HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ACHILLES TATIUS, Leucippé et Clitophon, livre III

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ο  =  60 formes différentes pour 317 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Chapitre
[3, 10]   κἂν Σειρήνων τις γένηται πιθανώτερος,     ἀνδροφόνος οὐκ ἀκούει. μόνοις ἱκετεύειν
[3, 9]   πολλῆς. καὶ ναύτης, εἰπών·     βουκόλος" μεταστρέφει τὴν ναῦν ὡς
[3, 4]   ἐνδιατρίψαντες τῷ τοῦ θανάτου φόβῳ.     γὰρ ἐν θαλάσσῃ θάνατος βραδὺς
[3, 10]   φωνὴ κατέκλασε καὶ δέησις ἐμάλαξεν·     γὰρ λόγος πολλάκις τὸν ἔλεον
[3, 4]   βραδὺς προαναιρεῖ πρὸ τοῦ παθεῖν·     γὰρ ὀφθαλμὸς πελάγους γεμισθεὶς ἀόριστον
[3, 9]   εἰπών· Ἀπολώλαμεν" ἔστησε τὴν ναῦν,     γὰρ ποταμὸς ταύτῃ στενώτατος, καὶ
[3, 6]   ὀπισθόδομον ὁρῶμεν εἰκόνα διπλῆν. καὶ     γραφεὺς ἐγγέγραπτο. Εὐάνθης μὲν
[3, 6]   γραφεὺς ἐγγέγραπτο. Εὐάνθης μὲν     γραφεύς· δὲ εἰκὼν Ἀνδρομέδα
[3, 8]   δὲ ἐκφαίνεται τοσοῦτον, ὅσον ἀνέῳξεν     γραφεὺς τὸ διόρυγμα τοῦ τραύματος·
[3, 7]   γὰρ τοῦ λίθου τὸν κόλπον     γραφεύς, ὡς ἔτεκεν αὐτὸν
[3, 8]   Προμηθέως τὰς τῶν ὀνύχων ἀκμάς.     δὲ ἀλγῶν πάντῃ συνέσταλται καὶ
[3, 18]   ἔργον. ἐγὼ δὲ πιστεύσας ἐνεκαλυψάμην.     δὲ ἄρχεται τερατεύεσθαι καὶ λόγον
[3, 21]   τὸν σίδηρον κατὰ τοῦ σώματος,     δὲ εἰς τὸν χηραμὸν τῆς
[3, 24]   πόση δύναμίς ἐστι τοῖς ἐναντίοις.     δὲ ἔλεγε πᾶσαν ἐμπεπλῆσθαι τὴν
[3, 6]   μὲν ἵδρυται τοξαζόμενος ἐν γῇ,     δὲ ἐξ ἀέρος κρέμαται τῷ
[3, 6]   τοξεύων τὸν ὄρνιν τοῦ Διός,     δὲ ἐπὶ τὸ κῆτος τοῦ
[3, 8]   τὸ ἧπαρ συνάγει τὸν ὄρνιν·     δὲ ἕτερος αὐτῷ τοῖν ποδοῖν
[3, 17]   Μενέλαον ἀπέβλεπον, μάγον εἶναι δοκῶν.     δὲ ἤνοιγεν ἅμα τὴν σορὸν
[3, 23]   κατὰ Λευκίππην εἶχέ μοι καλῶς,     δὲ Κλεινίας, εἶπον, τί γέγονεν;
[3, 17]   γε, Μενέλαε, Ξενίου μέμνησαι Διός.     δὲ κρούσας τὴν σορόν, Ἐπεὶ
[3, 5]   κατὰ ῥοῦν ἐφερόμεθα τῆς θαλάσσης·     δὲ Μενέλαος καὶ Σάτυρος
[3, 23]   δὲ Κλεινίας, εἶπον, τί γέγονεν;     δὲ Μενέλαος, Οὐκ οἶδα, ἔφη·
[3, 25]   τὸν ὄρνιν ἐκ τῆς γραφῆς.     δὲ οἶδεν ἀπιστούμενος καὶ τὰ
[3, 8]   δὲ ἐπὶ μαζὸν χείρ.     δὲ Προμηθεὺς μεστός ἐστιν ἐλπίδος
[3, 16]   διώρυχος καὶ περὶ δεῖπνον ἦσαν.     δὲ στρατηγὸς ἐπεχείρει με παρηγορεῖν
[3, 24]   τῷ στρατηγῷ καὶ ἅπαντα λέγω.     δὲ συνήδετο καὶ τὸν Μενέλαον
[3, 3]   μὲν κώπης παλαιᾶς τρύφος ἀράμενος,     δὲ τῶν τῆς νεὼς σελμάτων,
[3, 2]   ναῦς τῶν ἐπίπλων γυμνή·     δὲ χειμὼν οὐκ ἐσπένδετο. ~Τέλος
[3, 22]   ἀναμιμνήσκων τραπέζης καὶ κοινῆς ναυαγίας.  ~Ὁ   δὲ χρηστὸς οὗτος, Μέγα μέν,
[3, 14]   ἄνθρωπος ἀκροατὴς ἀλλοτρίων κακῶν, καὶ     ἔλεος πολλάκις φιλίαν προξενεῖ·
[3, 15]   βωμοῦ μακράν· τῶν δὲ νεανίσκων     ἕτερος ἀνακλίνας αὐτὴν ὑπτίαν ἔδησεν
[3, 6]   αὐτούς, οἶμαι, εἰς ἓν συνήγαγεν     ζωγράφος) ἀδελφαὶ δὲ καὶ τὴν
[3, 7]   μαραινομένοις ἴοις· οὕτως αὐτὴν ἐκόσμησεν     ζωγράφος εὐμόρφῳ φόβῳ. τὰς δὲ
[3, 22]   δεήσῃ, καλὸς κίνδυνος, γλυκὺς     θάνατος. Νομίζω δέ, ἔφην, ζῆν
[3, 15]   γὰρ αὐτοῖς ποιεῖν ἔτυχε μεμαντευμένος     ἱερεύς. ~Ἑσπέρας δὲ γενομένης
[3, 15]   καὶ ἐπηύλει τις αὐτῇ, καὶ     ἱερεὺς ᾖδεν, ὡς εἰκός, ᾠδὴν
[3, 12]   καὶ ἀγρίαν. ἐκόμα δὲ καὶ     ἵππος· γυμνὸς ἦν, ἄστρωτος καὶ
[3, 4]   πᾶν. ἀπωσθείσης δὲ τῆς νηὸς     ἱστὸς ἐπὶ θάτερα πεσὼν τὸ
[3, 14]   ἐζώγρησαν. ~Ἦν δὲ περὶ δείλην     καιρός· καὶ στρατηγὸς διαλαβὼν
[3, 20]   τούτῳ δ´ ἄρα, ὡς εἰκός,     κακοδαίμων ἐκεῖνος ἐν τοῖς θεάτροις
[3, 22]   φίλου, κἂν ἀποθανεῖν δεήσῃ, καλὸς     κίνδυνος, γλυκὺς θάνατος. Νομίζω
[3, 3]   δὲ χειμὼν οὐκ ἐσπένδετο. ~Τέλος     κυβερνήτης ἀπειπὼν ῥίπτει μὲν τὰ
[3, 9]   παχεῖς· ἐβαρβάριζον δὲ πάντες. καὶ     κυβερνήτης, εἰπών· Ἀπολώλαμεν" ἔστησε τὴν
[3, 2]   θρήνων καὶ κωκυτῶν ἀνάμεστα. καὶ     κυβερνήτης ἐκέλευε ῥίπτειν τὸν φόρτον.
