Alphabétiquement     [«   »]
Τὴν 1
τὴν 162
τηρῶν 1
τῆς 104
Τί 6
τί 11
τι 15
Fréquences     [«    »]
87 μὲν
89 τὸν
89 τοῦ
104 τῆς
112
162 τὴν
164 τὸ
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ACHILLES TATIUS, Leucippé et Clitophon, livre II

τῆς


Livre, chapitre
[2, 14]   δὲ πίσσα δέλεαρ γίνεται  τῆς   ἄγρας· τι γὰρ ἂν
[2, 23]   τὴν γαστέρα, κάτωθεν ἀρξάμενον ἀπὸ  τῆς   αἰδοῦς. ταραχθεῖσα οὖν ὑπὸ δείματος,
[2, 21]   βομβοῦν; ἢν εἰσδύῃ μου τῇ  τῆς   ἀκοῆς ὁδῷ, τέθνηκα. καὶ
[2, 7]   μηδὲν ἄχθεσθαι· παύσειν γὰρ αὐτὴν  τῆς   ἀλγηδόνος δύο ἐπᾴσασαν ῥήματα· διδαχθῆναι
[2, 28]   τίνα δὲ ἄλλην προσαγάγω πίστιν  τῆς   ἀληθείας μείζονα; εἰ παρθενίας ἔστι
[2, 22]   εἶχε φυγεῖν, ἀδημονῶν εἶπεν·  τῆς   ἀνοίας· προὐκαλούμην γὰρ ἐγὼ λέοντα,
[2, 1]   συὸς μάχην. ἔπειτά τι καὶ  τῆς   ἁπαλῆς μούσης ἐλίγαινε· ῥόδον γὰρ
[2, 33]   Τίς οὖν πρόφασις ὑμῖν  τῆς   ἀποδημίας; Ἢν σὺ πρῶτος ἡμῖν
[2, 27]   καὶ αὐτὸς ὅτι κοινωνὸς γενήσεται  τῆς   ἀποδημίας. ταῦτα ἔδοξε. καὶ τὴν
[2, 16]   αὐτὴν συγκροτῆσαι, καταλέξας τὸν τρόπον  τῆς   ἁρπαγῆς. πανήγυρις δὲ ἐπέκειτο, καθ´
[2, 10]   ἐπιτηρήσας οὖν ὅτε τὸ πολὺ  τῆς   αὐγῆς ἐμαραίνετο, πρόσειμι θρασύτερος γενόμενος
[2, 37]   ἰδίαν ἡδονήν. ἐν δὲ τῇ  τῆς   Ἀφροδίτης ἀκμῇ οἰστρεῖ μὲν ὑφ´
[2, 37]   πρὸς δὲ τὸ τέρμα αὐτὸ  τῆς   Ἀφροδίτης γυνὴ γενομένη πέφυκεν
[2, 2]   μέλανα τὸν ἀνθοσμίαν, οὐ τὸν  τῆς   Βιβλίας ἀμπέλου, οὐ τὸν Μάρωνος
[2, 17]   ἀπέπλευσαν, αὐτὸς δὲ μικρὸν ἀπεσάλευε  τῆς   γῆς, ἅμα μὲν ὡς δοκοίη
[2, 18]   δέκα. ὀκτὼ δὲ ἑτέρους ἐπὶ  τῆς   γῆς εἶχον προλοχίσαντες, οἳ γυναικείας
[2, 31]   μετεσκευαζόμεθα ἐπὶ τὴν θάλασσαν ἐκ  τῆς   γῆς, καὶ ἦν καιρὸς
[2, 20]   αὐτός, ἐνετίθει δὲ τῇ παιδιᾷ  τῆς   γνώμης τὸ ἄσπονδον. λέγει δὴ
