Alphabétiquement     [«   »]
τέχνην 1
τέχνης 1
τῇ 23
τὴν 162
Τὴν 1
τηρῶν 1
τῆς 104
Fréquences     [«    »]
112
104 τῆς
89 τοῦ
162 τὴν
164 τὸ
278 δὲ
368 καὶ
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ACHILLES TATIUS, Leucippé et Clitophon, livre II

τὴν


Livre, chapitre
[2, 12]   γὰρ ὄρνις ᾤχετο φέρων  τὴν   ἄγραν. ἐδόκει τοίνυν οὐκ ἀγαθὸν
[2, 11]   τοῦ κόχλου τὴν τραχύτητα, ἐλοιδόρει  τὴν   ἄγραν καὶ ἔρριψεν ὡς θαλάσσης
[2, 14]   δὲ εἰς τὴν ἤπειρον ἥρπασε  τὴν   ἄγραν. οὕτως ἐκ ποταμοῦ Λιβυκοῦ
[2, 11]   ἐν κοίλῳ μυχῷ. ἁλιεὺς ἀγρεύει  τὴν   ἄγραν ταύτην. καὶ μὲν
[2, 18]   ἐκπλήξεως, τὰ ξίφη γυμνώσαντες ἁρπάζουσι  τὴν   ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν καὶ ἐνθέμενοι
[2, 16]   τῶν πολλῶν ἐξιόντων) ὥστε συνέβη  τὴν   ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν μετὰ τῆς
[2, 16]   ποτε, τὴν δὲ Καλλιγόνην ἰδὼν  τὴν   ἀδελφὴν τὴν ἐμήν, νομίσας Λευκίππην
[2, 4]   τράχηλον. Πιθανῶς μέν, ἔφην, νὴ  τὴν   Ἀθηνᾶν, ἐς τὸ ἔργον παιδοτριβεῖς·
[2, 13]   δὲ βδελυττόμενος τοῦ βίου  τὴν   ἀκολασίαν ἠρνήσατο. θυμὸς ἴσχει τὸν
[2, 2]   ἐστιν αἷμα βότρυος. ἄγει πρὸς  τὴν   ἄμπελον θεὸς τὸν βουκόλον,
[2, 3]   ἐντετύπωται τῶν βοτρύων πλησίον, ἵνα  τὴν   ἄμπελον οἴνῳ γεωργῇ. τοῦ δὲ
[2, 2]   ἅμα καὶ θλίβων καὶ δεικνὺς  τὴν   ἄμπελον, Τοῦτο μέν ἐστιν, ἔφη,
[2, 29]   τις ἀνάγκῃ τοῦ κρείττονος σιγήσῃ  τὴν   ἄμυναν, ἀλγεινότερα γίνεται τὰ ἕλκη
[2, 24]   οὐκ εἶχεν συμφορὰ διὰ  τὴν   ἀνάγκην ὄνειδος. νῦν δέ, κακόδαιμον,
[2, 19]   ἴσας μηχανησάμενος Σάτυρος γενέσθαι  τὴν   ἄνοιξιν πειρᾶται καὶ ὡς εὗρε
[2, 22]   ἀράχνης λανθάνει νήμασιν ἐμπλακείς, καὶ  τὴν   ἀράχνην οὐκ ἔλαθεν ἐμπεσών. ὡς
[2, 17]   σκάφους ὄντος, κατάφωρος γένοιτο μετὰ  τὴν   ἁρπαγήν. ἐπεὶ δὲ ἐγένετο κατὰ
[2, 37]   γυνή. ἐλεῶ δὲ αὐτοῦ καὶ  τὴν   ἁρπαγήν· ὄρνις ἐπ´ αὐτὸν κατέβη
[2, 17]   ὄνομα τῷ οἰκέτῃ, ὃν ἐπὶ  τὴν   ἁρπαγὴν παρεσκευάκει. δὲ (ἦν
[2, 11]   οὐ πάρεργον εἶχεν πορφύρα  τὴν   βαφήν, ἀλλ´ οἵαν μυθολογοῦσι Τύριοι
