HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ACHILLES TATIUS, Leucippé et Clitophon, livre III

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ν  =  727 formes différentes pour 1526 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Chapitre
[3, 21]   τὸ ξίφος ὡς ἔχει μηχανῆς.  ἂν   γὰρ ἐρείσῃ τις ἐπί τινος
[3, 9]   Ἰνδῶν τὴν ἄκρατον, ἀλλ´ οἷος  ἂν   γένοιτο νόθος Αἰθίοψ) ψιλοὶ τὰς
[3, 21]   μηχανῆς. τούτων οὖν γενομένων οὐκ  ἂν   εἰδεῖεν οἱ λῃσταὶ τὴν τέχνην.
[3, 21]   πρὸς τὸν Μενέλαον· Θεὸς ἡμῖν,  ἂν   θέλῃς χρηστὸς γενέσθαι, συναγωνίσεται. δυνησόμεθα
[3, 19]   ἐκέλευον καὶ συμπονεῖν αὐτοῖς, ὡς  ἂν   οἰκεῖον. ἐξαιτοῦμαι δὴ καὶ τὸν
[3, 19]   σῶμα σορῷ παραδόντας ἀναχωρεῖν, ὡς  ἂν   τὸ τῶν ἐναντίων στρατόπεδον ὑπερβάλοι
[3, 17]   οὖν λῃστὰς εἶναι δοκῶν, ὡς  ἂν   ὑπ´ αὐτῶν ἀποθάνοιμι. ἐν τούτῳ
[3, 8]   χεῖλος, φαίνει τοὺς ὀδόντας. ἠλέησας  ἂν   ὡς ἀλγοῦσαν τὴν γραφήν. ἀναφέρει
[3, 4]   τοῦ θανάτου φόβος. ἔνιοι δὲ  κολυμβᾶν   πειρώμενοι, προσραγέντες ὑπὸ τοῦ κύματος
[3, 3]   τῶν δὲ πλωτήρων ἕκαστος ἔσπευδε  μεταπηδᾶν   ἔνθα καὶ τὸν κυβερνήτην ἑωράκεσαν
[3, 4]   ηὐτύχησαν οὐκ ἀναιμωτί, πολλοὶ δὲ  ἀποπηδᾶν   πειρώμενοι ἐξεκυλίσθησαν τῆς νεὼς κατὰ
[3, 25]   ζωήν, Αἰγύπτιοι δὲ τὴν τελευτήν.  ἐπειδὰν   γὰρ ἀποθάνῃ (σὺν χρόνῳ δὲ
[3, 25]   ἐστιν, ῥόδοις ἐμφερής, εὐειδὴς τὴν  θέαν,   ἀκτῖσι κομᾷ, καὶ εἰσὶν αὗται
[3, 1]   κυβερνήτης περιάγειν ἐκέλευε τὴν  κεραίαν.   καὶ σπουδῇ περιῆγον οἱ ναῦται,
[3, 3]   θάλασσα γὰρ εἶχε νόμον τὴν  βίαν,   καὶ ἦν ναυμαχίας καινὸς τρόπος.
[3, 23]   οἶδα, ἔφη· μετὰ γὰρ τὴν  ναυαγίαν   εὐθὺς εἶδον μὲν αὐτὸν τῆς
[3, 13]   καὶ δεσμὰ ἔχοντας, ὑπονοήσαντες τὴν  ἀλήθειαν   δέχονται τῶν ὅπλων εἴσω, καὶ
[3, 9]   διὰ τοῦ Νείλου πλοῦν ἐπ´  Ἀλεξάνδρειαν   ἐποιούμεθα, μάλιστα μὲν ἐκεῖ διεγνωκότες
[3, 22]   χάρις καὶ ἅμα ἐλεῆσαι κόρην  ἀθλίαν   ἐκ τοσούτου κακοῦ. ταῦτα λέγων
[3, 14]   πάθους ἀκροάσει τὸν οἶκτον εἰς  φιλίαν   καὶ τὴν λύπην εἰς τὸν
[3, 14]   κακῶν, καὶ ἔλεος πολλάκις  φιλίαν   προξενεῖ· γὰρ ψυχὴ μαλαχθεῖσα
[3, 5]   ἐνήχοντο. πλησίον δὲ καὶ τὸν  Κλεινίαν   ἑωρῶμεν περινηχόμενον τῇ κεραίᾳ καὶ
[3, 5]   αὐχένα τοῦ κύματος καὶ τὸν  Κλεινίαν   ἰδεῖν αὖθις. ἀνοιμώξας οὖν, Ἐλέησον,
[3, 5]   θεοὺς ἀνευφημοῦμεν· εἶτα ὠλοφυρόμεθα τὸν  Κλεινίαν   καὶ τὸν Σάτυρον, νομίζοντες τούτους
[3, 7]   Περσεῖ· ὥπλισται δὲ καὶ τὴν  δεξιὰν   διφυεῖ σιδήρῳ εἰς δρέπανον καὶ
[3, 8]   ὠθῶν, ἐπὶ μαζὸν ἕλκει τὴν  δεξιάν,   ἕλκων τὸ νεῦρον κεκύρτωται κατόπιν
[3, 25]   ὅστις τοσαύτης, ἔφην, τιμῆς ἠξίωται;  ποίαν   δὲ καὶ κομίζει ταφήν; Φοῖνιξ
[3, 6]   δὲ τὴν χεῖρα καὶ ἔχει  ῥοιὰν   ἐπ´ αὐτῇ· τῆς δὲ ῥοιᾶς
[3, 9]   μὲν πάντες, μέλανες δὲ τὴν  χροιάν   (οὐ κατὰ τὴν τῶν Ἰνδῶν
[3, 2]   εἰκός, οὐ μακράν. περὶ γὰρ  μεσημβρίαν   δείλην μὲν ἥλιος τέλεον
[3, 12]   ἔρχεται, κόμην ἔχων πολλὴν καὶ  ἀγρίαν.   ἐκόμα δὲ καὶ ἵππος·
[3, 10]   τῆς ψυχῆς γλῶττα πρὸς  ἱκετηρίαν   διακονουμένη τῆς τῶν ἀκουόντων ψυχῆς
[3, 22]   αὔριόν σοι παρασκευάζεσθαι πρὸς τὴν  θυσίαν·   δεήσει δὲ καὶ τὸν σὸν
[3, 14]   δώσειν ὑπέσχετο. διεγνώκει γὰρ ἀναμείνας  στρατιὰν   ἐπελθεῖν τῷ μεγάλῳ λῃστηρίῳ· ἐλέγοντο
[3, 15]   νεανίσκων ἕτερος ἀνακλίνας αὐτὴν  ὑπτίαν   ἔδησεν ἐκ παττάλων ἐπὶ τῆς
[3, 9]   ἑαυτοὺς ἐκ τῶν κακῶν, ναῦν  Αἰγυπτίαν   μισθωσάμενοι (εἴχομεν δὲ ὀλίγον χρυσίον,
[3, 15]   ἱερεὺς ᾖδεν, ὡς εἰκός, ᾠδὴν  Αἰγυπτίαν·   τὸ γὰρ σχῆμα τοῦ στόματος
[3, 7]   ἤγειρε τοὺς δράκοντας· οὕτως ἀπειλεῖ  κἀν   τῇ γραφῇ. ὅπλον μὲν τοῦτο
[3, 19]   ἐπίδειξον ἡμῖν σεαυτὸν τολμηρὸν πρῶτον.  κἀν   τούτῳ χρησμὸν ἴσχουσι κόρην καταθῦσαι
[3, 22]   τὸ ἔργον, ἀλλ´ ὑπὲρ φίλου,  κἂν   ἀποθανεῖν δεήσῃ, καλὸς κίνδυνος,
[3, 21]   ἐν χρῷ τοῦ σφαζομένου τυχεῖν·  κἂν   ἀποσπάσῃ τις τὸν σίδηρον ἐκ
[3, 22]   μένειν εἴσω τῆς σοροῦ χρή,  κἂν   θᾶττον αὐτὴν ὕπνος ἀφῇ,
[3, 17]   οὐδὲ γὰρ ζῆν ἔτι δύναμαι,  κἂν   νῦν με βιάσησθε, Λευκίππης οὕτως
[3, 10]   δεηθῶμεν; τίνας δὲ ὅρκους προτείνωμεν;  κἂν   Σειρήνων τις γένηται πιθανώτερος,
[3, 10]   ὀρχήσομαι. τὰ μὲν οὖν ἐμά,  κἂν   ὑπερβολὴν ἔχῃ συμφορᾶς, ἧττον ἀλγῶ,
[3, 20]   φθάνουσιν οἱ λῃσταὶ καταλαβόντες, πρὸς  ἄμυναν   τρέπονται. καὶ γάρ τις ἐν
[3, 15]   ἐπὶ τῇ τῶν παίδων ἀπωλείᾳ  δόξαν   παρέσχεν ἐκ τῆς ἀκινησίας ὡσεὶ
[3, 4]   προσενεχθὲν ὑφάλῳ πέτρᾳ καὶ ῥήγνυται  πᾶν.   ἀπωσθείσης δὲ τῆς νηὸς
[3, 2]   τῶν γέρρων ἐκυλίετο καὶ ἐκάλυπτε  πᾶν   τὸ σκάφος. τὸ γὰρ κῦμα
[3, 7]   ἐπὶ τὸ θηρίον γυμνὸς τὸ  πᾶν·   χλαμὺς ἀμφὶ τοῖς ὤμοις μόνον
[3, 22]   αὐτὴν ὕπνος ἀφῇ, τὴν  ἡμέραν   ἔνδον μένειν. Εἰ δέ τι
[3, 14]   ποιεῖται δή με ἐκείνην τὴν  ἡμέραν   ὁμοτράπεζον καὶ παρὰ τὸ δεῖπνον
[3, 1]   ~Τρίτην δὲ  ἡμέραν   πλεόντων ἡμῶν ἐξ αἰθρίας πολλῆς
[3, 5]   χώραν. ἡμεῖς δὲ περὶ δείλην  ἑσπέραν   τύχῃ τινὶ τῷ Πηλουσίῳ προσίσχομεν
[3, 7]   ἐξεπέτασεν, ἄγχει δὲ ἄνω δεσμὸς  ἑκατέραν   συνάπτων τῇ πέτρᾳ· οἱ καρποὶ
[3, 4]   τῆς ἅλμης πιόντες κατεσχέθησαν, οὗτοι  μετριωτέραν   ὡς ἐν κακοῖς ἔσχον τὴν
[3, 2]   καὶ ἦν, ὡς εἰκός, οὐ  μακράν.   περὶ γὰρ μεσημβρίαν δείλην
[3, 15]   συνθήματος πάντες ἀναχωροῦσι τοῦ βωμοῦ  μακράν·   τῶν δὲ νεανίσκων ἕτερος
[3, 5]   εἰ δὲ καὶ θηρίων ἡμᾶς  βορὰν   πέπρωται γενέσθαι, εἷς ἡμᾶς ἰχθὺς
[3, 4]   ὡς ἐν κακοῖς ἔσχον τὴν  συμφοράν,   οὐκ ἐνδιατρίψαντες τῷ τοῦ θανάτου
[3, 7]   τὰς δὲ χεῖρας εἰς τὴν  πέτραν   ἐξεπέτασεν, ἄγχει δὲ ἄνω δεσμὸς
[3, 8]   ἀλγῶν πάντῃ συνέσταλται καὶ τὴν  πλευρὰν   συνέσπασται καὶ τὸν μηρὸν ἐγείρει
[3, 13]   τῶν ὅπλων εἴσω, καὶ ἐπ´  οὐρὰν   παραπέμψαντες εἴων ἡσυχάζειν. ἐν τούτῳ
[3, 2]   κατὰ πρόσωπον, αἱ δὲ κατ´  οὐρὰν   τῆς νεὼς ἀλλήλαις ἀντέπιπτον.
