HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ACHILLES TATIUS, Leucippé et Clitophon, livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique)


τ  =  146 formes différentes pour 1177 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, chapitre
[2, 15]   κασσία καὶ λιβανωτὸς καὶ κρόκος·  τὰ   ἄνθη, νάρκισσος καὶ ῥόδα καὶ
[2, 19]   μήτηρ αὐτῆς διειλήφεσαν, ἑκάτερα  τὰ   ἀντικρύ, τὰ δὲ ἔξω δύο
[2, 13]   παιδὸς τὸ κάλλος καὶ φανταζόμενος  τὰ   ἀόρατα ἔλαθε σφόδρα κακῶς διακείμενος.
[2, 9]   εἶδον τὰ ἐμὰ μιμουμένην καὶ  τὰ   αὐτὰ πίνουσαν, καὶ ἔχαιρον ἤδη
[2, 29]   ἁπάντων τῶν βελῶν βαθέα μὲν  τὰ   βλήματα, ἄναιμα δὲ τὰ τοξεύματα.
[2, 29]   καὶ ἐπὶ τὴν ψυχὴν πέμπειν  τὰ   βλήματα καὶ ποικίλα τοξεύματα. τὸ
[2, 26]   τῶν θυρῶν τῷ Κλεινίᾳ διηγούμεθα  τὰ   γεγονότα καὶ ὅτι φεύγειν διεγνώκαμεν.
[2, 19]   αὐτῆς διειλήφεσαν, ἑκάτερα τὰ ἀντικρύ,  τὰ   δὲ ἔξω δύο τὰ πρὸς
[2, 15]   ἐκεράννυε, καὶ ἦν ἄνεμος ἡδονῆς.  τὰ   δὲ ἱερεῖα πολλὰ μὲν ἦν
[2, 33]   εἶπεν, τὸ δὲ γένος Αἰγύπτιος.  τὰ   δὲ ὑμέτερα τίνα; Ἐγὼ Κλειτοφῶν,
[2, 38]   καὶ περὶ τῆς ἡδονῆς ἀθλεῖ.  τὰ   δὲ φιλήματα σοφίαν μὲν οὐκ
[2, 10]   δὲ παῖς βαδιεῖται κατὰ  τὰ   εἰθισμένα τῆς Κλειοῦς ἑπομένης, πρὶν
[2, 9]   γε Σάτυρος συμφορήσας πάλιν  τὰ   ἐκπώματα ἐνήλλαξεν ἡμῖν. τότε ἤδη
[2, 9]   τι ποιεῖ πρᾶγμα ἐρωτικόν. ἐναλλάσσει  τὰ   ἐκπώματα καὶ τὸ μὲν ἐμὸν
[2, 29]   σιγήσῃ τὴν ἄμυναν, ἀλγεινότερα γίνεται  τὰ   ἕλκη τῇ σιωπῇ· αἱ γὰρ
[2, 9]   ἤδη καὶ τὴν κόρην εἶδον  τὰ   ἐμὰ μιμουμένην καὶ τὰ αὐτὰ
[2, 12]   θυσάμενος πατὴρ ἔτυχε καὶ  τὰ   θύματα ἐπέκειτο τοῖς βωμοῖς, ἀετὸς
[2, 15]   δὲ τῶν ἀνθέων συμπλοκή.  τὰ   θυμιάματα, κασσία καὶ λιβανωτὸς καὶ
[2, 14]   πεφαρμαγμένον ἀνοίγουσί τε τοῦ ποταμοῦ  τὰ   κλεῖθρα. δὲ κοντὸς πρὸς
[2, 34]   ἄμφω καὶ τὰ πρῶτα ηὐτυχοῦμεν,  τὰ   λεπτὰ διώκοντες τῶν θηρίων. ἐξαίφνης
[2, 21]   ἔφη· Τί με μάτην αἰτιᾷ;  τὰ   μὲν γὰρ ἐμὰ πάντα ἔχεις
[2, 14]   θυσίαν εἰς Τύρον, εἶπεν, Ἡρακλεῖ·  τὰ   μὲν γὰρ τοῦ χρησμοῦ ἔστι
[2, 19]   τὴν καταγωγὴν αἱ γυναῖκες. καὶ  τὰ   μὲν ἐνδοτέρω τῶν οἰκημάτων
[2, 11]   τὸ ἔριον, ζητῶν τοῦ κόχλου  τὰ   μυστήρια· τὸ δὲ κατὰ τὴν