[3, 1]   κατὰ πρόσωπον τῆς νηός, καὶ     κυβερνήτης περιάγειν ἐκέλευε τὴν κεραίαν.
[3, 22]   ἁρμοδίως πρὸς τὴν ἀνατομήν. Ὑμῶν,     λῄσταρχος ἔφη, τὸ ἱερεῖον. στέλλομεν
[3, 22]   λῃσταῖς περὶ τῆς θυσίας λέγειν,     λῄσταρχος φθάσας κατὰ δαίμονα, Νόμος
[3, 19]   ἐπίλοιπα, Σάτυρε· σὸς γὰρ ἐντεῦθεν     λόγος. ~Καὶ Σάτυρος λέγει·
[3, 6]   ἐπ´ αὐτῇ· τῆς δὲ ῥοιᾶς     λόγος μυστικός. προσευξάμενοι δὴ τῷ
[3, 2]   ἀνέμων ποικίλων ἐσύριζε ψόφος. καὶ     μὲν ἀὴρ εἶχε σάλπιγγος ἦχον·
[3, 2]   μακράν. περὶ γὰρ μεσημβρίαν δείλην     μὲν ἥλιος τέλεον ἁρπάζεται, ἑωρῶμεν
[3, 6]   κῆτος τοῦ Ποσειδῶνος ἀθλῶν. ἀλλ´     μὲν ἵδρυται τοξαζόμενος ἐν γῇ,
[3, 3]   τῆς νεὼς ὁπλισάμενοι τὸ δυνατόν,     μὲν κώπης παλαιᾶς τρύφος ἀράμενος,
[3, 6]   μὲν Ἡρακλῆς, τῇ δὲ Περσεύς,     μὲν τοξεύων τὸν ὄρνιν τοῦ
[3, 17]   ἀποθνῄσκειν με βούλεσθε; λέγει οὖν     Μενέλαος· Ἀλλ´ εἰ διὰ τοῦτο
[3, 20]   ἡμᾶς τῷ ῥοῒ κομισθεῖσα, ἣν     Μενέλαος ἀναιρεῖται. καὶ ἀναχωρήσας ποι
[3, 20]   ὡς δὲ ἀνελόμενος τὸ ξίφος     Μενέλαος ἔλαθε μεταστρέψας κατὰ τὸ
[3, 18]   τῆς Λευκίππης γλυκύ. Ἀλλὰ νῦν,     Μενέλαος ἔφη, καὶ τὰ σπλάγχνα
[3, 9]   ἐξαίφνης βοῆς ἀκούομεν πολλῆς. καὶ     ναύτης, εἰπών· βουκόλος" μεταστρέφει
[3, 25]   ὀρνίθων ὥσπερ δορυφόρων, καὶ ἔοικεν     ὄρνις ἀποδημοῦντι βασιλεῖ καὶ τὴν
[3, 25]   καὶ κομίζει ταφήν; Φοῖνιξ μὲν     ὄρνις ὄνομα, τὸ δὲ γένος
[3, 25]   ἐπισχεῖν τοσούτων ἡμερῶν. ~Καὶ τίς     ὄρνις οὗτος, ὅστις τοσαύτης, ἔφην,
[3, 19]   δὲ πῶς τοὺς λῃστὰς ἠπάτησας.  ~Ὁ   οὖν Μενέλαος λέγει· Οἶδας, ὡς
[3, 25]   χρόνῳ δὲ τοῦτο πάσχει μακρῷ)     παῖς αὐτὸν ἐπὶ τὸν Νεῖλον
[3, 7]   τοῦ κήτους καὶ τῆς κόρης     Περσεὺς ἐγέγραπτο καταβαίνων ἐξ ἀέρος·
[3, 7]   δὲ αὐτοῦ τὴν κεφαλὴν καλύπτει·     πῖλος δὲ ὑπῃνίττετο τὴν Ἄϊδος
[3, 8]   δὲ τὸ ἥμισυ τοῦ βλέμματος     πόνος. ~Ἐνδιατρίψαντες οὖν ἡμερῶν δύο
[3, 8]   τοῦ Προμηθέως ἐγεγόνει. δέδεται μὲν     Προμηθεὺς σιδήρῳ καὶ πέτρᾳ, ὥπλισται
[3, 17]   ἄμφω. Μενέλαος δὲ ἦν καὶ     Σάτυρος. ἐγὼ δὲ ἄνδρας ἰδὼν
[3, 20]   γὰρ ἐντεῦθεν λόγος. ~Καὶ     Σάτυρος λέγει· Ἅμα δὲ βιαζόμενος
[3, 5]   θαλάσσης· δὲ Μενέλαος καὶ     Σάτυρος σὺν ἄλλοις τῶν πλωτήρων
[3, 20]   δὲ ἀνέστρεψεν εἰς τοὔμπαλιν, αὖθις     σίδηρος εἴσω κατεδύετο. τούτῳ δ´
[3, 24]   ὡς εἶναι μυρίους. λέγει οὖν     στρατηγός· Ἀλλ´ ἡμῖν αὗται πέντε
[3, 14]   περὶ δείλην καιρός· καὶ     στρατηγὸς διαλαβὼν ἡμῶν ἕκαστον ἐπυνθάνετο
[3, 15]   δὲ ὁρῶντες οἱ στρατιῶται καὶ     στρατηγὸς καθ´ ἓν τῶν πραττομένων
[3, 15]   κακὸν ἐνεβρόντησέ με. καὶ τάχα     τῆς Νιόβης μῦθος οὐκ ἦν
[3, 4]   θαλάσσης τὸ μέγεθος, τοσοῦτος καὶ     τοῦ θανάτου φόβος. ἔνιοι δὲ
[3, 25]   κύκλος εὐφυής· ἡλίου δέ ἐστιν     τοῦ κύκλου στέφανος εἰκών. κυάνεός
[3, 22]   σοροῦ χρή, κἂν θᾶττον αὐτὴν     ὕπνος ἀφῇ, τὴν ἡμέραν ἔνδον
[3, 7]   νύμφη κεκοσμημένη. ποδήρης χιτών, λευκὸς     χιτών· τὸ ὕφασμα λεπτόν, ἀραχνίων
[3, 21]   ταύτην ἐπικρύψωμεν. πάντως δὲ καὶ     χρησμὸς ἡμῖν εἰς τὸ λαθεῖν
[3, 21]   ἀνατμηθῆναι μέσην τῆς ἐσθῆτος λέγει     χρησμός. ὁρᾷς τοῦτο τὸ ξίφος
[3, 23]   ἤκουσα, παντοδαπὸς ἐγιγνόμην καὶ διηπόρουν     τι ποιήσω πρὸς τὸν Μενέλαον
[3, 1]   φυλάττοντες τοῦ πρόσθεν μέτρου καθ´     συνέβαινεν οὔριον εἶναι τῇ περιαγωγῇ
[3, 8]   τοὺς δακτύλους ἀποξύνεται. τὸ δὲ  ἄλλο   σχῆμα δείκνυσι τὸν πόνον· κεκύρτωται
[3, 14]   πῶς ληφθείημεν· διηγεῖτο δὲ ἄλλος  ἄλλο   τι, κἀγὼ τὰ ἐμὰ εἶπον.