[3, 5]   τότε λῃσταὶ πᾶσαν τὴν ἐκεῖ  χώραν.   ἡμεῖς δὲ περὶ δείλην ἑσπέραν
[3, 2]   ἡμεῖς δὲ οὐκ ἐδυνάμεθα κατὰ  χώραν   μένειν ὑπὸ τοῦ τῆς νηὸς
[3, 24]   τοῖς ἐναντίοις. δὲ ἔλεγε  πᾶσαν   ἐμπεπλῆσθαι τὴν ἑξῆς κώμην ἀνδρῶν
[3, 5]   παράλια. κατεῖχον δὲ τότε λῃσταὶ  πᾶσαν   τὴν ἐκεῖ χώραν. ἡμεῖς δὲ
[3, 2]   γόμφων ἀποσπωμένων. γέρρα δὲ περὶ  πᾶσαν   τὴν ναῦν ἐκεκάλυπτο· καὶ γὰρ
[3, 19]   ἐμόν. οἱ δέ, Ἀλλ´ ὅμως,  ἔφασαν,   ἐπίδειξον ἡμῖν σεαυτὸν τολμηρὸν πρῶτον.
[3, 2]   τὴν ὀθόνην πίπτουσιν, ἀντιπαταγοῦντες δὲ  ἐτετρίγεσαν·   ἐφόβει δὲ καὶ τὰ ξύλα
[3, 3]   μεταπηδᾶν ἔνθα καὶ τὸν κυβερνήτην  ἑωράκεσαν   ἐφέλκοντα τὸν κάλων· οἱ δὲ
[3, 15]   μὲν οἵτινες ἦσαν οὐκ εἶδον,  ἦσαν   γὰρ ὡπλισμένοι, τὴν δὲ κόρην
[3, 16]   τῆς διώρυχος καὶ περὶ δεῖπνον  ἦσαν.   δὲ στρατηγὸς ἐπεχείρει με
[3, 15]   δεδεμένην· καὶ αὐτοὺς μὲν οἵτινες  ἦσαν   οὐκ εἶδον, ἦσαν γὰρ ὡπλισμένοι,
[3, 4]   οὖν παραχρῆμα τῆς ἅλμης πιόντες  κατεσχέθησαν,   οὗτοι μετριωτέραν ὡς ἐν κακοῖς
[3, 4]   ἀναιμωτί, πολλοὶ δὲ ἀποπηδᾶν πειρώμενοι  ἐξεκυλίσθησαν   τῆς νεὼς κατὰ τῆς θαλάσσης.
[3, 20]   τινες ναῦν ἰδόντες ἀγνοίᾳ πλανηθεῖσαν,  ὥρμησαν   ἐπ´ αὐτήν. οἱ δὲ ἐπὶ
[3, 13]   ἀμυνούμενοι. καὶ μετ´ οὐ πολὺ  παρῆσαν   πεντήκοντα τὸν ἀριθμόν, οἱ μὲν
[3, 13]   ἡμιθνῆτες ἐμάχοντο· τοὺς δὲ λοιποὺς  ἐζώγρησαν.   ~Ἦν δὲ περὶ δείλην
[3, 4]   καὶ δύο μὲν τρεῖς  ηὐτύχησαν   οὐκ ἀναιμωτί, πολλοὶ δὲ ἀποπηδᾶν
[3, 20]   λῃστῶν τινες ναῦν ἰδόντες ἀγνοίᾳ  πλανηθεῖσαν,   ὥρμησαν ἐπ´ αὐτήν. οἱ δὲ
[3, 16]   καὶ ἀνέφερε τοῖς θεοῖς τὴν  κνῖσαν.   λαβὲ οὖν, Λευκίππη, τὰς πρεπούσας
[3, 16]   σου τῆς γαστρὸς τὰ μυστήρια  ἐμέρισαν   καὶ τὴν ταφὴν κακοδαίμονι βωμῷ
[3, 1]   τὸ πνεῦμα. κλίνεται δὴ κοῖλον  τοιχίσαν   τὸ σκάφος καὶ ἐπὶ θάτερα
[3, 7]   κόρης κάτωθεν ἀναβαῖνον ἀνοίγει τὴν  θάλασσαν·   καὶ τὸ μὲν πολὺ τοῦ
[3, 15]   ὡπλισμένοι, τὴν δὲ κόρην Λευκίππην  οὖσαν   ἐγνώρισα. εἶτα κατὰ τῆς κεφαλῆς
[3, 8]   τοὺς ὀδόντας. ἠλέησας ἂν ὡς  ἀλγοῦσαν   τὴν γραφήν. ἀναφέρει δὲ λυπούμενον
[3, 9]   φύλακας ἡμῖν καταλιπόντες, ὡς τὴν  ἐπιοῦσαν   ἄξοντες ἡμᾶς εἰς τὸν βασιλέα·
[3, 16]   σε ζῶσαν ἀνέτεμον, οἴμοι, καὶ  βλέπουσαν   ὅλην τὴν ἀνατομήν, ἀλλ´ ὅτι
[3, 11]   οὖν πρὸς τὴν Λευκίππην πάντα  σιγῶσαν·   Τί σιγᾷς, φιλτάτη, καὶ οὐδέν
[3, 16]   γέγονας ἀκαθάρτων σωμάτων καί σε  ζῶσαν   ἀνέτεμον, οἴμοι, καὶ βλέπουσαν ὅλην
[3, 22]   πρωτομύστας τῆς ἱερείας ἄρχεσθαι, μάλιστα  ὅταν   ἄνθρωπον καταθύειν δέῃ. ὥρα τοίνυν
[3, 7]   μόνῃ δὲ τῇ κεφαλῇ τὴν  θάλατταν   ἀποδύεται. ὑπὸ δὲ τὴν ἅλμην
[3, 1]   ᾐώρητο, καταρραγέντος εἰς τὴν  θάλατταν.   κωκυτὸς οὖν αἴρεται μέγας ἐκ
[3, 15]   οἷον ποιοῦσιν οἱ κοροπλάθοι τὸν  Μαρσύαν   ἐκ τοῦ φυτοῦ δεδεμένον. εἶτα
[3, 20]   ἄμυναν τρέπονται. καὶ γάρ τις  ἐν   αὐτοῖς ἦν τῶν τὰ Ὁμήρου
[3, 6]   ἀλλ´ μὲν ἵδρυται τοξαζόμενος  ἐν   γῇ, δὲ ἐξ ἀέρος
[3, 11]   ὥσπερ ἀπὸ οἰδοῦντος τραύματος, ἐξεκένωσεν·  ἐν   δὲ τοῖς ὑπερβάλλουσι δεινοῖς φεύγει
[3, 4]   τοῦ θανάτου φόβῳ. γὰρ  ἐν   θαλάσσῃ θάνατος βραδὺς προαναιρεῖ πρὸ
[3, 5]   μία γαστὴρ χωρησάτω, ἵνα καὶ  ἐν   ἰχθύσι κοινῇ ταφῶμεν. μετὰ μικρὸν
[3, 4]   πιόντες κατεσχέθησαν, οὗτοι μετριωτέραν ὡς  ἐν   κακοῖς ἔσχον τὴν συμφοράν, οὐκ
[3, 25]   κατὰ ταῶνα· τῇ χροιᾷ ταὼς  ἐν   κάλλει δεύτερος. κεκέρασται μὲν τὰ
[3, 11]   ὀφθαλμῶν ἐν τοῖς μεγάλοις κακοῖς.  ἐν   μὲν γὰρ ταῖς μετρίαις συμφοραῖς
[3, 7]   αὐτῆς κάλλος κεκέρασται καὶ δέος·  ἐν   μὲν γὰρ ταῖς παρειαῖς τὸ
[3, 23]   κεχώρηκεν οὐκ οἶδα. ἀνεκώκυσα οὖν  ἐν   μέσῃ τῇ χαρᾷ· ταχὺ γὰρ
[3, 2]   ἐμπόρων, αὐτοὶ τῶν οἰκείων λαμβάνοντες  ἐν   οἷς εἶχον τὰς ἐλπίδας, ὤθουν
[3, 10]   ἀκούετε, τί τηλικοῦτον ἠδικήσαμεν, ὡς  ἐν   ὀλίγαις ἡμέραις τοσούτῳ πλήθει βαπτισθῆναι
[3, 14]   παρῆν, περιάγων τὸν ἵππον ἐπεδεικνύμην  ἐν   ῥυθμῷ τὰ τῶν πολεμούντων σχήματα,
[3, 2]   ἁρπάζεται, ἑωρῶμεν δὲ ἑαυτοὺς ὡς  ἐν   σελήνῃ. πῦρ μὲν ἀστραπῆς ἵπταται,
[3, 13]   λίθων. ὥστε βληθεὶς διπλοῦν ποιεῖ  ἐν   ταὐτῷ τὸ τραῦμα, καὶ οἴδημα
[3, 9]   λῃστῶν τέσσαρες πάντα μὲν τὰ  ἐν   τῇ νηῒ λαμβάνουσι καὶ τὸ
[3, 21]   ἀπατᾷ· δοκεῖ γὰρ τοσοῦτον καταβῆναι  ἐν   τῇ σφαγῇ, ὅσον ἄνεισιν ἐκ
[3, 10]   αὐτῇ γέγονα κακῶν αἴτιος, κωκύσας  ἐν   τῇ ψυχῇ βύθιον, τῷ δὲ
[3, 12]   Εἴ τις, ἔφη, παρθένος ἐστὶν  ἐν   τοῖς εἰλημμένοις, ταύτην ἀπάγειν πρὸς
[3, 20]   ὡς εἰκός, κακοδαίμων ἐκεῖνος  ἐν   τοῖς θεάτροις ἐχρῆτο πρὸς τὰς
[3, 20]   τὰ Ὁμήρου τῷ στόματι δεικνύντων  ἐν   τοῖς θεάτροις· τὴν Ὁμηρικὴν σκευὴν
[3, 11]   τοῦτο γὰρ ἴδιον τῶν ὀφθαλμῶν  ἐν   τοῖς μεγάλοις κακοῖς. ἐν μὲν
[3, 15]   ἐπὶ θάτερα τῆς διώρυχος ἑστῶτας  ἐν   τοῖς ὅπλοις. βωμὸς δέ τις
[3, 7]   δέ ἐστι φοβερὰ καὶ  ἐν   τοῖς χρώμασι· τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐξεπέτασεν,
