HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ACHILLES TATIUS, Leucippé et Clitophon, livre III

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ι  =  365 formes différentes pour 879 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Chapitre
[3, 6]   δὲ καὶ τὴν ἄλλην τύχην  αἱ   γραφαί. πέτραι μὲν ἀμφοῖν τὸ
[3, 2]   πάντοθεν, αἱ μὲν κατὰ πρόσωπον,  αἱ   δὲ κατ´ οὐρὰν τῆς νεὼς
[3, 2]   ἐλπίδας. τρικυμίαι δὲ πολλαὶ πάντοθεν,  αἱ   μὲν κατὰ πρόσωπον, αἱ δὲ
[3, 7]   ὥσπερ ἀμπέλου βότρυες κρέμανται. καὶ  αἱ   μὲν ὠλέναι τῆς κόρης ἄκρατον
[3, 13]   παρ´ ἀμφοτέρων καὶ τραύματα καὶ  σφαγαί.   καὶ τὸ μὲν ἔμπειρον παρὰ
[3, 13]   καὶ ἦν μάχη στερρά,  πληγαὶ   δὲ παρ´ ἀμφοτέρων καὶ τραύματα
[3, 7]   δένδρων ἕλκουσαι νήματα γυναῖκες ὑφαίνουσιν  Ἰνδαί.   τὸ δὲ κῆτος ἀντιπρόσωπον τῆς
[3, 21]   πρόσθεν εἰπόντος, δεῖν τι τολμηρὸν  ἐπιδείξασθαι   πρὸς αὐτούς· ὥστε ἔστι σοι
[3, 1]   τὴν πλάνην. πρὶν μὲν γὰρ  μετασκευάσασθαι   τὸ πρῶτον, δίαυλος ἡμᾶς διαλαμβάνει
[3, 9]   ἐποιούμεθα, μάλιστα μὲν ἐκεῖ διεγνωκότες  ποιήσασθαι   τὴν διατριβὴν καὶ νομίζοντες ταύτῃ
[3, 19]   λῃστήριον καὶ τοῦ μὲν ἥπατος  ἀπογεύσασθαι   τυθείσης, τὸ δὲ λοιτὸν σῶμα
[3, 22]   ὥρα τοίνυν εἰς αὔριόν σοι  παρασκευάζεσθαι   πρὸς τὴν θυσίαν· δεήσει δὲ
[3, 21]   καὶ οἱ μὲν ὁρῶντες δοκοῦσι  βαπτίζεσθαι   τὸν σίδηρον κατὰ τοῦ σώματος,
[3, 5]   καὶ θηρίων ἡμᾶς βορὰν πέπρωται  γενέσθαι,   εἷς ἡμᾶς ἰχθὺς ἀναλωσάτω, μία
[3, 22]   ἔφη, προθυμησόμεθα μηδενὸς ὑμῶν χείρους  γενέσθαι.   στεῖλαι δὲ ἡμᾶς αὐτοὺς δεήσει
[3, 21]   Θεὸς ἡμῖν, ἂν θέλῃς χρηστὸς  γενέσθαι,   συναγωνίσεται. δυνησόμεθα γὰρ καὶ τὴν
[3, 2]   οἷον ὄρος, προσιὸν δὲ βλέπων  καταποθήσεσθαι   τὴν ναῦν προσεδόκησας. ἦν οὖν
[3, 1]   ἐδόκει τοῖς πολλοῖς ἡμῶν ἀεὶ  περιτραπήσεσθαι   καθάπαξ ἐμπίπτοντος τοῦ πνεύματος. μετεσκευαζόμεθα
[3, 18]   πιστεύσας ἐνεκαλυψάμην. δὲ ἄρχεται  τερατεύεσθαι   καὶ λόγον τινὰ καταλέγειν· ἅμα
[3, 20]   ἀμφ´ αὑτὸν οὕτω σκευάσας ἐπεχείρουν  μάχεσθαι.   πρὸς μὲν οὖν τοὺς πρώτους
[3, 22]   ἐστιν, ἔφη, πρωτομύστας τῆς ἱερείας  ἄρχεσθαι,   μάλιστα ὅταν ἄνθρωπον καταθύειν δέῃ.
[3, 21]   ἔστι σοι προσελθεῖν αὐτῷ καὶ  ὑποσχέσθαι   ταύτην τὴν ἐπίδειξιν. ταῦτα λέγων
[3, 24]   ἐναντίοις. δὲ ἔλεγε πᾶσαν  ἐμπεπλῆσθαι   τὴν ἑξῆς κώμην ἀνδρῶν ἀπονενοημένων
[3, 17]   μου τῆς δεξιᾶς καὶ ἐπεχείρουν  ἀφαιρεῖσθαι   τὸ ξίφος· ἐγὼ δέ, Πρὸς
[3, 24]   κώμην ἀνδρῶν ἀπονενοημένων καὶ πολὺ  συνηθροῖσθαι   λῃστήριον, ὡς εἶναι μυρίους. λέγει
[3, 24]   τοὺς γὰρ βαρβάρους τοὺς κατατρέχοντας  πεπαῦσθαι,   μελλούσης δὲ ἥκειν τῆς δυνάμεως
[3, 2]   τῇ τύχῃ, ῥίψαντες τὰς ἐλπίδας.  τρικυμίαι   δὲ πολλαὶ πάντοθεν, αἱ μὲν
[3, 12]   ἐπελαύνων ἔρχεται, κόμην ἔχων πολλὴν  καὶ   ἀγρίαν. ἐκόμα δὲ καὶ
[3, 9]   πλήρης ἦν γῆ φοβερῶν  καὶ   ἀγρίων ἀνθρώπων· μεγάλοι μὲν πάντες,
[3, 7]   δὲ ὥσπερ ἀμπέλου βότρυες κρέμανται.  καὶ   αἱ μὲν ὠλέναι τῆς κόρης
[3, 21]   ἀνθρωπίνης, εἶτα ἐμπλήσαντες θηρείων σπλάγχνων  καὶ   αἵματος τὴν πλαστὴν ταύτην γαστέρα
[3, 13]   φέρων αἰχμὴν ἕκαστος καὶ ξίφος,  καὶ   ἀκοντίζουσιν ἅμα, καὶ ἦν οὐδεὶς
[3, 10]   δαίμονες, ἔφην, εἴπερ ἐστέ που  καὶ   ἀκούετε, τί τηλικοῦτον ἠδικήσαμεν, ὡς
[3, 18]   Λευκίππην ὁρῶ; ταύτην οὐ κρατῶ  καὶ   ἀκούω λαλούσης; οὖν χθὲς
[3, 14]   παρὰ τὸ δεῖπνον ἐπυνθάνετο τἀμὰ  καὶ   ἀκούων ἠλέει. συμπαθὴς δέ πως
[3, 3]   τὰς πληγὰς κατεφέροντο· οἱ δὲ  καὶ   ἄκρου ψαύοντες τοῦ σκάφους ἐξωλίσθαινον·
[3, 22]   σοι παρ´ αὐτῷ χάρις  καὶ   ἅμα ἐλεῆσαι κόρην ἀθλίαν ἐκ
[3, 24]   πόλιν τεταγμένων ἐπὶ τοὺς βαρβάρους.  καὶ   ἅμα λέγοντος αὐτοῦ παῖς εἰστρέχει
[3, 9]   ναῦν ὡς ἐπαναπλεύσων εἰς τοὐπίσω.  καὶ   ἅμα πλήρης ἦν γῆ
[3, 17]   δέ μοι περιπλέκεται καὶ συνέφυμεν  καὶ   ἄμφω κατεπέσομεν. ~Μόλις οὖν ἀναζωπυρήσας
[3, 17]   ἐν τούτῳ δὲ ἐγγὺς ἐγένοντο  καὶ   ἀναβοῶσιν ἄμφω. Μενέλαος δὲ ἦν
[3, 9]   πόνος. ~Ἐνδιατρίψαντες οὖν ἡμερῶν δύο  καὶ   ἀναλαβόντες ἑαυτοὺς ἐκ τῶν κακῶν,
[3, 20]   κομισθεῖσα, ἣν Μενέλαος ἀναιρεῖται.  καὶ   ἀναχωρήσας ποι παρόντος ἅμα κἀμοῦ
[3, 16]   τὸ πῦρ, ἀλλὰ μιαινόμενον ἠνείχετο  καὶ   ἀνέφερε τοῖς θεοῖς τὴν κνῖσαν.