[3, 2]   ἦν ἀργύρου καὶ χρυσοῦ πρὸς  ἄλλο   τι τῶν εὐτελῶν, ἀλλὰ πάντα
[3, 18]   φίλημα ἀληθινὸν καὶ ζῶν, ὡς  κἀκεῖνο   τὸ τῆς Λευκίππης γλυκύ. Ἀλλὰ
[3, 20]   τοῦ σιδήρου μέρος, τὸ μικρὸν  ἐκεῖνο   ξίφος ὥσπερ ἀπὸ χηραμοῦ τῆς
[3, 13]   ἀπὸ λίθου, καὶ τομὰς ὡς  ἀπὸ   βέλους. ἀλλὰ ταῖς γε ἀσπίσιν
[3, 12]   τοῖς λῃσταῖς εἰσιν οἱ ἵπποι.  ἀπὸ   δὲ τοῦ λῃστάρχου παρῆν καί,
[3, 7]   τῶν ἐρίων τῶν πτηνῶν, οἷον  ἀπὸ   δένδρων ἕλκουσαι νήματα γυναῖκες ὑφαίνουσιν
[3, 13]   τὸ τραῦμα, καὶ οἴδημα ὡς  ἀπὸ   λίθου, καὶ τομὰς ὡς ἀπὸ
[3, 11]   ἱκετηρία, καὶ τοὺς ἀλγοῦντας, ὥσπερ  ἀπὸ   οἰδοῦντος τραύματος, ἐξεκένωσεν· ἐν δὲ
[3, 15]   τὸ διειλκυσμένον ὑπέφαινεν ᾠδήν. εἶτα  ἀπὸ   συνθήματος πάντες ἀναχωροῦσι τοῦ βωμοῦ
[3, 13]   λῃσταὶ πολὺ πλείους ὄντες, βώλους  ἀπὸ   τῆς γῆς λαμβάνοντες τοὺς στρατιώτας
[3, 4]   λύουσι νόμους. ~Ἔνθα δή τις  ἀπὸ   τῆς νεὼς νεανίσκος εὔρωστος λαμβάνεται
[3, 24]   αὐτοῦ παῖς εἰστρέχει τις, λέγων  ἀπὸ   τοῦ Δέλτα πρόδρομον ἥκειν τοὐκεῖθεν
[3, 13]   στρατιῶται τὴν φάλαγγα, ἐκθέουσι δὲ  ἀπὸ   τῶν ὅπλων ἄνδρες κούφως ἐσταλμένοι,
[3, 20]   τὸ μικρὸν ἐκεῖνο ξίφος ὥσπερ  ἀπὸ   χηραμοῦ τῆς κώπης κατατρέχει τοσοῦτον,
[3, 7]   τῇ κεφαλῇ τὴν θάλατταν ἀποδύεται.  ὑπὸ   δὲ τὴν ἅλμην τοῦ κύματος
[3, 8]   νεύρου τὸ τόξον, διπλοῦται δὲ  ὑπὸ   τῆς χειρὸς τὸ νεῦρον, κλίνεται
[3, 4]   ἔνιοι δὲ κολυμβᾶν πειρώμενοι, προσραγέντες  ὑπὸ   τοῦ κύματος τῇ πέτρᾳ διεφθείροντο·
[3, 8]   νεῦρον, δεξιά. συνάγεται μὲν  ὑπὸ   τοῦ νεύρου τὸ τόξον, διπλοῦται
[3, 2]   οὐκ ἐδυνάμεθα κατὰ χώραν μένειν  ὑπὸ   τοῦ τῆς νηὸς σεισμοῦ. συμμιγὴς
[3, 14]   ποιεῖν εἴχομεν οὐδέν, τῆς Λευκίππης  ὑπὸ   τῶν λῃστῶν ἐχομένης. ἔδωκε δέ
[3, 11]   μοι λαλεῖς; Ὅτι μοι, ἔφη,  πρὸ   τῆς ψυχῆς, Κλειτοφῶν, τέθνηκεν
[3, 4]   ἐν θαλάσσῃ θάνατος βραδὺς προαναιρεῖ  πρὸ   τοῦ παθεῖν· γὰρ ὀφθαλμὸς
[3, 1]   ναῦν τοῖς κύμασιν ἐπαλαίομεν εἰς  τὸ   ἀντίρροπον καθελεῖν· αἰφνίδιον δὲ μεταλλάττεται
[3, 1]   βιασάμενοι κατὰ μικρὸν καθέλοιμεν εἰς  τὸ   ἀντίρροπον. πλέον δὲ ἠνύομεν οὐδέν·
[3, 18]   τῆς Λευκίππης καὶ ἀποκατέστησεν εἰς  τὸ   ἀρχαῖον. λέγει δέ μοι· Ἀποκάλυψαι.