[2, 11]   κυνὸς ᾑμαγμένα καὶ τραῦμα νομίσας  τὴν   βαφὴν προσῄει καὶ ἀπέπλυνε τῇ
[2, 34]   τὸ δὲ μειράκιον παραθέον ἁρπάζει  τὴν   βολήν. τίνα οἴει με τότε
[2, 24]   οὐκ ἐθεασάμην. νῦν ἀθλιώτερον ἀνετμήθης  τὴν   γαστέρα· αὕτη δυστυχεστέρα τῆς μαχαίρας
[2, 2]   θιγόντι μὲν ψυχρόν ἐστιν, εἰς  τὴν   γαστέρα δὲ καταθορὸν ἀναπνεῖ κάτωθεν
[2, 23]   ὑπτίαν, μέσην ἀνατεμεῖν τῇ μαχαίρᾳ  τὴν   γαστέρα, κάτωθεν ἀρξάμενον ἀπὸ τῆς
[2, 15]   αὐχένα παχύς, τὸν νῶτον πλατύς,  τὴν   γαστέρα πολύς, τὸ κέρας οὐχ
[2, 34]   ἐδίωκε· καὶ σῦς ἐπιστρέφει  τὴν   γένυν καὶ ἀντιπρόσωπος ἐχώρει δρόμῳ,
[2, 11]   αἷμα, καὶ βάπτει τὸ αἷμα  τὴν   γένυν καὶ ὑφαίνει τοῖς χείλεσι
[2, 22]   ὀδόντων, αὐτὴν μέσην διαπτὰς κλειομένην  τὴν   γένυν. οἱ δὲ ὀδόντες κενοὶ
[2, 11]   τὰ μυστήρια· τὸ δὲ κατὰ  τὴν   γένυν τοῦ κυνὸς ᾑμάσσετο· καὶ
[2, 32]   ἀγκύρας ἀνέσπων, λιμὴν κατελείπετο·  τὴν   γῆν ἑωρῶμεν ἀπὸ τῆς νηὸς
[2, 14]   θαλάσσῃ κάθηται καὶ οὐκ ἀφῆκε  τὴν   γῆν· συνδεῖ γὰρ αὐτὴν πρὸς
[2, 16]   εἶναι (ἐγνώρισε γὰρ τοῦ Σωστράτου  τὴν   γυναῖκα) πυθόμενος οὐδέν (ἦν γὰρ
[2, 22]   θέλω παῦσαι τὴν πτῆσιν ἐνδύομαι.  τὴν   δὲ ἀνδρείαν μου μὴ καὶ
[2, 16]   μὲν Λευκίππην οὐχ ἑωρακώς ποτε,  τὴν   δὲ Καλλιγόνην ἰδὼν τὴν ἀδελφὴν
[2, 2]   ἅπαντας ἀποίκους εἶναι Τυρίων οἴνων,  τὴν   δὲ πρώτην παρ´ αὐτοῖς φῦναι
[2, 4]   δριμύτερον εἰπεῖν. τότε δὲ πρόσαγε  τὴν   δευτέραν μηχανήν. θίγε χειρός, θλῖψον
[2, 11]   τοῦ κυνὸς ᾑμάσσετο· καὶ τότε  τὴν   εἰκόνα τῆς πορφύρας ἐδιδάσκετο. λαβὼν
[2, 19]   δὲ ἔξω δύο τὰ πρὸς  τὴν   εἴσοδον, τὸ μὲν Κλειὼ
[2, 14]   Ἀθηνᾶν δὲ Ἥφαιστον ἔχειν· εἰς  τὴν   ἐλαίαν ᾐνίξατο καὶ τὸ πῦρ,
[2, 34]   νῦν τέλος ἐχούσης αὖθις ἐπὶ  τὴν   ἐμαυτοῦ καταίρω. ἐπεδάκρυσεν Κλεινίας
[2, 18]   ξίφη γυμνώσαντες ἁρπάζουσι τὴν ἀδελφὴν  τὴν   ἐμὴν καὶ ἐνθέμενοι τῷ σκάφει,
[2, 16]   ἐξιόντων) ὥστε συνέβη τὴν ἀδελφὴν  τὴν   ἐμὴν μετὰ τῆς Λευκίππης μητρὸς
[2, 16]   δὲ Καλλιγόνην ἰδὼν τὴν ἀδελφὴν  τὴν   ἐμήν, νομίσας Λευκίππην εἶναι (ἐγνώρισε