[3, 13]   Αἰγύπτιος, βαρύς τε καὶ τραχὺς  καὶ   ἀνώμαλος· τὸ δὲ ἀνώμαλόν εἰσιν
[3, 24]   ἄγω τὸν Μενέλαον τῷ στρατηγῷ  καὶ   ἅπαντα λέγω. δὲ συνήδετο
[3, 18]   ἐπὶ τῇ γαστρὶ τῆς Λευκίππης  καὶ   ἀποκατέστησεν εἰς τὸ ἀρχαῖον. λέγει
[3, 5]   τύχῃ τινὶ τῷ Πηλουσίῳ προσίσχομεν  καὶ   ἄσμενοι γῆς λαβόμενοι τοὺς θεοὺς
[3, 18]   ἀπολήψεται καὶ τὰ στέρνα συμφύσεται,  καὶ   ἄτρωτον ὄψει. ἀλλ´ ἐπικάλυψαί σου
[3, 14]   στρατηγὸν ἐκ τῆς ἀκροάσεως, ὡς  καὶ   αὐτὸν δάκρυα προαγαγεῖν· πλέον δὲ
[3, 15]   κόρην ὀπίσω τὼ χεῖρε δεδεμένην·  καὶ   αὐτοὺς μὲν οἵτινες ἦσαν οὐκ
[3, 16]   καί σε ζῶσαν ἀνέτεμον, οἴμοι,  καὶ   βλέπουσαν ὅλην τὴν ἀνατομήν, ἀλλ´
[3, 10]   ὅρμοι δὲ καὶ ψέλλια κάλοι  καὶ   βρόχος, καί σοι νυμφαγωγὸς λῃστὴς
[3, 6]   καὶ τοῦ Σατύρου σύμβολον ἐξαιτήσαντες  (καὶ   γὰρ ἔλεγον μαντικὸν εἶναι τὸν
[3, 15]   διώρυχα χῶσαι, ἥτις ἦν ἐμποδών.  καὶ   γὰρ ἑωρῶμεν τοὺς λῃστὰς μετὰ
[3, 2]   περὶ πᾶσαν τὴν ναῦν ἐκεκάλυπτο·  καὶ   γὰρ ὄμβρος ἐπέκλυζε πολύς. ἡμεῖς
[3, 20]   λῃσταὶ καταλαβόντες, πρὸς ἄμυναν τρέπονται.  καὶ   γάρ τις ἐν αὐτοῖς ἦν
[3, 10]   κωκυτοῦ τὸν ψόφον, θεοὶ  καὶ   δαίμονες, ἔφην, εἴπερ ἐστέ που
[3, 10]   γὰρ Ἕλληνα καὶ φωνὴ κατέκλασε  καὶ   δέησις ἐμάλαξεν· γὰρ λόγος
[3, 7]   τῶν προσώπων αὐτῆς κάλλος κεκέρασται  καὶ   δέος· ἐν μὲν γὰρ ταῖς
[3, 13]   εἰδότες, ὡς δὲ εἶδον γυμνοὺς  καὶ   δεσμὰ ἔχοντας, ὑπονοήσαντες τὴν ἀλήθειαν
[3, 10]   ἤδη, κλαίειν ἦρχον τὴν Λευκίππην.  καὶ   δὴ λογισάμενος ὅσων αὐτῇ γέγονα
[3, 4]   ἀόριστον ἐκτείνει τὸν φόβον, ὡς  καὶ   διὰ τούτων θάνατον δυστυχεῖν πλείονα·
[3, 15]   ξίφος βάπτει κατὰ τῆς καρδίας  καὶ   διελκύσας τὸ ξίφος εἰς τὴν
[3, 23]   ~Ὡς οὖν ἤκουσα, παντοδαπὸς ἐγιγνόμην  καὶ   διηπόρουν τι ποιήσω πρὸς
[3, 17]   εἰ ζῇς. ἅμα δὲ εἶπε  καὶ   δίς που καὶ τρὶς ἐπάταξε
[3, 25]   Αἰγύπτιος, βιβλίον ἐξ ἀδύτων φέρων,  καὶ   δοκιμάζει τὸν ὄρνιν ἐκ τῆς
[3, 8]   πέτρᾳ, ὥπλισται δὲ Ἡρακλῆς τόξῳ  καὶ   δόρατι. ὄρνις ἐς τὴν τοῦ
[3, 1]   τῆς νηός, καὶ μετοικία πάλιν  καὶ   δρόμος μετὰ βοῆς ἐπὶ τὰς
[3, 4]   εἰ πελάσειε, πηδήσων ἐς αὐτήν.  καὶ   δύο μὲν τρεῖς ηὐτύχησαν
[3, 20]   τὰ περὶ τῆς Λευκίππης πυθόμενος,  καὶ   ἐδεόμην Μενελάου παντὶ τρόπῳ σῶσαι
[3, 1]   μετεωρίζεται καὶ πάντῃ πρηνὲς ἦν,  καὶ   ἐδόκει τοῖς πολλοῖς ἡμῶν ἀεὶ
[3, 12]   ἀπὸ δὲ τοῦ λῃστάρχου παρῆν  καί,   Εἴ τις, ἔφη, παρθένος ἐστὶν
[3, 8]   τὸν σπασμὸν ὄρθιον ἀντιτείνει κάτω  καὶ   εἰς τοὺς δακτύλους ἀποξύνεται. τὸ
[3, 25]   εὐειδὴς τὴν θέαν, ἀκτῖσι κομᾷ,  καὶ   εἰσὶν αὗται πτερῶν ἀνατολαί. μερίζονται
[3, 3]   εἴ τις ἐπιβήσεται· πολλοὶ δὲ  καὶ   ἐκ τῆς νεὼς ὁπλισάμενοι τὸ
[3, 10]   καὶ ἐκείμεθα ὡς ἦμεν δεδεμένοι  καὶ   ἐκάθευδον οἱ φρουροί, τότε, ὡς
[3, 2]   θάλασσα διὰ τῶν γέρρων ἐκυλίετο  καὶ   ἐκάλυπτε πᾶν τὸ σκάφος. τὸ
[3, 25]   ἕστηκεν οὖν ἐπὶ μετεώρου σκοπῶν  καὶ   ἐκδέχεται τοὺς προπόλους τοῦ θεοῦ.
[3, 10]   ἠκούσαμεν. ~Ἐπεὶ οὖν νὺξ ἐγένετο  καὶ   ἐκείμεθα ὡς ἦμεν δεδεμένοι καὶ
[3, 5]   ἀναλωσάτω, μία γαστὴρ χωρησάτω, ἵνα  καὶ   ἐν ἰχθύσι κοινῇ ταφῶμεν. μετὰ
[3, 7]   δος. δέ ἐστι φοβερὰ  καὶ   ἐν τοῖς χρώμασι· τοὺς ὀφθαλμοὺς
[3, 13]   τὴν φάλαγγα περιΐππευον αὐτοὺς κύκλῳ,  καὶ   ἐν τούτῳ συναγαγόντες αὐτοὺς εἰς
[3, 25]   γίνεται τῷ νεκρῷ. ἐνθεὶς δὲ  καὶ   ἐναρμόσας τὸν ὄρνιν τῇ σορῷ
[3, 21]   μὴ ῥᾳδίως τὰ σπλάγχνα διεκπίπτοι,  καὶ   ἐνσκευάσαντες τὴν κόρην τοῦτον τὸν
[3, 12]   τρέπονται, δὲ εἴχετό μου  καὶ   ἐξεκρέματο βοῶσα. τῶν δὲ λῃστῶν
[3, 7]   λευκὸν εἰς τὸ πελιδνὸν μετέβαλον,  καὶ   ἐοίκασιν ἀποθνῄσκειν οἱ δάκτυλοι. δέδεται
[3, 7]   δὲ ἐνίδρυται τῇ σκέπῃ·  καὶ   ἔοικε τὸ θέαμα, εἰ μὲν
[3, 8]   ῥάμφος ἐς τὸ ὄρυγμα κεῖται,  καὶ   ἔοικεν ἐπορύττειν τὸ τραῦμα καὶ
[3, 25]   χορὸς ἄλλων ὀρνίθων ὥσπερ δορυφόρων,  καὶ   ἔοικεν ὄρνις ἀποδημοῦντι βασιλεῖ
[3, 13]   ἀλήθειαν δέχονται τῶν ὅπλων εἴσω,  καὶ   ἐπ´ οὐρὰν παραπέμψαντες εἴων ἡσυχάζειν.
[3, 13]   δὲ κατὰ σχολὴν ἦγον δεδεμένους.  ~Καὶ   ἐπεὶ δύο σταδίους τῆς κώμης
[3, 13]   δὲ καὶ ἱππεῖς πλείους προσέρρεον·  καὶ   ἐπεὶ πλησίον ἐγένοντο, κατὰ κέρας
[3, 15]   χερσὶν ἐξελκύσαντες ἐπιτιθέασι τῷ βωμῷ,  καὶ   ἐπεὶ ὠπτήθη, κατατεμόντες ἅπαντες εἰς
[3, 9]   γὰρ ποταμὸς ταύτῃ στενώτατος,  καὶ   ἐπεμβάντες τῶν λῃστῶν τέσσαρες πάντα
[3, 15]   ὑστεραίᾳ πρὸς τὴν διάβασιν παρεσκευάζετο  καὶ   ἐπεχείρει τὴν διώρυχα χῶσαι, ἥτις
[3, 17]   λαμβάνονται δή μου τῆς δεξιᾶς  καὶ   ἐπεχείρουν ἀφαιρεῖσθαι τὸ ξίφος· ἐγὼ
[3, 15]   περιχέαντες περιάγουσι τὸν βωμὸν κύκλῳ,  καὶ   ἐπηύλει τις αὐτῇ, καὶ
[3, 1]   δὴ κοῖλον τοιχίσαν τὸ σκάφος  καὶ   ἐπὶ θάτερα μετεωρίζεται καὶ πάντῃ
[3, 16]   δᾳδουχίας· τροφῶν καινὰ μυστήρια.  καὶ   ἐπὶ τοιούτοις θύμασιν ἔβλεπον ἄνωθεν
[3, 13]   διακόπτομέν τε αὐτῶν τὴν φάλαγγα  καὶ   ἐπὶ τοὺς ἐναντίους ἐκτρέχομεν. οἱ
[3, 3]   τοῦ σκάφους ἐξωλίσθαινον· ἔνιοι δὲ  καὶ   ἐπιβαίνοντες τοῖς ἐπὶ τῆς ἐφολκίδος
[3, 5]   τῶν πλωτήρων ἐπιτυχόντες τοῦ ἱστοῦ  καὶ   ἐπιπεσόντες ἐνήχοντο. πλησίον δὲ καὶ
[3, 13]   ἀκούεται πολὺς καὶ σάλπιγγος ἦχος,  καὶ   ἐπιφαίνεται φάλαγξ στρατιωτική, πάντες ὁπλῖται.