[3, 1]   τρίτον καὶ τέταρτον καὶ πολλάκις  τὸ   αὐτὸ πάσχοντες κοινὴν ταύτην εἴχομεν
[3, 2]   καὶ ἐκάλυπτε πᾶν τὸ σκάφος.  τὸ   γὰρ κῦμα αἰρόμενον ὑψοῦ, ψαῦον
[3, 1]   συνάγοντες ἄνω τοῦ κέρως βίᾳ  (τὸ   γὰρ πνεῦμα σφοδρότερον ἐμπεσὸν ἀνθέλκειν
[3, 10]   λόγος πολλάκις τὸν ἔλεον προξενεῖ·  τὸ   γὰρ πονοῦν τῆς ψυχῆς
[3, 15]   ᾖδεν, ὡς εἰκός, ᾠδὴν Αἰγυπτίαν·  τὸ   γὰρ σχῆμα τοῦ στόματος καὶ
[3, 19]   λέγει· Οἶδας, ὡς Αἰγύπτιός εἰμι  τὸ   γένος· φθάνω γάρ σοι ταῦτα
[3, 23]   ποιήσω πρὸς τὸν Μενέλαον ἀντάξιον.  τὸ   δ´ οὖν κοινότατον, προσπεσὼν κατησπαζόμην
[3, 6]   Πηλουσίῳ Διὸς ἱερὸν ἄγαλμα Κασίου.  τὸ   δὲ ἄγαλμα νεανίσκος, Ἀπόλλωνι μᾶλλον
[3, 5]   τὸ πολὺ τοῦ πνεύματος περιεπέπαυτο,  τὸ   δὲ ἄγριον ἐστόρεστο τοῦ κύματος·
[3, 8]   καὶ εἰς τοὺς δακτύλους ἀποξύνεται.  τὸ   δὲ ἄλλο σχῆμα δείκνυσι τὸν
[3, 13]   τε καὶ τραχὺς καὶ ἀνώμαλος·  τὸ   δὲ ἀνώμαλόν εἰσιν αἰχμαὶ τῶν
[3, 25]   Φοῖνιξ μὲν ὄρνις ὄνομα,  τὸ   δὲ γένος Αἰθίοψ, μέγεθος κατὰ
[3, 8]   τραῦμα καὶ ζητεῖν τὸ ἧπαρ·  τὸ   δὲ ἐκφαίνεται τοσοῦτον, ὅσον ἀνέῳξεν
[3, 7]   δὲ ἀπορραγὲν τὸ μὲν ὀξύνεται,  τὸ   δὲ ἐπικάμπτεται. καὶ τὸ μὲν
[3, 15]   δὲ ἐκ παραλόγου καθήμενος ἐθεώμην.  τὸ   δὲ ἦν ἔκπληξις· μέτρον γὰρ
[3, 7]   ἀπωξυμμένον μένει ξίφος, ὡς ἤρξατο,  τὸ   δὲ καμπτόμενον δρέπανον γίνεται, ἵνα
[3, 7]   ἕλκουσαι νήματα γυναῖκες ὑφαίνουσιν Ἰνδαί.  τὸ   δὲ κῆτος ἀντιπρόσωπον τῆς κόρης
[3, 7]   τὸ μὲν ἐρείδῃ τὴν σφαγήν,  τὸ   δὲ κρατῇ τὴν τομήν. τὸ
[3, 19]   τοῦ μὲν ἥπατος ἀπογεύσασθαι τυθείσης,  τὸ   δὲ λοιτὸν σῶμα σορῷ παραδόντας
[3, 4]   νηὸς ἐπειρῶντο καταδῦναι τὴν ἐφολκίδα.  τὸ   δὲ σκάφος ἐκυβίστα περὶ τοῖς
[3, 1]   μὲν βαπτιζόμενον τῆς νηὸς ἀνακουφίσαιμεν,  τὸ   δὲ τῇ προσθήκῃ βιασάμενοι κατὰ
[3, 17]   γὰρ ἀφαιρήσεσθέ μου τὸ ξίφος,  τὸ   δὲ τῆς ἐμῆς λύπης ξίφος
[3, 4]   πεσὼν τὸ μέν τι κατέκλασε,  τὸ   δέ τι κατέδυσεν αὐτῆς. ὁπόσοι
[3, 14]   τὴν ἡμέραν ὁμοτράπεζον καὶ παρὰ  τὸ   δεῖπνον ἐπυνθάνετο τἀμὰ καὶ ἀκούων
[3, 24]   τούτοις ἕτεροι δισχίλιοι τῶν ἀμφὶ  τὸ   Δέλτα καὶ τὴν Ἡλίου πόλιν
[3, 7]   ἐν μὲν γὰρ ταῖς παρειαῖς  τὸ   δέος κάθηται, ἐκ δὲ τῶν
[3, 10]   γάμων τὰ κοσμήματα· θάλαμος μὲν  τὸ   δεσμωτήριον, εὐνὴ δὲ γῆ,
[3, 6]   αἱ γραφαί. πέτραι μὲν ἀμφοῖν  τὸ   δεσμωτήριον, θῆρες δὲ κατ´ ἀμφοῖν
[3, 15]   τοῦ στόματος καὶ τῶν προσώπων  τὸ   διειλκυσμένον ὑπέφαινεν ᾠδήν. εἶτα ἀπὸ
[3, 8]   τοσοῦτον, ὅσον ἀνέῳξεν γραφεὺς  τὸ   διόρυγμα τοῦ τραύματος· ἐρείδει τῷ
[3, 3]   καὶ ἐκ τῆς νεὼς ὁπλισάμενοι  τὸ   δυνατόν, μὲν κώπης παλαιᾶς
[3, 1]   ἀνέφερε γὰρ ἡμᾶς μᾶλλον κορυφούμενον  τὸ   ἔδαφος τῆς νηὸς πρὸς
[3, 8]   φόβου· πῇ μὲν γὰρ εἰς  τὸ   ἕλκος, πῇ δὲ εἰς τὸν
[3, 13]   τοῖς στρατιώταις ἀνεπλήρου τοῦ πλήθους  τὸ   ἐνδεές. ἡμεῖς δὲ ὅσοι τῶν
[3, 21]   ἐπὶ τῷ βωμῷ θύσομεν. καὶ  τὸ   ἐντεῦθεν οὐκέτι προσίασιν οἱ λῃσταὶ
[3, 22]   χρηστὸς οὗτος, Μέγα μέν, ἔφη,  τὸ   ἔργον, ἀλλ´ ὑπὲρ φίλου, κἂν
[3, 18]   καλῶ γὰρ τὴν Ἑκάτην ἐπὶ  τὸ   ἔργον. ἐγὼ δὲ πιστεύσας ἐνεκαλυψάμην.
[3, 15]   τέλος εἶχεν, ὥς γε ᾤμην,  τὸ   ἔργον, τὸ σῶμα ἐνθέντες τῇ
[3, 25]   ἐπὶ τὸν Νεῖλον οὕτως ἵπταται  τὸ   ἔργον φέρων. ἕπεται δὲ αὐτῷ
[3, 8]   τοῖς ὀφθαλμοῖς ἰδεῖν, ἕλκει δὲ  τὸ   ἥμισυ τοῦ βλέμματος πόνος.