[2, 37]   μεθέντα τὰς μυθολογίας αὐτὴν εἰπεῖν  τὴν   ἐν τοῖς ἔργοις ἡδονήν, ἐγὼ
[2, 31]   δύο θεράποντες αὐτοῦ. ἐπελαύνομεν οὖν  τὴν   ἐπὶ Σιδῶνα καὶ περὶ μοίρας
[2, 10]   καὶ μὲν ἐπέκεινα τρέπεται  τὴν   ἐπὶ τὸ δωμάτιον αὑτῆς, ἐγὼ
[2, 19]   Λευκίππην μήτηρ ἔκλειεν ἔνδοθεν  τὴν   ἐπὶ τοῦ στενωποῦ θύραν· ἔξωθεν
[2, 13]   ἀμύνασθαι τῆς ὕβρεως καὶ αὑτῷ  τὴν   ἐπιθυμίαν τελέσαι. νόμου γὰρ ὄντος
[2, 7]   τὸ τραῦμα καὶ ζητεῖ σου  τὴν   ἐπῳδήν. που καὶ σὺ
[2, 7]   τῆς ἐπῳδῆς ψιθυρίσματι φιλήματα ἐποίει  τὴν   ἐπῳδήν. κἀγὼ τότε ἤδη περιβαλὼν
[2, 7]   κατέπᾳσον αὖθις καὶ μὴ ταχὺ  τὴν   ἐπῳδὴν παραδράμῃς καὶ πάλιν ἀγριάνῃς
[2, 26]   σὺν ὑμῖν· ἢν γὰρ περιμείνω  τὴν   ἕω, θάνατός μοι πρόκειται, τῶν
[2, 19]   δὲ λαβοῦσα ἐφύλαττε καὶ περὶ  τὴν   ἕω καλέσασα τὸν εἰς τοῦτο
[2, 27]   νυκτὸς ὅσον τὸ λοιπόν, περὶ  τὴν   ἕω πάλιν ἐπὶ τὴν οἰκίαν
[2, 13]   φθάσας ποιήσειε γυναῖκα, γάμον ἔχειν  τὴν   ζημίαν, προσεῖχε τούτῳ τῷ νόμῳ.
[2, 37]   φιλεῖν· σὺ δὲ μείζονα ποιεῖς  τὴν   ἡδονὴν ἀνοίγων τὰ φιλήματα. πρὸς
[2, 8]   συμβολαὶ κιρνάμεναι καὶ ἐκπέμπουσαι κάτω  τὴν   ἡδονὴν ἕλκουσι τὰς ψυχὰς ἄνω
[2, 36]   ἀνθεῖ· οὐ γὰρ γεγηρακυῖαν ἔχει  τὴν   ἡδονήν· καὶ τὸ κάλλος ὅσον
[2, 35]   παιδὸς ἀπελθεῖν ἐραστὴν ἄλυπον ἔχοντα  τὴν   ἡδονήν· καταλείπει γὰρ ἔτι διψῶντα.
[2, 2]   στέρνα καταβαίνει καὶ λεπτὴν ἔχει  τὴν   ἡδονήν, τοῦτο δὲ καὶ πρὸ
[2, 3]   λόγος. ~Ἑορτὴν δὲ ἄγουσιν ἐκείνην  τὴν   ἡμέραν ἐκείνῳ τῷ θεῷ. φιλοφρονούμενος
[2, 31]   ἐφήδρευε, κατὰ τύχην ἐκείνην ἀπεδήμει  τὴν   ἡμέραν, τῇ δεσποίνῃ διακονησόμενος. ἀνοίγει
[2, 12]   εἶναι· καὶ δὴ ἐπέσχον ἐκείνην  τὴν   ἡμέραν τοὺς γάμους. καλεσάμενος δὲ
[2, 14]   μόνον, πίσσα δὲ εἰς  τὴν   ἤπειρον ἥρπασε τὴν ἄγραν. οὕτως
[2, 14]   γῆν· συνδεῖ γὰρ αὐτὴν πρὸς  τὴν   ἤπειρον στενὸς αὐχήν, καὶ ἔστιν
[2, 31]   ἐρωτήσαντες ποῦ πλεῖ, μετεσκευαζόμεθα ἐπὶ  τὴν   θάλασσαν ἐκ τῆς γῆς, καὶ
