Livre, chapitre
[2, 12]	ὁ γὰρ ὄρνις ᾤχετο φέρων	τὴν	ἄγραν. ἐδόκει τοίνυν οὐκ ἀγαθὸν
[2, 11]	τοῦ κόχλου τὴν τραχύτητα, ἐλοιδόρει	τὴν	ἄγραν καὶ ἔρριψεν ὡς θαλάσσης
[2, 14]	δὲ εἰς τὴν ἤπειρον ἥρπασε	τὴν	ἄγραν. οὕτως ἐκ ποταμοῦ Λιβυκοῦ
[2, 11]	ἐν κοίλῳ μυχῷ. ἁλιεὺς ἀγρεύει	τὴν	ἄγραν ταύτην. καὶ ὁ μὲν
[2, 18]	ἐκπλήξεως, τὰ ξίφη γυμνώσαντες ἁρπάζουσι	τὴν	ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν καὶ ἐνθέμενοι
[2, 16]	τῶν πολλῶν ἐξιόντων) ὥστε συνέβη	τὴν	ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν μετὰ τῆς
[2, 16]	ποτε, τὴν δὲ Καλλιγόνην ἰδὼν	τὴν	ἀδελφὴν τὴν ἐμήν, νομίσας Λευκίππην
[2, 4]	τράχηλον. Πιθανῶς μέν, ἔφην, νὴ	τὴν	Ἀθηνᾶν, ἐς τὸ ἔργον παιδοτριβεῖς·
[2, 13]	ὁ δὲ βδελυττόμενος τοῦ βίου	τὴν	ἀκολασίαν ἠρνήσατο. θυμὸς ἴσχει τὸν
[2, 2]	ἐστιν αἷμα βότρυος. ἄγει πρὸς	τὴν	ἄμπελον ὁ θεὸς τὸν βουκόλον,
[2, 3]	ἐντετύπωται τῶν βοτρύων πλησίον, ἵνα	τὴν	ἄμπελον οἴνῳ γεωργῇ. τοῦ δὲ
[2, 2]	ἅμα καὶ θλίβων καὶ δεικνὺς	τὴν	ἄμπελον, Τοῦτο μέν ἐστιν, ἔφη,
[2, 29]	τις ἀνάγκῃ τοῦ κρείττονος σιγήσῃ	τὴν	ἄμυναν, ἀλγεινότερα γίνεται τὰ ἕλκη
[2, 24]	οὐκ εἶχεν ἡ συμφορὰ διὰ	τὴν	ἀνάγκην ὄνειδος. νῦν δέ, κακόδαιμον,
[2, 19]	ἴσας μηχανησάμενος ὁ Σάτυρος γενέσθαι	τὴν	ἄνοιξιν πειρᾶται καὶ ὡς εὗρε
[2, 22]	ἀράχνης λανθάνει νήμασιν ἐμπλακείς, καὶ	τὴν	ἀράχνην οὐκ ἔλαθεν ἐμπεσών. ὡς
[2, 17]	σκάφους ὄντος, κατάφωρος γένοιτο μετὰ	τὴν	ἁρπαγήν. ἐπεὶ δὲ ἐγένετο κατὰ
[2, 37]	γυνή. ἐλεῶ δὲ αὐτοῦ καὶ	τὴν	ἁρπαγήν· ὄρνις ἐπ´ αὐτὸν κατέβη
[2, 17]	ὄνομα τῷ οἰκέτῃ, ὃν ἐπὶ	τὴν	ἁρπαγὴν παρεσκευάκει. ὁ δὲ (ἦν
[2, 11]	οὐ πάρεργον εἶχεν ἡ πορφύρα	τὴν	βαφήν, ἀλλ´ οἵαν μυθολογοῦσι Τύριοι
[2, 11]	κυνὸς ᾑμαγμένα καὶ τραῦμα νομίσας	τὴν	βαφὴν προσῄει καὶ ἀπέπλυνε τῇ
[2, 34]	τὸ δὲ μειράκιον παραθέον ἁρπάζει	τὴν	βολήν. τίνα οἴει με τότε
[2, 24]	οὐκ ἐθεασάμην. νῦν ἀθλιώτερον ἀνετμήθης	τὴν	γαστέρα· αὕτη δυστυχεστέρα τῆς μαχαίρας
[2, 2]	θιγόντι μὲν ψυχρόν ἐστιν, εἰς	τὴν	γαστέρα δὲ καταθορὸν ἀναπνεῖ κάτωθεν
