HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ACHILLES TATIUS, Leucippé et Clitophon, livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique)


φ  =  90 formes différentes pour 136 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, chapitre
[2, 14]   ἐν περιβόλῳ· ἐλαία μὲν ἀναθάλλει  φαιδροῖς   τοῖς κλάδοις, πεφύτευται δὲ σὺν
[2, 10]   καὶ Σάτυρος ὑπαντιάζει με  φαιδρῷ   τῷ προσώπῳ· καθορᾶν γάρ μοι
[2, 7]   ἐπῳδήν. κἀγὼ τότε ἤδη περιβαλὼν  φανερῶς   κατεφίλουν· δὲ διασχοῦσα, Τί
[2, 38]   καὶ ἐν παλαίστρᾳ συμπεσεῖν καὶ  φανερῶς   περιχυθῆναι, καὶ οὐκ ἔχουσιν αἰσχύνην
[2, 12]   ἀναπτάντα ἐπὶ τὴν θάλασσαν συνέβη  φανῆναι   μηκέτι. ἐγὼ δὲ ταῦτα ὡς
[2, 13]   τῆς παιδὸς τὸ κάλλος καὶ  φανταζόμενος   τὰ ἀόρατα ἔλαθε σφόδρα κακῶς
[2, 24]   με καὶ τὰ τῶν ἐνυπνίων  φαντάσματα,   τὸν δὲ ἀληθέστερον ὄνειρον οὐκ
[2, 4]   ὡς ἔστι στρατιωτικόν· τόξα καὶ  φαρέτρα   καὶ βέλη καὶ πῦρ, ἀνδρεῖα
[2, 29]   τοξεύματα. ἓν δὲ τούτων ἁπάντων  φάρμακον,   ἀμύνασθαι τὸν βαλόντα τοῖς αὐτοῖς
[2, 11]   τὴν φύσιν ποιμήν, ὅτι  φάρμακον   ἔχει κάλλους πεφυτευμένον· καὶ λαβὼν
[2, 23]   ἡμέρας, εἰδὼς αὐτὸν γαστρὸς ἡττώμενον,  φάρμακον   πριάμενος ὕπνου βαθέος ἐφ´ ἑστίασιν
[2, 11]   λίθους περιθραύει τὸ τεῖχος τοῦ  φαρμάκου   καὶ τὸ ἄδυτον ἀνοίγει τῆς
[2, 23]   δειπνήσας ἔμελλεν ἀπιέναι, ἐγχεῖ τοῦ  φαρμάκου   κατὰ τῆς τελευταίας κύλικος
[2, 31]   ~Εἶχε δὲ Σάτυρος τοῦ  φαρμάκου   λείψανον, τὸν Κώνωπα ἦν
[2, 23]   ἔκειτο, τὸν ὕπνον καθεύδων τοῦ  φαρμάκου.   δὲ Σάτυρος εἰστρέχει πρός
[2, 31]   Λευκίππη θαλαμηπόλον, ἣν τῷ αὐτῷ  φαρμάκῳ   καταβαπτίσας Σάτυρος (προσεπεποίητο γὰρ
[2, 38]   τριχῶν βαφῆς, καὶ  φαρμάκων·   ἂν δὲ τῶν πολλῶν τούτων
[2, 27]   μήτηρ τίνα κατέλαβεν, ὡς ὑμεῖς  φατε,   τε καταμηνύσων οὐκ ἔσται,
[2, 19]   προσθῶμεν ἤδη τι καὶ ἐρωτικόν.  φέρε   ἀνάγκην ἀλλήλοις ἐπιθῶμεν πίστεως. ἂν
[2, 20]   Ἐπειδὴ καταμωκᾷ μου καὶ τοὔνομα,  φέρε   σοι μῦθον ἀπὸ κώνωπος εἴπω.