[3, 8]   ἐγείρει καθ´ αὑτοῦ· εἰς γὰρ  τὸ   ἧπαρ συνάγει τὸν ὄρνιν·
[3, 8]   ἐπορύττειν τὸ τραῦμα καὶ ζητεῖν  τὸ   ἧπαρ· τὸ δὲ ἐκφαίνεται τοσοῦτον,
[3, 7]   ἐνίδρυται τῇ σκέπῃ· καὶ ἔοικε  τὸ   θέαμα, εἰ μὲν εἰς τὸ
[3, 7]   ἀέρος· κατα βαίνει δὲ ἐπὶ  τὸ   θηρίον γυμνὸς τὸ πᾶν· χλαμὺς
[3, 10]   τῆς τῶν ἀκουόντων ψυχῆς ἡμεροῖ  τὸ   θυμούμενον. νῦν δὲ ποίᾳ μὲν
[3, 22]   ἀνατομήν. Ὑμῶν, λῄσταρχος ἔφη,  τὸ   ἱερεῖον. στέλλομεν δὴ τὴν κόρην
[3, 15]   ἔκπληξις· μέτρον γὰρ οὐκ ἔχον  τὸ   κακὸν ἐνεβρόντησέ με. καὶ τάχα
[3, 7]   ἐκ δὲ τῶν ὀφθαλμῶν ἀνθεῖ  τὸ   κάλλος. ἀλλ´ οὔτε τῶν παρειῶν
[3, 7]   τὸ θέαμα, εἰ μὲν εἰς  τὸ   κάλλος ἀπίδοις, ἀγάλματι καινῷ, εἰ
[3, 8]   τόξῳ βέλος, τῇ λαιᾷ προβέβληται  τὸ   κέρας ὠθῶν, ἐπὶ μαζὸν ἕλκει
[3, 7]   δὲ εἰς τὰ δεσμὰ καὶ  τὸ   κῆτος, αὐτοσχεδίῳ τάφῳ. ἐπὶ δὲ
[3, 6]   τοῦ Διός, δὲ ἐπὶ  τὸ   κῆτος τοῦ Ποσειδῶνος ἀθλῶν. ἀλλ´
[3, 2]   δὲ πάντων ἐγίνετο βοή· ἐρρόχθει  τὸ   κῦμα, ἐπάφλαζε τὸ πνεῦμα, ὀλολυγμὸς
[3, 5]   Μενέλαον θᾶττον προσάγει τῇ γῇ  τὸ   κῦμα· καὶ ἦν ταῦτα τῆς
[3, 19]   ναυαγίᾳ περιεπέσομεν, εἶτά με προσέρριψε  τὸ   κῦμα τοῖς τῆς Αἰγύπτου παραλίοις,
[3, 2]   δὲ ναῦς ἀεὶ πρὸς μὲν  τὸ   κυρτούμενον τῆς θαλάσσης ἠγείρετο, πρὸς
[3, 21]   καὶ χρησμὸς ἡμῖν εἰς  τὸ   λαθεῖν χρήσιμος· ποδήρει γὰρ αὐτὴν
[3, 7]   ὠλέναι τῆς κόρης ἄκρατον ἔχουσαι  τὸ   λευκὸν εἰς τὸ πελιδνὸν μετέβαλον,
[3, 19]   ἴσχουσι κόρην καταθῦσαι καὶ καθᾶραι  τὸ   λῃστήριον καὶ τοῦ μὲν ἥπατος
[3, 23]   σκηνῆς εἴσω παρελθόντες τῆς ἐμῆς  τὸ   λοιπὸν τῆς νυκτὸς διετρίψαμεν· καὶ
[3, 4]   πλείονα· ὅσον γὰρ τῆς θαλάσσης  τὸ   μέγεθος, τοσοῦτος καὶ τοῦ
[3, 20]   τοσοῦτον, ὅσον εἶχεν κώπη  τὸ   μέγεθος· ὡς δὲ ἀνέστρεψεν εἰς
[3, 7]   ὀξύνεται, τὸ δὲ ἐπικάμπτεται. καὶ  τὸ   μὲν ἀπωξυμμένον μένει ξίφος, ὡς
[3, 1]   τὰ μετέωρα τῆς νηός, ὅπως  τὸ   μὲν βαπτιζόμενον τῆς νηὸς ἀνακουφίσαιμεν,
[3, 13]   καὶ τραύματα καὶ σφαγαί. καὶ  τὸ   μὲν ἔμπειρον παρὰ τοῖς στρατιώταις
[3, 7]   δρέπανον γίνεται, ἵνα μιᾷ πληγῇ  τὸ   μὲν ἐρείδῃ τὴν σφαγήν, τὸ
[3, 7]   σιδήρου ξίφος, ἐντεῦθεν δὲ ἀπορραγὲν  τὸ   μὲν ὀξύνεται, τὸ δὲ ἐπικάμπτεται.
[3, 7]   ἀναβαῖνον ἀνοίγει τὴν θάλασσαν· καὶ  τὸ   μὲν πολὺ τοῦ σώματος περιβέβληται
[3, 13]   ἐναντίους ἐκτρέχομεν. οἱ δὲ στρατιῶται  τὸ   μὲν πρῶτον ἐπεχείρουν ἀναιρεῖν οὐκ
[3, 16]   κακοδαίμονι βωμῷ καὶ σορῷ. καὶ  τὸ   μὲν σῶμα ταύτῃ κατατέθειται, τὰ
[3, 7]   τὸ δὲ κρατῇ τὴν τομήν.  τὸ   μὲν τῆς Ἀνδρομέδας δρᾶμα τοῦτο.
[3, 4]   ἱστὸς ἐπὶ θάτερα πεσὼν  τὸ   μέν τι κατέκλασε, τὸ δέ
[3, 21]   ξίφος ὅσον τῆς κώπης ἀνακουφίζεται  τὸ   μετέωρον καὶ τὸν αὐτὸν τρόπον
[3, 7]   πτερῷ. ~Ὀρώρυκται μὲν οὖν εἰς  τὸ   μέτρον τῆς κόρης πέτρα·
[3, 20]   κατὰ τὸ τοῦ σιδήρου μέρος,  τὸ   μικρὸν ἐκεῖνο ξίφος ὥσπερ ἀπὸ
[3, 8]   οὖν ὁμοῦ πτύσσεται, τὸ τόξον,  τὸ   νεῦρον, δεξιά. συνάγεται μὲν
[3, 8]   μαζὸν ἕλκει τὴν δεξιάν, ἕλκων  τὸ   νεῦρον κεκύρτωται κατόπιν τὸν ἀγκῶνα.
[3, 8]   διπλοῦται δὲ ὑπὸ τῆς χειρὸς  τὸ   νεῦρον, κλίνεται δὲ ἐπὶ μαζὸν
[3, 17]   ἐμοῦ χοάς. ~Ταῦτα εἰπὼν ἀνατείνω  τὸ   ξίφος ἄνω ὡς καθήσων ἐμαυτῷ
[3, 17]   τῆς δεξιᾶς καὶ ἐπεχείρουν ἀφαιρεῖσθαι  τὸ   ξίφος· ἐγὼ δέ, Πρὸς θεῶν,
[3, 15]   κατὰ τῆς καρδίας καὶ διελκύσας  τὸ   ξίφος εἰς τὴν κάτω γαστέρα
[3, 17]   τοῦτο θέλεις ἀποθανεῖν, ὥρα σοι  τὸ   ξίφος ἐπισχεῖν· Λευκίππη δέ σοι
[3, 16]   φυλακὴν πάντας ἐπιτηρήσας καθεύδοντας πρόειμι  τὸ   ξίφος ἔχων, ἐπικατασφάξων ἐμαυτὸν τῇ
[3, 16]   ἐπεὶ δὲ πλησίον ἐγενόμην, ἀνατείνω  τὸ   ξίφος, Λευκίππη, λέγων, ἀθλία καὶ
[3, 20]   πλείω τριῶν. ὡς δὲ ἀνελόμενος  τὸ   ξίφος Μενέλαος ἔλαθε μεταστρέψας
[3, 21]   καταρρεῖ πάλιν ἐκ τοῦ χηραμοῦ  τὸ   ξίφος ὅσον τῆς κώπης ἀνακουφίζεται
[3, 17]   τοῦτο μὲν γὰρ ἀφαιρήσεσθέ μου  τὸ   ξίφος, τὸ δὲ τῆς ἐμῆς
[3, 21]   λέγει χρησμός. ὁρᾷς τοῦτο  τὸ   ξίφος ὡς ἔχει μηχανῆς. ἂν
[3, 5]   παρατρέχει, ὥστε μόνον ὑψούμενον μετέωρον  τὸ   ξύλον κατὰ τὸν αὐχένα τοῦ
[3, 3]   οὐκ ἔτι θεσμὸς ἦν, ἀλλὰ  τὸ   οἰκεῖον ἕκαστος σκοπῶν ἀσφαλὲς τὸ
[3, 25]   καὶ κοιλαίνει κατὰ μέσον, καὶ  τὸ   ὄρυγμα θήκη γίνεται τῷ νεκρῷ.