[2, 18]   δὲ ἀτάκτως ὑπὸ τῆς ἐκπλήξεως,  τὰ   ξίφη γυμνώσαντες ἁρπάζουσι τὴν ἀδελφὴν
[2, 19]   θάτερα· μέσος δὲ διεῖργε στενωπὸς  τὰ   οἰκήματα· θύρα δὲ ἐν ἀρχῇ
[2, 33]   σὺ πρῶτος ἡμῖν φράσῃς, καὶ  τὰ   παρ´ ἡμῶν ἀκούσῃ. ~Λέγει οὖν
[2, 34]   δὲ μειράκιον φιλόθηρον ἦν. ἐπεῖχον  τὰ   πολλά, κρατεῖν οὐκ ἠδυνάμην. ὡς
[2, 20]   οὗτός μοι ἐδόκει πόρρωθεν ἐπιτηρεῖν  τὰ   πραττόμενα ἡμῖν· μάλιστα δέ, ὅπερ
[2, 19]   τῶν φιλημάτων ἱστάμεθα, φιλτάτη; καλὰ  τὰ   προοίμια· προσθῶμεν ἤδη τι καὶ
[2, 19]   ἀντικρύ, τὰ δὲ ἔξω δύο  τὰ   πρὸς τὴν εἴσοδον, τὸ μὲν
[2, 11]   παρεσκευάζετο. ἐώνητο δὲ τῇ κόρῃ  τὰ   πρὸς τὸν γάμον· περιδέραιον μὲν
[2, 31]   ἤλθομεν, ἀναγόμενον σκάφος εὕρομεν, ἄρτι  τὰ   πρυμνήσια μέλλον ἀπολύειν. μηδὲν οὖν
[2, 34]   ἐθηρῶμεν οὖν ἱππεύοντες ἄμφω καὶ  τὰ   πρῶτα ηὐτυχοῦμεν, τὰ λεπτὰ διώκοντες
[2, 38]   μὲν γὰρ πάντα ἐπίπλαστα, καὶ  τὰ   ῥήματα καὶ τὰ σχήματα· κἂν
[2, 29]   καθαιρεῖ· λύπη δὲ περὶ  τὰ   στέρνα διανεμομένη κατατήκει τῆς ψυχῆς
[2, 2]   ῥέον. τὸ μὲν γὰρ ἐς  τὰ   στέρνα καταβαίνει καὶ λεπτὴν ἔχει
[2, 19]   ἀντιπρᾶξαι τῇ τέχνῃ. ταῦτα ἦν  τὰ   συγκείμενα. ~Ἦν δέ τις αὐτῶν
[2, 38]   ἐπίπλαστα, καὶ τὰ ῥήματα καὶ  τὰ   σχήματα· κἂν εἶναι δόξῃ καλή,
[2, 38]   σαρκῶν, ἀλλ´ ἀντιτυπεῖ πρὸς ἄλληλα  τὰ   σώματα καὶ περὶ τῆς ἡδονῆς
[2, 3]   θεῷ. φιλοφρονούμενος οὖν πατὴρ  τά   τε ἄλλα παρασκευάσας ἐς τὸ
[2, 29]   μὲν τὰ βλήματα, ἄναιμα δὲ  τὰ   τοξεύματα. ἓν δὲ τούτων ἁπάντων
[2, 10]   πολέμου καταπεφρονηκώς· πολλὰ γὰρ ἦν  τὰ   τότε ὁπλίζοντά με θαρρεῖν· οἶνος,
[2, 18]   Καλλισθένης προσεδόκα, γίνεται δὴ  τὰ   τοῦ ἀετοῦ καὶ τῶν μάντεων·
[2, 24]   δυστυχεῖς. ἐπλάνα δέ με καὶ  τὰ   τῶν ἐνυπνίων φαντάσματα, τὸν δὲ
[2, 38]   περιεργίας. ἐν μέρει δὲ καὶ  τὰ   τῶν παίδων ἀντάκουσον. γυναικὶ μὲν
[2, 38]   μέχρις ἂν ὑφ´ ἡδονῆς ἐκφύγῃς  τὰ   φιλήματα.
[2, 7]   μέλιτος γέμεις, καὶ τιτρώσκει σου  τὰ   φιλήματα. ἀλλὰ δέομαι, κατέπᾳσον αὖθις
[2, 38]   ἔστι τέχνης ἀλλὰ τῆς φύσεως  τὰ   φιλήματα. αὕτη δὲ παιδὸς φιλήματος
[2, 37]   φιλοῦντος στόμα βόσκεται καὶ δάκνει  τὰ   φιλήματα. ἔχει δέ τινα καὶ
[2, 37]   μαλθακὰ δὲ τὰ χείλη πρὸς  τὰ   φιλήματα. καὶ διὰ τοῦτο μὲν