[2, 32]   ~Ἔχαιρον δὲ τὸ πρῶτον ὁρῶν  τὴν   θάλασσαν, οὔπω πελαγίζοντος τοῦ σκάφους
[2, 12]   τὸν γὰρ ἀετὸν ἀναπτάντα ἐπὶ  τὴν   θάλασσαν συνέβη φανῆναι μηκέτι. ἐγὼ
[2, 18]   δὲ πλοῖον ἤδη μέσην ἐπέραινε  τὴν   θάλασσαν. ὡς δὲ τοῖς Σαράπτοις
[2, 8]   ~Ἐν τούτῳ πόρρωθεν ἰδόντες προσιοῦσαν  τὴν   θεράπαιναν διελύθημεν, ἐγὼ μὲν ἄκων
[2, 16]   μὲν οὖν ταῦτα εἰπὼν καὶ  τὴν   θεωρίαν ἀφωσιωμένος ἀπῆλθεν. ~Ναῦν δὲ
[2, 24]   ἐπιλαβομένη τῶν τριχῶν ἅμα πρὸς  τὴν   θυγατέρα ἀνῴμωξεν, Ἀπώλεσάς μου, λέγουσα,
[2, 28]   δ´ ἦν ἀφανής, πάλιν ἐπὶ  τὴν   θυγατέρα ἵεται καί, Οὐκ ἐρεῖς,
[2, 23]   ἔχοντα γυμνὴν ἄγειν ἁρπασάμενον αὐτῆς  τὴν   θυγατέρα καὶ καταθέμενον ὑπτίαν, μέσην
[2, 15]   ταῖς γυναιξίν. αἱ δὲ ὀψόμεναι  τὴν   θυσίαν ἐξῄεσαν· καὶ γὰρ ἦν
[2, 15]   Λιβυκοῦ χρυσὸς ἁλιεύεται. ~Ταῦτα εἰπὼν  τὴν   θυσίαν ἐπὶ τὴν Τύρον ἔπεμπε,
[2, 29]   ζωπυροῦν· δὲ ὀργὴ περιϋλακτοῦσα  τὴν   καρδίαν ἐπικλύζει τὸν λογισμὸν τῷ
[2, 37]   καὶ μιχθὲν ἕπεται καὶ βάλλει  τὴν   καρδίαν· δὲ ταραχθεῖσα τῷ
[2, 7]   πάλιν τέτρωμαι χαλεπώτερον· ἐπὶ γὰρ  τὴν   καρδίαν κατέρρευσε τὸ τραῦμα καὶ
[2, 19]   στενωποῦ μία ἐκλείετο· ταύτην εἶχον  τὴν   καταγωγὴν αἱ γυναῖκες. καὶ τὰ
[2, 22]   πολλὴ περὶ τὸν αὐχένα κόμη.  τὴν   κατόπιν οὖν αἰσχύνην οὐχ ὁρᾷς;
[2, 7]   δὲ παῖς ἀναθοροῦσα καὶ καταθεμένη  τὴν   κιθάραν κατενόει τὴν πληγὴν καὶ
[2, 26]   καὶ ἐπὶ τὴν οἰκίαν ἐρχόμεθα  τὴν   Κλεινίου. ἦσαν δὲ λοιπὸν μέσαι
[2, 4]   ἀρχὴν δὲ ἐγώ σοι παρέξω.  τὴν   Κλειὼ γὰρ ἀπάξω μάλιστα ὅταν
[2, 19]   πειρᾶται καὶ ὡς εὗρε δυνατήν,  τὴν   Κλειὼ ἐπεπείκει, καὶ τῆς κόρης
[2, 24]   ὑπὸ ἰλίγγου κατέπεσεν, εἶτα ἀνενεγκοῦσα  τὴν   Κλειὼ κατὰ κόρρης ὡς εἶχε
[2, 26]   κατατρέχει τεταραγμένος. καὶ ἐν τούτῳ  τὴν   Κλειὼ κατόπιν ὁρῶμεν σπουδῇ θέουσαν·
[2, 23]   εὐθὺς ἀνεπήδησα· δὲ ἐπὶ  τὴν   κλίνην παρῆν. συνεὶς οὖν τὸ
[2, 22]   δὲ κώνωψ περιϊπτάμενος αὐτοῦ  τὴν   κόμην ἐπηύλει μέλος ἐπινίκιον. μακρότερον
[2, 30]   ἔτυχον πέμψαι τὸν Σάτυρον πρὸς  τὴν   κόρην ἀποπειρασόμενον τῆς φυγῆς.