[3, 17]   ὡς ἂν ὑπ´ αὐτῶν ἀποθάνοιμι.  ἐν   τούτῳ δὲ ἐγγὺς ἐγένοντο καὶ
[3, 13]   ἐπ´ οὐρὰν παραπέμψαντες εἴων ἡσυχάζειν.  ἐν   τούτῳ δὲ καὶ ἱππεῖς πλείους
[3, 13]   φάλαγγα περιΐππευον αὐτοὺς κύκλῳ, καὶ  ἐν   τούτῳ συναγαγόντες αὐτοὺς εἰς ὀλίγον
[3, 20]   λανθάνει δὴ κίστη ἐκτραπεῖσά τις  ἐν   τῷ ναυαγίῳ καὶ καθ´ ἡμᾶς
[3, 6]   νομίζοντες τούτους ἀπολωλέναι. ~Ἔστι δὲ  ἐν   τῷ Πηλουσίῳ Διὸς ἱερὸν ἄγαλμα
[3, 21]   γαστέρα τεμεῖν καὶ τὴν κώπην  ἐν   χρῷ τοῦ σφαζομένου τυχεῖν· κἂν
[3, 5]   μὴ διαστήσῃς ἡμῶν τὴν τελευτήν.  ἓν   ἡμᾶς κῦμα καλυψάτω. εἰ δὲ
[3, 6]   τοῦτο γὰρ αὐτούς, οἶμαι, εἰς  ἓν   συνήγαγεν ζωγράφος) ἀδελφαὶ δὲ
[3, 15]   στρατιῶται καὶ στρατηγὸς καθ´  ἓν   τῶν πραττομένων ἀνεβόων καὶ τὰς
[3, 6]   γὰρ αὐτούς, οἶμαι, εἰς ἓν  συνήγαγεν   ζωγράφος) ἀδελφαὶ δὲ καὶ
[3, 7]   τοῦ σιδήρου ξίφος, ἐντεῦθεν δὲ  ἀπορραγὲν   τὸ μὲν ὀξύνεται, τὸ δὲ
[3, 17]   μάγον εἶναι δοκῶν. δὲ  ἤνοιγεν   ἅμα τὴν σορὸν καὶ
[3, 15]   τις αὐτῇ, καὶ ἱερεὺς  ᾖδεν,   ὡς εἰκός, ᾠδὴν Αἰγυπτίαν· τὸ
[3, 25]   ἐκ τῆς γραφῆς. δὲ  οἶδεν   ἀπιστούμενος καὶ τὰ ἀπόρρητα φαίνει
[3, 1]   τὸ ἀντίρροπον. πλέον δὲ ἠνύομεν  οὐδέν·   ἀνέφερε γὰρ ἡμᾶς μᾶλλον κορυφούμενον
[3, 11]   σιγῶσαν· Τί σιγᾷς, φιλτάτη, καὶ  οὐδέν   μοι λαλεῖς; Ὅτι μοι, ἔφη,
[3, 14]   προαγαγεῖν· πλέον δὲ ποιεῖν εἴχομεν  οὐδέν,   τῆς Λευκίππης ὑπὸ τῶν λῃστῶν
[3, 12]   φωνή. ~Ταῦθ´ ἡμᾶς διαλεγομένους  ἔλαθεν   ἠὼς γενομένη· καί τις ἵππον
[3, 14]   ἐμὰ εἶπον. ἐπεὶ οὖν ἅπαντα  ἔμαθεν,   ἐκέλευσεν ἀκολουθεῖν, αὐτὸς δὲ ὅπλα
[3, 24]   ἀπὸ τοῦ Δέλτα πρόδρομον ἥκειν  τοὐκεῖθεν   στρατοπέδου καὶ πέντε λέγειν ἄλλων
[3, 2]   τὰς ἐλπίδας. τρικυμίαι δὲ πολλαὶ  πάντοθεν,   αἱ μὲν κατὰ πρόσωπον, αἱ
[3, 21]   καταθήσομεν. ἀκήκοας τοῦ λῃστάρχου μικρῷ  πρόσθεν   εἰπόντος, δεῖν τι τολμηρὸν ἐπιδείξασθαι
[3, 1]   πρὸς θάτερον μέρος φυλάττοντες τοῦ  πρόσθεν   μέτρου καθ´ συνέβαινεν οὔριον
[3, 7]   ἐφ´ ἥμισυ τοῦ σιδήρου ξίφος,  ἐντεῦθεν   δὲ ἀπορραγὲν τὸ μὲν ὀξύνεται,
[3, 19]   τὰ ἐπίλοιπα, Σάτυρε· σὸς γὰρ  ἐντεῦθεν   λόγος. ~Καὶ Σάτυρος
[3, 21]   τῷ βωμῷ θύσομεν. καὶ τὸ  ἐντεῦθεν   οὐκέτι προσίασιν οἱ λῃσταὶ τῷ
[3, 4]   τοῖς κύμασιν ὀρχούμενον, λανθάνει δὴ  προσενεχθὲν   ὑφάλῳ πέτρᾳ καὶ ῥήγνυται πᾶν.
[3, 16]   καὶ ἐπὶ τοιούτοις θύμασιν ἔβλεπον  ἄνωθεν   οἱ θεοὶ καὶ οὐκ ἐσβέσθη
[3, 21]   τοῦτον τὸν τρόπον καὶ στολὴν  ἔξωθεν   περιβαλόντες μίτραις τε καὶ ζώσμασιν
[3, 2]   καὶ τὰ ἐγκάρσια τῶν κυμάτων  ἑκατέρωθεν   φοβερώτερα· ἀναβαίνουσα μὲν γὰρ ἐπὶ
[3, 2]   ὑψοῦ, ψαῦον αὐτῶν τῶν νεφῶν,  πόρρωθεν   μὲν πρὸς ἀντιπρόσωπον ἐφαίνετο τῷ
[3, 17]   τρὶς ἐπάταξε τὴν σορόν, καὶ  κάτωθεν   ἀκούω φωνῆς πάνυ λεπτῆς. τρόμος
[3, 7]   ἄρχεται μὲν γὰρ κώπη  κάτωθεν   ἀμφοῖν ἐκ μιᾶς, καὶ ἔστιν
[3, 7]   δὲ κῆτος ἀντιπρόσωπον τῆς κόρης  κάτωθεν   ἀναβαῖνον ἀνοίγει τὴν θάλασσαν· καὶ
[3, 17]   τὴν σορὸν καὶ Λευκίππη  κάτωθεν   ἀνέβαινε, φοβερὸν θέαμα, θεοί,
[3, 1]   ἀπωλώλει τὸ φῶς. ἐγείρεται δὲ  κάτωθεν   ἄνεμος ἐκ τῆς θαλάσσης κατὰ
[3, 5]   τύχῃ τινὶ πλησίον γενόμενον ἡμῶν  κάτωθεν   παρατρέχει, ὥστε μόνον ὑψούμενον μετέωρον
[3, 2]   ἀέρα γεμίζει βόμβος, ἀντεβόμβει δὲ  κάτωθεν   τῶν κυμάτων στάσις, μεταξὺ
[3, 21]   τούτων οὖν γενομένων οὐκ ἂν  εἰδεῖεν   οἱ λῃσταὶ τὴν τέχνην. τά
[3, 7]   τὸν κόλπον γραφεύς, ὡς  ἔτεκεν   αὐτὸν γῆ. δὲ
[3, 11]   ἔφη, πρὸ τῆς ψυχῆς, Κλειτοφῶν,  τέθνηκεν   φωνή. ~Ταῦθ´ ἡμᾶς διαλεγομένους
[3, 23]   τῆς κεραίας λαβόμενον, ὅποι δὲ  κεχώρηκεν   οὐκ οἶδα. ἀνεκώκυσα οὖν ἐν
[3, 25]   Ἡλίου· ὄρνιθος αὕτη μετοικία νεκροῦ.  ἕστηκεν   οὖν ἐπὶ μετεώρου σκοπῶν καὶ
[3, 8]   ἐς τὸ ὄρυγμα κεῖται, καὶ  ἔοικεν   ἐπορύττειν τὸ τραῦμα καὶ ζητεῖν
[3, 25]   ἄλλων ὀρνίθων ὥσπερ δορυφόρων, καὶ  ἔοικεν   ὄρνις ἀποδημοῦντι βασιλεῖ καὶ
[3, 2]   ποικίλων ἐσύριζε ψόφος. καὶ  μὲν   ἀὴρ εἶχε σάλπιγγος ἦχον· οἱ
[3, 6]   ἄλλην τύχην αἱ γραφαί. πέτραι  μὲν   ἀμφοῖν τὸ δεσμωτήριον, θῆρες δὲ
[3, 6]   εἰκὼν Ἀνδρομέδα καὶ Προμηθεύς, δεσμῶται  μὲν   ἄμφω (διὰ τοῦτο γὰρ αὐτούς,
[3, 8]   ἕστηκε γὰρ αὐτὴν ἀνοίγων, ἤδη  μὲν   ἀνεῳγμένην, ἀλλὰ τὸ ῥάμφος ἐς
[3, 12]   βοῶσα. τῶν δὲ λῃστῶν οἱ  μὲν   ἀπέσπων, οἱ δὲ ἔτυπτον· ἀπέσπων
[3, 7]   τὸ δὲ ἐπικάμπτεται. καὶ τὸ  μὲν   ἀπωξυμμένον μένει ξίφος, ὡς ἤρξατο,
[3, 2]   ἑαυτοὺς ὡς ἐν σελήνῃ. πῦρ  μὲν   ἀστραπῆς ἵπταται, μυκᾶται δὲ βροντὴν
[3, 17]   θεοί, καὶ φρικωδέστατον. ἀνέῳκτο  μὲν   αὐτῆς γαστὴρ πᾶσα καὶ
[3, 8]   τὸν Ἡρακλέα βλέπει, καὶ θέλει  μὲν   αὐτὸν ὅλοις τοῖς ὀφθαλμοῖς ἰδεῖν,
[3, 23]   γὰρ τὴν ναυαγίαν εὐθὺς εἶδον  μὲν   αὐτὸν τῆς κεραίας λαβόμενον, ὅποι
[3, 1]   μετέωρα τῆς νηός, ὅπως τὸ  μὲν   βαπτιζόμενον τῆς νηὸς ἀνακουφίσαιμεν, τὸ