[3, 8]   ἀνεῳγμένην, ἀλλὰ τὸ ῥάμφος ἐς  τὸ   ὄρυγμα κεῖται, καὶ ἔοικεν ἐπορύττειν
[3, 7]   κόρης πέτρα· θέλει δὲ  τὸ   ὄρυγμα λέγειν ὅτι μή τις
[3, 7]   δὲ ἐπὶ τὸ θηρίον γυμνὸς  τὸ   πᾶν· χλαμὺς ἀμφὶ τοῖς ὤμοις
[3, 2]   τῆς θαλάσσης ἠγείρετο, πρὸς δὲ  τὸ   παράδρομον ἤδη καὶ χθαμαλὸν τοῦ
[3, 7]   ἄκρατον ἔχουσαι τὸ λευκὸν εἰς  τὸ   πελιδνὸν μετέβαλον, καὶ ἐοίκασιν ἀποθνῄσκειν
[3, 5]   καὶ ἡμιθνῆτες ἐνήχοντο. ~Ἐπεὶ οὖν  τὸ   πλοῖον διελύθη, δαίμων τις ἀγαθὸς
[3, 1]   ἀντίρροπον καθελεῖν· αἰφνίδιον δὲ μεταλλάττεται  τὸ   πνεῦμα ἐπὶ θάτερα τῆς νηὸς
[3, 1]   συνέβαινεν οὔριον εἶναι τῇ περιαγωγῇ  τὸ   πνεῦμα. κλίνεται δὴ κοῖλον τοιχίσαν
[3, 4]   πλοῦν εἶχον ἔνθα αὐτοὺς ἦγε  τὸ   πνεῦμα· οἱ δὲ ἐπὶ τῆς
[3, 2]   βοή· ἐρρόχθει τὸ κῦμα, ἐπάφλαζε  τὸ   πνεῦμα, ὀλολυγμὸς γυναικῶν, ἀλαλαγμὸς ἀνδρῶν,
[3, 5]   μετὰ μικρὸν δὲ τῆς εὐχῆς  τὸ   πολὺ τοῦ πνεύματος περιεπέπαυτο, τὸ
[3, 13]   ὅσοι τῶν αἰχμαλώτων ἦμεν, ἐπιτηρήσαντες  τὸ   πονοῦν τῶν λῃστῶν μέρος, ἅμα
[3, 23]   λοιπὸν τῆς νυκτὸς διετρίψαμεν· καὶ  τὸ   πρᾶγμα οὐκ ἔλαθε τοὺς πολλούς.
[3, 3]   τὸ οἰκεῖον ἕκαστος σκοπῶν ἀσφαλὲς  τὸ   πρὸς τοὺς ἑτέρους εὔγνωμον οὐκ
[3, 18]   ἄτρωτον ὄψει. ἀλλ´ ἐπικάλυψαί σου  τὸ   πρόσωπον· καλῶ γὰρ τὴν Ἑκάτην
[3, 1]   πλάνην. πρὶν μὲν γὰρ μετασκευάσασθαι  τὸ   πρῶτον, δίαυλος ἡμᾶς διαλαμβάνει δεύτερος.
[3, 16]   οἱ θεοὶ καὶ οὐκ ἐσβέσθη  τὸ   πῦρ, ἀλλὰ μιαινόμενον ἠνείχετο καὶ
[3, 16]   σπλάγχνα ποῦ; εἰ μὲν δεδαπανήκει  τὸ   πῦρ, ἥττων συμφορά· νῦν
[3, 8]   ἀνοίγων, ἤδη μὲν ἀνεῳγμένην, ἀλλὰ  τὸ   ῥάμφος ἐς τὸ ὄρυγμα κεῖται,
[3, 1]   πνεῦμα. κλίνεται δὴ κοῖλον τοιχίσαν  τὸ   σκάφος καὶ ἐπὶ θάτερα μετεωρίζεται
[3, 3]   ἐκ τῶν χειρῶν, ἀφίησι δὲ  τὸ   σκάφος τῇ θαλάσσῃ καὶ εὐτρεπίζει
[3, 2]   γέρρων ἐκυλίετο καὶ ἐκάλυπτε πᾶν  τὸ   σκάφος. τὸ γὰρ κῦμα αἰρόμενον
[3, 1]   τῆς νηὸς καὶ μικροῦ βαπτίζεται  τὸ   σκάφος, τοῦ μὲν τέως εἰς
[3, 2]   ῥηγνύμενα, μὴ κατὰ μικρὸν ἀνοιχθείη  τὸ   σκάφος τῶν γόμφων ἀποσπωμένων. γέρρα
[3, 20]   λέγει· Ἅμα δὲ βιαζόμενος ἐπὶ  τὸ   στρατόπεδον ἔκλαον, δέσποτα, καὶ
[3, 22]   ὑπ´ αὐτῶν εἰλημμένους τὴν εἰς  τὸ   στρατόπεδον ἐκπεφευγέναι· ὥστε ἀποκείσεταί σοι
[3, 23]   σου δράματος. ἄπιμεν οὖν εἰς  τὸ   στρατόπεδον κοινῇ καὶ τῆς σκηνῆς
[3, 22]   ἐμποδὼν γένηται, σῶζε σαυτὴν ἐπὶ  τὸ   στρατόπεδον. ταῦτα εἰπόντες ἐξάγομεν αὐτὴν
[3, 15]   ὥς γε ᾤμην, τὸ ἔργον,  τὸ   σῶμα ἐνθέντες τῇ σορῷ καταλείπουσι,
[3, 9]   τὰς κεφαλάς, λεπτοὶ τοὺς πόδας,  τὸ   σῶμα παχεῖς· ἐβαρβάριζον δὲ πάντες.
[3, 18]   ἀληθινὸν καὶ ζῶν, ὡς κἀκεῖνο  τὸ   τῆς Λευκίππης γλυκύ. Ἀλλὰ νῦν,
[3, 8]   συνάγεται μὲν ὑπὸ τοῦ νεύρου  τὸ   τόξον, διπλοῦται δὲ ὑπὸ τῆς
[3, 8]   ἀγκῶνα. πάντα οὖν ὁμοῦ πτύσσεται,  τὸ   τόξον, τὸ νεῦρον, δεξιά.