[2, 14]   γλαυκῶπιν Ἀθήνην· κεῖθι θυηπολίην σε  φέρειν   κέλομαι Ἡρακλεῖ. ἀπορούντων δὲ αὐτῶν
[2, 7]   σὺ μέλιτταν ἐπὶ τοῦ στόματος  φέρεις·   καὶ γὰρ μέλιτος γέμεις, καὶ
[2, 14]   ὁμοῦ καὶ πορθμὸν ἐπ´ ἠπείροιο  φέρουσα,   ἔνθ´ Ἥφαιστος ἔχων χαίρει γλαυκῶπιν
[2, 3]   δὲ τὸν οἶνον ὑπέκκαυμα  φέρων·   οἶνος γὰρ ἔρωτος τροφή. ἤδη
[2, 12]   ἦν· γὰρ ὄρνις ᾤχετο  φέρων   τὴν ἄγραν. ἐδόκει τοίνυν οὐκ
[2, 36]   φυτῶν, ὅτι τὸ κάλλος αὐτοῦ  φεύγει   ταχύ. δύο γὰρ ἐγὼ νομίζω
[2, 14]   φιλία καὶ φυτοῦ· οὕτως οὐ  φεύγει   τὸν Ἥφαιστον Ἀθηνᾶ. καὶ
[2, 26]   διηγούμεθα τὰ γεγονότα καὶ ὅτι  φεύγειν   διεγνώκαμεν. λέγει Κλειώ· Κἀγὼ
[2, 25]   εἴη, καὶ ἐδόκει κράτιστον εἶναι  φεύγειν,   πρὶν ἠὼς γένηται καὶ τὸ
[2, 36]   καὶ ζητεῖ πρὸς οὐρανὸν ταχὺ  φεύγειν,   τὸ δὲ πάνδημον ἔρριπται κάτω
[2, 18]   τὰς μὲν δᾷδας ἡμῶν ἀποσβεννύουσι,  φευγόντων   δὲ ἀτάκτως ὑπὸ τῆς ἐκπλήξεως,
[2, 22]   οὐ πάρειμι. ὁμοῦ δὲ καὶ  φεύγω   καὶ μένω, καὶ περιϊππεύω τὸν
[2, 23]   ὅσον εἰς τὸ δωμάτιον αὐτοῦ  φθάσαι,   καταπεσὼν ἔκειτο, τὸν ὕπνον καθεύδων
[2, 13]   Βυζαντίοις, εἴ τις ἁρπάσας παρθένον  φθάσας   ποιήσειε γυναῖκα, γάμον ἔχειν τὴν
[2, 34]   εἶδον, λαμβάνει· καὶ φοβούμενος μὴ  φθάσῃ   τὸ θηρίον καὶ πατάξῃ τὸν
[2, 37]   γυναικῶν κάλλος, ὅσον μὴ ταχὺ  φθείρεται·   ἐγγὺς γὰρ τοῦ θείου τὸ
[2, 37]   ἄφθαρτον. τὸ δὲ κινούμενον ἐν  φθορᾷ   θνητὴν φύσιν μιμούμενον, οὐκ οὐράνιόν
[2, 37]   χείλεσιν ὥσπερ σφραγῖδας τὰ φιλήματα,  φιλεῖ   δὲ τέχνῃ καὶ σκευάζει τὸ
[2, 38]   σινάμωρον ἀπάτην, ὡς δὲ οἶδε  φιλεῖ,   καὶ οὐκ ἔστι τέχνης ἀλλὰ
[2, 38]   ἀλλ´ ὅσον ἐμφορῇ, διψῇς ἔτι  φιλεῖν,   καὶ οὐκ ἂν ἀποσπάσειας τὸ
[2, 37]   καὶ ὡς δύνανται βιάζονται κἀκεῖναι  φιλεῖν·   σὺ δὲ μείζονα ποιεῖς τὴν
[2, 37]   γλυκύτερον. οὐ γὰρ μόνον ἐθέλει  φιλεῖν   τοῖς χείλεσιν, ἀλλὰ καὶ τοῖς
[2, 37]   δὲ τέχνῃ καὶ σκευάζει τὸ  φίλημα   γλυκύτερον. οὐ γὰρ μόνον ἐθέλει
[2, 37]   τε σὺν τῷ ἄσθματι τὸ  φίλημα   καὶ μιχθὲν ἕπεται καὶ βάλλει
[2, 9]   τὸ ἐμὸν ἔπινον, ἀποστολιμαῖον τοῦτο  φίλημα   ποιῶν, καὶ ἅμα κατεφίλουν τὸ
[2, 8]   ἐφύλαττον ἀκριβῶς ὡς θησαυρὸν τὸ  φίλημα   τηρῶν ἡδονῆς, πρῶτόν ἐστι
[2, 37]   καὶ ἀνείλκυσεν αὑτὴν ἄνω τοῖς  φιλήμασι.   παίδων δὲ φιλήματα μὲν ἀπαίδευτα,
[2, 38]   ἂν ὑφ´ ἡδονῆς ἐκφύγῃς τὰ  φιλήματα.  