[2, 9]   ἐνήλλαξεν ἡμῖν. τότε ἤδη καὶ  τὴν   κόρην εἶδον τὰ ἐμὰ μιμουμένην
[2, 1]   ὀλίγον κρατεῖν τοῦ μὴ ὁρᾶν  τὴν   κόρην. δὲ πρῶτον μὲν
[2, 10]   συγκείμενον ἔργον ὡς εἶχον περιχυθεὶς  τὴν   κόρην κατεφίλουν. ὡς δὲ καὶ
[2, 4]   ἔργον. δεῖ δέ σε καὶ  τὴν   κόρην μὴ μέχρι τῶν ὀφθαλμῶν
[2, 13]   πόλεμον τοῖς Βυζαντίοις ἐπιπεσεῖν, ᾐτεῖτο  τὴν   κόρην· δὲ βδελυττόμενος τοῦ
[2, 16]   θέας) δείκνυσιν ἑνὶ τῶν οἰκετῶν  τὴν   κόρην, ὃς ἦν αὐτῷ πιστότατος,
[2, 18]   ὑπήντησεν ἐπιπλεύσας καὶ δέχεται μὲν  τὴν   κόρην, πλεῖ δὲ εὐθὺς πελάγιος.
[2, 5]   δειλὸς εἶ στρατιώτης ἀνδρείου θεοῦ;  τὴν   κόρην προσελθεῖν σοὶ περιμένεις; εἶτα
[2, 27]   μέσου γενομένης· τάχα δὲ καὶ  τὴν   κόρην συμφυγεῖν πείσετε. ἔλεγε δὲ
[2, 19]   θεοῦ. ταῦτα πολλάκις κατεπᾴδων ἐπεπείκειν  τὴν   κόρην ὑποδέξασθαί με τῷ θαλάμῳ
[2, 37]   ἀνέβη Ἡρακλῆς. εἰ δὲ Δανάης  τὴν   λάρνακα γελᾷς, πῶς τὸν Περσέα
[2, 19]   ~Ὀλίγας δὲ ἡμέρας διαλιπὼν πρὸς  τὴν   Λευκίππην διελεγόμην· Μέχρι τίνος ἐπὶ
[2, 19]   ταμεῖον ἦν. κατακοιμίζουσα δὲ ἀεὶ  τὴν   Λευκίππην μήτηρ ἔκλειεν ἔνδοθεν
[2, 31]   δὲ τὸ πλοῖον εἰς Ἀλεξάνδρειαν,  τὴν   μεγάλην τοῦ Νείλου πόλιν. ~Ἔχαιρον
[2, 21]   αὐτὸν ἔπλασε καὶ καλὸν καὶ  τὴν   μὲν γένυν ὥπλισε τοῖς ὀδοῦσι,
[2, 27]   τῆς ἀποδημίας. ταῦτα ἔδοξε. καὶ  τὴν   μὲν Κλειὼ τῶν οἰκετῶν αὑτοῦ
[2, 16]   μητρὸς προελθεῖν. δὲ Καλλισθένης  τὴν   μὲν Λευκίππην οὐχ ἑωρακώς ποτε,
[2, 32]   τὸ ἱστίον ἐκυρτοῦτο καὶ εἷλκε  τὴν   ναῦν. ~Ἔτυχε δέ τις ἡμῖν
[2, 15]   πνεῦμα ἀναπεμπόμενον εἰς τὸν ἀέρα  τὴν   ὀδμὴν ἐκεράννυε, καὶ ἦν ἄνεμος
[2, 7]   ἐπῳδόν, εἶπον, φιλῶ, ὅτι μου  τὴν   ὀδύνην ἰάσω. ὡς δὲ συνῆκεν
[2, 27]   περὶ τὴν ἕω πάλιν ἐπὶ  τὴν   οἰκίαν ἐπανήλθομεν. ~Ἡ οὖν Πάνθεια
[2, 26]   ἀπιέναι πρὸς ἐρωμένην, καὶ ἐπὶ  τὴν   οἰκίαν ἐρχόμεθα τὴν Κλεινίου. ἦσαν
[2, 22]   δὲ κώνωψ ταύτῃ πλέον  τὴν   ὀργὴν ἐτίθετο παιδιὰν καὶ ἐπ´
[2, 25]   ἓν οἶδα μόνον, οὐδείς μου  τὴν   παρθενίαν κατῄσχυνε. καταπεσοῦσα οὖν
[2, 25]   λέγει· Μὴ λοιδόρει μου, μῆτερ,  τὴν   παρθενίαν· οὐδὲν ἔργον μοι πέπρακται
[2, 5]   ἤσκουν ἐμαυτὸν εἰς εὐτολμίαν ἐπὶ  τὴν   παρθένον· Μέχρι τίνος, ἄνανδρε, σιγᾷς;
[2, 19]   μὲν Κλειὼ τὸ κατὰ  τὴν   παρθένον, τὸ δὲ ταμεῖον ἦν.