[2, 9]   τῆς ἡμέρας οὕτως ἀλλήλοις προεπίνομεν  τὰ   φιλήματα. ~Μετὰ δὲ τὸ δεῖπνον
[2, 8]   ἕλκουσι τὰς ψυχὰς ἄνω πρὸς  τὰ   φιλήματα. οὐκ οἶδα δὲ οὕτω
[2, 37]   μείζονα ποιεῖς τὴν ἡδονὴν ἀνοίγων  τὰ   φιλήματα. πρὸς δὲ τὸ τέρμα
[2, 37]   δὲ τοῖς χείλεσιν ὥσπερ σφραγῖδας  τὰ   φιλήματα, φιλεῖ δὲ τέχνῃ καὶ
[2, 38]   χεῖλος ἐγίνετο, τοιαῦτα ἂν ἔσχες  τὰ   φιλήματα. φιλῶν δὲ οὐκ ἂν
[2, 37]   ἐν ταῖς συμπλοκαῖς, μαλθακὰ δὲ  τὰ   χείλη πρὸς τὰ φιλήματα. καὶ
[2, 11]   τὴν πορφύραν. ποιμὴν ὁρᾷ  τὰ   χείλη τοῦ κυνὸς ᾑμαγμένα καὶ
[2, 14]   ὕδατος λαλοῦντος, μικρὸν ἀνάμεινον ἐκπετάσας  τὰ   ὦτα. ἐὰν γὰρ ὀλίγος ἄνεμος
[2, 21]   διαλεγόμενος. καὶ ὁρῶν διὰ παντὸς  τὰ   ὦτα κινοῦντα, Τί πάσχεις; ἔφη·
[2, 11]   πᾶν μὲν πορφυρᾶν, ἔνθα δὲ  ταῖς   ἄλλαις ἐσθῆσιν χώρα τῆς
[2, 15]   τὴν τοῦ πατρὸς οἰκίαν ἐφήδρευε  ταῖς   γυναιξίν. αἱ δὲ ὀψόμεναι τὴν
[2, 37]   ὢν εἰς γυναῖκας, ὅσον ὁμιλῆσαι  ταῖς   εἰς Ἀφροδίτην πωλουμέναις· ἄλλος γὰρ
[2, 37]   ἐν τοῖς ἀγκαλίσμασιν, ἐν δὲ  ταῖς   σαρξὶν ὅλως ἐνηρμοσμένον, καὶ
[2, 37]   ὑγρὸν μὲν τὸ σῶμα ἐν  ταῖς   συμπλοκαῖς, μαλθακὰ δὲ τὰ χείλη
[2, 11]   λαμπρότερον ἐπορφύρετο· ὡς δὲ καὶ  ταῖς   χερσὶν ἔθιγε, τὴν πορφύραν εἶχεν
[2, 34]   ἀναμνησθεὶς Χαρικλέους. καὶ Μενέλαος,  Τἀμὰ   δακρύεις, ἔφη, καὶ σέ
[2, 34]   Χαρικλέα καὶ τὸν ἵππον, κἀγὼ  τἀμαυτοῦ.   ~Ὁρῶν οὖν ἐγὼ τὸν Μενέλαον
[2, 19]   κατὰ τὴν παρθένον, τὸ δὲ  ταμεῖον   ἦν. κατακοιμίζουσα δὲ ἀεὶ τὴν
[2, 35]   φιλοῦντι, ἀλλ´ ἔοικε τῷ τοῦ  Ταντάλου   πόματι; πολλάκις γὰρ ἐν
[2, 23]   κόρης μητέρα· ἔτυχεν ὄνειρος αὐτὴν  ταράξας.   ἐδόκει τινὰ λῃστὴν μάχαιραν ἔχοντα
[2, 23]   κάτωθεν ἀρξάμενον ἀπὸ τῆς αἰδοῦς.  ταραχθεῖσα   οὖν ὑπὸ δείματος, ὡς εἶχεν
[2, 37]   βάλλει τὴν καρδίαν· δὲ  ταραχθεῖσα   τῷ φιλήματι πάλλεται. εἰ δὲ
[2, 10]   τις ἡμῶν κατόπιν γίνεται· καὶ  ταραχθέντες   ἀνεπηδήσαμεν. καὶ μὲν ἐπέκεινα
[2, 32]   ἱστίον καθίετο, ναῦς ἀπεσαλεύετο,  τὰς   ἀγκύρας ἀνέσπων, λιμὴν κατελείπετο·
[2, 34]   οὐκ ἔπειθον, εἱπόμην κἀγὼ ἐπὶ  τὰς   ἄγρας. ἐθηρῶμεν οὖν ἱππεύοντες ἄμφω
[2, 22]   Ὥρα τοίνυν, ἔφη, καὶ σὲ  τὰς   ἀράχνας φοβεῖσθαι. καὶ ἅμα ἐγέλασεν.