[2, 7]   γέμεις, καὶ τιτρώσκει σου τὰ  φιλήματα.   ἀλλὰ δέομαι, κατέπᾳσον αὖθις καὶ
[2, 38]   τέχνης ἀλλὰ τῆς φύσεως τὰ  φιλήματα.   αὕτη δὲ παιδὸς φιλήματος εἰκών·
[2, 7]   συμβολὴν τῷ τῆς ἐπῳδῆς ψιθυρίσματι  φιλήματα   ἐποίει τὴν ἐπῳδήν. κἀγὼ τότε
[2, 37]   στόμα βόσκεται καὶ δάκνει τὰ  φιλήματα.   ἔχει δέ τινα καὶ μαστὸς
[2, 37]   δὲ τὰ χείλη πρὸς τὰ  φιλήματα.   καὶ διὰ τοῦτο μὲν ἔχει
[2, 37]   ἄνω τοῖς φιλήμασι. παίδων δὲ  φιλήματα   μὲν ἀπαίδευτα, περιπλοκαὶ δὲ ἀμαθεῖς,
[2, 9]   ἡμέρας οὕτως ἀλλήλοις προεπίνομεν τὰ  φιλήματα.   ~Μετὰ δὲ τὸ δεῖπνον
[2, 8]   τὰς ψυχὰς ἄνω πρὸς τὰ  φιλήματα.   οὐκ οἶδα δὲ οὕτω πρότερον
[2, 37]   ποιεῖς τὴν ἡδονὴν ἀνοίγων τὰ  φιλήματα.   πρὸς δὲ τὸ τέρμα αὐτὸ
[2, 38]   τῆς ἡδονῆς ἀθλεῖ. τὰ δὲ  φιλήματα   σοφίαν μὲν οὐκ ἔχει γυναικείαν,
[2, 37]   τοῖς χείλεσιν ὥσπερ σφραγῖδας τὰ  φιλήματα,   φιλεῖ δὲ τέχνῃ καὶ σκευάζει
[2, 38]   ἐγίνετο, τοιαῦτα ἂν ἔσχες τὰ  φιλήματα.   φιλῶν δὲ οὐκ ἂν ἔχοις
[2, 8]   ὅτι μηδὲν ἐρίζει πρὸς ἡδονὴν  φιλήματι   ἐρωτικῷ. ~Ἐπειδὴ δὲ τοῦ δείπνου
[2, 37]   χειλέων ἀναθορὸν συντυγχάνει πλανωμένῳ τῷ  φιλήματι   καὶ ζητοῦντι καταβῆναι κάτω, ἀναστρέφον
[2, 37]   καρδίαν· δὲ ταραχθεῖσα τῷ  φιλήματι   πάλλεται. εἰ δὲ μὴ τοῖς
[2, 38]   τὰ φιλήματα. αὕτη δὲ παιδὸς  φιλήματος   εἰκών· εἰ νέκταρ ἐπήγνυτο καὶ
[2, 8]   ᾐσθόμην δὲ ἐπικαθημένου μοι τοῦ  φιλήματος   ὥσπερ σώματος καὶ ἐφύλαττον ἀκριβῶς
[2, 19]   διελεγόμην· Μέχρι τίνος ἐπὶ τῶν  φιλημάτων   ἱστάμεθα, φιλτάτη; καλὰ τὰ προοίμια·
[2, 7]   κἀγὼ κατεφίλουν σιωπῇ, κλέπτων τῶν  φιλημάτων   τὸν ψόφον, δὲ ἀνοίγουσα
[2, 4]   ἤδη δέσποινάν τε καλεῖν καὶ  φιλῆσαι   τράχηλον. Πιθανῶς μέν, ἔφην, νὴ
[2, 14]   τὸ φυτὸν γεωργεῖ. αὕτη πυρὸς  φιλία   καὶ φυτοῦ· οὕτως οὐ φεύγει
[2, 20]   οὖν Σάτυρος, βουλόμενος αὐτὸν εἰς  φιλίαν   ἀγαγεῖν, προσέπαιζε πολλάκις καὶ κώνωπα
[2, 34]   μειρακίου καλοῦ· τὸ δὲ μειράκιον  φιλόθηρον   ἦν. ἐπεῖχον τὰ πολλά, κρατεῖν
[2, 2]   μητέρα. εἶναι γὰρ ἐκεῖ τινα  φιλόξενον   ποιμένα, οἷον Ἀθηναῖοι τὸν Ἰκάριον
[2, 21]   λέοντος, ὃν ἀκήκοά τινος τῶν  φιλοσόφων·   χαρίζομαι δέ σοι τοῦ μύθου
[2, 2]   ποιμένα καὶ αὐτῷ προτείνει κύλικα  φιλοτησίαν.   τὸ δὲ ποτὸν οἶνος ἦν.
