκίππην οὖσαν ἐγνώρισα. εἶτα κατὰ  τῆς   κεφαλῆς σπονδὴν περιχέαντες περιάγουσι τὸν
[3, 7]   κρέμανται. καὶ αἱ μὲν ὠλέναι  τῆς   κόρης ἄκρατον ἔχουσαι τὸ λευκὸν
[3, 7]   μὲν οὖν εἰς τὸ μέτρον  τῆς   κόρης πέτρα· θέλει δὲ
[3, 7]   Ἰνδαί. τὸ δὲ κῆτος ἀντιπρόσωπον  τῆς   κόρης κάτωθεν ἀναβαῖνον ἀνοίγει τὴν
[3, 7]   μεταξὺ δὲ τοῦ κήτους καὶ  τῆς   κόρης Περσεὺς ἐγέγραπτο καταβαίνων
[3, 13]   δεδεμένους. ~Καὶ ἐπεὶ δύο σταδίους  τῆς   κώμης προήλθομεν, ἀλαλαγμὸς ἀκούεται πολὺς
[3, 21]   τοῦ χηραμοῦ τὸ ξίφος ὅσον  τῆς   κώπης ἀνακουφίζεται τὸ μετέωρον καὶ
[3, 21]   δὲ εἰς τὸν χηραμὸν  τῆς   κώπης ἀνέθορε, μόνην δὲ καταλείπει
[3, 20]   ἐκεῖνο ξίφος ὥσπερ ἀπὸ χηραμοῦ  τῆς   κώπης κατατρέχει τοσοῦτον, ὅσον εἶχεν
[3, 18]   καὶ ζῶν, ὡς κἀκεῖνο τὸ  τῆς   Λευκίππης γλυκύ. Ἀλλὰ νῦν,
[3, 18]   μαγγανεύματα τὰ ἐπὶ τῇ γαστρὶ  τῆς   Λευκίππης καὶ ἀποκατέστησεν εἰς τὸ
[3, 20]   δέσποτα, καὶ ὠδυρόμην, τὰ περὶ  τῆς   Λευκίππης πυθόμενος, καὶ ἐδεόμην Μενελάου
[3, 14]   πλέον δὲ ποιεῖν εἴχομεν οὐδέν,  τῆς   Λευκίππης ὑπὸ τῶν λῃστῶν ἐχομένης.
[3, 21]   τῇ σφαγῇ, ὅσον ἄνεισιν ἐκ  τῆς   μηχανῆς. τούτων οὖν γενομένων οὐκ
[3, 5]   Πόσειδον, καὶ σπεῖσαι πρὸς τὰ  τῆς   ναυαγίας σου λείψανα. πολλοὺς ἤδη
[3, 2]   πρόσωπον, αἱ δὲ κατ´ οὐρὰν  τῆς   νεὼς ἀλλήλαις ἀντέπιπτον. δὲ
[3, 19]   γάρ σοι ταῦτα εἰπὼν ἐπὶ  τῆς   νεώς. ἦν οὖν μοι τὰ
[3, 4]   πολλοὶ δὲ ἀποπηδᾶν πειρώμενοι ἐξεκυλίσθησαν  τῆς   νεὼς κατὰ τῆς θαλάσσης. ταχὺ
[3, 4]   νόμους. ~Ἔνθα δή τις ἀπὸ  τῆς   νεὼς νεανίσκος εὔρωστος λαμβάνεται τοῦ
[3, 3]   ἐπιβήσεται· πολλοὶ δὲ καὶ ἐκ  τῆς   νεὼς ὁπλισάμενοι τὸ δυνατόν,
[3, 2]   ἐφόβει δὲ καὶ τὰ ξύλα  τῆς   νεὼς ῥηγνύμενα, μὴ κατὰ μικρὸν
[3, 3]   τρύφος ἀράμενος, δὲ τῶν  τῆς   νεὼς σελμάτων, ἠμύνετο. θάλασσα γὰρ
[3, 20]   ἐπ´ αὐτήν. οἱ δὲ ἐπὶ  τῆς   νεὼς συνέντες οἳ τυγχάνουσιν, ἐπεχείρουν
[3, 1]   νηός, ὅπως τὸ μὲν βαπτιζόμενον  τῆς   νηὸς ἀνακουφίσαιμεν, τὸ δὲ τῇ
[3, 4]   τὸ πνεῦμα· οἱ δὲ ἐπὶ  τῆς   νηὸς ἐπειρῶντο καταδῦναι τὴν ἐφολκίδα.
[3, 1]   ἡμᾶς μᾶλλον κορυφούμενον τὸ ἔδαφος  τῆς   νηὸς πρὸς ἡμῶν κατεβιβάζετο.