[2, 28]   ~Ἡ οὖν Πάνθεια ἀναστᾶσα περὶ  τὰς   βασάνους τῆς Κλειοῦς ηὐτρεπίζετο καὶ
[2, 11]   γάμους, ἤδη δὲ ἅψαντος αὐτοῦ  τὰς   δᾷδας ἀποσβεσθῆναι τὸ πῦρ·
[2, 14]   ἐὰν γὰρ ὀλίγος ἄνεμος εἰς  τὰς   δίνας ἐμπέσῃ, τὸ μὲν ὕδωρ
[2, 24]   ἀνῴμωξεν, Ἀπώλεσάς μου, λέγουσα, Λευκίππη,  τὰς   ἐλπίδας. οἴμοι, Σώστρατε· σὺ μὲν
[2, 38]   αἱ περιπλοκαί· καὶ οὐ μαλθάσσει  τὰς   ἐν Ἀφροδίτῃ περιπλοκὰς ὑγρότητι σαρκῶν,
[2, 34]   κεκραγότος· Ἕλκε τὸν ἵππον, μετένεγκε  τὰς   ἡνίας· πονηρὸν τὸ θηρίον. ἀνᾴξας
[2, 31]   τῇ δεσποίνῃ διακονησόμενος. ἀνοίγει δὴ  τὰς   θύρας Σάτυρος, καὶ προήλθομεν·
[2, 23]   ἅμα ἔλεγε καὶ ἥκομεν ἐπὶ  τὰς   θύρας τῆς ἐρωμένης. καὶ
[2, 20]   τῆς ἑσπέρας, ἀναπετάσας τοῦ δωματίου  τὰς   θύρας, ὥστε ἔργον ἦν αὐτὸν
[2, 1]   ἐπῄνει τὸ ᾆσμα. εἴ τις  τὰς   καμπὰς τῆς ᾠδῆς περιελὼν ψιλὸν
[2, 19]   δέ τις ἕτερος ἐπέκλειε καὶ  τὰς   κλεῖς ἔβαλλε διὰ τῆς ὀπῆς·
[2, 19]   εἰς τοῦτο ἐπιτεταγμένον διέβαλλε πάλιν  τὰς   κλεῖς, ὅπως ἀνοίξειε. ταύταις οὖν
[2, 15]   ἀναβαῖνον, κατὰ μικρὸν ἑκατέρωθεν κυρτούμενον  τὰς   κορυφὰς συνάγει τοσοῦτον, ὅσον αἱ
[2, 18]   πυράν, ἐξαίφνης βοῶντες συντρέχουσι καὶ  τὰς   μὲν δᾷδας ἡμῶν ἀποσβεννύουσι, φευγόντων
[2, 37]   ἡλίους. εἰ δὲ δεῖ μεθέντα  τὰς   μυθολογίας αὐτὴν εἰπεῖν τὴν ἐν
[2, 16]   ἐπέκειτο, καθ´ ἣν ἠκηκόει πάσας  τὰς   παρθένους ἀπαντᾶν ἐπὶ θάλατταν.
[2, 31]   προήλθομεν· ὡς δὲ παρῆμεν ἐπὶ  τὰς   πύλας, ἐπέβημεν τοῦ ὀχήματος. ἦμεν
[2, 2]   δὲ καὶ πρὸ τοῦ στόματος  τὰς   ῥῖνας εὐφραίνει καὶ θιγόντι μὲν
[2, 23]   γὰρ τοῦ κινδύνου φόβος ἐθορύβει  τὰς   τῆς ψυχῆς ἐλπίδας, δὲ
[2, 18]   ἐσθῆτας καὶ τῶν γενείων ἐψίλωντο  τὰς   τρίχας· ἔφερον δὲ ἕκαστος ὑπὸ
[2, 34]   ἀποθάνοι ζῶν. τὸ δὲ οἰκτρότερον,  τὰς   χεῖρας ὤρεγέ μοι μικρὸν ἔτι
[2, 8]   ἐκπέμπουσαι κάτω τὴν ἡδονὴν ἕλκουσι  τὰς   ψυχὰς ἄνω πρὸς τὰ φιλήματα.
[2, 15]   Θρᾳκὸς ἵππους ἐπαινεῖ. βαδίζει δὲ  ταῦρος   ὑψαυχενῶν καὶ ὥσπερ ἐπιδεικνύμενος ὅτι
[2, 28]   ἵνα καὶ μετὰ μαρτύρων δυστυχῶμεν.  ταῦτα   ἅμα λέγουσα ἀνεπήδησεν ἔξω. ~Ἡ
[2, 22]   ὄνυξι καὶ δάκνεις τοῖς ὀδοῦσι.  ταῦτα   γὰρ οὐ ποιεῖ μαχομένη γυνή;
[2, 6]   αὐτῷ σε καταλήψομαι τῷ πτερῷ.  ~Ταῦτα   διαλεγόμενος ἔλαθον ἐπιστὰς ἀπροοράτως τῇ
[2, 27]   ὅτι κοινωνὸς γενήσεται τῆς ἀποδημίας.  ταῦτα   ἔδοξε. καὶ τὴν μὲν Κλειὼ
[2, 5]   δύνασθαι καθ´ αὑτὸν συνεῖναι μόνῃ.  ~Ταῦτα   εἰπὼν ἐχώρησεν ἔξω τῶν θυρῶν.