[3, 11]   συμφοραῖς ἀφθόνως τὰ δάκρυα καταρρεῖ  καὶ   ἔστι τοῖς πάσχουσιν εἰς τοὺς
[3, 25]   σώματος καὶ τὸν νεκρὸν ἐπιδείκνυται  καὶ   ἔστιν ἐπιτάφιος σοφιστής. ἱερέων δὲ
[3, 7]   κώπη κάτωθεν ἀμφοῖν ἐκ μιᾶς,  καὶ   ἔστιν ἐφ´ ἥμισυ τοῦ σιδήρου
[3, 7]   μέχρι τῆς τῶν ὤμων συμβολῆς,  καὶ   εὐθὺς γαστήρ. μεταξὺ δὲ
[3, 3]   δὲ τὸ σκάφος τῇ θαλάσσῃ  καὶ   εὐτρεπίζει ἤδη τὴν ἐφολκίδα καὶ
[3, 4]   νεανίσκος εὔρωστος λαμβάνεται τοῦ κάλω  καὶ   ἐφέλκεται τὴν ἐφολκίδα· καὶ ἦν
[3, 6]   εἶχε. προβέβληται δὲ τὴν χεῖρα  καὶ   ἔχει ῥοιὰν ἐπ´ αὐτῇ· τῆς
[3, 8]   καὶ ἔοικεν ἐπορύττειν τὸ τραῦμα  καὶ   ζητεῖν τὸ ἧπαρ· τὸ δὲ
[3, 18]   ἀλλ´ ἰδοὺ καὶ φίλημα ἀληθινὸν  καὶ   ζῶν, ὡς κἀκεῖνο τὸ τῆς
[3, 21]   στολὴν ἔξωθεν περιβαλόντες μίτραις τε  καὶ   ζώσμασιν ἐνδεδεμένην τὴν σκευὴν ταύτην
[3, 25]   αὐχεῖ δὲ τὸν Ἥλιον δεσπότην,  καὶ   κεφαλὴ μαρτυρεῖ· ἐστεφάνωσε γὰρ
[3, 5]   μέρος, ἔνθα περικαθίσαντες ἐγώ τε  καὶ   Λευκίππη κατὰ ῥοῦν ἐφερόμεθα
[3, 17]   δὲ ἤνοιγεν ἅμα τὴν σορὸν  καὶ   Λευκίππη κάτωθεν ἀνέβαινε, φοβερὸν
[3, 18]   καὶ τί ποτε ταῦτα ὁρῶ;  καὶ   Λευκίππη, Παῦσαι, ἔφη, Μενέλαε,
[3, 5]   δὲ λέγοντα κῦμα ἐπεκάλυπτε κατόπιν·  καὶ   ἡμεῖς ἐκωκύσαμεν. κατὰ ταὐτὸ καὶ
[3, 13]   μὲν ἔκειντο τεθνηκότες, οἱ δὲ  καὶ   ἡμιθνῆτες ἐμάχοντο· τοὺς δὲ λοιποὺς
[3, 4]   ἐπείροντο δίκην ἰχθύων· οἱ δὲ  καὶ   ἡμιθνῆτες ἐνήχοντο. ~Ἐπεὶ οὖν τὸ
[3, 5]   καὶ ἡμεῖς ἐκωκύσαμεν. κατὰ ταὐτὸ  καὶ   ἡμῖν ἐπεφέρετο κῦμα· ἀλλὰ τύχῃ
[3, 4]   κάλω καὶ ἐφέλκεται τὴν ἐφολκίδα·  καὶ   ἦν ἐγγὺς ἤδη τοῦ σκάφους,
[3, 17]   μὲν αὐτῆς γαστὴρ πᾶσα  καὶ   ἦν ἐντέρων κενή· ἐπιπεσοῦσα δέ
[3, 13]   ἐπέτυχεν. εἶτα οἱ ὁπλῖται προσέρρεον·  καὶ   ἦν μάχη στερρά, πληγαὶ
[3, 2]   εἶχον τὰς ἐλπίδας, ὤθουν ἐπειγόμενοι.  καὶ   ἦν ἤδη ναῦς τῶν
[3, 3]   δὴ καὶ τὰ δεινὰ ἦν,  καὶ   ἦν μάχη χειροποίητος. οἱ μὲν
[3, 3]   γὰρ εἶχε νόμον τὴν βίαν,  καὶ   ἦν ναυμαχίας καινὸς τρόπος. οἱ
[3, 9]   ὀνόματι τὸν λῃστὴν τὸν μείζονα.  καὶ   ἦν ὁδὸς ἡμερῶν δύο, ὡς
[3, 13]   καὶ ξίφος, καὶ ἀκοντίζουσιν ἅμα,  καὶ   ἦν οὐδεὶς ὃς οὐκ ἐπέτυχεν.
[3, 5]   προσάγει τῇ γῇ τὸ κῦμα·  καὶ   ἦν ταῦτα τῆς Αἰγύπτου τὰ
[3, 2]   ἐπονοῦμεν, ἀεὶ τὸν θάνατον προσδοκῶντες·  καὶ   ἦν, ὡς εἰκός, οὐ μακράν.
[3, 2]   στάσις, μεταξὺ δὲ οὐρανοῦ  καὶ   θαλάσσης ἀνέμων ποικίλων ἐσύριζε ψόφος.
[3, 22]   τὸν προειρημένον τρόπον καθ´ ἑαυτοὺς  καὶ   θαρρεῖν παρεκελευσάμεθα, διεξελθόντες ἕκαστα, καὶ
[3, 8]   δὲ εἰς τὸν Ἡρακλέα βλέπει,  καὶ   θέλει μὲν αὐτὸν ὅλοις τοῖς
[3, 14]   λῃστῶν ἐχομένης. ἔδωκε δέ μοι  καὶ   θεράποντα τὸν ἐπιμελησόμενον Αἰγύπτιον. ~Τῇ
[3, 5]   ἡμᾶς κῦμα καλυψάτω. εἰ δὲ  καὶ   θηρίων ἡμᾶς βορὰν πέπρωται γενέσθαι,
[3, 13]   εἴων ἡσυχάζειν. ἐν τούτῳ δὲ  καὶ   ἱππεῖς πλείους προσέρρεον· καὶ ἐπεὶ
[3, 20]   ἐκτραπεῖσά τις ἐν τῷ ναυαγίῳ  καὶ   καθ´ ἡμᾶς τῷ ῥοῒ κομισθεῖσα,
[3, 19]   τούτῳ χρησμὸν ἴσχουσι κόρην καταθῦσαι  καὶ   καθᾶραι τὸ λῃστήριον καὶ τοῦ
[3, 12]   πρὸς τὸν θεόν, ἱερεῖον ἐσομένην  καὶ   καθάρσιον τοῦ στρατοῦ. οἱ δὲ
[3, 9]   ἡμῶν ἀποφέρουσιν, ἡμᾶς δὲ δήσαντες  καὶ   κατακλείσαντες εἴς τι δωμάτιον ἀπηλλάττοντο,
[3, 17]   καὶ τρὶς ἐπάταξε τὴν σορόν,  καὶ   κάτωθεν ἀκούω φωνῆς πάνυ λεπτῆς.
[3, 25]   ἐναρμόσας τὸν ὄρνιν τῇ σορῷ  καὶ   κλείσας τὸ χάσμα γηΐνῳ χώματι,
[3, 22]   θάνατος. Νομίζω δέ, ἔφην, ζῆν  καὶ   Κλειτοφῶντα. γὰρ κόρη πυθομένῳ
[3, 25]   ταφήν, ὀρύττει τε τῷ στόματι  καὶ   κοιλαίνει κατὰ μέσον, καὶ τὸ
[3, 21]   λέγων ἐδεόμην Δία Ξένιον καλῶν  καὶ   κοινῆς ἀναμιμνήσκων τραπέζης καὶ κοινῆς
[3, 21]   καλῶν καὶ κοινῆς ἀναμιμνήσκων τραπέζης  καὶ   κοινῆς ναυαγίας. ~Ὁ δὲ χρηστὸς
[3, 25]   ἔφην, τιμῆς ἠξίωται; ποίαν δὲ  καὶ   κομίζει ταφήν; Φοῖνιξ μὲν
[3, 2]   προσεδόκησας. ἦν οὖν ἀνέμων μάχη  καὶ   κυμάτων. ἡμεῖς δὲ οὐκ ἐδυνάμεθα
[3, 2]   ἀνδρῶν, κελευσμὸς ναυτῶν, πάντα θρήνων  καὶ   κωκυτῶν ἀνάμεστα. καὶ κυβερνήτης
[3, 3]   ἐξαλλομένους ἔπαιον· οἱ δὲ σκυτάλαις  καὶ   κώπαις ἅμα τῷ πηδήματι τὰς
[3, 18]   ἐνεκαλυψάμην. δὲ ἄρχεται τερατεύεσθαι  καὶ   λόγον τινὰ καταλέγειν· ἅμα λέγων
[3, 7]   τῆς οὐρᾶς ἑλιγμοί. γένυς πολλὴ  καὶ   μακρά· ἀνέῳκτο δὲ πᾶσα μέχρι
[3, 20]   μὲν οὖν τοὺς πρώτους ἐπελθόντας  καὶ   μάλα ἐρρωμένως ἀντετάξαντο· πλειόνων δὲ
[3, 22]   σὸν οἰκέτην ἅμα σοὶ μυηθῆναι.  Καὶ   μάλα, οὗτος ἔφη, προθυμησόμεθα μηδενὸς
[3, 3]   τῷ τῶν ἐπεμβαινόντων ὄχλῳ πελέκεσι  καὶ   μαχαίραις τοὺς ἐξαλλομένους ἔπαιον· οἱ
[3, 3]   ἐπέτρεπον. εἶχον δὲ καὶ πελέκεις  καὶ   μαχαίρας, καὶ πατάξειν ἠπείλουν, εἴ
[3, 13]   ἔμενον ἐπιόντας ὡς αὐτοὺς ἀμυνούμενοι.  καὶ   μετ´ οὐ πολὺ παρῆσαν πεντήκοντα
[3, 1]   αἴρεται μέγας ἐκ τῆς νηός,  καὶ   μετοικία πάλιν καὶ δρόμος μετὰ
[3, 11]   λύπη ἵστησί τε τὴν ἀκμὴν  καὶ   μετοχετεύει καταφέρουσα σὺν αὑτῇ κάτω·
[3, 1]   πνεῦμα ἐπὶ θάτερα τῆς νηὸς  καὶ   μικροῦ βαπτίζεται τὸ σκάφος, τοῦ
[3, 23]   κατησπαζόμην καὶ προσεκύνουν ὡς θεόν,  καί   μου κατὰ τὴν ψυχὴν ἀθρόα
[3, 9]   ἐκεῖ διεγνωκότες ποιήσασθαι τὴν διατριβὴν  καὶ   νομίζοντες ταύτῃ τάχα τοὺς φίλους
[3, 7]   δεξιὰν διφυεῖ σιδήρῳ εἰς δρέπανον  καὶ   ξίφος ἐσχισμένῳ. ἄρχεται μὲν γὰρ