[2, 23]	ὑπτίαν, μέσην ἀνατεμεῖν τῇ μαχαίρᾳ	τὴν	γαστέρα, κάτωθεν ἀρξάμενον ἀπὸ τῆς
[2, 15]	αὐχένα παχύς, τὸν νῶτον πλατύς,	τὴν	γαστέρα πολύς, τὸ κέρας οὐχ
[2, 34]	ἐδίωκε· καὶ ὁ σῦς ἐπιστρέφει	τὴν	γένυν καὶ ἀντιπρόσωπος ἐχώρει δρόμῳ,
[2, 11]	αἷμα, καὶ βάπτει τὸ αἷμα	τὴν	γένυν καὶ ὑφαίνει τοῖς χείλεσι
[2, 22]	ὀδόντων, αὐτὴν μέσην διαπτὰς κλειομένην	τὴν	γένυν. οἱ δὲ ὀδόντες κενοὶ
[2, 11]	τὰ μυστήρια· τὸ δὲ κατὰ	τὴν	γένυν τοῦ κυνὸς ᾑμάσσετο· καὶ
[2, 32]	ἀγκύρας ἀνέσπων, ὁ λιμὴν κατελείπετο·	τὴν	γῆν ἑωρῶμεν ἀπὸ τῆς νηὸς
[2, 14]	θαλάσσῃ κάθηται καὶ οὐκ ἀφῆκε	τὴν	γῆν· συνδεῖ γὰρ αὐτὴν πρὸς
[2, 16]	εἶναι (ἐγνώρισε γὰρ τοῦ Σωστράτου	τὴν	γυναῖκα) πυθόμενος οὐδέν (ἦν γὰρ
[2, 22]	θέλω παῦσαι τὴν πτῆσιν ἐνδύομαι.	τὴν	δὲ ἀνδρείαν μου μὴ καὶ
[2, 16]	μὲν Λευκίππην οὐχ ἑωρακώς ποτε,	τὴν	δὲ Καλλιγόνην ἰδὼν τὴν ἀδελφὴν
[2, 2]	ἅπαντας ἀποίκους εἶναι Τυρίων οἴνων,	τὴν	δὲ πρώτην παρ´ αὐτοῖς φῦναι
[2, 4]	δριμύτερον εἰπεῖν. τότε δὲ πρόσαγε	τὴν	δευτέραν μηχανήν. θίγε χειρός, θλῖψον
[2, 11]	τοῦ κυνὸς ᾑμάσσετο· καὶ τότε	τὴν	εἰκόνα τῆς πορφύρας ἐδιδάσκετο. λαβὼν
[2, 19]	δὲ ἔξω δύο τὰ πρὸς	τὴν	εἴσοδον, τὸ μὲν ἡ Κλειὼ
[2, 14]	Ἀθηνᾶν δὲ Ἥφαιστον ἔχειν· εἰς	τὴν	ἐλαίαν ᾐνίξατο καὶ τὸ πῦρ,
[2, 34]	νῦν τέλος ἐχούσης αὖθις ἐπὶ	τὴν	ἐμαυτοῦ καταίρω. ἐπεδάκρυσεν ὁ Κλεινίας
[2, 18]	ξίφη γυμνώσαντες ἁρπάζουσι τὴν ἀδελφὴν	τὴν	ἐμὴν καὶ ἐνθέμενοι τῷ σκάφει,
[2, 16]	ἐξιόντων) ὥστε συνέβη τὴν ἀδελφὴν	τὴν	ἐμὴν μετὰ τῆς Λευκίππης μητρὸς
[2, 16]	δὲ Καλλιγόνην ἰδὼν τὴν ἀδελφὴν	τὴν	ἐμήν, νομίσας Λευκίππην εἶναι (ἐγνώρισε
[2, 37]	μεθέντα τὰς μυθολογίας αὐτὴν εἰπεῖν	τὴν	ἐν τοῖς ἔργοις ἡδονήν, ἐγὼ
[2, 31]	δύο θεράποντες αὐτοῦ. ἐπελαύνομεν οὖν	τὴν	ἐπὶ Σιδῶνα καὶ περὶ μοίρας
[2, 10]	καὶ ἡ μὲν ἐπέκεινα τρέπεται	τὴν	ἐπὶ τὸ δωμάτιον αὑτῆς, ἐγὼ
[2, 19]	Λευκίππην ἡ μήτηρ ἔκλειεν ἔνδοθεν	τὴν	ἐπὶ τοῦ στενωποῦ θύραν· ἔξωθεν
[2, 13]	ἀμύνασθαι τῆς ὕβρεως καὶ αὑτῷ	τὴν	ἐπιθυμίαν τελέσαι. νόμου γὰρ ὄντος