[3, 17]   βιάσησθε, Λευκίππης οὕτως ἀνῃρημένης. τοῦτο  μὲν   γὰρ ἀφαιρήσεσθέ μου τὸ ξίφος,
[3, 8]   ἐλπίδος ἅμα καὶ φόβου· πῇ  μὲν   γὰρ εἰς τὸ ἕλκος, πῇ
[3, 3]   ἦν ναυμαχίας καινὸς τρόπος. οἱ  μὲν   γὰρ ἐκ τῆς ἐφολκίδος δέει
[3, 10]   ἵνα μηδὲ ἐλέους τύχωμεν. λῃστὴν  μὲν   γὰρ Ἕλληνα καὶ φωνὴ κατέκλασε
[3, 2]   τῶν κυμάτων ἑκατέρωθεν φοβερώτερα· ἀναβαίνουσα  μὲν   γὰρ ἐπὶ τὴν ναῦν
[3, 3]   καὶ ἦν μάχη χειροποίητος. οἱ  μὲν   γὰρ ἐπιβάντες ἤδη τὸν κάλων
[3, 7]   δρέπανον καὶ ξίφος ἐσχισμένῳ. ἄρχεται  μὲν   γὰρ κώπη κάτωθεν ἀμφοῖν
[3, 1]   τῷ σκάφει τὴν πλάνην. πρὶν  μὲν   γὰρ μετασκευάσασθαι τὸ πρῶτον, δίαυλος
[3, 11]   ἐν τοῖς μεγάλοις κακοῖς. ἐν  μὲν   γὰρ ταῖς μετρίαις συμφοραῖς ἀφθόνως
[3, 7]   κάλλος κεκέρασται καὶ δέος· ἐν  μὲν   γὰρ ταῖς παρειαῖς τὸ δέος
[3, 16]   τὰ δὲ σπλάγχνα ποῦ; εἰ  μὲν   δεδαπανήκει τὸ πῦρ, ἥττων
[3, 7]   καὶ ἔοικε τὸ θέαμα, εἰ  μὲν   εἰς τὸ κάλλος ἀπίδοις, ἀγάλματι
[3, 9]   πλοῦν ἐπ´ Ἀλεξάνδρειαν ἐποιούμεθα, μάλιστα  μὲν   ἐκεῖ διεγνωκότες ποιήσασθαι τὴν διατριβὴν
[3, 13]   εἰς ὀλίγον κατεφόνευον. καὶ οἱ  μὲν   ἔκειντο τεθνηκότες, οἱ δὲ καὶ
[3, 13]   τραύματα καὶ σφαγαί. καὶ τὸ  μὲν   ἔμπειρον παρὰ τοῖς στρατιώταις ἀνεπλήρου
[3, 6]   κατ´ ἀμφοῖν οἱ δήμιοι, τῷ  μὲν   ἐξ ἀέρος, τῇ δὲ ἐκ
[3, 7]   γίνεται, ἵνα μιᾷ πληγῇ τὸ  μὲν   ἐρείδῃ τὴν σφαγήν, τὸ δὲ
[3, 22]   ~Ὁ δὲ χρηστὸς οὗτος, Μέγα  μέν,   ἔφη, τὸ ἔργον, ἀλλ´ ὑπὲρ
[3, 4]   πηδήσων ἐς αὐτήν. καὶ δύο  μὲν   τρεῖς ηὐτύχησαν οὐκ ἀναιμωτί,
[3, 2]   περὶ γὰρ μεσημβρίαν δείλην  μὲν   ἥλιος τέλεον ἁρπάζεται, ἑωρῶμεν δὲ
[3, 19]   καθᾶραι τὸ λῃστήριον καὶ τοῦ  μὲν   ἥπατος ἀπογεύσασθαι τυθείσης, τὸ δὲ
[3, 6]   αὐτοῖς Ἀργεῖοι δύο συγγενεῖς, τῷ  μὲν   Ἡρακλῆς, τῇ δὲ Περσεύς,
[3, 6]   τοῦ Ποσειδῶνος ἀθλῶν. ἀλλ´  μὲν   ἵδρυται τοξαζόμενος ἐν γῇ,
[3, 18]   δέ μοι· Ἀποκάλυψαι. κἀγὼ μόλις  μὲν   καὶ φοβούμενος (ἀληθῶς γὰρ ᾤμην
[3, 2]   τρικυμίαι δὲ πολλαὶ πάντοθεν, αἱ  μὲν   κατὰ πρόσωπον, αἱ δὲ κατ´
[3, 20]   ὁρῶμεν χλαμύδα καὶ ξίφος, τὴν  μὲν   κώπην ἔχον παλαιστῶν τεσσάρων, τὸν
[3, 3]   νεὼς ὁπλισάμενοι τὸ δυνατόν,  μὲν   κώπης παλαιᾶς τρύφος ἀράμενος,
[3, 6]   καὶ γραφεὺς ἐγγέγραπτο. Εὐάνθης  μὲν   γραφεύς· δὲ εἰκὼν
[3, 25]   δὲ καὶ κομίζει ταφήν; Φοῖνιξ  μὲν   ὄρνις ὄνομα, τὸ δὲ
[3, 8]   τὸ τοῦ Προμηθέως ἐγεγόνει. δέδεται  μὲν   Προμηθεὺς σιδήρῳ καὶ πέτρᾳ,
[3, 13]   ἔκαμον οἱ λῃσταὶ βάλλοντες, ἀνοίγουσι  μὲν   οἱ στρατιῶται τὴν φάλαγγα, ἐκθέουσι
[3, 15]   τὼ χεῖρε δεδεμένην· καὶ αὐτοὺς  μὲν   οἵτινες ἦσαν οὐκ εἶδον, ἦσαν
[3, 7]   ξίφος, ἐντεῦθεν δὲ ἀπορραγὲν τὸ  μὲν   ὀξύνεται, τὸ δὲ ἐπικάμπτεται. καὶ
[3, 2]   ἐῴκει δὲ τῶν κυμάτων τὰ  μὲν   ὄρεσι, τὰ δὲ χάσμασιν. ἦν
[3, 21]   ὥσπερ εἰς κουλεόν· καὶ οἱ  μὲν   ὁρῶντες δοκοῦσι βαπτίζεσθαι τὸν σίδηρον
[3, 25]   τὸν νεκρὸν παραλαβόντες θάπτουσι. ζῶν  μὲν   οὖν Αἰθίοψ ἐστὶ τῇ τροφῇ,
[3, 5]   θάλασσα νεκρῶν σωμάτων. τοὺς  μὲν   οὖν ἀμφὶ τὸν Μενέλαον θᾶττον
[3, 11]   ἐφθόνησας ἡμῖν ἀλῃστεύτοις ἀποθανεῖν. ~Ταῦτα  μὲν   οὖν ἐθρήνουν ἡσυχῇ, κλαίειν δὲ
[3, 7]   ἀέρος κρέμαται τῷ πτερῷ. ~Ὀρώρυκται  μὲν   οὖν εἰς τὸ μέτρον τῆς
[3, 10]   ἤδη τὸν θρῆνον ὀρχήσομαι. τὰ  μὲν   οὖν ἐμά, κἂν ὑπερβολὴν ἔχῃ
[3, 4]   δέ τι κατέδυσεν αὐτῆς. ὁπόσοι  μὲν   οὖν παραχρῆμα τῆς ἅλμης πιόντες
[3, 22]   καὶ συνέπραξεν Τύχη. ἐγὼ  μὲν   οὖν περὶ τὴν τοῦ μηχανήματος
[3, 20]   οὕτω σκευάσας ἐπεχείρουν μάχεσθαι. πρὸς  μὲν   οὖν τοὺς πρώτους ἐπελθόντας καὶ
[3, 7]   ἐοίκασιν ἀποθνῄσκειν οἱ δάκτυλοι. δέδεται  μὲν   οὕτω τὸν θάνατον ἐκδεχομένη· ἕστηκε
[3, 9]   φοβερῶν καὶ ἀγρίων ἀνθρώπων· μεγάλοι  μὲν   πάντες, μέλανες δὲ τὴν χροιάν
[3, 13]   παρῆσαν πεντήκοντα τὸν ἀριθμόν, οἱ  μὲν   ποδήρεις ἔχοντες τὰς ἀσπίδας, οἱ
[3, 7]   ἀνοίγει τὴν θάλασσαν· καὶ τὸ  μὲν   πολὺ τοῦ σώματος περιβέβληται τῷ
[3, 10]   ποίοις ὄμμασι δακρύσω; πιστὴ  μὲν   πρὸς ἀνάγκην ἔρωτος, χρηστὴ δὲ
[3, 2]   ψαῦον αὐτῶν τῶν νεφῶν, πόρρωθεν  μὲν   πρὸς ἀντιπρόσωπον ἐφαίνετο τῷ σκάφει
[3, 13]   ἐκτρέχομεν. οἱ δὲ στρατιῶται τὸ  μὲν   πρῶτον ἐπεχείρουν ἀναιρεῖν οὐκ εἰδότες,
[3, 16]   βωμῷ καὶ σορῷ. καὶ τὸ  μὲν   σῶμα ταύτῃ κατατέθειται, τὰ δὲ
[3, 9]   ἐπεμβάντες τῶν λῃστῶν τέσσαρες πάντα  μὲν   τὰ ἐν τῇ νηῒ λαμβάνουσι
[3, 3]   ~Τέλος κυβερνήτης ἀπειπὼν ῥίπτει  μὲν   τὰ πηδάλια ἐκ τῶν χειρῶν,
[3, 25]   ταὼς ἐν κάλλει δεύτερος. κεκέρασται  μὲν   τὰ πτερὰ χρυσῷ καὶ πορφύρᾳ·
[3, 1]   μικροῦ βαπτίζεται τὸ σκάφος, τοῦ  μὲν   τέως εἰς κῦμα κλιθέντος ἀναθορόντος
[3, 25]   ἀνατολαί. μερίζονται δὲ αὐτοῦ Αἰθίοπες  μὲν   τὴν ζωήν, Αἰγύπτιοι δὲ τὴν
[3, 12]   ἀπέσπων, οἱ δὲ ἔτυπτον· ἀπέσπων  μὲν   τὴν Λευκίππην, ἔτυπτον δὲ ἐμέ.