[3, 13]   κούφως ἐσταλμένοι, φέρων αἰχμὴν ἕκαστος  καὶ   ξίφος, καὶ ἀκοντίζουσιν ἅμα, καὶ
[3, 20]   ὁρῶμεν χλαμύδα καὶ ὁρῶμεν χλαμύδα  καὶ   ξίφος, τὴν μὲν κώπην ἔχον
[3, 4]   τῇ πέτρᾳ διεφθείροντο· πολλοὶ δὲ  καὶ   ξύλοις ἀπερρωγόσι συμπεσόντες ἐπείροντο δίκην
[3, 6]   τὸν ὀπισθόδομον ὁρῶμεν εἰκόνα διπλῆν.  καὶ   γραφεὺς ἐγγέγραπτο. Εὐάνθης μὲν
[3, 14]   ἔλεον ἄνθρωπος ἀκροατὴς ἀλλοτρίων κακῶν,  καὶ   ἔλεος πολλάκις φιλίαν προξενεῖ·
[3, 15]   κύκλῳ, καὶ ἐπηύλει τις αὐτῇ,  καὶ   ἱερεὺς ᾖδεν, ὡς εἰκός,
[3, 12]   πολλὴν καὶ ἀγρίαν. ἐκόμα δὲ  καὶ   ἵππος· γυμνὸς ἦν, ἄστρωτος
[3, 9]   σῶμα παχεῖς· ἐβαρβάριζον δὲ πάντες.  καὶ   κυβερνήτης, εἰπών· Ἀπολώλαμεν" ἔστησε
[3, 2]   πάντα θρήνων καὶ κωκυτῶν ἀνάμεστα.  καὶ   κυβερνήτης ἐκέλευε ῥίπτειν τὸν
[3, 1]   θαλάσσης κατὰ πρόσωπον τῆς νηός,  καὶ   κυβερνήτης περιάγειν ἐκέλευε τὴν
[3, 2]   θαλάσσης ἀνέμων ποικίλων ἐσύριζε ψόφος.  καὶ   μὲν ἀὴρ εἶχε σάλπιγγος
[3, 9]   πόλιν, ἐξαίφνης βοῆς ἀκούομεν πολλῆς.  καὶ   ναύτης, εἰπών· βουκόλος"
[3, 17]   ἀναβοῶσιν ἄμφω. Μενέλαος δὲ ἦν  καὶ   Σάτυρος. ἐγὼ δὲ ἄνδρας
[3, 20]   σὸς γὰρ ἐντεῦθεν λόγος.  ~Καὶ   Σάτυρος λέγει· Ἅμα δὲ
[3, 5]   τῆς θαλάσσης· δὲ Μενέλαος  καὶ   Σάτυρος σὺν ἄλλοις τῶν
[3, 14]   δὲ περὶ δείλην καιρός·  καὶ   στρατηγὸς διαλαβὼν ἡμῶν ἕκαστον
[3, 15]   ταῦτα δὲ ὁρῶντες οἱ στρατιῶται  καὶ   στρατηγὸς καθ´ ἓν τῶν
[3, 4]   τῆς θαλάσσης τὸ μέγεθος, τοσοῦτος  καὶ   τοῦ θανάτου φόβος. ἔνιοι
[3, 21]   σκευὴν ταύτην ἐπικρύψωμεν. πάντως δὲ  καὶ   χρησμὸς ἡμῖν εἰς τὸ
[3, 19]   κτημάτων περὶ ταύτην τὴν κώμην  καὶ   οἱ ἄρχοντες αὐτῆς γνώριμοι. ἐπεὶ
[3, 13]   συναγαγόντες αὐτοὺς εἰς ὀλίγον κατεφόνευον.  καὶ   οἱ μὲν ἔκειντο τεθνηκότες, οἱ
[3, 21]   τὴν κώπην ὥσπερ εἰς κουλεόν·  καὶ   οἱ μὲν ὁρῶντες δοκοῦσι βαπτίζεσθαι
[3, 13]   ποιεῖ ἐν ταὐτῷ τὸ τραῦμα,  καὶ   οἴδημα ὡς ἀπὸ λίθου, καὶ
[3, 18]   ἀπέστησα τῶν ὀφθαλμῶν τὰς χεῖρας  καὶ   ὁλόκληρον τὴν Λευκίππην ὁρῶ. ἔτι
[3, 17]   καθήσων ἐμαυτῷ κατὰ τῆς σφαγῆς·  καὶ   ὁρῶ δύο τινὰς ἐξ ἐναντίας
[3, 20]   τὴν κίστην, καὶ ὁρῶμεν χλαμύδα  καὶ   ὁρῶμεν χλαμύδα καὶ ξίφος, τὴν
[3, 20]   ἔνδον εἶναι) ἀνοίγει τὴν κίστην,  καὶ   ὁρῶμεν χλαμύδα καὶ ὁρῶμεν χλαμύδα
[3, 11]   πάντα σιγῶσαν· Τί σιγᾷς, φιλτάτη,  καὶ   οὐδέν μοι λαλεῖς; Ὅτι μοι,
[3, 16]   θύμασιν ἔβλεπον ἄνωθεν οἱ θεοὶ  καὶ   οὐκ ἐσβέσθη τὸ πῦρ, ἀλλὰ
[3, 12]   ἵππος· γυμνὸς ἦν, ἄστρωτος  καὶ   οὐκ ἔχων φάλαρα· τοιοῦτοι γὰρ
[3, 1]   σκάφος καὶ ἐπὶ θάτερα μετεωρίζεται  καὶ   πάντῃ πρηνὲς ἦν, καὶ ἐδόκει
[3, 16]   τὸ ξίφος, Λευκίππη, λέγων, ἀθλία  καὶ   πάντων ἀνθρώπων δυστυχεστάτη, οὐ τὸν
[3, 14]   με ἐκείνην τὴν ἡμέραν ὁμοτράπεζον  καὶ   παρὰ τὸ δεῖπνον ἐπυνθάνετο τἀμὰ
[3, 10]   πλήθει βαπτισθῆναι κακῶν; νῦν δὲ  καὶ   παραδεδώκατε ἡμᾶς λῃσταῖς Αἰγυπτίοις, ἵνα
[3, 3]   δὲ καὶ πελέκεις καὶ μαχαίρας,  καὶ   πατάξειν ἠπείλουν, εἴ τις ἐπιβήσεται·
[3, 7]   χλαμὺς ἀμφὶ τοῖς ὤμοις μόνον  καὶ   πέδιλον περὶ τὼ πόδε πλησίον
[3, 3]   μεταβαίνειν οὐκ ἐπέτρεπον. εἶχον δὲ  καὶ   πελέκεις καὶ μαχαίρας, καὶ πατάξειν
[3, 24]   Δέλτα πρόδρομον ἥκειν τοὐκεῖθεν στρατοπέδου  καὶ   πέντε λέγειν ἄλλων ἡμερῶν διατρίβειν
[3, 16]   αὐλίζονται μικρὸν ἄνω τῆς διώρυχος  καὶ   περὶ δεῖπνον ἦσαν. δὲ
[3, 6]   μυστικός. προσευξάμενοι δὴ τῷ θεῷ  καὶ   περὶ τοῦ Κλεινίου καὶ τοῦ
[3, 20]   καθεζόμενοι πρὸς τῇ θαλάττῃ λυπούμενοι  καὶ   περὶ τούτων σκοποῦντες· τῶν δὲ
[3, 8]   δέδεται μὲν Προμηθεὺς σιδήρῳ  καὶ   πέτρᾳ, ὥπλισται δὲ Ἡρακλῆς τόξῳ
[3, 1]   ἕδρας. καὶ τρίτον καὶ τέταρτον  καὶ   πολλάκις τὸ αὐτὸ πάσχοντες κοινὴν
[3, 24]   τὴν ἑξῆς κώμην ἀνδρῶν ἀπονενοημένων  καὶ   πολὺ συνηθροῖσθαι λῃστήριον, ὡς εἶναι
[3, 25]   κεκέρασται μὲν τὰ πτερὰ χρυσῷ  καὶ   πορφύρᾳ· αὐχεῖ δὲ τὸν Ἥλιον
[3, 7]   τὴν τῆς Γοργοῦς κεφαλὴν κρατεῖ  καὶ   προβέβληται δίκην ἀσπί δος.
[3, 11]   δεινοῖς φεύγει καὶ τὰ δάκρυα  καὶ   προδίδωσι καὶ τοὺς ὀφθαλμούς. ἐντυχοῦσα
[3, 6]   γραφεύς· δὲ εἰκὼν Ἀνδρομέδα  καὶ   Προμηθεύς, δεσμῶται μὲν ἄμφω (διὰ
[3, 17]   τρόμος οὖν εὐθὺς ἴσχει με  καὶ   πρὸς τὸν Μενέλαον ἀπέβλεπον, μάγον
[3, 23]   δ´ οὖν κοινότατον, προσπεσὼν κατησπαζόμην  καὶ   προσεκύνουν ὡς θεόν, καί μου
[3, 14]   ἡμῶν ἕκαστον ἐπυνθάνετο τίνες εἴημεν  καὶ   πῶς ληφθείημεν· διηγεῖτο δὲ ἄλλος
[3, 4]   λανθάνει δὴ προσενεχθὲν ὑφάλῳ πέτρᾳ  καὶ   ῥήγνυται πᾶν. ἀπωσθείσης δὲ τῆς
[3, 13]   κώμης προήλθομεν, ἀλαλαγμὸς ἀκούεται πολὺς  καὶ   σάλπιγγος ἦχος, καὶ ἐπιφαίνεται φάλαγξ
[3, 16]   ὅτι καθάρσιον γέγονας ἀκαθάρτων σωμάτων  καί   σε ζῶσαν ἀνέτεμον, οἴμοι, καὶ
[3, 10]   καὶ ψέλλια κάλοι καὶ βρόχος,  καί   σοι νυμφαγωγὸς λῃστὴς παρακαθεύδει· ἀντὶ
[3, 15]   αὐτοῖς αὐτοσχέδιος ἦν πηλοῦ πεποιημένος  καὶ   σορὸς τοῦ βωμοῦ πλησίον. ἄγουσι
[3, 16]   καὶ τὴν ταφὴν κακοδαίμονι βωμῷ  καὶ   σορῷ. καὶ τὸ μὲν σῶμα
[3, 5]   οὖν, Ἐλέησον, ἔφην, δέσποτα Πόσειδον,  καὶ   σπεῖσαι πρὸς τὰ τῆς ναυαγίας
[3, 1]   κυβερνήτης περιάγειν ἐκέλευε τὴν κεραίαν.  καὶ   σπουδῇ περιῆγον οἱ ναῦται, πῇ
[3, 21]   τὴν κόρην τοῦτον τὸν τρόπον  καὶ   στολὴν ἔξωθεν περιβαλόντες μίτραις τε
[3, 19]   τὰ δεσμὰ θαρρεῖν τε ἐκέλευον  καὶ   συμπονεῖν αὐτοῖς, ὡς ἂν οἰκεῖον.