[2, 7]   καὶ καταθεμένη τὴν κιθάραν κατενόει  τὴν   πληγὴν καὶ ἅμα παρῄνει, λέγουσα
[2, 31]   τῆς νυκτὸς δύο παρῆμεν ἐπὶ  τὴν   πόλιν καὶ εὐθὺς ἐπὶ Βηρυτὸν
[2, 11]   δὲ καὶ ταῖς χερσὶν ἔθιγε,  τὴν   πορφύραν εἶχεν χείρ. συνῆκεν
[2, 11]   γένυν καὶ ὑφαίνει τοῖς χείλεσι  τὴν   πορφύραν. ποιμὴν ὁρᾷ τὰ
[2, 6]   Ὀμφάλῃ. Τὸν Ἑρμῆν λέγεις; τούτῳ  τὴν   πρᾶσιν ἐκέλευσεν Ζεύς, καὶ
[2, 1]   δὲ πρῶτον μὲν ᾖσεν Ὁμήρου  τὴν   πρὸς τὸν λέοντα τοῦ συὸς
[2, 29]   Λευκίππη γεμισθεῖσα συμφορῶν οὐκ ἔφερε  τὴν   προσβολήν. ~Ἐν τούτῳ δὲ ἔτυχον
[2, 22]   ἐσθῆτες, ἃς ὅταν θέλω παῦσαι  τὴν   πτῆσιν ἐνδύομαι. τὴν δὲ ἀνδρείαν
[2, 18]   γυναῖκας εἶναι. ἐπεὶ δὲ συνετίθεμεν  τὴν   πυράν, ἐξαίφνης βοῶντες συντρέχουσι καὶ
[2, 9]   τοῦ χείλους αὐτῆς καταφιλῶ καὶ  τὴν   σκιάν. ἀλλ´ γε Σάτυρος
[2, 7]   ἀνοίγουσα καὶ κλείουσα τῶν χειλέων  τὴν   συμβολὴν τῷ τῆς ἐπῳδῆς ψιθυρίσματι
[2, 22]   παλαιστὴς τὸ σῶμα σκευάζων εἰς  τὴν   συμπλοκὴν ἀπέρρει τῶν τοῦ λέοντος
[2, 28]   ἵεται καί, Οὐκ ἐρεῖς, ἔφη,  τὴν   συσκευὴν τοῦ δράματος; ἰδοὺ καὶ
[2, 13]   δὲ καὶ πολυτελής. οὗτος ἀκούων  τὴν   Σωστράτου θυγατέρα εἶναι καλήν, ἰδὼν
[2, 20]   καὶ οὗτος εἰδὼς τοῦ Σατύρου  τὴν   τέχνην προσεποιεῖτο μὲν ἀντιπαίζειν καὶ
[2, 23]   παιδός, γίνεταί τι τοιοῦτον περὶ  τὴν   τῆς κόρης μητέρα· ἔτυχεν ὄνειρος
[2, 15]   εἰς τὴν Τύρον καὶ ἐκμαθὼν  τὴν   τοῦ πατρὸς οἰκίαν ἐφήδρευε ταῖς
[2, 14]   ἐξηγήσω καλῶς· μὴ μέντοι θαύμαζε  τὴν   τοῦ πυρὸς μόνον, ἀλλὰ καὶ
[2, 1]   τῆς κάλυκος τὸ περιφερὲς εἰς  τὴν   τοῦ στόματος ἔκλεισε μορφήν. ~Καὶ
[2, 14]   τοῦ πυρὸς μόνον, ἀλλὰ καὶ  τὴν   τοῦ ὕδατος φύσιν. ἐθεασάμην γὰρ
[2, 11]   ὡς δὲ εἶδε τοῦ κόχλου  τὴν   τραχύτητα, ἐλοιδόρει τὴν ἄγραν καὶ
[2, 31]   τῷ θαλάμῳ προσεληλύθει, ἐρᾶν) ἐπὶ  τὴν   τρίτην θήραν ἔρχεται, ἐπὶ τὸν
[2, 15]   ~Ταῦτα εἰπὼν τὴν θυσίαν ἐπὶ  τὴν   Τύρον ἔπεμπε, καὶ τῇ πόλει