[3, 1]   σπουδῇ περιῆγον οἱ ναῦται, πῇ  μὲν   τὴν ὀθόνην ἐπὶ θάτερα συνάγοντες
[3, 7]   δὲ κρατῇ τὴν τομήν. τὸ  μὲν   τῆς Ἀνδρομέδας δρᾶμα τοῦτο. ~Ἑξῆς
[3, 4]   ἱστὸς ἐπὶ θάτερα πεσὼν τὸ  μέν   τι κατέκλασε, τὸ δέ τι
[3, 1]   πρὸς ἡμῶν κατεβιβάζετο. καὶ χρόνον  μέν   τινα διαταλαντουμένην οὕτω τὴν ναῦν
[3, 10]   τῶν γάμων τὰ κοσμήματα· θάλαμος  μὲν   τὸ δεσμωτήριον, εὐνὴ δὲ
[3, 2]   δὲ ναῦς ἀεὶ πρὸς  μὲν   τὸ κυρτούμενον τῆς θαλάσσης ἠγείρετο,
[3, 6]   Ἡρακλῆς, τῇ δὲ Περσεύς,  μὲν   τοξεύων τὸν ὄρνιν τοῦ Διός,
[3, 7]   ἀπειλεῖ κἀν τῇ γραφῇ. ὅπλον  μὲν   τοῦτο τῇ λαιᾷ τῷ Περσεῖ·
[3, 8]   τὸ νεῦρον, δεξιά. συνάγεται  μὲν   ὑπὸ τοῦ νεύρου τὸ τόξον,
[3, 10]   τὸ θυμούμενον. νῦν δὲ ποίᾳ  μὲν   φωνῇ δεηθῶμεν; τίνας δὲ ὅρκους
[3, 7]   ἀμπέλου βότρυες κρέμανται. καὶ αἱ  μὲν   ὠλέναι τῆς κόρης ἄκρατον ἔχουσαι
[3, 9]   πάντες. καὶ κυβερνήτης, εἰπών·  Ἀπολώλαμεν"   ἔστησε τὴν ναῦν, γὰρ
[3, 5]   πολλοὺς ἤδη τῷ φόβῳ θανάτους  ὑπεμείναμεν·   εἰ δὲ ἡμᾶς ἀποκτεῖναι θέλεις,
[3, 10]   σοι, θάλασσα, τὴν χάριν  ὡμολογήσαμεν.   μέμφομαί σου τῇ φιλανθρωπίᾳ· χρηστοτέρα
[3, 10]   που καὶ ἀκούετε, τί τηλικοῦτον  ἠδικήσαμεν,   ὡς ἐν ὀλίγαις ἡμέραις τοσούτῳ
[3, 5]   κῦμα ἐπεκάλυπτε κατόπιν· καὶ ἡμεῖς  ἐκωκύσαμεν.   κατὰ ταὐτὸ καὶ ἡμῖν ἐπεφέρετο
[3, 5]   περινηχόμενον τῇ κεραίᾳ καὶ ταύτην  ἠκούσαμεν   αὐτοῦ τὴν βοήν· Ἔχου τοῦ
[3, 9]   παρὰ τῶν σὺν ἡμῖν ἑαλωκότων  ἠκούσαμεν.   ~Ἐπεὶ οὖν νὺξ ἐγένετο καὶ
[3, 23]   ἐμῆς τὸ λοιπὸν τῆς νυκτὸς  διετρίψαμεν·   καὶ τὸ πρᾶγμα οὐκ ἔλαθε
[3, 10]   νὺξ ἐγένετο καὶ ἐκείμεθα ὡς  ἦμεν   δεδεμένοι καὶ ἐκάθευδον οἱ φρουροί,
[3, 13]   ἡμεῖς δὲ ὅσοι τῶν αἰχμαλώτων  ἦμεν,   ἐπιτηρήσαντες τὸ πονοῦν τῶν λῃστῶν
[3, 14]   διαλαβὼν ἡμῶν ἕκαστον ἐπυνθάνετο τίνες  εἴημεν   καὶ πῶς ληφθείημεν· διηγεῖτο δὲ
[3, 14]   ἐπυνθάνετο τίνες εἴημεν καὶ πῶς  ληφθείημεν·   διηγεῖτο δὲ ἄλλος ἄλλο τι,
[3, 1]   τὸ μὲν βαπτιζόμενον τῆς νηὸς  ἀνακουφίσαιμεν,   τὸ δὲ τῇ προσθήκῃ βιασάμενοι
[3, 6]   ἔλεγον μαντικὸν εἶναι τὸν θεὸν)  περιῄειμεν   τὸν νεών. κατὰ δὲ τὸν
[3, 1]   τῇ προσθήκῃ βιασάμενοι κατὰ μικρὸν  καθέλοιμεν   εἰς τὸ ἀντίρροπον. πλέον δὲ
[3, 23]   τοῦ τῆς φιλανθρωπίας σου δράματος.  ἄπιμεν   οὖν εἰς τὸ στρατόπεδον κοινῇ
[3, 22]   ἐπὶ τὸ στρατόπεδον. ταῦτα εἰπόντες  ἐξάγομεν   αὐτὴν ἐπὶ τὸν βωμόν· καὶ
[3, 2]   τῶν εὐτελῶν, ἀλλὰ πάντα ὁμοίως  ἠκοντίζομεν   ἔξω τῆς νηός· πολλοὶ δὲ
[3, 13]   ἐπεὶ δύο σταδίους τῆς κώμης  προήλθομεν,   ἀλαλαγμὸς ἀκούεται πολὺς καὶ σάλπιγγος
[3, 1]   οὕτω τὴν ναῦν τοῖς κύμασιν  ἐπαλαίομεν   εἰς τὸ ἀντίρροπον καθελεῖν· αἰφνίδιον
[3, 22]   λῄσταρχος ἔφη, τὸ ἱερεῖον.  στέλλομεν   δὴ τὴν κόρην τὸν προειρημένον
[3, 2]   γέρρα ὑποδύντες ὥσπερ εἰς ἄντρον  ἐμένομεν,   παραδόντες ἑαυτοὺς τῇ τύχῃ, ῥίψαντες
[3, 19]   γνώριμοι. ἐπεὶ οὖν τῇ ναυαγίᾳ  περιεπέσομεν,   εἶτά με προσέρριψε τὸ κῦμα
[3, 17]   περιπλέκεται καὶ συνέφυμεν καὶ ἄμφω  κατεπέσομεν.   ~Μόλις οὖν ἀναζωπυρήσας λέγω πρὸς
[3, 21]   ἀλλ´ ἡμεῖς εἰς τὴν σορὸν  καταθήσομεν.   ἀκήκοας τοῦ λῃστάρχου μικρῷ πρόσθεν
[3, 21]   ἡμεῖς ἐξελόντες ἐπὶ τῷ βωμῷ  θύσομεν.   καὶ τὸ ἐντεῦθεν οὐκέτι προσίασιν
[3, 13]   τῶν λῃστῶν μέρος, ἅμα συνελθόντες  διακόπτομέν   τε αὐτῶν τὴν φάλαγγα καὶ
[3, 1]   εἰς τὸ ἀντίρροπον. πλέον δὲ  ἠνύομεν   οὐδέν· ἀνέφερε γὰρ ἡμᾶς μᾶλλον
[3, 9]   κατά τινα πόλιν, ἐξαίφνης βοῆς  ἀκούομεν   πολλῆς. καὶ ναύτης, εἰπών·
[3, 13]   φάλαγγα καὶ ἐπὶ τοὺς ἐναντίους  ἐκτρέχομεν.   οἱ δὲ στρατιῶται τὸ μὲν
[3, 9]   τῶν κακῶν, ναῦν Αἰγυπτίαν μισθωσάμενοι  (εἴχομεν   δὲ ὀλίγον χρυσίον, ὅπερ ἐτύχομεν
[3, 14]   δάκρυα προαγαγεῖν· πλέον δὲ ποιεῖν  εἴχομεν   οὐδέν, τῆς Λευκίππης ὑπὸ τῶν
[3, 1]   τὸ αὐτὸ πάσχοντες κοινὴν ταύτην  εἴχομεν   τῷ σκάφει τὴν πλάνην. πρὶν
[3, 5]   ἑσπέραν τύχῃ τινὶ τῷ Πηλουσίῳ  προσίσχομεν   καὶ ἄσμενοι γῆς λαβόμενοι τοὺς
[3, 9]   (εἴχομεν δὲ ὀλίγον χρυσίον, ὅπερ  ἐτύχομεν   ἐζωσμένοι) διὰ τοῦ Νείλου πλοῦν
[3, 20]   δέ τις ἀγαθὸς ἡμῖν συνήργησεν.  ἐτύχομεν   τῇ προτεραίᾳ τῆς θυσίας ἡμέρᾳ
[3, 5]   ἄσμενοι γῆς λαβόμενοι τοὺς θεοὺς  ἀνευφημοῦμεν·   εἶτα ὠλοφυρόμεθα τὸν Κλεινίαν καὶ
[3, 2]   δόλιχόν τινα τοῦτον δρόμον μυρίον  ἐπονοῦμεν,   ἀεὶ τὸν θάνατον προσδοκῶντες· καὶ
[3, 17]   ἐπιπεσοῦσα δέ μοι περιπλέκεται καὶ  συνέφυμεν   καὶ ἄμφω κατεπέσομεν. ~Μόλις οὖν
[3, 10]   νῦν δὲ ποίᾳ μὲν φωνῇ  δεηθῶμεν;   τίνας δὲ ὅρκους προτείνωμεν; κἂν
[3, 10]   φωνῇ δεηθῶμεν; τίνας δὲ ὅρκους  προτείνωμεν;   κἂν Σειρήνων τις γένηται πιθανώτερος,
[3, 6]   νεών. κατὰ δὲ τὸν ὀπισθόδομον  ὁρῶμεν   εἰκόνα διπλῆν. καὶ γραφεὺς
[3, 20]   κίστην, καὶ ὁρῶμεν χλαμύδα καὶ  ὁρῶμεν   χλαμύδα καὶ ξίφος, τὴν μὲν
[3, 20]   εἶναι) ἀνοίγει τὴν κίστην, καὶ  ὁρῶμεν   χλαμύδα καὶ ὁρῶμεν χλαμύδα καὶ
[3, 2]   μὲν ἥλιος τέλεον ἁρπάζεται,  ἑωρῶμεν   δὲ ἑαυτοὺς ὡς ἐν σελήνῃ.