[2, 16]   ἐπὶ θάλατταν. μὲν οὖν  ταῦτα   εἰπὼν καὶ τὴν θεωρίαν ἀφωσιωμένος
[2, 10]   σοι καὶ ταύτην ἀπάξω διαλεγόμενος.  ταῦτα   εἰπὼν τῇ Κλειοῖ μὲν αὐτός,
[2, 15]   ἐκ ποταμοῦ Λιβυκοῦ χρυσὸς ἁλιεύεται.  ~Ταῦτα   εἰπὼν τὴν θυσίαν ἐπὶ τὴν
[2, 22]   δέ με ἤγρευσεν ἀράχνης χιτών.  ταῦτα   εἰπών, Ὥρα τοίνυν, ἔφη, καὶ
[2, 1]   τῷ Ζεφύρῳ γελᾷ. μὲν  ταῦτα   ᾖδεν· ἐγὼ δὲ ἐδόκουν τὸ
[2, 30]   οὕτως ἀφήσω. ἐγὼ δὲ ὡς  ταῦτα   ἤκουσα, τὸ πολὺ τῆς φροντίδος
[2, 19]   συνειδυίας, μηδὲν ἀντιπρᾶξαι τῇ τέχνῃ.  ταῦτα   ἦν τὰ συγκείμενα. ~Ἦν δέ
[2, 3]   εἰς ἐμὲ βλέπειν ἐθρασύνετο. καὶ  ταῦτα   μὲν ἡμῖν ἡμερῶν ἐπράττετο δέκα·
[2, 13]   ὠσὶν εἰς ἔρωτα τρυφᾶν καὶ  ταῦτα   πάσχειν ἀπὸ ῥημάτων, τῇ
[2, 19]   ἄλλος κρείττων γένηται τῆς θεοῦ.  ταῦτα   πολλάκις κατεπᾴδων ἐπεπείκειν τὴν κόρην
[2, 4]   δάκτυλον, θλίβων στέναξον. ἢν δὲ  ταῦτά   σου ποιοῦντος καρτερῇ καὶ προσίηται,
[2, 12]   συνέβη φανῆναι μηκέτι. ἐγὼ δὲ  ταῦτα   ὡς ἐγένετο τὸν ἀετὸν ὑπερεπῄνουν
[2, 19]   πάλιν τὰς κλεῖς, ὅπως ἀνοίξειε.  ταύταις   οὖν ἴσας μηχανησάμενος Σάτυρος
[2, 14]   ἔχει πλούσιον. δὲ πλοῦτος  ταύτῃ   κάτω τεταμίευται τῇ τῶν ὑδάτων
[2, 22]   ἀέρα περιέχασκεν· δὲ κώνωψ  ταύτῃ   πλέον τὴν ὀργὴν ἐτίθετο παιδιὰν
[2, 10]   τραπῆναι. ἐγὼ δέ σοι καὶ  ταύτην   ἀπάξω διαλεγόμενος. ταῦτα εἰπὼν τῇ
[2, 5]   ἔχεις ἄλλην καλήν· ταύτης ἔρα,  ταύτην   βλέπε, ταύτην ἔξεστί σοι γαμεῖν.
[2, 13]   ἰδὼν δὲ οὐδέποτε, ἤθελεν αὑτῷ  ταύτην   γενέσθαι γυναῖκα. καὶ ἦν ἐξ
[2, 19]   ἀρχῇ τοῦ στενωποῦ μία ἐκλείετο·  ταύτην   εἶχον τὴν καταγωγὴν αἱ γυναῖκες.
[2, 5]   καλήν· ταύτης ἔρα, ταύτην βλέπε,  ταύτην   ἔξεστί σοι γαμεῖν. ἐδόκουν πεπεῖσθαι·
[2, 11]   μυχῷ. ἁλιεὺς ἀγρεύει τὴν ἄγραν  ταύτην.   καὶ μὲν ἰχθὺν προσεδόκησεν,
[2, 5]   τὸ πῦρ. ἂν δὲ καὶ  ταύτην   κατασβέσῃς σωφροσύνῃ τὴν φλόγα, αὐτῷ
[2, 27]   Δοκῶ μοι καλλίστην γνώμην εὑρηκέναι,  ταύτην   μὲν ὑπεξαγαγεῖν, ἡμᾶς δὲ ὀλίγας
[2, 4]   ἔχει πρός με ὡς ἐραστήν.  ταύτην   παρασκευάσω κατὰ μικρὸν πρὸς ἡμᾶς
[2, 14]   φοῖνιξ φυτόν. ἐρίζει δὲ περὶ  ταύτης   γῆ καὶ θάλασσα. ἕλκει μὲν
[2, 5]   παρθένον ἔνδον ἔχεις ἄλλην καλήν·  ταύτης   ἔρα, ταύτην βλέπε, ταύτην ἔξεστί
[2, 7]   μοι συνήργησεν. ~Ἔτυχε τῇ προτεραίᾳ  ταύτης   ἡμέρᾳ περὶ μεσημβρίαν παῖς
[2, 16]   ὑπέμεινε (συνέκειτο γὰρ ἡμῖν εἰς  ταὐτὸν   ἐλθεῖν, ὡς ἂν τῶν πολλῶν
[2, 17]   ὀλίγον τῆς Τύρου (Ῥοδόπης αὐτὸ  τάφον   οἱ Τύριοι λέγουσιν) ἔνθα
[2, 27]   τῆς Κλειοῦς ἐκ μέσου γενομένης·  τάχα   δὲ καὶ τὴν κόρην συμφυγεῖν
[2, 36]   ὅτι τὸ κάλλος αὐτοῦ φεύγει  ταχύ.   δύο γὰρ ἐγὼ νομίζω κατ´
[2, 15]   τῶν θεωρῶν εἷς γενέσθαι· καὶ  ταχὺ   καταπλεύσας εἰς τὴν Τύρον καὶ
[2, 17]   τὸ σῶμα καὶ φύσει πειρατικός)  ταχὺ   μὲν ἐξεῦρε λῃστὰς ἁλιεῖς ἀπὸ
[2, 7]   δέομαι, κατέπᾳσον αὖθις καὶ μὴ  ταχὺ   τὴν ἐπῳδὴν παραδράμῃς καὶ πάλιν