[3, 22]   τοσούτου κακοῦ. ταῦτα λέγων πείθω,  καὶ   συνέπραξεν Τύχη. ἐγὼ μὲν
[3, 17]   κενή· ἐπιπεσοῦσα δέ μοι περιπλέκεται  καὶ   συνέφυμεν καὶ ἄμφω κατεπέσομεν. ~Μόλις
[3, 13]   δὲ παρ´ ἀμφοτέρων καὶ τραύματα  καὶ   σφαγαί. καὶ τὸ μὲν ἔμπειρον
[3, 25]   γραφῆς. δὲ οἶδεν ἀπιστούμενος  καὶ   τὰ ἀπόρρητα φαίνει τοῦ σώματος
[3, 11]   δὲ τοῖς ὑπερβάλλουσι δεινοῖς φεύγει  καὶ   τὰ δάκρυα καὶ προδίδωσι καὶ
[3, 3]   κατὰ πόδας ἐξήλλοντο. ἔνθα δὴ  καὶ   τὰ δεινὰ ἦν, καὶ ἦν
[3, 2]   τὰ δὲ χάσμασιν. ἦν δὲ  καὶ   τὰ ἐγκάρσια τῶν κυμάτων ἑκατέρωθεν
[3, 22]   ἐξάγομεν αὐτὴν ἐπὶ τὸν βωμόν·  καὶ   τὰ λοιπὰ οἶδας. ~Ὡς οὖν
[3, 2]   ἀντιπαταγοῦντες δὲ ἐτετρίγεσαν· ἐφόβει δὲ  καὶ   τὰ ξύλα τῆς νεὼς ῥηγνύμενα,
[3, 18]   Ἀλλὰ νῦν, Μενέλαος ἔφη,  καὶ   τὰ σπλάγχνα ἀπολήψεται καὶ τὰ
[3, 18]   ἔφη, καὶ τὰ σπλάγχνα ἀπολήψεται  καὶ   τὰ στέρνα συμφύσεται, καὶ ἄτρωτον
[3, 15]   καθ´ ἓν τῶν πραττομένων ἀνεβόων  καὶ   τὰς ὄψεις ἀπέστρεφον τῆς θέας,
[3, 5]   Κλεινίαν ἑωρῶμεν περινηχόμενον τῇ κεραίᾳ  καὶ   ταύτην ἠκούσαμεν αὐτοῦ τὴν βοήν·
[3, 15]   ἔχον τὸ κακὸν ἐνεβρόντησέ με.  καὶ   τάχα τῆς Νιόβης μῦθος
[3, 17]   ἐμῆς λύπης ξίφος ἔνδον καταπέπηγε  καὶ   τέμνει κατ´ ὀλίγον. ἀθανάτῳ σφαγῇ
[3, 1]   τὰς ἀρχαίας ἕδρας. καὶ τρίτον  καὶ   τέταρτον καὶ πολλάκις τὸ αὐτὸ
[3, 6]   συνήγαγεν ζωγράφος) ἀδελφαὶ δὲ  καὶ   τὴν ἄλλην τύχην αἱ γραφαί.
[3, 10]   ἱκετεύειν με δεῖ τοῖς νεύμασι  καὶ   τὴν δέησιν δηλοῦν ταῖς χειρονομίαις.
[3, 7]   λαιᾷ τῷ Περσεῖ· ὥπλισται δὲ  καὶ   τὴν δεξιὰν διφυεῖ σιδήρῳ εἰς
[3, 24]   δισχίλιοι τῶν ἀμφὶ τὸ Δέλτα  καὶ   τὴν Ἡλίου πόλιν τεταγμένων ἐπὶ
[3, 21]   χρηστὸς γενέσθαι, συναγωνίσεται. δυνησόμεθα γὰρ  καὶ   τὴν κόρην σῶσαι καὶ τοὺς
[3, 21]   ὅσον τὴν πλαστὴν γαστέρα τεμεῖν  καὶ   τὴν κώπην ἐν χρῷ τοῦ
[3, 14]   ἀκροάσει τὸν οἶκτον εἰς φιλίαν  καὶ   τὴν λύπην εἰς τὸν ἔλεον
[3, 8]   δὲ ἀλγῶν πάντῃ συνέσταλται  καὶ   τὴν πλευρὰν συνέσπασται καὶ τὸν
[3, 25]   ἔοικεν ὄρνις ἀποδημοῦντι βασιλεῖ  καὶ   τὴν πόλιν οὐ πλανᾶται τὴν
[3, 16]   τῆς γαστρὸς τὰ μυστήρια ἐμέρισαν  καὶ   τὴν ταφὴν κακοδαίμονι βωμῷ καὶ
[3, 25]   τὸν Νεῖλον φέρει, σχεδιάσας αὐτῷ  καὶ   τὴν ταφήν. σμύρνης γὰρ βῶλον
[3, 23]   τὴν ψυχὴν μόνον ἀπολέσῃ, ἀλλὰ  καὶ   τὴν ταφήν. θάλαττα ἄγνωμον,
[3, 1]   αἰθρίας πολλῆς αἰφνίδιον ἀχλὺς περιχεῖται,  καὶ   τῆς ἡμέρας ἀπωλώλει τὸ φῶς.
[3, 7]   γαστήρ. μεταξὺ δὲ τοῦ κήτους  καὶ   τῆς κόρης Περσεὺς ἐγέγραπτο
[3, 23]   οὖν εἰς τὸ στρατόπεδον κοινῇ  καὶ   τῆς σκηνῆς εἴσω παρελθόντες τῆς
[3, 18]   δέομαί σου, ποῖ γῆς εἰμι  καὶ   τί ποτε ταῦτα ὁρῶ; καὶ
[3, 12]   ἡμᾶς διαλεγομένους ἔλαθεν ἠὼς γενομένη·  καί   τις ἵππον ἐπελαύνων ἔρχεται, κόμην
[3, 25]   τὴν ἔξοδον ἐπισχεῖν τοσούτων ἡμερῶν.  ~Καὶ   τίς ὄρνις οὗτος, ὅστις
[3, 21]   ἐξελόντες ἐπὶ τῷ βωμῷ θύσομεν.  καὶ   τὸ ἐντεῦθεν οὐκέτι προσίασιν οἱ
[3, 7]   εἰ δὲ εἰς τὰ δεσμὰ  καὶ   τὸ κῆτος, αὐτοσχεδίῳ τάφῳ. ἐπὶ
[3, 7]   μὲν ὀξύνεται, τὸ δὲ ἐπικάμπτεται.  καὶ   τὸ μὲν ἀπωξυμμένον μένει ξίφος,
[3, 13]   ἀμφοτέρων καὶ τραύματα καὶ σφαγαί.  καὶ   τὸ μὲν ἔμπειρον παρὰ τοῖς
[3, 7]   κάτωθεν ἀναβαῖνον ἀνοίγει τὴν θάλασσαν·  καὶ   τὸ μὲν πολὺ τοῦ σώματος
[3, 16]   ταφὴν κακοδαίμονι βωμῷ καὶ σορῷ.  καὶ   τὸ μὲν σῶμα ταύτῃ κατατέθειται,
[3, 25]   στόματι καὶ κοιλαίνει κατὰ μέσον,  καὶ   τὸ ὄρυγμα θήκη γίνεται τῷ
[3, 23]   τὸ λοιπὸν τῆς νυκτὸς διετρίψαμεν·  καὶ   τὸ πρᾶγμα οὐκ ἔλαθε τοὺς
[3, 9]   τὰ ἐν τῇ νηῒ λαμβάνουσι  καὶ   τὸ χρυσίον ἡμῶν ἀποφέρουσιν, ἡμᾶς
[3, 3]   καὶ εὐτρεπίζει ἤδη τὴν ἐφολκίδα  καὶ   τοῖς ναύταις ἐμβαίνειν κελεύσας τῆς
[3, 13]   καὶ οἴδημα ὡς ἀπὸ λίθου,  καὶ   τομὰς ὡς ἀπὸ βέλους. ἀλλὰ
[3, 2]   ἵπταται, μυκᾶται δὲ βροντὴν οὐρανὸς  καὶ   τὸν ἀέρα γεμίζει βόμβος, ἀντεβόμβει
[3, 21]   τῆς κώπης ἀνακουφίζεται τὸ μετέωρον  καὶ   τὸν αὐτὸν τρόπον τοὺς ὁρῶντας
[3, 5]   καὶ ἐπιπεσόντες ἐνήχοντο. πλησίον δὲ  καὶ   τὸν Κλεινίαν ἑωρῶμεν περινηχόμενον τῇ
[3, 5]   κατὰ τὸν αὐχένα τοῦ κύματος  καὶ   τὸν Κλεινίαν ἰδεῖν αὖθις. ἀνοιμώξας
[3, 3]   πλωτήρων ἕκαστος ἔσπευδε μεταπηδᾶν ἔνθα  καὶ   τὸν κυβερνήτην ἑωράκεσαν ἐφέλκοντα τὸν
[3, 24]   ἅπαντα λέγω. δὲ συνήδετο  καὶ   τὸν Μενέλαον ποιεῖται φίλον, πυνθάνεται
[3, 8]   συνέσταλται καὶ τὴν πλευρὰν συνέσπασται  καὶ   τὸν μηρὸν ἐγείρει καθ´ αὑτοῦ·
[3, 25]   τὰ ἀπόρρητα φαίνει τοῦ σώματος  καὶ   τὸν νεκρὸν ἐπιδείκνυται καὶ ἔστιν
[3, 5]   ἀνευφημοῦμεν· εἶτα ὠλοφυρόμεθα τὸν Κλεινίαν  καὶ   τὸν Σάτυρον, νομίζοντες τούτους ἀπολωλέναι.