[2, 17]   ἐκείνης καὶ δῆτα ἀπέπλευσεν ἐπὶ  τὴν   Τύρον. ἔστι δὲ μικρὸν ἐπίνειον
[2, 15]   γενέσθαι· καὶ ταχὺ καταπλεύσας εἰς  τὴν   Τύρον καὶ ἐκμαθὼν τὴν τοῦ
[2, 24]   οὐδὲ οἶδά μου τῆς συμφορᾶς  τὴν   τύχην. οἴμοι τῶν κακῶν· μὴ
[2, 15]   δὲ τῶν ἀνθέων ἀναπνοὴ πρὸς  τὴν   τῶν θυμιαμάτων ἤριζεν ὀδμήν. τὸ
[2, 29]   αἰδὼς διὰ τῶν ὀμμάτων εἰσρέουσα  τὴν   τῶν ὀφθαλμῶν ἐλευθερίαν καθαιρεῖ·
[2, 24]   Βυζαντίῳ· ὄφελον ἔπαθες πολέμου νόμῳ  τὴν   ὕβριν· ὄφελόν σε κἂν Θρᾲξ
[2, 11]   συναγαγεῖν ἡμᾶς. τοῦτο δὲ εἰς  τὴν   ὑστεραίαν παρεσκευάζετο. ἐώνητο δὲ τῇ
[2, 18]   καὶ τῶν μάντεων· καὶ εἰς  τὴν   ὑστεραίαν παρεσκευαζόμεθα νύκτωρ ὡς θυσόμενοι
[2, 5]   δὲ καὶ ταύτην κατασβέσῃς σωφροσύνῃ  τὴν   φλόγα, αὐτῷ σε καταλήψομαι τῷ
[2, 14]   ἀνάπτει περὶ τοὺς πτόρθους πολλὴν  τὴν   φλόγα· δὲ τοῦ πυρὸς
[2, 30]   ἔτυχεν πατήρ, παρεσκευαζόμεθα πρὸς  τὴν   φυγήν. ~Εἶχε δὲ Σάτυρος
[2, 11]   χείρ. συνῆκεν οὖν τοῦ κόχλου  τὴν   φύσιν ποιμήν, ὅτι φάρμακον
[2, 7]   τὸ τραῦμα. καὶ ἅμα λέγων  τὴν   χεῖρα βιαιότερον περιέβαλλον καὶ ἐφίλουν
[2, 7]   κἀγὼ λαμβάνω τὸ ἐνθύμιον καὶ  τὴν   χεῖρα ἐπιβαλὼν τοῖς προσώποις προσεποιούμην
[2, 7]   δὲ παῖς προσελθοῦσα εἷλκε  τὴν   χεῖρα καὶ ἐπυνθάνετο ποῖ παταχθείην.
[2, 7]   ποθεν ἱπτᾶσα τῆς Κλειοῦς ἐπάταξε  τὴν   χεῖρα. καὶ μὲν ἀνέκραγεν,
[2, 11]   μέσῳ δὲ τρεῖς ἦσαν λίθοι,  τὴν   χροιὰν ἐπάλληλοι· συγκείμενοι δὲ ἦσαν
[2, 15]   τὸ μέγεθος μόνον ἀλλὰ καὶ  τὴν   χροιὰν εὐτυχεῖ· τὸ μὲν γὰρ
[2, 34]   ὑπ´ ἐμοῦ πεφονευμένος, ἀλλὰ  τὴν   ψυχὴν ἀφῆκε τῇ φονευσάσῃ μου
[2, 30]   με ἀπελθόντες καταλίποιτε, βρόχον πλεξαμένη  τὴν   ψυχήν μου οὕτως ἀφήσω. ἐγὼ
[2, 29]   βάλλειν καὶ ἐπιτυγχάνειν καὶ ἐπὶ  τὴν   ψυχὴν πέμπειν τὰ βλήματα καὶ




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Bibliotheca Classica Selecta (BCS)

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 8/02/2006