[2, 35]   καὶ οὐκ ἀπολαῦσαι δίδωσι τῷ  φιλοῦντι,   ἀλλ´ ἔοικε τῷ τοῦ Ταντάλου
[2, 37]   συμβάλλεται καὶ περὶ τὸ τοῦ  φιλοῦντος   στόμα βόσκεται καὶ δάκνει τὰ
[2, 37]   μὲν ὑφ´ ἡδονῆς, περικέχηνε δὲ  φιλοῦσα   καὶ μαίνεται. αἱ δὲ γλῶτται
[2, 33]   ὅς, ἐπεὶ καιρὸς ἦν ἀρίστου,  φιλοφρονούμενος   ἡμᾶς συναριστᾶν ἠξίου. καὶ ἡμῖν
[2, 3]   τὴν ἡμέραν ἐκείνῳ τῷ θεῷ.  φιλοφρονούμενος   οὖν πατὴρ τά τε
[2, 2]   καὶ Διόνυσος ἐπαινεῖ τῆς  φιλοφροσύνης   τὸν ποιμένα καὶ αὐτῷ προτείνει
[2, 7]   ἔφην. ἀλλὰ τί οὐκ ἐπᾴδεις,  φιλτάτη;   δὲ προσῆλθέ τε καὶ
[2, 19]   τίνος ἐπὶ τῶν φιλημάτων ἱστάμεθα,  φιλτάτη;   καλὰ τὰ προοίμια· προσθῶμεν ἤδη
[2, 7]   καὶ ἐμειδίασε, θαρσήσας εἶπον· Οἴμοι,  φιλτάτη,   πάλιν τέτρωμαι χαλεπώτερον· ἐπὶ γὰρ
[2, 7]   σὺ κατεπᾴδεις; Τὴν ἐπῳδόν, εἶπον,  φιλῶ,   ὅτι μου τὴν ὀδύνην ἰάσω.
[2, 38]   τοιαῦτα ἂν ἔσχες τὰ φιλήματα.  φιλῶν   δὲ οὐκ ἂν ἔχοις κόρον,
[2, 14]   τὸ ὕδωρ ὑπὸ τοῦ πυρὸς  φλέγεται,   ἀλλ´ ὕδατός εἰσιν ἐν τῇ
[2, 5]   ἀντιπαρατάττῃ; ἵπταμαι καὶ τοξεύω καὶ  φλέγω·   πῶς δυνήσῃ φυγεῖν; ἂν φυλάξῃ
[2, 5]   καὶ ταύτην κατασβέσῃς σωφροσύνῃ τὴν  φλόγα,   αὐτῷ σε καταλήψομαι τῷ πτερῷ.
[2, 14]   περὶ τοὺς πτόρθους πολλὴν τὴν  φλόγα·   δὲ τοῦ πυρὸς αἰθάλη
[2, 14]   ὕδωρ κεκερασμένον ἔχει πῦρ· καὶ  φλόγα   μὲν ὄψει κάτωθεν ἀπ´ αὐτῆς
[2, 21]   κώνωψ ἔχει, ὡς καὶ ἐλέφαντα  φοβεῖν.   συνεὶς οὖν Σάτυρος τὸ
[2, 22]   ἔφη, καὶ σὲ τὰς ἀράχνας  φοβεῖσθαι.   καὶ ἅμα ἐγέλασεν. ~Καὶ ὀλίγας
[2, 4]   θεὸν ἔχων δειλὸς εἶ καὶ  φοβῇ;   ὅρα μὴ καταψεύδῃ τοῦ θεοῦ.