[3, 19]   ὡς ἂν οἰκεῖον. ἐξαιτοῦμαι δὴ  καὶ   τὸν Σάτυρον ὡς ἐμόν. οἱ
[3, 22]   πρὸς τὴν θυσίαν· δεήσει δὲ  καὶ   τὸν σὸν οἰκέτην ἅμα σοὶ
[3, 14]   τὰ τῶν πολεμούντων σχήματα, ὥστε  καὶ   τὸν στρατηγὸν σφόδρα ἐπαινέσαι. ποιεῖται
[3, 19]   καταθῦσαι καὶ καθᾶραι τὸ λῃστήριον  καὶ   τοῦ μὲν ἥπατος ἀπογεύσασθαι τυθείσης,
[3, 6]   θεῷ καὶ περὶ τοῦ Κλεινίου  καὶ   τοῦ Σατύρου σύμβολον ἐξαιτήσαντες (καὶ
[3, 11]   πάσχουσιν εἰς τοὺς κολάζοντας ἱκετηρία,  καὶ   τοὺς ἀλγοῦντας, ὥσπερ ἀπὸ οἰδοῦντος
[3, 20]   Ὁμηρικὴν σκευὴν ὁπλισάμενός τε αὐτὸς  καὶ   τοὺς ἀμφ´ αὑτὸν οὕτω σκευάσας
[3, 20]   σκαφῶν λῃστρικῶν καταδύουσι τὴν ναῦν  καὶ   τοὺς ἄνδρας ἐκπεσόντας ἀνῄρουν. λανθάνει
[3, 21]   γὰρ καὶ τὴν κόρην σῶσαι  καὶ   τοὺς λῃστὰς λαθεῖν. ἄκουσον δὲ
[3, 11]   καὶ τὰ δάκρυα καὶ προδίδωσι  καὶ   τοὺς ὀφθαλμούς. ἐντυχοῦσα γὰρ αὐτοῖς
[3, 3]   ἐλογίζετο. οὕτως οἱ μεγάλοι κίνδυνοι  καὶ   τοὺς τῆς φιλίας λύουσι νόμους.
[3, 13]   στερρά, πληγαὶ δὲ παρ´ ἀμφοτέρων  καὶ   τραύματα καὶ σφαγαί. καὶ τὸ
[3, 13]   χαλεπώτερος βῶλος Αἰγύπτιος, βαρύς τε  καὶ   τραχὺς καὶ ἀνώμαλος· τὸ δὲ
[3, 17]   δὲ εἶπε καὶ δίς που  καὶ   τρὶς ἐπάταξε τὴν σορόν, καὶ
[3, 1]   βοῆς ἐπὶ τὰς ἀρχαίας ἕδρας.  καὶ   τρίτον καὶ τέταρτον καὶ πολλάκις
[3, 2]   ἔξω τῆς νηός· πολλοὶ δὲ  καὶ   τῶν ἐμπόρων, αὐτοὶ τῶν οἰκείων
[3, 15]   τὸ γὰρ σχῆμα τοῦ στόματος  καὶ   τῶν προσώπων τὸ διειλκυσμένον ὑπέφαινεν
[3, 21]   ὥστε ἔστι σοι προσελθεῖν αὐτῷ  καὶ   ὑποσχέσθαι ταύτην τὴν ἐπίδειξιν. ταῦτα
[3, 18]   ταῦτα ἐνύπνια. ἀλλ´ ἰδοὺ  καὶ   φίλημα ἀληθινὸν καὶ ζῶν, ὡς
[3, 17]   ἄνδρας ἰδὼν ἐκ παραλόγου ζῶντας  καὶ   φίλους οὔτε περιεπτυξάμην οὔτε ἐξεπλάγην
[3, 8]   Προμηθεὺς μεστός ἐστιν ἐλπίδος ἅμα  καὶ   φόβου· πῇ μὲν γὰρ εἰς
[3, 18]   μοι· Ἀποκάλυψαι. κἀγὼ μόλις μὲν  καὶ   φοβούμενος (ἀληθῶς γὰρ ᾤμην τὴν
[3, 17]   ἀνέβαινε, φοβερὸν θέαμα, θεοί,  καὶ   φρικωδέστατον. ἀνέῳκτο μὲν αὐτῆς
[3, 10]   τύχωμεν. λῃστὴν μὲν γὰρ Ἕλληνα  καὶ   φωνὴ κατέκλασε καὶ δέησις ἐμάλαξεν·
[3, 11]   ὁδοῦ εἰς τὴν ψυχὴν καταρρεῖ  καὶ   χαλεπώτερον αὐτῆς ποιεῖ τὸ τραῦμα.
[3, 2]   πρὸς δὲ τὸ παράδρομον ἤδη  καὶ   χθαμαλὸν τοῦ κύματος κατεδύετο. ἐῴκει
[3, 1]   νηὸς πρὸς ἡμῶν κατεβιβάζετο.  καὶ   χρόνον μέν τινα διαταλαντουμένην οὕτω
[3, 2]   διάκρισις δὲ οὐκ ἦν ἀργύρου  καὶ   χρυσοῦ πρὸς ἄλλο τι τῶν
[3, 10]   δὲ γῆ, ὅρμοι δὲ  καὶ   ψέλλια κάλοι καὶ βρόχος, καί
[3, 20]   τὸ στρατόπεδον ἔκλαον, δέσποτα,  καὶ   ὠδυρόμην, τὰ περὶ τῆς Λευκίππης
[3, 22]   καὶ θαρρεῖν παρεκελευσάμεθα, διεξελθόντες ἕκαστα,  καὶ   ὡς μένειν εἴσω τῆς σοροῦ
[3, 22]   προθυμησόμεθα μηδενὸς ὑμῶν χείρους γενέσθαι.  στεῖλαι   δὲ ἡμᾶς αὐτοὺς δεήσει τὴν
[3, 2]   ῥίψαντες τὰς ἐλπίδας. τρικυμίαι δὲ  πολλαὶ   πάντοθεν, αἱ μὲν κατὰ πρόσωπον,
[3, 25]   κομᾷ, καὶ εἰσὶν αὗται πτερῶν  ἀνατολαί.   μερίζονται δὲ αὐτοῦ Αἰθίοπες μὲν
[3, 17]   κακῶν· οὐδὲ γὰρ ζῆν ἔτι  δύναμαι,   κἂν νῦν με βιάσησθε, Λευκίππης
[3, 6]   ἄμφω (διὰ τοῦτο γὰρ αὐτούς,  οἶμαι,   εἰς ἓν συνήγαγεν ζωγράφος)
[3, 19]   ταύτῃ παραφυλασσόντων λῃστῶν. ὡς δὲ  ἄγομαι   πρὸς τὸν λῄσταρχον, ταχύ με
[3, 18]   εἰ διάκονός τις εἶ θεῶν,  δέομαί   σου, ποῖ γῆς εἰμι καὶ
[3, 19]   κῦμα τοῖς τῆς Αἰγύπτου παραλίοις,  λαμβάνομαι   μετὰ τοῦ Σατύρου πρὸς τῶν
[3, 16]   ἀνθρώπων δυστυχεστάτη, οὐ τὸν θάνατον  ὀδύρομαί   σου μόνον, οὐδ´ ὅτι τέθνηκας
[3, 10]   τῶν ἀτυχημάτων· ἤδη τὸν θρῆνον  ὀρχήσομαι.   τὰ μὲν οὖν ἐμά, κἂν
[3, 10]   θάλασσα, τὴν χάριν ὡμολογήσαμεν.  μέμφομαί   σου τῇ φιλανθρωπίᾳ· χρηστοτέρα γέγονας
[3, 19]   συμπονεῖν αὐτοῖς, ὡς ἂν οἰκεῖον.  ἐξαιτοῦμαι   δὴ καὶ τὸν Σάτυρον ὡς
[3, 13]   ἀνώμαλος· τὸ δὲ ἀνώμαλόν εἰσιν  αἰχμαὶ   τῶν λίθων. ὥστε βληθεὶς διπλοῦν
[3, 24]   Ἀλλ´ ἡμῖν αὗται πέντε χιλιάδες  ἱκαναὶ   πρὸς εἴκοσι τῶν ἐκείνων. ἀφίξονται
[3, 22]   εἰλημμένους τὴν εἰς τὸ στρατόπεδον  ἐκπεφευγέναι·   ὥστε ἀποκείσεταί σοι παρ´ αὐτῷ
[3, 7]   βότρυες κρέμανται. καὶ αἱ μὲν  ὠλέναι   τῆς κόρης ἄκρατον ἔχουσαι τὸ
[3, 5]   καὶ τὸν Σάτυρον, νομίζοντες τούτους  ἀπολωλέναι.   ~Ἔστι δὲ ἐν τῷ Πηλουσίῳ
[3, 21]   ὁρῶντας ἀπατᾷ· δοκεῖ γὰρ τοσοῦτον  καταβῆναι   ἐν τῇ σφαγῇ, ὅσον ἄνεισιν
[3, 21]   γὰρ αὐτὴν ἐσταλμένην διὰ ταύτης  ἀνατμηθῆναι   μέσην τῆς ἐσθῆτος λέγει
[3, 22]   τὸν σὸν οἰκέτην ἅμα σοὶ  μυηθῆναι.   Καὶ μάλα, οὗτος ἔφη, προθυμησόμεθα
[3, 10]   ἐν ὀλίγαις ἡμέραις τοσούτῳ πλήθει  βαπτισθῆναι   κακῶν; νῦν δὲ καὶ παραδεδώκατε
[3, 20]   (προσεδόκα γάρ τι σπουδαῖον ἔνδον  εἶναι)   ἀνοίγει τὴν κίστην, καὶ ὁρῶμεν
[3, 17]   πρὸς τὸν Μενέλαον ἀπέβλεπον, μάγον  εἶναι   δοκῶν. δὲ ἤνοιγεν ἅμα
[3, 17]   σπουδῇ θέοντας. ἐπέσχον οὖν λῃστὰς  εἶναι   δοκῶν, ὡς ἂν ὑπ´ αὐτῶν
[3, 14]   ἐλέγοντο δὲ ἀμφὶ τοὺς μυρίους  εἶναι.   ἐγὼ δὲ ἵππον ᾔτουν, σφόδρα
[3, 24]   καὶ πολὺ συνηθροῖσθαι λῃστήριον, ὡς  εἶναι   μυρίους. λέγει οὖν στρατηγός·
[3, 1]   μέτρου καθ´ συνέβαινεν οὔριον  εἶναι   τῇ περιαγωγῇ τὸ πνεῦμα. κλίνεται
[3, 6]   ἐξαιτήσαντες (καὶ γὰρ ἔλεγον μαντικὸν  εἶναι   τὸν θεὸν) περιῄειμεν τὸν νεών.