[3, 1]   κωκυτὸς οὖν αἴρεται μέγας ἐκ  τῆς   νηός, καὶ μετοικία πάλιν καὶ
[3, 1]   μεταλλάττεται τὸ πνεῦμα ἐπὶ θάτερα  τῆς   νηὸς καὶ μικροῦ βαπτίζεται τὸ
[3, 1]   ἐκ τῆς θαλάσσης κατὰ πρόσωπον  τῆς   νηός, καὶ κυβερνήτης περιάγειν
[3, 4]   καὶ ῥήγνυται πᾶν. ἀπωσθείσης δὲ  τῆς   νηὸς ἱστὸς ἐπὶ θάτερα
[3, 1]   οὖν ἅπαντες εἰς τὰ μετέωρα  τῆς   νηός, ὅπως τὸ μὲν βαπτιζόμενον
[3, 2]   ἀλλὰ πάντα ὁμοίως ἠκοντίζομεν ἔξω  τῆς   νηός· πολλοὶ δὲ καὶ τῶν
[3, 2]   κατὰ χώραν μένειν ὑπὸ τοῦ  τῆς   νηὸς σεισμοῦ. συμμιγὴς δὲ πάντων
[3, 15]   ἐνεβρόντησέ με. καὶ τάχα  τῆς   Νιόβης μῦθος οὐκ ἦν ψευδής,
[3, 23]   παρελθόντες τῆς ἐμῆς τὸ λοιπὸν  τῆς   νυκτὸς διετρίψαμεν· καὶ τὸ πρᾶγμα
[3, 7]   λοφιὰ τῶν ἀκανθῶν, οἱ  τῆς   οὐρᾶς ἑλιγμοί. γένυς πολλὴ καὶ
[3, 5]   δαίμων τις ἀγαθὸς περιέσωσεν ἡμῖν  τῆς   πρῴρας μέρος, ἔνθα περικαθίσαντες ἐγώ
[3, 23]   εἰς τὸ στρατόπεδον κοινῇ καὶ  τῆς   σκηνῆς εἴσω παρελθόντες τῆς ἐμῆς
[3, 22]   ἕκαστα, καὶ ὡς μένειν εἴσω  τῆς   σοροῦ χρή, κἂν θᾶττον αὐτὴν
[3, 17]   ἡδονῆς· τοσοῦτον λύπη με  τῆς   συμφορᾶς ἐξεκώφησε. λαμβάνονται δή μου
[3, 17]   ἄνω ὡς καθήσων ἐμαυτῷ κατὰ  τῆς   σφαγῆς· καὶ ὁρῶ δύο τινὰς
[3, 10]   γλῶττα πρὸς ἱκετηρίαν διακονουμένη  τῆς   τῶν ἀκουόντων ψυχῆς ἡμεροῖ τὸ
[3, 7]   μακρά· ἀνέῳκτο δὲ πᾶσα μέχρι  τῆς   τῶν ὤμων συμβολῆς, καὶ εὐθὺς
[3, 23]   ἄγνωμον, ἐφθόνησας ἡμῖν ὁλοκλήρου τοῦ  τῆς   φιλανθρωπίας σου δράματος. ἄπιμεν οὖν
[3, 3]   οἱ μεγάλοι κίνδυνοι καὶ τοὺς  τῆς   φιλίας λύουσι νόμους. ~Ἔνθα δή
[3, 8]   τὸ τόξον, διπλοῦται δὲ ὑπὸ  τῆς   χειρὸς τὸ νεῦρον, κλίνεται δὲ
[3, 10]   ἔλεον προξενεῖ· τὸ γὰρ πονοῦν  τῆς   ψυχῆς γλῶττα πρὸς ἱκετηρίαν
[3, 11]   λαλεῖς; Ὅτι μοι, ἔφη, πρὸ  τῆς   ψυχῆς, Κλειτοφῶν, τέθνηκεν φωνή.