[3, 5]   πλησίον δὲ καὶ τὸν Κλεινίαν  ἑωρῶμεν   περινηχόμενον τῇ κεραίᾳ καὶ ταύτην
[3, 15]   ἥτις ἦν ἐμποδών. καὶ γὰρ  ἑωρῶμεν   τοὺς λῃστὰς μετὰ πλείστης δυνάμεως
[3, 5]   ἵνα καὶ ἐν ἰχθύσι κοινῇ  ταφῶμεν.   μετὰ μικρὸν δὲ τῆς εὐχῆς
[3, 10]   λῃσταῖς Αἰγυπτίοις, ἵνα μηδὲ ἐλέους  τύχωμεν.   λῃστὴν μὲν γὰρ Ἕλληνα καὶ
[3, 21]   αἵματος τὴν πλαστὴν ταύτην γαστέρα  ῥάψωμεν,   ὡς μὴ ῥᾳδίως τὰ σπλάγχνα
[3, 21]   προβάτου λαβόντες ὡς ὅτι ῥαδινώτατον  συρράψωμεν   εἰς σχῆμα βαλαντίου, μέτρον ὅσον
[3, 21]   ζώσμασιν ἐνδεδεμένην τὴν σκευὴν ταύτην  ἐπικρύψωμεν.   πάντως δὲ καὶ χρησμὸς
[3, 1]   τοῦ πρόσθεν μέτρου καθ´  συνέβαινεν   οὔριον εἶναι τῇ περιαγωγῇ τὸ
[3, 15]   καὶ τῶν προσώπων τὸ διειλκυσμένον  ὑπέφαινεν   ᾠδήν. εἶτα ἀπὸ συνθήματος πάντες
[3, 16]   ἐπὶ ξένης, οὐδ´ ὅτι σοι  γέγονεν   ἐκ βίας σφαγή, ἀλλ´ ὅτι
[3, 23]   δὲ Κλεινίας, εἶπον, τί  γέγονεν;   δὲ Μενέλαος, Οὐκ οἶδα,
[3, 10]   καὶ φωνὴ κατέκλασε καὶ δέησις  ἐμάλαξεν·   γὰρ λόγος πολλάκις τὸν
[3, 22]   κακοῦ. ταῦτα λέγων πείθω, καὶ  συνέπραξεν   Τύχη. ἐγὼ μὲν οὖν
[3, 8]   τὸ δὲ ἐκφαίνεται τοσοῦτον, ὅσον  ἀνέῳξεν   γραφεὺς τὸ διόρυγμα τοῦ
[3, 7]   δὲ χεῖρας εἰς τὴν πέτραν  ἐξεπέτασεν,   ἄγχει δὲ ἄνω δεσμὸς ἑκατέραν
[3, 7]   ἐν τοῖς χρώμασι· τοὺς ὀφθαλμοὺς  ἐξεπέτασεν,   ἔφριξε τὰς τρίχας τῶν κροτάφων,
[3, 20]   δαίμων δέ τις ἀγαθὸς ἡμῖν  συνήργησεν.   ἐτύχομεν τῇ προτεραίᾳ τῆς θυσίας
[3, 15]   ἕτερος ἀνακλίνας αὐτὴν ὑπτίαν  ἔδησεν   ἐκ παττάλων ἐπὶ τῆς γῆς
[3, 15]   ῥήγνυσι· τὰ σπλάγχνα δὲ εὐθὺς  ἐξεπήδησεν,   ταῖς χερσὶν ἐξελκύσαντες ἐπιτιθέασι
[3, 7]   ἄρτι μαραινομένοις ἴοις· οὕτως αὐτὴν  ἐκόσμησεν   ζωγράφος εὐμόρφῳ φόβῳ. τὰς
[3, 18]   τῇ γαστρὶ τῆς Λευκίππης καὶ  ἀποκατέστησεν   εἰς τὸ ἀρχαῖον. λέγει δέ
[3, 4]   τι κατέκλασε, τὸ δέ τι  κατέδυσεν   αὐτῆς. ὁπόσοι μὲν οὖν παραχρῆμα
[3, 14]   εἶπον. ἐπεὶ οὖν ἅπαντα ἔμαθεν,  ἐκέλευσεν   ἀκολουθεῖν, αὐτὸς δὲ ὅπλα δώσειν
[3, 11]   ἀλγοῦντας, ὥσπερ ἀπὸ οἰδοῦντος τραύματος,  ἐξεκένωσεν·   ἐν δὲ τοῖς ὑπερβάλλουσι δεινοῖς
[3, 5]   πλοῖον διελύθη, δαίμων τις ἀγαθὸς  περιέσωσεν   ἡμῖν τῆς πρῴρας μέρος, ἔνθα
[3, 20]   τῆς κώπης κατατρέχει τοσοῦτον, ὅσον  εἶχεν   κώπη τὸ μέγεθος· ὡς
[3, 15]   λίθος γενομένη. ἐπεὶ δὲ τέλος  εἶχεν,   ὥς γε ᾤμην, τὸ ἔργον,
[3, 3]   ναύταις ἐμβαίνειν κελεύσας τῆς ἀποβάθρας  ἦρχεν·   οἱ δὲ εὐθὺς κατὰ πόδας
[3, 15]   τῇ τῶν παίδων ἀπωλείᾳ δόξαν  παρέσχεν   ἐκ τῆς ἀκινησίας ὡσεὶ λίθος
[3, 23]   ἐμὸν δεσπότην, τοῦτον ἐκ πάντων  κατέσχεν   θάλασσα, ἵνα μὴ τὴν
[3, 13]   καὶ ἦν οὐδεὶς ὃς οὐκ  ἐπέτυχεν.   εἶτα οἱ ὁπλῖται προσέρρεον· καὶ
[3, 20]   κώπη τὸ μέγεθος· ὡς δὲ  ἀνέστρεψεν   εἰς τοὔμπαλιν, αὖθις σίδηρος
[3, 3]   αἰδοῦς οὐκ ἔτι θεσμὸς  ἦν,   ἀλλὰ τὸ οἰκεῖον ἕκαστος σκοπῶν
[3, 2]   τὸν φόρτον. διάκρισις δὲ οὐκ  ἦν   ἀργύρου καὶ χρυσοῦ πρὸς ἄλλο
[3, 12]   δὲ καὶ ἵππος· γυμνὸς  ἦν,   ἄστρωτος καὶ οὐκ ἔχων φάλαρα·
[3, 2]   μὲν ὄρεσι, τὰ δὲ χάσμασιν.  ἦν   δὲ καὶ τὰ ἐγκάρσια τῶν
[3, 14]   ἐμάχοντο· τοὺς δὲ λοιποὺς ἐζώγρησαν.  ~Ἦν   δὲ περὶ δείλην καιρός·
[3, 4]   καὶ ἐφέλκεται τὴν ἐφολκίδα· καὶ  ἦν   ἐγγὺς ἤδη τοῦ σκάφους, ηὐτρεπίζετο
[3, 15]   παραλόγου καθήμενος ἐθεώμην. τὸ δὲ  ἦν   ἔκπληξις· μέτρον γὰρ οὐκ ἔχον
[3, 15]   ἐπεχείρει τὴν διώρυχα χῶσαι, ἥτις  ἦν   ἐμποδών. καὶ γὰρ ἑωρῶμεν τοὺς
[3, 17]   αὐτῆς γαστὴρ πᾶσα καὶ  ἦν   ἐντέρων κενή· ἐπιπεσοῦσα δέ μοι
[3, 18]   οὖν χθὲς ἐθεασάμην, τίνα  ἦν;   γὰρ ἐκεῖνά ἐστιν
[3, 9]   εἰς τοὐπίσω. καὶ ἅμα πλήρης  ἦν   γῆ φοβερῶν καὶ ἀγρίων
[3, 5]   ἐστόρεστο τοῦ κύματος· μεστὴ δὲ  ἦν   θάλασσα νεκρῶν σωμάτων. τοὺς
[3, 13]   εἶτα οἱ ὁπλῖται προσέρρεον· καὶ  ἦν   μάχη στερρά, πληγαὶ δὲ
[3, 2]   τὰς ἐλπίδας, ὤθουν ἐπειγόμενοι. καὶ  ἦν   ἤδη ναῦς τῶν ἐπίπλων
[3, 7]   παρειῶν τὸ ὠχρὸν τέλεον ἀφοίνικτον  ἦν,   ἠρέμα δὲ τῷ ἐρεύθει βέβαπται,
[3, 1]   θάτερα μετεωρίζεται καὶ πάντῃ πρηνὲς  ἦν,   καὶ ἐδόκει τοῖς πολλοῖς ἡμῶν
[3, 3]   ἔνθα δὴ καὶ τὰ δεινὰ  ἦν,   καὶ ἦν μάχη χειροποίητος. οἱ
[3, 17]   καὶ ἀναβοῶσιν ἄμφω. Μενέλαος δὲ  ἦν   καὶ Σάτυρος. ἐγὼ δὲ
[3, 3]   καὶ τὰ δεινὰ ἦν, καὶ  ἦν   μάχη χειροποίητος. οἱ μὲν γὰρ
[3, 3]   εἶχε νόμον τὴν βίαν, καὶ  ἦν   ναυμαχίας καινὸς τρόπος. οἱ μὲν
[3, 9]   τὸν λῃστὴν τὸν μείζονα. καὶ  ἦν   ὁδὸς ἡμερῶν δύο, ὡς παρὰ
[3, 13]   ξίφος, καὶ ἀκοντίζουσιν ἅμα, καὶ  ἦν   οὐδεὶς ὃς οὐκ ἐπέτυχεν. εἶτα
[3, 2]   βλέπων καταποθήσεσθαι τὴν ναῦν προσεδόκησας.  ἦν   οὖν ἀνέμων μάχη καὶ κυμάτων.