[2, 11]   χρυσῷ στεφανούμενος ὀφθαλμὸν ἐμιμεῖτο χρυσοῦν.  τῆς   δὲ ἐσθῆτος οὐ πάρεργον εἶχεν
[2, 21]   οὖν ἑαυτὸν λέων καὶ  τῆς   δειλίας κατεμέμφετο καὶ τέλος ἀποθανεῖν
[2, 18]   ἀποσβεννύουσι, φευγόντων δὲ ἀτάκτως ὑπὸ  τῆς   ἐκπλήξεως, τὰ ξίφη γυμνώσαντες ἁρπάζουσι
[2, 34]   Μενέλαος· Τὸ μὲν κεφάλαιον  τῆς   ἐμῆς ἀποδημίας ἔρως βάσκανος καὶ
[2, 38]   ἔξεστι δὲ αὐτῷ καὶ πρὸ  τῆς   ἐν Ἀφροδίτῃ συμπλοκῆς καὶ ἐν
[2, 2]   τὸν Κάδμου μῦθον ᾄδουσι. καὶ  τῆς   ἑορτῆς διηγοῦνται πατέρα μῦθον, οἶνον
[2, 14]   ἕκαστα τούτων, οὐδὲν δὲ ἧττον  τῆς   ἐπιβουλῆς εἴχετο. καὶ τοιοῦτό τι
[2, 17]   τοῦτο προκατασκευάσας οἴκοθεν εἰ τύχοι  τῆς   ἐπιχειρήσεως. οἱ μὲν δὴ ἄλλοι
[2, 7]   τῶν χειλέων τὴν συμβολὴν τῷ  τῆς   ἐπῳδῆς ψιθυρίσματι φιλήματα ἐποίει τὴν
[2, 23]   καὶ ἥκομεν ἐπὶ τὰς θύρας  τῆς   ἐρωμένης. καὶ μὲν ὑπελείπετο,
[2, 20]   ἡμῖν πραχθῇ, διενυκτέρευε μέχρι πόρρω  τῆς   ἑσπέρας, ἀναπετάσας τοῦ δωματίου τὰς
[2, 31]   ἦν καιρὸς μικρὸν ἄνω  τῆς   ἕω. ἔπλει δὲ τὸ πλοῖον
[2, 38]   ἄλληλα τὰ σώματα καὶ περὶ  τῆς   ἡδονῆς ἀθλεῖ. τὰ δὲ φιλήματα
[2, 36]   Κλειτοφῶν, ἔφη, τὸ κεφάλαιον  τῆς   ἡδονῆς. ποθεινὸν γὰρ ἀεὶ τὸ
[2, 9]   καὶ τέταρτον καὶ τὸ λοιπὸν  τῆς   ἡμέρας οὕτως ἀλλήλοις προεπίνομεν τὰ
[2, 14]   τράχηλος. οὐκ ἐρρίζωται δὲ κατὰ  τῆς   θαλάσσης, ἀλλὰ τὸ ὕδωρ ὑπορρεῖ
[2, 18]   γενομένων ἡμῶν ἐπὶ τῷ χείλει  τῆς   θαλάσσης, μὲν τὸ συγκείμενον
[2, 16]   οὐδέν (ἦν γὰρ ἑαλωκὼς ἐκ  τῆς   θέας) δείκνυσιν ἑνὶ τῶν οἰκετῶν
[2, 19]   μή τις ἄλλος κρείττων γένηται  τῆς   θεοῦ. ταῦτα πολλάκις κατεπᾴδων ἐπεπείκειν
[2, 22]   γένυν. οἱ δὲ ὀδόντες κενοὶ  τῆς   θήρας περὶ ἑαυτοὺς ἐκροτάλιζον. ἤδη
[2, 23]   εἶχεν ἀναπηδᾷ καὶ ἐπὶ τὸν  τῆς   θυγατρὸς θάλαμον τρέχει (ἐγγὺς γὰρ
[2, 24]   ἐν Τύρῳ δὲ καταπεπολέμησαι καὶ  τῆς   θυγατρός σού τις τοὺς γάμους