[3, 8]   Ἀνδρομέδας δρᾶμα τοῦτο. ~Ἑξῆς δὲ  τὸ   τοῦ Προμηθέως ἐγεγόνει. δέδεται μὲν
[3, 20]   Μενέλαος ἔλαθε μεταστρέψας κατὰ  τὸ   τοῦ σιδήρου μέρος, τὸ μικρὸν
[3, 8]   ὄρυγμα κεῖται, καὶ ἔοικεν ἐπορύττειν  τὸ   τραῦμα καὶ ζητεῖν τὸ ἧπαρ·
[3, 13]   βληθεὶς διπλοῦν ποιεῖ ἐν ταὐτῷ  τὸ   τραῦμα, καὶ οἴδημα ὡς ἀπὸ
[3, 11]   καταρρεῖ καὶ χαλεπώτερον αὐτῆς ποιεῖ  τὸ   τραῦμα. λέγω οὖν πρὸς τὴν
[3, 19]   σορῷ παραδόντας ἀναχωρεῖν, ὡς ἂν  τὸ   τῶν ἐναντίων στρατόπεδον ὑπερβάλοι τῆς
[3, 7]   δὲ τῷ ἐρεύθει βέβαπται, οὔτε  τὸ   τῶν ὀφθαλμῶν ἄνθος ἐστὶν ἀμέριμνον,
[3, 7]   ποδήρης χιτών, λευκὸς χιτών·  τὸ   ὕφασμα λεπτόν, ἀραχνίων ἐοικὸς πλοκῇ,
[3, 1]   περιχεῖται, καὶ τῆς ἡμέρας ἀπωλώλει  τὸ   φῶς. ἐγείρεται δὲ κάτωθεν ἄνεμος
[3, 25]   ὄρνιν τῇ σορῷ καὶ κλείσας  τὸ   χάσμα γηΐνῳ χώματι, ἐπὶ τὸν
[3, 8]   πόνον· κεκύρτωται τὰς ὀφρῦς, συνέσταλται  τὸ   χεῖλος, φαίνει τοὺς ὀδόντας. ἠλέησας
[3, 9]   ἐν τῇ νηῒ λαμβάνουσι καὶ  τὸ   χρυσίον ἡμῶν ἀποφέρουσιν, ἡμᾶς δὲ
[3, 7]   κάλλος. ἀλλ´ οὔτε τῶν παρειῶν  τὸ   ὠχρὸν τέλεον ἀφοίνικτον ἦν, ἠρέμα
[3, 12]   δὲ εἴχετό μου καὶ  ἐξεκρέματο   βοῶσα. τῶν δὲ λῃστῶν οἱ
[3, 7]   μὲν ἀπωξυμμένον μένει ξίφος, ὡς  ἤρξατο,   τὸ δὲ καμπτόμενον δρέπανον γίνεται,
[3, 24]   καὶ ἅπαντα λέγω. δὲ  συνήδετο   καὶ τὸν Μενέλαον ποιεῖται φίλον,
[3, 2]   γυμνή· δὲ χειμὼν οὐκ  ἐσπένδετο.   ~Τέλος κυβερνήτης ἀπειπὼν ῥίπτει
[3, 1]   τῆς νηὸς πρὸς ἡμῶν  κατεβιβάζετο.   καὶ χρόνον μέν τινα διαταλαντουμένην
[3, 15]   δὲ ὑστεραίᾳ πρὸς τὴν διάβασιν  παρεσκευάζετο   καὶ ἐπεχείρει τὴν διώρυχα χῶσαι,
[3, 3]   πρὸς τοὺς ἑτέρους εὔγνωμον οὐκ  ἐλογίζετο.   οὕτως οἱ μεγάλοι κίνδυνοι καὶ
[3, 4]   ἦν ἐγγὺς ἤδη τοῦ σκάφους,  ηὐτρεπίζετο   δὲ ἕκαστος ὡς, εἰ πελάσειε,
[3, 2]   θάλασσα διὰ τῶν γέρρων  ἐκυλίετο   καὶ ἐκάλυπτε πᾶν τὸ σκάφος.
[3, 14]   ὁμοτράπεζον καὶ παρὰ τὸ δεῖπνον  ἐπυνθάνετο   τἀμὰ καὶ ἀκούων ἠλέει. συμπαθὴς
[3, 14]   στρατηγὸς διαλαβὼν ἡμῶν ἕκαστον  ἐπυνθάνετο   τίνες εἴημεν καὶ πῶς ληφθείημεν·
[3, 10]   ἑαλωκότων ἠκούσαμεν. ~Ἐπεὶ οὖν νὺξ  ἐγένετο   καὶ ἐκείμεθα ὡς ἦμεν δεδεμένοι
[3, 2]   νεφῶν, πόρρωθεν μὲν πρὸς ἀντιπρόσωπον  ἐφαίνετο   τῷ σκάφει μέγεθος οἷον ὄρος,
[3, 2]   νηὸς σεισμοῦ. συμμιγὴς δὲ πάντων  ἐγίνετο   βοή· ἐρρόχθει τὸ κῦμα, ἐπάφλαζε
[3, 3]   δὲ τῶν τῆς νεὼς σελμάτων,  ἠμύνετο.   θάλασσα γὰρ εἶχε νόμον τὴν
[3, 5]   ἐκωκύσαμεν. κατὰ ταὐτὸ καὶ ἡμῖν  ἐπεφέρετο   κῦμα· ἀλλὰ τύχῃ τινὶ πλησίον
[3, 2]   μὲν τὸ κυρτούμενον τῆς θαλάσσης  ἠγείρετο,   πρὸς δὲ τὸ παράδρομον ἤδη
[3, 7]   κεφαλὴν καλύπτει· πῖλος δὲ  ὑπῃνίττετο   τὴν Ἄϊδος κυνέην. τῇ λαιᾷ
[3, 2]   ἤδη καὶ χθαμαλὸν τοῦ κύματος  κατεδύετο.   ἐῴκει δὲ τῶν κυμάτων τὰ
[3, 20]   τοὔμπαλιν, αὖθις σίδηρος εἴσω  κατεδύετο.   τούτῳ δ´ ἄρα, ὡς εἰκός,
[3, 12]   Λευκίππην εὐθὺς τρέπονται, δὲ  εἴχετό   μου καὶ ἐξεκρέματο βοῶσα. τῶν
[3, 16]   ἐσβέσθη τὸ πῦρ, ἀλλὰ μιαινόμενον  ἠνείχετο   καὶ ἀνέφερε τοῖς θεοῖς τὴν
[3, 14]   ἀκολουθεῖν, αὐτὸς δὲ ὅπλα δώσειν  ὑπέσχετο.   διεγνώκει γὰρ ἀναμείνας στρατιὰν ἐπελθεῖν
[3, 20]   κακοδαίμων ἐκεῖνος ἐν τοῖς θεάτροις  ἐχρῆτο   πρὸς τὰς κιβδήλους σφαγάς. ~Λέγω
[3, 1]   ὀξείᾳ ῥοπῇ, θατέρου δέ,  ᾐώρητο,   καταρραγέντος εἰς τὴν θάλατταν. κωκυτὸς
[3, 14]   τίνες εἴημεν καὶ πῶς ληφθείημεν·  διηγεῖτο   δὲ ἄλλος ἄλλο τι, κἀγὼ
[3, 23]   μου κατὰ τὴν ψυχὴν ἀθρόα  κατεχεῖτο   ἡδονή. ὡς δὲ τὰ κατὰ
[3, 9]   τὴν ἄκρατον, ἀλλ´ οἷος ἂν  γένοιτο   νόθος Αἰθίοψ) ψιλοὶ τὰς κεφαλάς,
[3, 7]   ἑλιγμοί. γένυς πολλὴ καὶ μακρά·  ἀνέῳκτο   δὲ πᾶσα μέχρι τῆς τῶν
[3, 17]   θέαμα, θεοί, καὶ φρικωδέστατον.  ἀνέῳκτο   μὲν αὐτῆς γαστὴρ πᾶσα
[3, 20]   πρώτους ἐπελθόντας καὶ μάλα ἐρρωμένως  ἀντετάξαντο·   πλειόνων δὲ ἐπιπλευσάντων σκαφῶν λῃστρικῶν
[3, 13]   ὀλίγον κατεφόνευον. καὶ οἱ μὲν  ἔκειντο   τεθνηκότες, οἱ δὲ καὶ ἡμιθνῆτες
[3, 14]   στρατιὰν ἐπελθεῖν τῷ μεγάλῳ λῃστηρίῳ·  ἐλέγοντο   δὲ ἀμφὶ τοὺς μυρίους εἶναι.