[3, 19]   ταῦτα εἰπὼν ἐπὶ τῆς νεώς.  ἦν   οὖν μοι τὰ πλεῖστα τῶν
[3, 15]   βωμὸς δέ τις αὐτοῖς αὐτοσχέδιος  ἦν   πηλοῦ πεποιημένος καὶ σορὸς τοῦ
[3, 17]   τινὰς ἐξ ἐναντίας (σεληναία δὲ  ἦν)   σπουδῇ θέοντας. ἐπέσχον οὖν λῃστὰς
[3, 5]   τῇ γῇ τὸ κῦμα· καὶ  ἦν   ταῦτα τῆς Αἰγύπτου τὰ παράλια.
[3, 24]   πατρὸς τὴν ταφήν· ἀνάγκη δ´  ἦν   τὴν ἔξοδον ἐπισχεῖν τοσούτων ἡμερῶν.
[3, 20]   καὶ γάρ τις ἐν αὐτοῖς  ἦν   τῶν τὰ Ὁμήρου τῷ στόματι
[3, 15]   τῆς Νιόβης μῦθος οὐκ  ἦν   ψευδής, ἀλλὰ κἀκείνη τοιοῦτόν τι
[3, 2]   ἀεὶ τὸν θάνατον προσδοκῶντες· καὶ  ἦν,   ὡς εἰκός, οὐ μακράν. περὶ
[3, 20]   καθ´ ἡμᾶς τῷ ῥοῒ κομισθεῖσα,  ἣν   Μενέλαος ἀναιρεῖται. καὶ ἀναχωρήσας
[3, 9]   μὲν ἐκεῖ διεγνωκότες ποιήσασθαι τὴν  διατριβὴν   καὶ νομίζοντες ταύτῃ τάχα τοὺς
[3, 17]   καὶ φίλους οὔτε περιεπτυξάμην οὔτε  ἐξεπλάγην   ὑφ´ ἡδονῆς· τοσοῦτον λύπη
[3, 7]   πληγῇ τὸ μὲν ἐρείδῃ τὴν  σφαγήν,   τὸ δὲ κρατῇ τὴν τομήν.
[3, 15]   ἐγνώρισα. εἶτα κατὰ τῆς κεφαλῆς  σπονδὴν   περιχέαντες περιάγουσι τὸν βωμὸν κύκλῳ,
[3, 15]   ἱερεὺς ᾖδεν, ὡς εἰκός,  ᾠδὴν   Αἰγυπτίαν· τὸ γὰρ σχῆμα τοῦ
[3, 15]   τῶν προσώπων τὸ διειλκυσμένον ὑπέφαινεν  ᾠδήν.   εἶτα ἀπὸ συνθήματος πάντες ἀναχωροῦσι
[3, 7]   πῖλος δὲ ὑπῃνίττετο τὴν Ἄϊδος  κυνέην.   τῇ λαιᾷ τὴν τῆς Γοργοῦς
[3, 17]   φαρμάκου τῶν κακῶν· οὐδὲ γὰρ  ζῆν   ἔτι δύναμαι, κἂν νῦν με
[3, 22]   θάνατος. Νομίζω δέ, ἔφην,  ζῆν   καὶ Κλειτοφῶντα. γὰρ κόρη
[3, 16]   ἔχοντα. περὶ δὲ πρώτην νυκτὸς  φυλακὴν   πάντας ἐπιτηρήσας καθεύδοντας πρόειμι τὸ
[3, 10]   δακρύσω; πιστὴ μὲν πρὸς  ἀνάγκην   ἔρωτος, χρηστὴ δὲ πρὸς ἐραστὴν
[3, 7]   Γοργοῦς κεφαλὴν κρατεῖ καὶ προβέβληται  δίκην   ἀσπί δος. δέ ἐστι
[3, 4]   καὶ ξύλοις ἀπερρωγόσι συμπεσόντες ἐπείροντο  δίκην   ἰχθύων· οἱ δὲ καὶ ἡμιθνῆτες
[3, 20]   δεικνύντων ἐν τοῖς θεάτροις· τὴν  Ὁμηρικὴν   σκευὴν ὁπλισάμενός τε αὐτὸς καὶ
[3, 7]   πτεροῦ. πῖλος δὲ αὐτοῦ τὴν  κεφαλὴν   καλύπτει· πῖλος δὲ ὑπῃνίττετο
[3, 7]   τῇ λαιᾷ τὴν τῆς Γοργοῦς  κεφαλὴν   κρατεῖ καὶ προβέβληται δίκην ἀσπί
[3, 5]   ἐκεῖ χώραν. ἡμεῖς δὲ περὶ  δείλην   ἑσπέραν τύχῃ τινὶ τῷ Πηλουσίῳ
[3, 14]   λοιποὺς ἐζώγρησαν. ~Ἦν δὲ περὶ  δείλην   καιρός· καὶ στρατηγὸς
[3, 2]   οὐ μακράν. περὶ γὰρ μεσημβρίαν  δείλην   μὲν ἥλιος τέλεον ἁρπάζεται,
[3, 6]   ζωγράφος) ἀδελφαὶ δὲ καὶ τὴν  ἄλλην   τύχην αἱ γραφαί. πέτραι μὲν
[3, 12]   ἵππον ἐπελαύνων ἔρχεται, κόμην ἔχων  πολλὴν   καὶ ἀγρίαν. ἐκόμα δὲ καὶ
[3, 16]   ζῶσαν ἀνέτεμον, οἴμοι, καὶ βλέπουσαν  ὅλην   τὴν ἀνατομήν, ἀλλ´ ὅτι σου
[3, 10]   τὰ μὲν οὖν ἐμά, κἂν  ὑπερβολὴν   ἔχῃ συμφορᾶς, ἧττον ἀλγῶ, τὰ
[3, 21]   κόρην τοῦτον τὸν τρόπον καὶ  στολὴν   ἔξωθεν περιβαλόντες μίτραις τε καὶ
[3, 12]   μετέωρον ἀπάγουσιν, ἡμᾶς δὲ κατὰ  σχολὴν   ἦγον δεδεμένους. ~Καὶ ἐπεὶ δύο
[3, 6]   δὲ τὸν ὀπισθόδομον ὁρῶμεν εἰκόνα  διπλῆν.   καὶ γραφεὺς ἐγγέγραπτο. Εὐάνθης
[3, 11]   ἐθρήνουν ἡσυχῇ, κλαίειν δὲ οὐκ  ἠδυνάμην.   τοῦτο γὰρ ἴδιον τῶν ὀφθαλμῶν
[3, 17]   παραλόγου ζῶντας καὶ φίλους οὔτε  περιεπτυξάμην   οὔτε ἐξεπλάγην ὑφ´ ἡδονῆς· τοσοῦτον
[3, 18]   ἀκούω λαλούσης; οὖν χθὲς  ἐθεασάμην,   τίνα ἦν; γὰρ ἐκεῖνά
[3, 18]   τὸ ἔργον. ἐγὼ δὲ πιστεύσας  ἐνεκαλυψάμην.   δὲ ἄρχεται τερατεύεσθαι καὶ
[3, 22]   οὖν περὶ τὴν τοῦ μηχανήματος  ἤμην   σκευήν. ἄρτι δὲ τοῦ Μενελάου
[3, 11]   λύπη ἵστησί τε τὴν  ἀκμὴν   καὶ μετοχετεύει καταφέρουσα σὺν αὑτῇ
[3, 7]   θάλατταν ἀποδύεται. ὑπὸ δὲ τὴν  ἅλμην   τοῦ κύματος τῶν νώτων
[3, 21]   ταύτην τὴν ἐπίδειξιν. ταῦτα λέγων  ἐδεόμην   Δία Ξένιον καλῶν καὶ κοινῆς
[3, 18]   ὁρῶ. ἔτι μᾶλλον οὖν ἐκπλαγεὶς  ἐδεόμην   Μενελάου, λέγων· φίλτατε Μενέλαε,
[3, 20]   περὶ τῆς Λευκίππης πυθόμενος, καὶ  ἐδεόμην   Μενελάου παντὶ τρόπῳ σῶσαι τὴν
[3, 23]   τὸ δ´ οὖν κοινότατον, προσπεσὼν  κατησπαζόμην   καὶ προσεκύνουν ὡς θεόν, καί
[3, 12]   καί τις ἵππον ἐπελαύνων ἔρχεται,  κόμην   ἔχων πολλὴν καὶ ἀγρίαν. ἐκόμα
[3, 23]   οἶδας. ~Ὡς οὖν ἤκουσα, παντοδαπὸς  ἐγιγνόμην   καὶ διηπόρουν τι ποιήσω
[3, 16]   τῇ σορῷ. ἐπεὶ δὲ πλησίον  ἐγενόμην,   ἀνατείνω τὸ ξίφος, Λευκίππη, λέγων,
[3, 20]   στρατόπεδον ἔκλαον, δέσποτα, καὶ  ὠδυρόμην,   τὰ περὶ τῆς Λευκίππης πυθόμενος,
[3, 7]   σφαγήν, τὸ δὲ κρατῇ τὴν  τομήν.   τὸ μὲν τῆς Ἀνδρομέδας δρᾶμα
[3, 16]   οἴμοι, καὶ βλέπουσαν ὅλην τὴν  ἀνατομήν,   ἀλλ´ ὅτι σου τῆς γαστρὸς
[3, 22]   κόρην ὡς ἁρμοδίως πρὸς τὴν  ἀνατομήν.   Ὑμῶν, λῄσταρχος ἔφη, τὸ
[3, 14]   τις παρῆν, περιάγων τὸν ἵππον  ἐπεδεικνύμην   ἐν ῥυθμῷ τὰ τῶν πολεμούντων
[3, 13]   ὅπλων ἄνδρες κούφως ἐσταλμένοι, φέρων  αἰχμὴν   ἕκαστος καὶ ξίφος, καὶ ἀκοντίζουσιν
[3, 21]   ἀνέθορε, μόνην δὲ καταλείπει τὴν  αἰχμήν,   ὅσον τὴν πλαστὴν γαστέρα τεμεῖν
[3, 18]   μὲν καὶ φοβούμενος (ἀληθῶς γὰρ  ᾤμην   τὴν Ἑκάτην παρεῖναι) ὅμως δ´
[3, 15]   δὲ τέλος εἶχεν, ὥς γε  ᾤμην,   τὸ ἔργον, τὸ σῶμα ἐνθέντες
[3, 15]   ἐγὼ δὲ ἐκ παραλόγου καθήμενος  ἐθεώμην.   τὸ δὲ ἦν ἔκπληξις· μέτρον
[3, 24]   ἔλεγε πᾶσαν ἐμπεπλῆσθαι τὴν ἑξῆς  κώμην   ἀνδρῶν ἀπονενοημένων καὶ πολὺ συνηθροῖσθαι
[3, 19]   τῶν κτημάτων περὶ ταύτην τὴν  κώμην   καὶ οἱ ἄρχοντες αὐτῆς γνώριμοι.