[3, 18]   (ἀληθῶς γὰρ ᾤμην τὴν Ἑκάτην  παρεῖναι)   ὅμως δ´ οὖν ἀπέστησα τῶν
[3, 5]   θανάτους ὑπεμείναμεν· εἰ δὲ ἡμᾶς  ἀποκτεῖναι   θέλεις, μὴ διαστήσῃς ἡμῶν τὴν
[3, 4]   δὲ ἐπὶ τῆς νηὸς ἐπειρῶντο  καταδῦναι   τὴν ἐφολκίδα. τὸ δὲ σκάφος
[3, 3]   ἐκ τῆς ἐφολκίδος δέει τοῦ  καταδῦναι   τῷ τῶν ἐπεμβαινόντων ὄχλῳ πελέκεσι
[3, 19]   χρησμὸν ἴσχουσι κόρην καταθῦσαι καὶ  καθᾶραι   τὸ λῃστήριον καὶ τοῦ μὲν
[3, 6]   τὴν ἄλλην τύχην αἱ γραφαί.  πέτραι   μὲν ἀμφοῖν τὸ δεσμωτήριον, θῆρες
[3, 14]   ὥστε καὶ τὸν στρατηγὸν σφόδρα  ἐπαινέσαι.   ποιεῖται δή με ἐκείνην τὴν
[3, 22]   αὐτῷ χάρις καὶ ἅμα  ἐλεῆσαι   κόρην ἀθλίαν ἐκ τοσούτου κακοῦ.
[3, 24]   τῆς δυνάμεως τὸν ὄρνιν αὐτοῖς  ἐπιδημῆσαι   τὸν ἱερόν, φέροντα τοῦ πατρὸς
[3, 17]   κακῷ; εὖ γε, Μενέλαε, Ξενίου  μέμνησαι   Διός. δὲ κρούσας τὴν
[3, 5]   Ἐλέησον, ἔφην, δέσποτα Πόσειδον, καὶ  σπεῖσαι   πρὸς τὰ τῆς ναυαγίας σου
[3, 18]   ταῦτα ὁρῶ; καὶ Λευκίππη,  Παῦσαι,   ἔφη, Μενέλαε, δεδιττόμενος αὐτόν. λέγε
[3, 19]   κἀν τούτῳ χρησμὸν ἴσχουσι κόρην  καταθῦσαι   καὶ καθᾶραι τὸ λῃστήριον καὶ
[3, 7]   τῶν πτηνῶν, οἷον ἀπὸ δένδρων  ἕλκουσαι   νήματα γυναῖκες ὑφαίνουσιν Ἰνδαί. τὸ
[3, 7]   μὲν ὠλέναι τῆς κόρης ἄκρατον  ἔχουσαι   τὸ λευκὸν εἰς τὸ πελιδνὸν
[3, 21]   δυνησόμεθα γὰρ καὶ τὴν κόρην  σῶσαι   καὶ τοὺς λῃστὰς λαθεῖν. ἄκουσον
[3, 20]   καὶ ἐδεόμην Μενελάου παντὶ τρόπῳ  σῶσαι   τὴν κόρην. δαίμων δέ τις
[3, 15]   παρεσκευάζετο καὶ ἐπεχείρει τὴν διώρυχα  χῶσαι,   ἥτις ἦν ἐμποδών. καὶ γὰρ
[3, 2]   σελήνῃ. πῦρ μὲν ἀστραπῆς ἵπταται,  μυκᾶται   δὲ βροντὴν οὐρανὸς καὶ τὸν
[3, 6]   γῇ, δὲ ἐξ ἀέρος  κρέμαται   τῷ πτερῷ. ~Ὀρώρυκται μὲν οὖν
[3, 25]   βασιλεῖ καὶ τὴν πόλιν οὐ  πλανᾶται   τὴν Ἡλίου· ὄρνιθος αὕτη μετοικία
[3, 2]   ἐν σελήνῃ. πῦρ μὲν ἀστραπῆς  ἵπταται,   μυκᾶται δὲ βροντὴν οὐρανὸς καὶ
[3, 25]   χώματι, ἐπὶ τὸν Νεῖλον οὕτως  ἵπταται   τὸ ἔργον φέρων. ἕπεται δὲ
[3, 8]   τόξον, τὸ νεῦρον, δεξιά.  συνάγεται   μὲν ὑπὸ τοῦ νεύρου τὸ
[3, 8]   δὲ τὸ τοῦ Προμηθέως ἐγεγόνει.  δέδεται   μὲν Προμηθεὺς σιδήρῳ καὶ
[3, 7]   καὶ ἐοίκασιν ἀποθνῄσκειν οἱ δάκτυλοι.  δέδεται   μὲν οὕτω τὸν θάνατον ἐκδεχομένη·
[3, 2]   δείλην μὲν ἥλιος τέλεον  ἁρπάζεται,   ἑωρῶμεν δὲ ἑαυτοὺς ὡς ἐν
[3, 1]   τὸ σκάφος καὶ ἐπὶ θάτερα  μετεωρίζεται   καὶ πάντῃ πρηνὲς ἦν, καὶ
[3, 1]   θάτερα τῆς νηὸς καὶ μικροῦ  βαπτίζεται   τὸ σκάφος, τοῦ μὲν τέως
[3, 21]   τὸ ξίφος ὅσον τῆς κώπης  ἀνακουφίζεται   τὸ μετέωρον καὶ τὸν αὐτὸν
[3, 17]   ἐντέρων κενή· ἐπιπεσοῦσα δέ μοι  περιπλέκεται   καὶ συνέφυμεν καὶ ἄμφω κατεπέσομεν.
[3, 4]   εὔρωστος λαμβάνεται τοῦ κάλω καὶ  ἐφέλκεται   τὴν ἐφολκίδα· καὶ ἦν ἐγγὺς
[3, 4]   ἀπὸ τῆς νεὼς νεανίσκος εὔρωστος  λαμβάνεται   τοῦ κάλω καὶ ἐφέλκεται τὴν
[3, 24]   καὶ τὸν Μενέλαον ποιεῖται φίλον,  πυνθάνεται   δὲ πόση δύναμίς ἐστι τοῖς
[3, 13]   πολὺς καὶ σάλπιγγος ἦχος, καὶ  ἐπιφαίνεται   φάλαγξ στρατιωτική, πάντες ὁπλῖται. οἱ
[3, 8]   ζητεῖν τὸ ἧπαρ· τὸ δὲ  ἐκφαίνεται   τοσοῦτον, ὅσον ἀνέῳξεν γραφεὺς
[3, 7]   ἤρξατο, τὸ δὲ καμπτόμενον δρέπανον  γίνεται,   ἵνα μιᾷ πληγῇ τὸ μὲν
[3, 25]   τῇ τροφῇ, ἀποθανὼν δὲ Αἰγύπτιος  γίνεται   τῇ ταφῇ.
[3, 25]   μέσον, καὶ τὸ ὄρυγμα θήκη  γίνεται   τῷ νεκρῷ. ἐνθεὶς δὲ καὶ
[3, 8]   ὑπὸ τῆς χειρὸς τὸ νεῦρον,  κλίνεται   δὲ ἐπὶ μαζὸν χείρ.