[2, 25]   πεφοβημένη, μηδὲ ἀνακραγεῖν διὰ τὸν  φόβον   δυναμένη. φόβος γὰρ γλώττης ἐστὶ
[2, 23]   τοῦ τυχεῖν ἐπεκάλυπτεν ἡδονῇ τὸν  φόβον·   οὕτω καὶ τὸ ἐλπίζον ἐφοβεῖτό
[2, 25]   ἀνακραγεῖν διὰ τὸν φόβον δυναμένη.  φόβος   γὰρ γλώττης ἐστὶ δεσμός. ἓν
[2, 23]   μὲν γὰρ τοῦ κινδύνου  φόβος   ἐθορύβει τὰς τῆς ψυχῆς ἐλπίδας,
[2, 23]   τρόμον διπλοῦν, χαρᾶς ἅμα καὶ  φόβου.   μὲν γὰρ τοῦ κινδύνου
[2, 21]   δὲ τοιοῦτος, ἔφασκε, τὸν ἀλεκτρυόνα  φοβοῦμαι.   καὶ Προμηθεὺς ἐπιστὰς ἔφη·
[2, 34]   τρόμος, ὡς εἶδον, λαμβάνει· καὶ  φοβούμενος   μὴ φθάσῃ τὸ θηρίον καὶ
[2, 33]   τίνα; Ἐγὼ Κλειτοφῶν, οὗτος Κλεινίας,  Φοίνικες   ἄμφω. Τίς οὖν πρόφασις
[2, 14]   θεὸς εἶπεν αὐτήν, ἐπεὶ  Φοινίκων   νῆσος· δὲ φοῖνιξ
[2, 14]   Φοινίκων νῆσος· δὲ  φοῖνιξ   φυτόν. ἐρίζει δὲ περὶ ταύτης
[2, 37]   δὲ γλῶτται τοῦτον τὸν χρόνον  φοιτῶσιν   ἀλλήλαις εἰς ὁμιλίαν καὶ ὡς
[2, 34]   ἀλλὰ τὴν ψυχὴν ἀφῆκε τῇ  φονευσάσῃ   μου περιπλεκόμενος δεξιᾷ. ἄγουσιν οὖν
[2, 33]   ἀποδημίας; Ἢν σὺ πρῶτος ἡμῖν  φράσῃς,   καὶ τὰ παρ´ ἡμῶν ἀκούσῃ.
[2, 30]   ταῦτα ἤκουσα, τὸ πολὺ τῆς  φροντίδος   ἀπερριψάμην. δύο δὲ ἡμέρας διαλιπόντες,
[2, 37]   Φρυγός, ἀνήγαγεν εἰς οὐρανοὺς τὸν  Φρύγα·   τὸ δὲ κάλλος τῶν γυναικῶν
[2, 37]   ἐστιν ἀλλὰ πάνδημον. ἠράσθη μειρακίου  Φρυγός,   ἀνήγαγεν εἰς οὐρανοὺς τὸν Φρύγα·
[2, 36]   γέγονε τροφή. ἂν δὲ μειρακίου  Φρυγὸς   ἐρασθῇ, τὸν οὐρανὸν αὐτῷ δίδωσιν,
[2, 22]   ἐμπεσών. ὡς δὲ οὐκέτι εἶχε  φυγεῖν,   ἀδημονῶν εἶπεν· τῆς ἀνοίας·
[2, 5]   τοξεύω καὶ φλέγω· πῶς δυνήσῃ  φυγεῖν;   ἂν φυλάξῃ μου τὸ τόξον,
[2, 36]   Ἀλκμήνην μὲν ἔχει πένθος καὶ  φυγή,   Δανάην δὲ λάρναξ καὶ θάλασσα,
[2, 30]   πατήρ, παρεσκευαζόμεθα πρὸς τὴν  φυγήν.   ~Εἶχε δὲ Σάτυρος τοῦ
[2, 34]   οἱ δικασταὶ προσετιμήσαντό μοι τριετῆ  φυγήν,   ἧς νῦν τέλος ἐχούσης αὖθις