[2, 1]   αὐτῆς ὁρᾶν, ὡς εἴ τις  τῆς   κάλυκος τὸ περιφερὲς εἰς τὴν
[2, 29]   γλώσσης βέλει θεραπεύεται· καὶ γὰρ  τῆς   καρδίας ἔπαυσε τὸ θυμούμενον καὶ
[2, 8]   οἶδα δὲ οὕτω πρότερον ἡσθείσης  τῆς   καρδίας· καὶ τότε πρῶτον ἔμαθον
[2, 5]   πεπεῖσθαι· κάτωθεν δὲ ὥσπερ ἐκ  τῆς   καρδίας Ἔρως ἀντεφθέγγετο· Ναί,
[2, 23]   ἐγὼ δὲ εἰσῄειν, ὑποδεχομένης με  τῆς   Κλειοῦς ἀψοφητί, τρέμων τρόμον διπλοῦν,
[2, 27]   τε καταμηνύσων οὐκ ἔσται,  τῆς   Κλειοῦς ἐκ μέσου γενομένης· τάχα
[2, 7]   τις ἐξαίφνης μέλιττά ποθεν ἱπτᾶσα  τῆς   Κλειοῦς ἐπάταξε τὴν χεῖρα. καὶ
[2, 10]   παῖς βαδιεῖται κατὰ τὰ εἰθισμένα  τῆς   Κλειοῦς ἑπομένης, πρὶν ἐπὶ τὸν
[2, 26]   ἤκουσεν ἡμῶν πεπόνθαμεν καὶ  τῆς   Κλειοῦς ἡμεῖς, ὅπως φύγοι, καὶ
[2, 28]   Πάνθεια ἀναστᾶσα περὶ τὰς βασάνους  τῆς   Κλειοῦς ηὐτρεπίζετο καὶ καλεῖν αὐτὴν
[2, 27]   τῆς χειρός μου λαβόμενος ἄγει  τῆς   Κλειοῦς μακρὰν καὶ λέγει· Δοκῶ
[2, 19]   ὑποδέξασθαί με τῷ θαλάμῳ νυκτός,  τῆς   Κλειοῦς συνεργούσης, ἥτις ἦν αὐτῇ
[2, 1]   ἐπαινοῦντες ἐπὶ τὸ δωμάτιον ἐβαδίζομεν  τῆς   κόρης, ἀκροασόμενοι δῆθεν τῶν κιθαρισμάτων·
[2, 27]   ἀπελθεῖν. οὐδὲ γὰρ νῦν οἶδε  τῆς   κόρης μήτηρ τίνα κατέλαβεν,
[2, 27]   ἐσομένων· καὶ τέλος ἔδοξεν ἀποπειραθῆναι  τῆς   κόρης καί, εἰ μὲν θελήσει
[2, 23]   γίνεταί τι τοιοῦτον περὶ τὴν  τῆς   κόρης μητέρα· ἔτυχεν ὄνειρος αὐτὴν
[2, 19]   δυνατήν, τὴν Κλειὼ ἐπεπείκει, καὶ  τῆς   κόρης συνειδυίας, μηδὲν ἀντιπρᾶξαι τῇ
[2, 10]   ἀνδρίζεσθαι καιρός. γὰρ μήτηρ  τῆς   κόρης, ὡς οἶσθα, μαλακίζεται καὶ
[2, 31]   διακονούμενος ἡμῖν ἐγχεῖ λαθὼν κατὰ  τῆς   κύλικος τῆς τελευταίας, ἣν τῇ
[2, 17]   μὲν ἐξεῦρε λῃστὰς ἁλιεῖς ἀπὸ  τῆς   κώμης ἐκείνης καὶ δῆτα ἀπέπλευσεν