[2, 7]	τὸ τραῦμα καὶ ζητεῖ σου	τὴν	ἐπῳδήν. ἦ που καὶ σὺ
[2, 7]	τῆς ἐπῳδῆς ψιθυρίσματι φιλήματα ἐποίει	τὴν	ἐπῳδήν. κἀγὼ τότε ἤδη περιβαλὼν
[2, 7]	κατέπᾳσον αὖθις καὶ μὴ ταχὺ	τὴν	ἐπῳδὴν παραδράμῃς καὶ πάλιν ἀγριάνῃς
[2, 26]	σὺν ὑμῖν· ἢν γὰρ περιμείνω	τὴν	ἕω, θάνατός μοι πρόκειται, τῶν
[2, 19]	δὲ λαβοῦσα ἐφύλαττε καὶ περὶ	τὴν	ἕω καλέσασα τὸν εἰς τοῦτο
[2, 27]	νυκτὸς ὅσον τὸ λοιπόν, περὶ	τὴν	ἕω πάλιν ἐπὶ τὴν οἰκίαν
[2, 13]	φθάσας ποιήσειε γυναῖκα, γάμον ἔχειν	τὴν	ζημίαν, προσεῖχε τούτῳ τῷ νόμῳ.
[2, 37]	φιλεῖν· σὺ δὲ μείζονα ποιεῖς	τὴν	ἡδονὴν ἀνοίγων τὰ φιλήματα. πρὸς
[2, 8]	συμβολαὶ κιρνάμεναι καὶ ἐκπέμπουσαι κάτω	τὴν	ἡδονὴν ἕλκουσι τὰς ψυχὰς ἄνω
[2, 36]	ἀνθεῖ· οὐ γὰρ γεγηρακυῖαν ἔχει	τὴν	ἡδονήν· καὶ τὸ κάλλος ὅσον
[2, 35]	παιδὸς ἀπελθεῖν ἐραστὴν ἄλυπον ἔχοντα	τὴν	ἡδονήν· καταλείπει γὰρ ἔτι διψῶντα.
[2, 2]	στέρνα καταβαίνει καὶ λεπτὴν ἔχει	τὴν	ἡδονήν, τοῦτο δὲ καὶ πρὸ
[2, 3]	λόγος. ~Ἑορτὴν δὲ ἄγουσιν ἐκείνην	τὴν	ἡμέραν ἐκείνῳ τῷ θεῷ. φιλοφρονούμενος
[2, 31]	ἐφήδρευε, κατὰ τύχην ἐκείνην ἀπεδήμει	τὴν	ἡμέραν, τῇ δεσποίνῃ διακονησόμενος. ἀνοίγει
[2, 12]	εἶναι· καὶ δὴ ἐπέσχον ἐκείνην	τὴν	ἡμέραν τοὺς γάμους. καλεσάμενος δὲ
[2, 14]	μόνον, ἡ πίσσα δὲ εἰς	τὴν	ἤπειρον ἥρπασε τὴν ἄγραν. οὕτως
[2, 14]	γῆν· συνδεῖ γὰρ αὐτὴν πρὸς	τὴν	ἤπειρον στενὸς αὐχήν, καὶ ἔστιν
[2, 31]	ἐρωτήσαντες ποῦ πλεῖ, μετεσκευαζόμεθα ἐπὶ	τὴν	θάλασσαν ἐκ τῆς γῆς, καὶ
[2, 32]	~Ἔχαιρον δὲ τὸ πρῶτον ὁρῶν	τὴν	θάλασσαν, οὔπω πελαγίζοντος τοῦ σκάφους
[2, 12]	τὸν γὰρ ἀετὸν ἀναπτάντα ἐπὶ	τὴν	θάλασσαν συνέβη φανῆναι μηκέτι. ἐγὼ
[2, 18]	δὲ πλοῖον ἤδη μέσην ἐπέραινε	τὴν	θάλασσαν. ὡς δὲ τοῖς Σαράπτοις
[2, 8]	~Ἐν τούτῳ πόρρωθεν ἰδόντες προσιοῦσαν	τὴν	θεράπαιναν διελύθημεν, ἐγὼ μὲν ἄκων
[2, 16]	μὲν οὖν ταῦτα εἰπὼν καὶ	τὴν	θεωρίαν ἀφωσιωμένος ἀπῆλθεν. ~Ναῦν δὲ
[2, 24]	ἐπιλαβομένη τῶν τριχῶν ἅμα πρὸς	τὴν	θυγατέρα ἀνῴμωξεν, Ἀπώλεσάς μου, λέγουσα,