[3, 14]   δέ πως εἰς ἔλεον ἄνθρωπος  ἀκροατὴς   ἀλλοτρίων κακῶν, καὶ ἔλεος
[3, 25]   ταφήν. σμύρνης γὰρ βῶλον τῆς  εὐωδεστάτης,   ὅσον ἱκανὸν πρὸς ὄρνιθος ταφήν,
[3, 3]   χειμὼν οὐκ ἐσπένδετο. ~Τέλος  κυβερνήτης   ἀπειπὼν ῥίπτει μὲν τὰ πηδάλια
[3, 9]   ἐβαρβάριζον δὲ πάντες. καὶ  κυβερνήτης,   εἰπών· Ἀπολώλαμεν" ἔστησε τὴν ναῦν,
[3, 2]   καὶ κωκυτῶν ἀνάμεστα. καὶ  κυβερνήτης   ἐκέλευε ῥίπτειν τὸν φόρτον. διάκρισις
[3, 1]   πρόσωπον τῆς νηός, καὶ  κυβερνήτης   περιάγειν ἐκέλευε τὴν κεραίαν. καὶ
[3, 17]   καὶ κάτωθεν ἀκούω φωνῆς πάνυ  λεπτῆς.   τρόμος οὖν εὐθὺς ἴσχει με
[3, 10]   καὶ βρόχος, καί σοι νυμφαγωγὸς  λῃστὴς   παρακαθεύδει· ἀντὶ δὲ ὑμεναίων τίς
[3, 15]   γὰρ ἑωρῶμεν τοὺς λῃστὰς μετὰ  πλείστης   δυνάμεως ἐπὶ θάτερα τῆς διώρυχος
[3, 25]   νεκρὸν ἐπιδείκνυται καὶ ἔστιν ἐπιτάφιος  σοφιστής.   ἱερέων δὲ παῖδες Ἡλίου τὸν
[3, 19]   τὴν κώμην καὶ οἱ ἄρχοντες  αὐτῆς   γνώριμοι. ἐπεὶ οὖν τῇ ναυαγίᾳ
[3, 15]   τῇ σορῷ καταλείπουσι, πῶμα ἐπ´  αὐτῆς   ἐπιθέντες, τὸν δὲ βωμὸν καταστρέψαντες
[3, 17]   θεοί, καὶ φρικωδέστατον. ἀνέῳκτο μὲν  αὐτῆς   γαστὴρ πᾶσα καὶ ἦν
[3, 7]   τάφῳ. ἐπὶ δὲ τῶν προσώπων  αὐτῆς   κάλλος κεκέρασται καὶ δέος· ἐν
[3, 4]   κατέκλασε, τὸ δέ τι κατέδυσεν  αὐτῆς.   ὁπόσοι μὲν οὖν παραχρῆμα τῆς
[3, 11]   τὴν ψυχὴν καταρρεῖ καὶ χαλεπώτερον  αὐτῆς   ποιεῖ τὸ τραῦμα. λέγω οὖν
[3, 9]   βοῆς ἀκούομεν πολλῆς. καὶ  ναύτης,   εἰπών· βουκόλος" μεταστρέφει τὴν
[3, 25]   τίς ὄρνις οὗτος, ὅστις  τοσαύτης,   ἔφην, τιμῆς ἠξίωται; ποίαν δὲ
[3, 21]   ποδήρει γὰρ αὐτὴν ἐσταλμένην διὰ  ταύτης   ἀνατμηθῆναι μέσην τῆς ἐσθῆτος λέγει
[3, 25]   μαρτυρεῖ· ἐστεφάνωσε γὰρ αὐτὴν κύκλος  εὐφυής·   ἡλίου δέ ἐστιν τοῦ
[3, 25]   δοκιμάζει τὸν ὄρνιν ἐκ τῆς  γραφῆς.   δὲ οἶδεν ἀπιστούμενος καὶ
[3, 5]   ταφῶμεν. μετὰ μικρὸν δὲ τῆς  εὐχῆς   τὸ πολὺ τοῦ πνεύματος περιεπέπαυτο,
[3, 10]   προξενεῖ· τὸ γὰρ πονοῦν τῆς  ψυχῆς   γλῶττα πρὸς ἱκετηρίαν διακονουμένη
[3, 10]   ἱκετηρίαν διακονουμένη τῆς τῶν ἀκουόντων  ψυχῆς   ἡμεροῖ τὸ θυμούμενον. νῦν δὲ
[3, 11]   Ὅτι μοι, ἔφη, πρὸ τῆς  ψυχῆς,   Κλειτοφῶν, τέθνηκεν φωνή. ~Ταῦθ´
[3, 10]   τί τηλικοῦτον ἠδικήσαμεν, ὡς ἐν  ὀλίγαις   ἡμέραις τοσούτῳ πλήθει βαπτισθῆναι κακῶν;
[3, 7]   δέος· ἐν μὲν γὰρ ταῖς  παρειαῖς   τὸ δέος κάθηται, ἐκ δὲ
[3, 10]   καὶ τὴν δέησιν δηλοῦν ταῖς  χειρονομίαις.   τῶν ἀτυχημάτων· ἤδη τὸν
[3, 11]   κακοῖς. ἐν μὲν γὰρ ταῖς  μετρίαις   συμφοραῖς ἀφθόνως τὰ δάκρυα καταρρεῖ
[3, 3]   τοὺς ἐξαλλομένους ἔπαιον· οἱ δὲ  σκυτάλαις