[2, 36]   δεδεμένον καὶ ζητεῖ πρὸς οὐρανὸν  ταχὺ   φεύγειν, τὸ δὲ πάνδημον ἔρριπται
[2, 37]   τῶν γυναικῶν κάλλος, ὅσον μὴ  ταχὺ   φθείρεται· ἐγγὺς γὰρ τοῦ θείου
[2, 3]   φιλοφρονούμενος οὖν πατὴρ τά  τε   ἄλλα παρασκευάσας ἐς τὸ δεῖπνον
[2, 18]   οὔτε ἑωρακότες, οἱ δὲ ἅμα  τε   εἶδον καὶ ἐβόων· Λῃσταὶ Καλλιγόνην
[2, 6]   ἀπροοράτως τῇ κόρῃ καὶ ὠχρίασά  τε   ἰδὼν ἐξαίφνης, εἶτ´ ἐφοινίχθην. μόνη
[2, 7]   ἐπᾴδεις, φιλτάτη; δὲ προσῆλθέ  τε   καὶ ἐνέθηκεν ὡς ἐπᾴσουσα τὸ
[2, 4]   προσίηται, σὸν ἔργον ἤδη δέσποινάν  τε   καλεῖν καὶ φιλῆσαι τράχηλον. Πιθανῶς
[2, 27]   κατέλαβεν, ὡς ὑμεῖς φατε,  τε   καταμηνύσων οὐκ ἔσται, τῆς Κλειοῦς
[2, 26]   ἦν γὰρ δρασμὸν βεβουλευμένη. ἅμα  τε   οὖν Κλεινίας ἤκουσεν ἡμῶν
[2, 19]   μὲν ἐνδοτέρω τῶν οἰκημάτων  τε   παρθένος καὶ μήτηρ αὐτῆς
[2, 37]   καὶ ζητοῦντι καταβῆναι κάτω, ἀναστρέφον  τε   σὺν τῷ ἄσθματι τὸ φίλημα
[2, 14]   ὕδωρ βαπτίζουσι πίσσῃ πεφαρμαγμένον ἀνοίγουσί  τε   τοῦ ποταμοῦ τὰ κλεῖθρα.
[2, 21]   πόδας ἐκράτυνε τοῖς ὄνυξιν ἐποίησέ  τε   τῶν ἄλλων θηρίων δυνατώτερον.
[2, 21]   μου τῇ τῆς ἀκοῆς ὁδῷ,  τέθνηκα.   καὶ λέων, Τί οὖν
[2, 6]   συμπαρῆν. ὅμως οὖν, ὡς ἂν  τεθορυβημένος   οὐκ ἔχων τί εἴπω, Χαῖρε,
[2, 11]   δή τινας λίθους περιθραύει τὸ  τεῖχος   τοῦ φαρμάκου καὶ τὸ ἄδυτον
[2, 13]   ὕβρεως καὶ αὑτῷ τὴν ἐπιθυμίαν  τελέσαι.   νόμου γὰρ ὄντος Βυζαντίοις, εἴ
[2, 31]   λαθὼν κατὰ τῆς κύλικος τῆς  τελευταίας,   ἣν τῇ Πανθείᾳ προσέφερεν·
[2, 23]   ἐγχεῖ τοῦ φαρμάκου κατὰ τῆς  τελευταίας   κύλικος Σάτυρος αὐτῷ· καὶ
[2, 21]   καὶ τῆς δειλίας κατεμέμφετο καὶ  τέλος   ἀποθανεῖν ἤθελεν. οὕτω δὲ γνώμης
[2, 27]   ἐφροντίζομεν περὶ τῶν ἐσομένων· καὶ  τέλος   ἔδοξεν ἀποπειραθῆναι τῆς κόρης καί,
[2, 34]   μοι τριετῆ φυγήν, ἧς νῦν  τέλος   ἐχούσης αὖθις ἐπὶ τὴν ἐμαυτοῦ
[2, 12]   εἰς μακρὰν δὲ ἀπέβη τοῦ  τέρατος   τὸ ἔργον. ~Νεανίσκος ἦν Βυζάντιος,
[2, 12]   δὲ μάντεις πατὴρ καὶ  τερατοσκόπους   τὸν οἰωνὸν διηγεῖται. οἱ δὲ
[2, 37]   τὰ φιλήματα. πρὸς δὲ τὸ  τέρμα   αὐτὸ τῆς Ἀφροδίτης γυνὴ
[2, 36]   χρονιώτερον τῷ κόρῳ μαραίνει τὸ  τερπνόν·   τὸ δὲ ἁρπαζόμενον καινόν ἐστιν
[2, 14]   δὲ πλοῦτος ταύτῃ κάτω  τεταμίευται   τῇ τῶν ὑδάτων ἰλύϊ δεδεμένος,
[2, 23]   Σάτυρος ὑποδέχεται τρέμοντα καὶ  τεταραγμένον.   εἶτα ἐφεύγομεν διὰ τοῦ σκότους
[2, 26]   εἶχε, διαλεγομένων ἡμῶν ἀκούσας κατατρέχει  τεταραγμένος.   καὶ ἐν τούτῳ τὴν Κλειὼ
[2, 9]   καὶ τρίτον ἐγένετο τοῦτο καὶ  τέταρτον   καὶ τὸ λοιπὸν τῆς ἡμέρας
[2, 22]   παταχθεὶς ἐξαίφνης βοᾷ καὶ τὸν  τετρωκότα   ζητεῖ. ἐγὼ δὲ παρὼν οὐ
[2, 7]   θαρσήσας εἶπον· Οἴμοι, φιλτάτη, πάλιν  τέτρωμαι   χαλεπώτερον· ἐπὶ γὰρ τὴν καρδίαν
[2, 19]   αὐτῆς οὕτως· χωρίον ἦν μέγα  τέτταρα   οἰκήματα ἔχον, δύο μὲν ἐπὶ
[2, 37]   σφραγῖδας τὰ φιλήματα, φιλεῖ δὲ  τέχνῃ   καὶ σκευάζει τὸ φίλημα γλυκύτερον.