[2, 28]	δ´ ἦν ἀφανής, πάλιν ἐπὶ	τὴν	θυγατέρα ἵεται καί, Οὐκ ἐρεῖς,
[2, 23]	ἔχοντα γυμνὴν ἄγειν ἁρπασάμενον αὐτῆς	τὴν	θυγατέρα καὶ καταθέμενον ὑπτίαν, μέσην
[2, 15]	ταῖς γυναιξίν. αἱ δὲ ὀψόμεναι	τὴν	θυσίαν ἐξῄεσαν· καὶ γὰρ ἦν
[2, 15]	Λιβυκοῦ χρυσὸς ἁλιεύεται. ~Ταῦτα εἰπὼν	τὴν	θυσίαν ἐπὶ τὴν Τύρον ἔπεμπε,
[2, 29]	ζωπυροῦν· ἡ δὲ ὀργὴ περιϋλακτοῦσα	τὴν	καρδίαν ἐπικλύζει τὸν λογισμὸν τῷ
[2, 37]	καὶ μιχθὲν ἕπεται καὶ βάλλει	τὴν	καρδίαν· ἡ δὲ ταραχθεῖσα τῷ
[2, 7]	πάλιν τέτρωμαι χαλεπώτερον· ἐπὶ γὰρ	τὴν	καρδίαν κατέρρευσε τὸ τραῦμα καὶ
[2, 19]	στενωποῦ μία ἐκλείετο· ταύτην εἶχον	τὴν	καταγωγὴν αἱ γυναῖκες. καὶ τὰ
[2, 22]	πολλὴ περὶ τὸν αὐχένα κόμη.	τὴν	κατόπιν οὖν αἰσχύνην οὐχ ὁρᾷς;
[2, 7]	δὲ παῖς ἀναθοροῦσα καὶ καταθεμένη	τὴν	κιθάραν κατενόει τὴν πληγὴν καὶ
[2, 26]	καὶ ἐπὶ τὴν οἰκίαν ἐρχόμεθα	τὴν	Κλεινίου. ἦσαν δὲ λοιπὸν μέσαι
[2, 4]	ἀρχὴν δὲ ἐγώ σοι παρέξω.	τὴν	Κλειὼ γὰρ ἀπάξω μάλιστα ὅταν
[2, 19]	πειρᾶται καὶ ὡς εὗρε δυνατήν,	τὴν	Κλειὼ ἐπεπείκει, καὶ τῆς κόρης
[2, 24]	ὑπὸ ἰλίγγου κατέπεσεν, εἶτα ἀνενεγκοῦσα	τὴν	Κλειὼ κατὰ κόρρης ὡς εἶχε
[2, 26]	κατατρέχει τεταραγμένος. καὶ ἐν τούτῳ	τὴν	Κλειὼ κατόπιν ὁρῶμεν σπουδῇ θέουσαν·
[2, 23]	εὐθὺς ἀνεπήδησα· ἡ δὲ ἐπὶ	τὴν	κλίνην παρῆν. συνεὶς οὖν τὸ
[2, 22]	ὁ δὲ κώνωψ περιϊπτάμενος αὐτοῦ	τὴν	κόμην ἐπηύλει μέλος ἐπινίκιον. μακρότερον
[2, 30]	ἔτυχον πέμψαι τὸν Σάτυρον πρὸς	τὴν	κόρην ἀποπειρασόμενον τῆς φυγῆς. ἡ
[2, 9]	ἐνήλλαξεν ἡμῖν. τότε ἤδη καὶ	τὴν	κόρην εἶδον τὰ ἐμὰ μιμουμένην
[2, 1]	ὀλίγον κρατεῖν τοῦ μὴ ὁρᾶν	τὴν	κόρην. ἡ δὲ πρῶτον μὲν
[2, 10]	συγκείμενον ἔργον ὡς εἶχον περιχυθεὶς	τὴν	κόρην κατεφίλουν. ὡς δὲ καὶ
[2, 4]	ἔργον. δεῖ δέ σε καὶ	τὴν	κόρην μὴ μέχρι τῶν ὀφθαλμῶν
[2, 13]	πόλεμον τοῖς Βυζαντίοις ἐπιπεσεῖν, ᾐτεῖτο	τὴν	κόρην· ὁ δὲ βδελυττόμενος τοῦ
[2, 16]	θέας) δείκνυσιν ἑνὶ τῶν οἰκετῶν	τὴν	κόρην, ὃς ἦν αὐτῷ πιστότατος,
[2, 18]	ὑπήντησεν ἐπιπλεύσας καὶ δέχεται μὲν	τὴν	κόρην, πλεῖ δὲ εὐθὺς πελάγιος.