[3, 1]   εἶναι τῇ περιαγωγῇ τὸ πνεῦμα.  κλίνεται   δὴ κοῖλον τοιχίσαν τὸ σκάφος
[3, 7]   ἐντεῦθεν δὲ ἀπορραγὲν τὸ μὲν  ὀξύνεται,   τὸ δὲ ἐπικάμπτεται. καὶ τὸ
[3, 8]   κάτω καὶ εἰς τοὺς δακτύλους  ἀποξύνεται.   τὸ δὲ ἄλλο σχῆμα δείκνυσι
[3, 25]   οὕτως ἵπταται τὸ ἔργον φέρων.  ἕπεται   δὲ αὐτῷ χορὸς ἄλλων ὀρνίθων
[3, 1]   εἰς τὴν θάλατταν. κωκυτὸς οὖν  αἴρεται   μέγας ἐκ τῆς νηός, καὶ
[3, 1]   τῆς ἡμέρας ἀπωλώλει τὸ φῶς.  ἐγείρεται   δὲ κάτωθεν ἄνεμος ἐκ τῆς
[3, 3]   καὶ πατάξειν ἠπείλουν, εἴ τις  ἐπιβήσεται·   πολλοὶ δὲ καὶ ἐκ τῆς
[3, 21]   τά τε σπλάγχνα τῇ σφαγῇ  προπηδήσεται,   ἅπερ ἡμεῖς ἐξελόντες ἐπὶ τῷ
[3, 22]   εἰς τὸ στρατόπεδον ἐκπεφευγέναι· ὥστε  ἀποκείσεταί   σοι παρ´ αὐτῷ χάρις
[3, 21]   ἡμῖν, ἂν θέλῃς χρηστὸς γενέσθαι,  συναγωνίσεται.   δυνησόμεθα γὰρ καὶ τὴν κόρην
[3, 8]   τὸν ἀγκῶνα. πάντα οὖν ὁμοῦ  πτύσσεται,   τὸ τόξον, τὸ νεῦρον,
[3, 18]   σπλάγχνα ἀπολήψεται καὶ τὰ στέρνα  συμφύσεται,   καὶ ἄτρωτον ὄψει. ἀλλ´ ἐπικάλυψαί
[3, 17]   ἐπισχεῖν· Λευκίππη δέ σοι νῦν  ἀναβιώσεται.   βλέψας οὖν πρὸς αὐτόν, Ἔτι
[3, 7]   τὸ μὲν ὀξύνεται, τὸ δὲ  ἐπικάμπτεται.   καὶ τὸ μὲν ἀπωξυμμένον μένει
[3, 1]   τὸ ἀντίρροπον καθελεῖν· αἰφνίδιον δὲ  μεταλλάττεται   τὸ πνεῦμα ἐπὶ θάτερα τῆς
[3, 7]   δὲ τῇ κεφαλῇ τὴν θάλατταν  ἀποδύεται.   ὑπὸ δὲ τὴν ἅλμην τοῦ
[3, 13]   σταδίους τῆς κώμης προήλθομεν, ἀλαλαγμὸς  ἀκούεται   πολὺς καὶ σάλπιγγος ἦχος, καὶ
[3, 25]   οὖν ἐπὶ μετεώρου σκοπῶν καὶ  ἐκδέχεται   τοὺς προπόλους τοῦ θεοῦ. ἔρχεται
[3, 7]   εἰς δρέπανον καὶ ξίφος ἐσχισμένῳ.  ἄρχεται   μὲν γὰρ κώπη κάτωθεν
[3, 18]   δὲ πιστεύσας ἐνεκαλυψάμην. δὲ  ἄρχεται   τερατεύεσθαι καὶ λόγον τινὰ καταλέγειν·
[3, 25]   ἐκδέχεται τοὺς προπόλους τοῦ θεοῦ.  ἔρχεται   δή τις ἱερεὺς Αἰγύπτιος, βιβλίον
[3, 12]   γενομένη· καί τις ἵππον ἐπελαύνων  ἔρχεται,   κόμην ἔχων πολλὴν καὶ ἀγρίαν.
[3, 18]   Μενέλαος ἔφη, καὶ τὰ σπλάγχνα  ἀπολήψεται   καὶ τὰ στέρνα συμφύσεται, καὶ
[3, 7]   γὰρ ταῖς παρειαῖς τὸ δέος  κάθηται,   ἐκ δὲ τῶν ὀφθαλμῶν ἀνθεῖ
[3, 7]   τὸ μὲν πολὺ τοῦ σώματος  περιβέβληται   τῷ κύματι, μόνῃ δὲ τῇ
[3, 6]   ἐοικώς· οὕτω γὰρ ἡλικίας εἶχε.  προβέβληται   δὲ τὴν χεῖρα καὶ ἔχει
[3, 7]   τῆς Γοργοῦς κεφαλὴν κρατεῖ καὶ  προβέβληται   δίκην ἀσπί δος. δέ
[3, 8]   τῷ τόξῳ βέλος, τῇ λαιᾷ  προβέβληται   τὸ κέρας ὠθῶν, ἐπὶ μαζὸν
[3, 10]   ὅρκους προτείνωμεν; κἂν Σειρήνων τις  γένηται   πιθανώτερος, ἀνδροφόνος οὐκ ἀκούει.
[3, 22]   Εἰ δέ τι ἡμῖν ἐμποδὼν  γένηται,   σῶζε σαυτὴν ἐπὶ τὸ στρατόπεδον.
[3, 16]   καὶ τὸ μὲν σῶμα ταύτῃ  κατατέθειται,   τὰ δὲ σπλάγχνα ποῦ; εἰ
[3, 14]   καὶ τὸν στρατηγὸν σφόδρα ἐπαινέσαι.  ποιεῖται   δή με ἐκείνην τὴν ἡμέραν
[3, 24]   δὲ συνήδετο καὶ τὸν Μενέλαον  ποιεῖται   φίλον, πυνθάνεται δὲ πόση δύναμίς
[3, 8]   τὸ ῥάμφος ἐς τὸ ὄρυγμα  κεῖται,   καὶ ἔοικεν ἐπορύττειν τὸ τραῦμα
[3, 20]   ῥοῒ κομισθεῖσα, ἣν Μενέλαος  ἀναιρεῖται.   καὶ ἀναχωρήσας ποι παρόντος ἅμα
[3, 1]   ἐξ αἰθρίας πολλῆς αἰφνίδιον ἀχλὺς  περιχεῖται,   καὶ τῆς ἡμέρας ἀπωλώλει τὸ
[3, 13]   καὶ ἐπιφαίνεται φάλαγξ στρατιωτική, πάντες  ὁπλῖται.   οἱ δὲ λῃσταὶ κατιδόντες, ἡμᾶς
[3, 13]   ὃς οὐκ ἐπέτυχεν. εἶτα οἱ  ὁπλῖται   προσέρρεον· καὶ ἦν μάχη
[3, 7]   ἐξ ἀέρος κρέμαται τῷ πτερῷ.  ~Ὀρώρυκται   μὲν οὖν εἰς τὸ μέτρον
[3, 8]   ἀκμάς. δὲ ἀλγῶν πάντῃ  συνέσταλται   καὶ τὴν πλευρὰν συνέσπασται καὶ
[3, 8]   τὸν πόνον· κεκύρτωται τὰς ὀφρῦς,  συνέσταλται   τὸ χεῖλος, φαίνει τοὺς ὀδόντας.
[3, 7]   καρποὶ δὲ ὥσπερ ἀμπέλου βότρυες  κρέμανται.   καὶ αἱ μὲν ὠλέναι τῆς
[3, 16]   πᾶσα· οἱ δὲ στρατιῶται διαβάντες  αὐλίζονται   μικρὸν ἄνω τῆς διώρυχος καὶ
[3, 25]   καὶ εἰσὶν αὗται πτερῶν ἀνατολαί.  μερίζονται   δὲ αὐτοῦ Αἰθίοπες μὲν τὴν
[3, 17]   λύπη με τῆς συμφορᾶς ἐξεκώφησε.  λαμβάνονται   δή μου τῆς δεξιᾶς καὶ
[3, 24]   ἱκαναὶ πρὸς εἴκοσι τῶν ἐκείνων.  ἀφίξονται   δὲ ὅσον οὐδέπω πρὸς τούτοις
[3, 12]   δὲ ἐπὶ τὴν Λευκίππην εὐθὺς  τρέπονται,   δὲ εἴχετό μου καὶ
[3, 20]   οἱ λῃσταὶ καταλαβόντες, πρὸς ἄμυναν  τρέπονται.   καὶ γάρ τις ἐν αὐτοῖς
[3, 13]   δεσμὰ ἔχοντας, ὑπονοήσαντες τὴν ἀλήθειαν  δέχονται   τῶν ὅπλων εἴσω, καὶ ἐπ´
[3, 7]   ἦν, ἠρέμα δὲ τῷ ἐρεύθει  βέβαπται,   οὔτε τὸ τῶν ὀφθαλμῶν ἄνθος
[3, 21]   τέχνην. τά τε γὰρ δέρματα  ἀποκέκρυπται   τά τε σπλάγχνα τῇ σφαγῇ
[3, 8]   πάντῃ συνέσταλται καὶ τὴν πλευρὰν  συνέσπασται   καὶ τὸν μηρὸν ἐγείρει καθ´
[3, 7]   δὲ τῶν προσώπων αὐτῆς κάλλος  κεκέρασται   καὶ δέος· ἐν μὲν γὰρ
[3, 25]   χροιᾷ ταὼς ἐν κάλλει δεύτερος.  κεκέρασται   μὲν τὰ πτερὰ χρυσῷ καὶ
[3, 13]   ἔχοντες τὰς ἀσπίδας, οἱ δὲ  πελτασταί·   οἱ δὲ λῃσταὶ πολὺ πλείους
[3, 13]   ἐφρόντιζον. ἐπεὶ οὖν ἔκαμον οἱ  λῃσταὶ   βάλλοντες, ἀνοίγουσι μὲν οἱ στρατιῶται
[3, 20]   τοὐπίσω· ὡς δὲ φθάνουσιν οἱ  λῃσταὶ   καταλαβόντες, πρὸς ἄμυναν τρέπονται. καὶ
[3, 13]   στρατιωτική, πάντες ὁπλῖται. οἱ δὲ  λῃσταὶ   κατιδόντες, ἡμᾶς μέσους διαλαβόντες ἔμενον
[3, 5]   τὰ παράλια. κατεῖχον δὲ τότε  λῃσταὶ   πᾶσαν τὴν ἐκεῖ χώραν. ἡμεῖς
[3, 13]   οἱ δὲ πελτασταί· οἱ δὲ  λῃσταὶ   πολὺ πλείους ὄντες, βώλους ἀπὸ
[3, 21]   γενομένων οὐκ ἂν εἰδεῖεν οἱ  λῃσταὶ   τὴν τέχνην. τά τε γὰρ
[3, 21]   τὸ ἐντεῦθεν οὐκέτι προσίασιν οἱ  λῃσταὶ   τῷ σώματι, ἀλλ´ ἡμεῖς εἰς
[3, 8]   Προμηθεὺς σιδήρῳ καὶ πέτρᾳ,  ὥπλισται   δὲ Ἡρακλῆς τόξῳ καὶ δόρατι.
[3, 7]   τοῦτο τῇ λαιᾷ τῷ Περσεῖ·  ὥπλισται   δὲ καὶ τὴν δεξιὰν διφυεῖ
[3, 8]   τοξεύων τοῦ Προμηθέως τὸν δήμιον·  ἐνήρμοσται   τῷ τόξῳ βέλος, τῇ λαιᾷ
[3, 24]   οὖν στρατηγός· Ἀλλ´ ἡμῖν  αὗται   πέντε χιλιάδες ἱκαναὶ πρὸς εἴκοσι
[3, 25]   θέαν, ἀκτῖσι κομᾷ, καὶ εἰσὶν  αὗται   πτερῶν ἀνατολαί. μερίζονται δὲ αὐτοῦ
[3, 4]   γὰρ τ&#