[2, 19]   κόρης συνειδυίας, μηδὲν ἀντιπρᾶξαι τῇ  τέχνῃ.   ταῦτα ἦν τὰ συγκείμενα. ~Ἦν
[2, 20]   οὗτος εἰδὼς τοῦ Σατύρου τὴν  τέχνην   προσεποιεῖτο μὲν ἀντιπαίζειν καὶ αὐτός,
[2, 38]   οἶδε φιλεῖ, καὶ οὐκ ἔστι  τέχνης   ἀλλὰ τῆς φύσεως τὰ φιλήματα.
[2, 31]   τύχην ἐκείνην ἀπεδήμει τὴν ἡμέραν,  τῇ   δεσποίνῃ διακονησόμενος. ἀνοίγει δὴ τὰς
[2, 11]   τὴν βαφὴν προσῄει καὶ ἀπέπλυνε  τῇ   θαλάσσῃ, καὶ τὸ αἷμα λαμπρότερον
[2, 10]   ταύτην ἀπάξω διαλεγόμενος. ταῦτα εἰπὼν  τῇ   Κλειοῖ μὲν αὐτός, ἐγὼ δὲ
[2, 6]   ~Ταῦτα διαλεγόμενος ἔλαθον ἐπιστὰς ἀπροοράτως  τῇ   κόρῃ καὶ ὠχρίασά τε ἰδὼν
[2, 9]   ἐκπώματα καὶ τὸ μὲν ἐμὸν  τῇ   κόρῃ προτίθησι, τὸ δὲ ἐκείνης
[2, 11]   τὴν ὑστεραίαν παρεσκευάζετο. ἐώνητο δὲ  τῇ   κόρῃ τὰ πρὸς τὸν γάμον·
[2, 14]   φλέγεται, ἀλλ´ ὕδατός εἰσιν ἐν  τῇ   κρήνῃ καὶ πυρὸς σπονδαί. ἐπεὶ
[2, 23]   καὶ καταθέμενον ὑπτίαν, μέσην ἀνατεμεῖν  τῇ   μαχαίρᾳ τὴν γαστέρα, κάτωθεν ἀρξάμενον
[2, 6]   σοι θεῶν ὥσπερ τὸν Ἡρακλέα  τῇ   Ὀμφάλῃ. Τὸν Ἑρμῆν λέγεις; τούτῳ
[2, 10]   Κλειοῖ μὲν αὐτός, ἐγὼ δὲ  τῇ   παιδὶ διαλαχόντες ἐφηδρεύομεν. καὶ οὕτως
[2, 20]   ἀντιπαίζειν καὶ αὐτός, ἐνετίθει δὲ  τῇ   παιδιᾷ τῆς γνώμης τὸ ἄσπονδον.
[2, 31]   τῆς κύλικος τῆς τελευταίας, ἣν  τῇ   Πανθείᾳ προσέφερεν· δὲ ἀναστᾶσα
[2, 4]   ἐπιτήδειον ἴδω καιρὸν τοῦ σε  τῇ   παρθένῳ δύνασθαι καθ´ αὑτὸν συνεῖναι
[2, 15]   ἐπὶ τὴν Τύρον ἔπεμπε, καὶ  τῇ   πόλει συνδοκοῦν. οὖν Καλλισθένης
[2, 7]   τὸ αὐτόματόν μοι συνήργησεν. ~Ἔτυχε  τῇ   προτεραίᾳ ταύτης ἡμέρᾳ περὶ μεσημβρίαν
[2, 29]   ἄμυναν, ἀλγεινότερα γίνεται τὰ ἕλκη  τῇ   σιωπῇ· αἱ γὰρ ὠδῖνες τῶν
[2, 19]   τῆς κόρης συνειδυίας, μηδὲν ἀντιπρᾶξαι  τῇ   τέχνῃ. ταῦτα ἦν τὰ συγκείμενα.