[2, 5]	δειλὸς εἶ στρατιώτης ἀνδρείου θεοῦ;	τὴν	κόρην προσελθεῖν σοὶ περιμένεις; εἶτα
[2, 27]	μέσου γενομένης· τάχα δὲ καὶ	τὴν	κόρην συμφυγεῖν πείσετε. ἔλεγε δὲ
[2, 19]	θεοῦ. ταῦτα πολλάκις κατεπᾴδων ἐπεπείκειν	τὴν	κόρην ὑποδέξασθαί με τῷ θαλάμῳ
[2, 37]	ἀνέβη Ἡρακλῆς. εἰ δὲ Δανάης	τὴν	λάρνακα γελᾷς, πῶς τὸν Περσέα
[2, 19]	~Ὀλίγας δὲ ἡμέρας διαλιπὼν πρὸς	τὴν	Λευκίππην διελεγόμην· Μέχρι τίνος ἐπὶ
[2, 19]	ταμεῖον ἦν. κατακοιμίζουσα δὲ ἀεὶ	τὴν	Λευκίππην ἡ μήτηρ ἔκλειεν ἔνδοθεν
[2, 31]	δὲ τὸ πλοῖον εἰς Ἀλεξάνδρειαν,	τὴν	μεγάλην τοῦ Νείλου πόλιν. ~Ἔχαιρον
[2, 21]	αὐτὸν ἔπλασε καὶ καλὸν καὶ	τὴν	μὲν γένυν ὥπλισε τοῖς ὀδοῦσι,
[2, 27]	τῆς ἀποδημίας. ταῦτα ἔδοξε. καὶ	τὴν	μὲν Κλειὼ τῶν οἰκετῶν αὑτοῦ
[2, 16]	μητρὸς προελθεῖν. ὁ δὲ Καλλισθένης	τὴν	μὲν Λευκίππην οὐχ ἑωρακώς ποτε,
[2, 32]	τὸ ἱστίον ἐκυρτοῦτο καὶ εἷλκε	τὴν	ναῦν. ~Ἔτυχε δέ τις ἡμῖν
[2, 15]	πνεῦμα ἀναπεμπόμενον εἰς τὸν ἀέρα	τὴν	ὀδμὴν ἐκεράννυε, καὶ ἦν ἄνεμος
[2, 7]	ἐπῳδόν, εἶπον, φιλῶ, ὅτι μου	τὴν	ὀδύνην ἰάσω. ὡς δὲ συνῆκεν
[2, 27]	περὶ τὴν ἕω πάλιν ἐπὶ	τὴν	οἰκίαν ἐπανήλθομεν. ~Ἡ οὖν Πάνθεια
[2, 26]	ἀπιέναι πρὸς ἐρωμένην, καὶ ἐπὶ	τὴν	οἰκίαν ἐρχόμεθα τὴν Κλεινίου. ἦσαν
[2, 22]	ὁ δὲ κώνωψ ταύτῃ πλέον	τὴν	ὀργὴν ἐτίθετο παιδιὰν καὶ ἐπ´
[2, 25]	ἓν οἶδα μόνον, οὐδείς μου	τὴν	παρθενίαν κατῄσχυνε. καταπεσοῦσα οὖν ἡ
[2, 25]	λέγει· Μὴ λοιδόρει μου, μῆτερ,	τὴν	παρθενίαν· οὐδὲν ἔργον μοι πέπρακται
[2, 5]	ἤσκουν ἐμαυτὸν εἰς εὐτολμίαν ἐπὶ	τὴν	παρθένον· Μέχρι τίνος, ἄνανδρε, σιγᾷς;
[2, 19]	μὲν ἡ Κλειὼ τὸ κατὰ	τὴν	παρθένον, τὸ δὲ ταμεῖον ἦν.