[3, 3]   οἱ δὲ εὐθὺς κατὰ πόδας  ἐξήλλοντο.   ἔνθα δὴ καὶ τὰ δεινὰ
[3, 17]   ἀποθάνοιμι. ἐν τούτῳ δὲ ἐγγὺς  ἐγένοντο   καὶ ἀναβοῶσιν ἄμφω. Μενέλαος δὲ
[3, 13]   πλείους προσέρρεον· καὶ ἐπεὶ πλησίον  ἐγένοντο,   κατὰ κέρας ἑκάτερον ἐκτείναντες τὴν
[3, 3]   ἅμα τῷ πηδήματι τὰς πληγὰς  κατεφέροντο·   οἱ δὲ καὶ ἄκρου ψαύοντες
[3, 4]   ὑπὸ τοῦ κύματος τῇ πέτρᾳ  διεφθείροντο·   πολλοὶ δὲ καὶ ξύλοις ἀπερρωγόσι
[3, 4]   δὲ καὶ ξύλοις ἀπερρωγόσι συμπεσόντες  ἐπείροντο   δίκην ἰχθύων· οἱ δὲ καὶ
[3, 9]   καὶ κατακλείσαντες εἴς τι δωμάτιον  ἀπηλλάττοντο,   φύλακας ἡμῖν καταλιπόντες, ὡς τὴν
[3, 13]   τεθνηκότες, οἱ δὲ καὶ ἡμιθνῆτες  ἐμάχοντο·   τοὺς δὲ λοιποὺς ἐζώγρησαν. ~Ἦν
[3, 4]   ἰχθύων· οἱ δὲ καὶ ἡμιθνῆτες  ἐνήχοντο.   ~Ἐπεὶ οὖν τὸ πλοῖον διελύθη,
[3, 5]   ἐπιτυχόντες τοῦ ἱστοῦ καὶ ἐπιπεσόντες  ἐνήχοντο.   πλησίον δὲ καὶ τὸν Κλεινίαν
[3, 4]   οἱ δὲ ἐπὶ τῆς νηὸς  ἐπειρῶντο   καταδῦναι τὴν ἐφολκίδα. τὸ δὲ
[3, 6]   εἰκόνα διπλῆν. καὶ γραφεὺς  ἐγγέγραπτο.   Εὐάνθης μὲν γραφεύς·
[3, 7]   καὶ τῆς κόρης Περσεὺς  ἐγέγραπτο   καταβαίνων ἐξ ἀέρος· κατα βαίνει
[3, 7]   τοῦ κύματος τῶν νώτων  ἐγέγραπτο   φαινομένη σκιά, τὰ τῶν φολίδων
[3, 2]   δὲ περὶ πᾶσαν τὴν ναῦν  ἐκεκάλυπτο·   καὶ γὰρ ὄμβρος ἐπέκλυζε πολύς.
[3, 5]   πνεύματος περιεπέπαυτο, τὸ δὲ ἄγριον  ἐστόρεστο   τοῦ κύματος· μεστὴ δὲ ἦν
[3, 16]   ~Ἑσπέρας δὲ γενομένης διῶρυξ  κέχωστο   πᾶσα· οἱ δὲ στρατιῶται διαβάντες
[3, 1]   καὶ τέταρτον καὶ πολλάκις τὸ  αὐτὸ   πάσχοντες κοινὴν ταύτην εἴχομεν τῷ
[3, 7]   ὄρυγμα λέγειν ὅτι μή τις  αὐτὸ   πεποίηκε χείρ, ἀλλ´ ἔστιν αὐτόχθον·
[3, 5]   εὐχῆς τὸ πολὺ τοῦ πνεύματος  περιεπέπαυτο,   τὸ δὲ ἄγριον ἐστόρεστο τοῦ
[3, 5]   κατόπιν· καὶ ἡμεῖς ἐκωκύσαμεν. κατὰ  ταὐτὸ   καὶ ἡμῖν ἐπεφέρετο κῦμα· ἀλλὰ
[3, 6]   Προμηθεύς, δεσμῶται μὲν ἄμφω (διὰ  τοῦτο   γὰρ αὐτούς, οἶμαι, εἰς ἓν
[3, 11]   ἡσυχῇ, κλαίειν δὲ οὐκ ἠδυνάμην.  τοῦτο   γὰρ ἴδιον τῶν ὀφθαλμῶν ἐν
[3, 7]   τὸ μὲν τῆς Ἀνδρομέδας δρᾶμα  τοῦτο.   ~Ἑξῆς δὲ τὸ τοῦ Προμηθέως
[3, 17]   Μενέλαος· Ἀλλ´ εἰ διὰ  τοῦτο   θέλεις ἀποθανεῖν, ὥρα σοι τὸ
[3, 17]   με βιάσησθε, Λευκίππης οὕτως ἀνῃρημένης.  τοῦτο   μὲν γὰρ ἀφαιρήσεσθέ μου τὸ
[3, 25]   γὰρ ἀποθάνῃ (σὺν χρόνῳ δὲ  τοῦτο   πάσχει μακρῷ) παῖς αὐτὸν
[3, 7]   κἀν τῇ γραφῇ. ὅπλον μὲν  τοῦτο   τῇ λαιᾷ τῷ Περσεῖ· ὥπλισται
[3, 21]   ἐσθῆτος λέγει χρησμός. ὁρᾷς  τοῦτο   τὸ ξίφος ὡς ἔχει μηχανῆς.
[3, 9]   πόνος. ~Ἐνδιατρίψαντες οὖν ἡμερῶν  δύο   καὶ ἀναλαβόντες ἑαυτοὺς ἐκ τῶν
[3, 4]   πελάσειε, πηδήσων ἐς αὐτήν. καὶ  δύο   μὲν τρεῖς ηὐτύχησαν οὐκ
[3, 13]   σχολὴν ἦγον δεδεμένους. ~Καὶ ἐπεὶ  δύο   σταδίους τῆς κώμης προήλθομεν, ἀλαλαγμὸς
[3, 6]   θαλάσσης· ἐπίκουροι δὲ αὐτοῖς Ἀργεῖοι  δύο   συγγενεῖς, τῷ μὲν Ἡρακλῆς, τῇ
[3, 15]   βωμοῦ πλησίον. ἄγουσι δή τινες  δύο   τὴν κόρην ὀπίσω τὼ χεῖρε
[3, 17]   κατὰ τῆς σφαγῆς· καὶ ὁρῶ  δύο   τινὰς ἐξ ἐναντίας (σεληναία δὲ
[3, 9]   μείζονα. καὶ ἦν ὁδὸς ἡμερῶν  δύο,   ὡς παρὰ τῶν σὺν ἡμῖν




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Bibliotheca Classica Selecta (BCS)

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 24/03/2006