[2, 30]   πρὸς τὴν κόρην ἀποπειρασόμενον τῆς  φυγῆς.   δὲ πρὶν ἀκοῦσαι πρὸς
[2, 26]   καὶ τῆς Κλειοῦς ἡμεῖς, ὅπως  φύγοι,   καὶ πάλιν ἡμῶν Κλειὼ
[2, 31]   πάντες ἐκάθευδον, περὶ πρώτας νυκτὸς  φυλακὰς   προῄειμεν ἀψοφητί, Λευκίππην τοῦ Σατύρου
[2, 5]   μου τὸ τόξον, οὐκ ἔχεις  φυλάξασθαι   τὸ πῦρ. ἂν δὲ καὶ
[2, 5]   φλέγω· πῶς δυνήσῃ φυγεῖν; ἂν  φυλάξῃ   μου τὸ τόξον, οὐκ ἔχεις
[2, 1]   ἔρωτος πνέει, Ἀφροδίτην προξενεῖ, εὐώδεσι  φύλλοις   κομᾷ, εὐκινήτοις πετάλοις τρυφᾷ, τὸ
[2, 2]   τὴν δὲ πρώτην παρ´ αὐτοῖς  φῦναι   τῶν οἴνων μητέρα. εἶναι γὰρ
[2, 17]   ἄλλως εὔρωστος τὸ σῶμα καὶ  φύσει   πειρατικός) ταχὺ μὲν ἐξεῦρε λῃστὰς
[2, 38]   οὐκ ἔστι τέχνης ἀλλὰ τῆς  φύσεως   τὰ φιλήματα. αὕτη δὲ παιδὸς
[2, 14]   ἀλλὰ καὶ τὴν τοῦ ὕδατος  φύσιν.   ἐθεασάμην γὰρ ἐγὼ τοιαῦτα μυστήρια.
[2, 37]   δὲ κινούμενον ἐν φθορᾷ θνητὴν  φύσιν   μιμούμενον, οὐκ οὐράνιόν ἐστιν ἀλλὰ
[2, 11]   συνῆκεν οὖν τοῦ κόχλου τὴν  φύσιν   ποιμήν, ὅτι φάρμακον ἔχει
[2, 14]   δὲ τοῦ πυρὸς αἰθάλη τὸ  φυτὸν   γεωργεῖ. αὕτη πυρὸς φιλία καὶ
[2, 14]   νῆσος· δὲ φοῖνιξ  φυτόν.   ἐρίζει δὲ περὶ ταύτης γῆ
[2, 14]   γεωργεῖ. αὕτη πυρὸς φιλία καὶ  φυτοῦ·   οὕτως οὐ φεύγει τὸν Ἥφαιστον
[2, 1]   ἀνθέων ἐβασίλευε. γῆς ἐστι κόσμος,  φυτῶν   ἀγλάϊσμα, ὀφθαλμὸς ἀνθέων, λειμῶνος ἐρύθημα,
[2, 36]   τοῦτο τῶν ἄλλων εὐμορφότερόν ἐστι  φυτῶν,   ὅτι τὸ κάλλος αὐτοῦ φεύγει
[2, 14]   τοιόνδε· Νῆσός τις πόλις ἐστὶ  φυτώνυμον   αἷμα λαχοῦσα, ἰσθμὸν ὁμοῦ καὶ
[2, 14]   τοῦ χρησμοῦ ἔστι πάντα ἐνταῦθα.  φυτώνυμον   γὰρ θεὸς εἶπεν αὐτήν,
[2, 8]   τίκτεται· στόμα γὰρ φωνῆς ὄργανον·  φωνὴ   δὲ ψυχῆς σκιά. αἱ γὰρ
[2, 8]   σώματος ὀργάνων τίκτεται· στόμα γὰρ  φωνῆς   ὄργανον· φωνὴ δὲ ψυχῆς σκιά.




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Bibliotheca Classica Selecta (BCS)

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 8/02/2006