[2, 7]	καὶ καταθεμένη τὴν κιθάραν κατενόει	τὴν	πληγὴν καὶ ἅμα παρῄνει, λέγουσα
[2, 31]	τῆς νυκτὸς δύο παρῆμεν ἐπὶ	τὴν	πόλιν καὶ εὐθὺς ἐπὶ Βηρυτὸν
[2, 11]	δὲ καὶ ταῖς χερσὶν ἔθιγε,	τὴν	πορφύραν εἶχεν ἡ χείρ. συνῆκεν
[2, 11]	γένυν καὶ ὑφαίνει τοῖς χείλεσι	τὴν	πορφύραν. ὁ ποιμὴν ὁρᾷ τὰ
[2, 6]	Ὀμφάλῃ. Τὸν Ἑρμῆν λέγεις; τούτῳ	τὴν	πρᾶσιν ἐκέλευσεν ὁ Ζεύς, καὶ
[2, 1]	δὲ πρῶτον μὲν ᾖσεν Ὁμήρου	τὴν	πρὸς τὸν λέοντα τοῦ συὸς
[2, 29]	Λευκίππη γεμισθεῖσα συμφορῶν οὐκ ἔφερε	τὴν	προσβολήν. ~Ἐν τούτῳ δὲ ἔτυχον
[2, 22]	ἐσθῆτες, ἃς ὅταν θέλω παῦσαι	τὴν	πτῆσιν ἐνδύομαι. τὴν δὲ ἀνδρείαν
[2, 18]	γυναῖκας εἶναι. ἐπεὶ δὲ συνετίθεμεν	τὴν	πυράν, ἐξαίφνης βοῶντες συντρέχουσι καὶ
[2, 9]	τοῦ χείλους αὐτῆς καταφιλῶ καὶ	τὴν	σκιάν. ἀλλ´ ὅ γε Σάτυρος
[2, 7]	ἀνοίγουσα καὶ κλείουσα τῶν χειλέων	τὴν	συμβολὴν τῷ τῆς ἐπῳδῆς ψιθυρίσματι
[2, 22]	παλαιστὴς τὸ σῶμα σκευάζων εἰς	τὴν	συμπλοκὴν ἀπέρρει τῶν τοῦ λέοντος
[2, 28]	ἵεται καί, Οὐκ ἐρεῖς, ἔφη,	τὴν	συσκευὴν τοῦ δράματος; ἰδοὺ καὶ
[2, 13]	δὲ καὶ πολυτελής. οὗτος ἀκούων	τὴν	Σωστράτου θυγατέρα εἶναι καλήν, ἰδὼν
[2, 20]	καὶ οὗτος εἰδὼς τοῦ Σατύρου	τὴν	τέχνην προσεποιεῖτο μὲν ἀντιπαίζειν καὶ
[2, 23]	παιδός, γίνεταί τι τοιοῦτον περὶ	τὴν	τῆς κόρης μητέρα· ἔτυχεν ὄνειρος
[2, 15]	εἰς τὴν Τύρον καὶ ἐκμαθὼν	τὴν	τοῦ πατρὸς οἰκίαν ἐφήδρευε ταῖς
[2, 14]	ἐξηγήσω καλῶς· μὴ μέντοι θαύμαζε	τὴν	τοῦ πυρὸς μόνον, ἀλλὰ καὶ
[2, 1]	τῆς κάλυκος τὸ περιφερὲς εἰς	τὴν	τοῦ στόματος ἔκλεισε μορφήν. ~Καὶ
[2, 14]	τοῦ πυρὸς μόνον, ἀλλὰ καὶ	τὴν	τοῦ ὕδατος φύσιν. ἐθεασάμην γὰρ
[2, 11]	ὡς δὲ εἶδε τοῦ κόχλου	τὴν	τραχύτητα, ἐλοιδόρει τὴν ἄγραν καὶ
[2, 31]	τῷ θαλάμῳ προσεληλύθει, ἐρᾶν) ἐπὶ	τὴν	τρίτην θήραν ἔρχεται, ἐπὶ τὸν
[2, 15]	~Ταῦτα εἰπὼν τὴν θυσίαν ἐπὶ	τὴν	Τύρον ἔπεμπε, καὶ τῇ πόλει