[2, 16]   τὴν ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν μετὰ  τῆς   Λευκίππης μητρὸς προελθεῖν. δὲ
[2, 35]   ὑποδακρύοντα μνήμῃ Χαρικλέους, βουλόμενος αὐτοὺς  τῆς   λύπης ἀπαγαγεῖν, ἐμβάλλω λόγον ἐρωτικῆς
[2, 29]   καρδίαν ἐπικλύζει τὸν λογισμὸν τῷ  τῆς   μανίας ἀφρῷ. λόγος δὲ τούτων
[2, 24]   ἀνετμήθης τὴν γαστέρα· αὕτη δυστυχεστέρα  τῆς   μαχαίρας τομή· οὐδὲ εἶδον τὸν
[2, 29]   καθ´ ἑαυτὴν γενομένη καὶ τῶν  τῆς   μητρὸς γεμισθεῖσα ῥημάτων παντοδαπή τις
[2, 30]   καὶ ἐγχωρίων, ἐξαρπάσατέ με τῶν  τῆς   μητρὸς ὀφθαλμῶν, ὅποι βούλεσθε. εἰ
[2, 32]   κατελείπετο· τὴν γῆν ἑωρῶμεν ἀπὸ  τῆς   νηὸς κατὰ μικρὸν ἀναχωροῦσαν, ὡς
[2, 35]   παρῆν, ἀλλ´ ἐν μυχῷ ἐκάθευδε  τῆς   νηός. λέγω δὴ πρὸς αὐτοὺς
[2, 14]   στενὸς αὐχήν, καὶ ἔστιν ὥσπερ  τῆς   νήσου τράχηλος. οὐκ ἐρρίζωται δὲ
[2, 31]   ἐπὶ Σιδῶνα καὶ περὶ μοίρας  τῆς   νυκτὸς δύο παρῆμεν ἐπὶ τὴν
[2, 27]   τῇ τύχῃ. κοιμηθέντες οὖν ὀλίγον  τῆς   νυκτὸς ὅσον τὸ λοιπόν, περὶ
[2, 12]   ἐξαίφνης γίνεται κατὰ τὸν ἀνδρῶνα  τῆς   οἰκίας. ἐγεγόνει δέ τι τοιοῦτον·
[2, 19]   καὶ τὰς κλεῖς ἔβαλλε διὰ  τῆς   ὀπῆς· δὲ λαβοῦσα ἐφύλαττε
[2, 36]   καὶ ποιητὴν δεῖ λαβεῖν μάρτυρα  τῆς   οὐρανίας τοῦ κάλλους ἀνόδου, ἄκουσον
[2, 23]   μου προσελθόντος εἴσω τοῦ θαλάμου  τῆς   παιδός, γίνεταί τι τοιοῦτον περὶ
[2, 14]   δὲ τοῦ πολέμου περιστάντος καὶ  τῆς   παιδὸς εἰς ἡμᾶς ἐκκειμένης μεμαθήκει
[2, 13]   ἄλλως ἐρῶντα· ἀναπλάττων γὰρ ἑαυτῷ  τῆς   παιδὸς τὸ κάλλος καὶ φανταζόμενος
[2, 18]   λέμβος ἐφήδρευεν. ~Πρὸ δὲ  τῆς   πανηγύρεως, ἣν Καλλισθένης προσεδόκα,
[2, 11]   ᾑμάσσετο· καὶ τότε τὴν εἰκόνα  τῆς   πορφύρας ἐδιδάσκετο. λαβὼν δή τινας
[2, 11]   ταῖς ἄλλαις ἐσθῆσιν χώρα  τῆς   πορφύρας, ἐκεῖ χρυσὸς ἦν. ἤριζον
[2, 11]   φαρμάκου καὶ τὸ ἄδυτον ἀνοίγει  τῆς   πορφύρας καὶ θησαυρὸν εὑρίσκει βαφῆς.