[3, 1]   ταύτην εἴχομεν τῷ σκάφει τὴν  πλάνην.   πρὶν μὲν γὰρ μετασκευάσασθαι τὸ
[3, 8]   γὰρ αὐτὴν ἀνοίγων, ἤδη μὲν  ἀνεῳγμένην,   ἀλλὰ τὸ ῥάμφος ἐς τὸ
[3, 15]   τὴν κόρην ὀπίσω τὼ χεῖρε  δεδεμένην·   καὶ αὐτοὺς μὲν οἵτινες ἦσαν
[3, 21]   περιβαλόντες μίτραις τε καὶ ζώσμασιν  ἐνδεδεμένην   τὴν σκευὴν ταύτην ἐπικρύψωμεν. πάντως
[3, 21]   λαθεῖν χρήσιμος· ποδήρει γὰρ αὐτὴν  ἐσταλμένην   διὰ ταύτης ἀνατμηθῆναι μέσην τῆς
[3, 12]   ἀπάγειν πρὸς τὸν θεόν, ἱερεῖον  ἐσομένην   καὶ καθάρσιον τοῦ στρατοῦ. οἱ
[3, 1]   κατεβιβάζετο. καὶ χρόνον μέν τινα  διαταλαντουμένην   οὕτω τὴν ναῦν τοῖς κύμασιν
[3, 14]   σφόδρα ἐπαινέσαι. ποιεῖται δή με  ἐκείνην   τὴν ἡμέραν ὁμοτράπεζον καὶ παρὰ
[3, 1]   καὶ πολλάκις τὸ αὐτὸ πάσχοντες  κοινὴν   ταύτην εἴχομεν τῷ σκάφει τὴν
[3, 1]   οἱ ναῦται, πῇ μὲν τὴν  ὀθόνην   ἐπὶ θάτερα συνάγοντες ἄνω τοῦ
[3, 2]   οἱ δὲ κάλοι περὶ τὴν  ὀθόνην   πίπτουσιν, ἀντιπαταγοῦντες δὲ ἐτετρίγεσαν· ἐφόβει
[3, 21]   τὸν χηραμὸν τῆς κώπης ἀνέθορε,  μόνην   δὲ καταλείπει τὴν αἰχμήν, ὅσον
[3, 21]   ἂν εἰδεῖεν οἱ λῃσταὶ τὴν  τέχνην.   τά τε γὰρ δέρματα ἀποκέκρυπται
[3, 5]   καὶ ταύτην ἠκούσαμεν αὐτοῦ τὴν  βοήν·   Ἔχου τοῦ ξύλου, Κλειτοφῶν· ἅμα
[3, 23]   ἡδονή. ὡς δὲ τὰ κατὰ  Λευκίππην   εἶχέ μοι καλῶς, δὲ
[3, 23]   ἐμὲ φαινόμενον οὐδαμοῦ, τὸν μετὰ  Λευκίππην   ἐμὸν δεσπότην, τοῦτον ἐκ πάντων
[3, 12]   δὲ ἔτυπτον· ἀπέσπων μὲν τὴν  Λευκίππην,   ἔτυπτον δὲ ἐμέ. ἀράμενοι οὖν
[3, 12]   στρατοῦ. οἱ δὲ ἐπὶ τὴν  Λευκίππην   εὐθὺς τρέπονται, δὲ εἴχετό
[3, 10]   ἐξὸν ἤδη, κλαίειν ἦρχον τὴν  Λευκίππην.   καὶ δὴ λογισάμενος ὅσων αὐτῇ
[3, 18]   τὰς χεῖρας καὶ ὁλόκληρον τὴν  Λευκίππην   ὁρῶ. ἔτι μᾶλλον οὖν ἐκπλαγεὶς
[3, 18]   ἐρεῖς μοι, τί ταῦτα; οὐχὶ  Λευκίππην   ὁρῶ; ταύτην οὐ κρατῶ καὶ
[3, 15]   γὰρ ὡπλισμένοι, τὴν δὲ κόρην  Λευκίππην   οὖσαν ἐγνώρισα. εἶτα κατὰ τῆς
[3, 11]   τραῦμα. λέγω οὖν πρὸς τὴν  Λευκίππην   πάντα σιγῶσαν· Τί σιγᾷς, φιλτάτη,
[3, 14]   οἶκτον εἰς φιλίαν καὶ τὴν  λύπην   εἰς τὸν ἔλεον συλλέγει. οὕτω
[3, 14]   μαλαχθεῖσα πρὸς τὴν ὧν ἤκουσε  λύπην,   συνδιατεθεῖσα κατὰ μικρὸν τῇ τοῦ
[3, 21]   πλαστὴν γαστέρα τεμεῖν καὶ τὴν  κώπην   ἐν χρῷ τοῦ σφαζομένου τυχεῖν·
[3, 20]   χλαμύδα καὶ ξίφος, τὴν μὲν  κώπην   ἔχον παλαιστῶν τεσσάρων, τὸν δὲ
[3, 21]   τινος σώματος, φεύγει πρὸς τὴν  κώπην   ὥσπερ εἰς κουλεόν· καὶ οἱ
[3, 12]   ἵπποι. ἀπὸ δὲ τοῦ λῃστάρχου  παρῆν   καί, Εἴ τις, ἔφη, παρθένος
[3, 14]   ἱππεύειν γεγυμνασμένος. ὡς δέ τις  παρῆν,   περιάγων τὸν ἵππον ἐπεδεικνύμην ἐν
[3, 22]   χάρις καὶ ἅμα ἐλεῆσαι  κόρην   ἀθλίαν ἐκ τοσούτου κακοῦ. ταῦτα
[3, 20]   Μενελάου παντὶ τρόπῳ σῶσαι τὴν  κόρην.   δαίμων δέ τις ἀγαθὸς ἡμῖν
[3, 19]   πρῶτον. κἀν τούτῳ χρησμὸν ἴσχουσι  κόρην   καταθῦσαι καὶ καθᾶραι τὸ λῃστήριον
[3, 15]   ἦσαν γὰρ ὡπλισμένοι, τὴν δὲ  κόρην   Λευκίππην οὖσαν ἐγνώρισα. εἶτα κατὰ
[3, 15]   ἄγουσι δή τινες δύο τὴν  κόρην   ὀπίσω τὼ χεῖρε δεδεμένην· καὶ
[3, 21]   συναγωνίσεται. δυνησόμεθα γὰρ καὶ τὴν  κόρην   σῶσαι καὶ τοὺς λῃστὰς λαθεῖν.
[3, 22]   τὸ ἱερεῖον. στέλλομεν δὴ τὴν  κόρην   τὸν προειρημένον τρόπον καθ´ ἑαυτοὺς
[3, 21]   σπλάγχνα διεκπίπτοι, καὶ ἐνσκευάσαντες τὴν  κόρην   τοῦτον τὸν τρόπον καὶ στολὴν
[3, 22]   δὲ ἡμᾶς αὐτοὺς δεήσει τὴν  κόρην   ὡς ἁρμοδίως πρὸς τὴν ἀνατομήν.
[3, 21]   αὐτὴν ἐσταλμένην διὰ ταύτης ἀνατμηθῆναι  μέσην   τῆς ἐσθῆτος λέγει χρησμός.
[3, 7]   καλύπτει· πῖλος δὲ ὑπῃνίττετο  τὴν   Ἄϊδος κυνέην. τῇ λαιᾷ τὴν
[3, 21]   κώπης ἀνέθορε, μόνην δὲ καταλείπει  τὴν   αἰχμήν, ὅσον τὴν πλαστὴν γαστέρα
[3, 11]   ἀναβαίνουσιν λύπη ἵστησί τε  τὴν   ἀκμὴν καὶ μετοχετεύει καταφέρουσα σὺν
[3, 9]   (οὐ κατὰ τὴν τῶν