[2, 17]	ἐκείνης καὶ δῆτα ἀπέπλευσεν ἐπὶ	τὴν	Τύρον. ἔστι δὲ μικρὸν ἐπίνειον
[2, 15]	γενέσθαι· καὶ ταχὺ καταπλεύσας εἰς	τὴν	Τύρον καὶ ἐκμαθὼν τὴν τοῦ
[2, 24]	οὐδὲ οἶδά μου τῆς συμφορᾶς	τὴν	τύχην. οἴμοι τῶν κακῶν· μὴ
[2, 15]	δὲ τῶν ἀνθέων ἀναπνοὴ πρὸς	τὴν	τῶν θυμιαμάτων ἤριζεν ὀδμήν. τὸ
[2, 29]	αἰδὼς διὰ τῶν ὀμμάτων εἰσρέουσα	τὴν	τῶν ὀφθαλμῶν ἐλευθερίαν καθαιρεῖ· ἡ
[2, 24]	Βυζαντίῳ· ὄφελον ἔπαθες πολέμου νόμῳ	τὴν	ὕβριν· ὄφελόν σε κἂν Θρᾲξ
[2, 11]	συναγαγεῖν ἡμᾶς. τοῦτο δὲ εἰς	τὴν	ὑστεραίαν παρεσκευάζετο. ἐώνητο δὲ τῇ
[2, 18]	καὶ τῶν μάντεων· καὶ εἰς	τὴν	ὑστεραίαν παρεσκευαζόμεθα νύκτωρ ὡς θυσόμενοι
[2, 5]	δὲ καὶ ταύτην κατασβέσῃς σωφροσύνῃ	τὴν	φλόγα, αὐτῷ σε καταλήψομαι τῷ
[2, 14]	ἀνάπτει περὶ τοὺς πτόρθους πολλὴν	τὴν	φλόγα· ἡ δὲ τοῦ πυρὸς
[2, 30]	ἔτυχεν ὁ πατήρ, παρεσκευαζόμεθα πρὸς	τὴν	φυγήν. ~Εἶχε δὲ ὁ Σάτυρος
[2, 11]	χείρ. συνῆκεν οὖν τοῦ κόχλου	τὴν	φύσιν ὁ ποιμήν, ὅτι φάρμακον
[2, 7]	τὸ τραῦμα. καὶ ἅμα λέγων	τὴν	χεῖρα βιαιότερον περιέβαλλον καὶ ἐφίλουν
[2, 7]	κἀγὼ λαμβάνω τὸ ἐνθύμιον καὶ	τὴν	χεῖρα ἐπιβαλὼν τοῖς προσώποις προσεποιούμην
[2, 7]	ἡ δὲ παῖς προσελθοῦσα εἷλκε	τὴν	χεῖρα καὶ ἐπυνθάνετο ποῖ παταχθείην.
[2, 7]	ποθεν ἱπτᾶσα τῆς Κλειοῦς ἐπάταξε	τὴν	χεῖρα. καὶ ἡ μὲν ἀνέκραγεν,
[2, 11]	μέσῳ δὲ τρεῖς ἦσαν λίθοι,	τὴν	χροιὰν ἐπάλληλοι· συγκείμενοι δὲ ἦσαν
[2, 15]	τὸ μέγεθος μόνον ἀλλὰ καὶ	τὴν	χροιὰν εὐτυχεῖ· τὸ μὲν γὰρ
[2, 34]	ὁ ὑπ´ ἐμοῦ πεφονευμένος, ἀλλὰ	τὴν	ψυχὴν ἀφῆκε τῇ φονευσάσῃ μου
[2, 30]	με ἀπελθόντες καταλίποιτε, βρόχον πλεξαμένη	τὴν	ψυχήν μου οὕτως ἀφήσω. ἐγὼ
[2, 29]	βάλλειν καὶ ἐπιτυγχάνειν καὶ ἐπὶ	τὴν	ψυχὴν πέμπειν τὰ βλήματα καὶ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 8/02/2006