[2, 11]   πέπλον. ἦν γὰρ χρόνος ὅτε  τῆς   πορφύρας κόσμος ἀνθρώποις ἀπόρρητος
[2, 10]   θρασύτερος γενόμενος πρὸς αὐτὴν ἐκ  τῆς   πρώτης προσβολῆς, ὥσπερ στρατιώτης ἤδη
[2, 22]   μέλος ἐπινίκιον. μακρότερον δὲ ποιούμενος  τῆς   πτήσεως τὸν κύκλον ὑπὸ περιττῆς
[2, 14]   ἐγὼ τοιαῦτα μυστήρια. τὸ γοῦν  τῆς   Σικελικῆς πηγῆς ὕδωρ κεκερασμένον ἔχει
[2, 24]   ὑβρίσαντά σε, οὐδὲ οἶδά μου  τῆς   συμφορᾶς τὴν τύχην. οἴμοι τῶν
[2, 31]   ἐγχεῖ λαθὼν κατὰ τῆς κύλικος  τῆς   τελευταίας, ἣν τῇ Πανθείᾳ προσέφερεν·
[2, 23]   ἀπιέναι, ἐγχεῖ τοῦ φαρμάκου κατὰ  τῆς   τελευταίας κύλικος Σάτυρος αὐτῷ·
[2, 36]   νέκταρος· δὲ πρότερον διάκονος  τῆς   τιμῆς ἐξέωσται· ἦν γάρ, οἶμαι,
[2, 14]   γὰρ ἂν εἰς αὐτὴν ἐμπέσῃ  τῆς   τοῦ χρυσοῦ γονῆς, τὸ μὲν
[2, 17]   ἐπίνειον Τυρίων, νησίδιον ἀπέχον ὀλίγον  τῆς   Τύρου (Ῥοδόπης αὐτὸ τάφον οἱ
[2, 17]   ἅμα δὲ ἵνα μή, πλησίον  τῆς   Τύρου τοῦ σκάφους ὄντος, κατάφωρος
[2, 13]   οὖν καὶ τὸν Σώστρατον ἀμύνασθαι  τῆς   ὕβρεως καὶ αὑτῷ τὴν ἐπιθυμίαν
[2, 34]   τῶν θηρίων. ἐξαίφνης δὲ σῦς  τῆς   ὕλης προπηδᾷ, καὶ τὸ μειράκιον
[2, 2]   ἦν. καὶ Διόνυσος ἐπαινεῖ  τῆς   φιλοφροσύνης τὸν ποιμένα καὶ αὐτῷ
[2, 30]   ὡς ταῦτα ἤκουσα, τὸ πολὺ  τῆς   φροντίδος ἀπερριψάμην. δύο δὲ ἡμέρας
[2, 30]   Σάτυρον πρὸς τὴν κόρην ἀποπειρασόμενον  τῆς   φυγῆς. δὲ πρὶν ἀκοῦσαι
[2, 38]   καὶ οὐκ ἔστι τέχνης ἀλλὰ  τῆς   φύσεως τὰ φιλήματα. αὕτη δὲ
[2, 27]   βασάνων γλυκύτερος. ~Ὁ οὖν Κλεινίας  τῆς   χειρός μου λαβόμενος ἄγει τῆς
[2, 23]   τοῦ κινδύνου φόβος ἐθορύβει τὰς  τῆς   ψυχῆς ἐλπίδας, δὲ ἐλπὶς
[2, 29]   καρδίας ἔπαυσε τὸ θυμούμενον καὶ  τῆς   ψυχῆς ἐμάρανε τὸ λυπούμενον. ἂν
[2, 29]   καὶ λύπη καὶ ὀργὴ τρία  τῆς   ψυχῆς κύματα· μὲν γὰρ
[2, 29]   περὶ τὰ στέρνα διανεμομένη κατατήκει  τῆς   ψυχῆς τὸ ζωπυροῦν· δὲ
[2, 1]   ᾆσμα. εἴ τις τὰς καμπὰς  τῆς   ᾠδῆς περιελὼν ψιλὸν ἔλεγεν ἁρμονίας




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Bibliotheca Classica Selecta (BCS)

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 8/02/2006