[2, 21]   τὸ βομβοῦν; ἢν εἰσδύῃ μου  τῇ   τῆς ἀκοῆς ὁδῷ, τέθνηκα. καὶ
[2, 37]   ἐπαφώμενος ἰδίαν ἡδονήν. ἐν δὲ  τῇ   τῆς Ἀφροδίτης ἀκμῇ οἰστρεῖ μὲν
[2, 27]   μή, μένειν αὐτοῦ, παραδόντας ἑαυτοὺς  τῇ   τύχῃ. κοιμηθέντες οὖν ὀλίγον τῆς
[2, 14]   δὲ πλοῦτος ταύτῃ κάτω τεταμίευται  τῇ   τῶν ὑδάτων ἰλύϊ δεδεμένος, καὶ
[2, 34]   πεφονευμένος, ἀλλὰ τὴν ψυχὴν ἀφῆκε  τῇ   φονευσάσῃ μου περιπλεκόμενος δεξιᾷ. ἄγουσιν
[2, 13]   ταῦτα πάσχειν ἀπὸ ῥημάτων,  τῇ   ψυχῇ τρωθέντες διακονοῦσιν ὀφθαλμοί. προσελθὼν
[2, 12]   γὰρ ὄρνις ᾤχετο φέρων  τὴν   ἄγραν. ἐδόκει τοίνυν οὐκ ἀγαθὸν
[2, 11]   τοῦ κόχλου τὴν τραχύτητα, ἐλοιδόρει  τὴν   ἄγραν καὶ ἔρριψεν ὡς θαλάσσης
[2, 14]   δὲ εἰς τὴν ἤπειρον ἥρπασε  τὴν   ἄγραν. οὕτως ἐκ ποταμοῦ Λιβυκοῦ
[2, 11]   ἐν κοίλῳ μυχῷ. ἁλιεὺς ἀγρεύει  τὴν   ἄγραν ταύτην. καὶ μὲν
[2, 18]   ἐκπλήξεως, τὰ ξίφη γυμνώσαντες ἁρπάζουσι  τὴν   ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν καὶ ἐνθέμενοι
[2, 16]   τῶν πολλῶν ἐξιόντων) ὥστε συνέβη  τὴν   ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν μετὰ τῆς
[2, 16]   ποτε, τὴν δὲ Καλλιγόνην ἰδὼν  τὴν   ἀδελφὴν τὴν ἐμήν, νομίσας Λευκίππην
[2, 4]   τράχηλον. Πιθανῶς μέν, ἔφην, νὴ  τὴν   Ἀθηνᾶν, ἐς τὸ ἔργον παιδοτριβεῖς·
[2, 13]   δὲ βδελυττόμενος τοῦ βίου  τὴν   ἀκολασίαν ἠρνήσατο. θυμὸς ἴσχει τὸν
[2, 2]   ἐστιν αἷμα βότρυος. ἄγει πρὸς  τὴν   ἄμπελον θεὸς τὸν βουκόλον,
[2, 3]   ἐντετύπωται τῶν βοτρύων πλησίον, ἵνα  τὴν   ἄμπελον οἴνῳ γεωργῇ. τοῦ δὲ
[2, 2]   ἅμα καὶ θλίβων καὶ δεικνὺς  τὴν   ἄμπελον, Τοῦτο μέν ἐστιν, ἔφη,
[2, 29]   τις ἀνάγκῃ τοῦ κρείττονος σιγήσῃ  τὴν   ἄμυναν, ἀλγεινότερα γίνεται τὰ ἕλκη
[2, 24]   οὐκ εἶχεν συμφορὰ διὰ  τὴν   ἀνάγκην ὄνειδος. νῦν δέ, κακόδαιμον,
[2, 19]   ἴσας μηχανησάμενος Σάτυρος γενέσθαι  τὴν   ἄνοιξιν πειρᾶται καὶ ὡς εὗρε
[2, 22]   ἀράχνης λανθάνει νήμασιν ἐμπλακείς, καὶ  τὴν   ἀράχνην οὐκ ἔλαθεν ἐμπεσών. ὡς
[2, 17]   σκάφους ὄντος, κατάφωρος γένοιτο μετὰ  τὴν   ἁρπαγήν. ἐπεὶ δὲ ἐγένετο κατὰ
[2, 37]   γυνή. ἐλεῶ δὲ αὐτοῦ καὶ  τὴν   ἁρπαγήν· ὄρνις ἐπ´ αὐτὸν κατέβη
[2, 17]   ὄνομα τῷ οἰκέτῃ, ὃν ἐπὶ  τὴν   ἁρπαγὴν παρεσκευάκει. δὲ (ἦν
[2, 11]   οὐ πάρεργον εἶχεν πορφύρα  τὴν   βαφήν, ἀλλ´ οἵαν μυθολογοῦσι Τύριοι
[2, 11]   κυνὸς ᾑμαγμένα καὶ τραῦμα νομίσας  τὴν   βαφὴν προσῄει καὶ ἀπέπλυνε τῇ
[2, 34]   τὸ δὲ μειράκιον παραθέον ἁρπάζει  τὴν   βολήν. τίνα οἴει με τότε
[2, 24]   οὐκ ἐθεασάμην. νῦν ἀθλιώτερον ἀνετμήθης  τὴν   γαστέρα· αὕτη δυστυχεστέρα τῆς μαχαίρας
[2, 2]   θιγόντι μὲν ψυχρόν ἐστιν, εἰς  τὴν   γαστέρα δὲ καταθορὸν ἀναπνεῖ κάτωθεν
[2, 23]   ὑπτίαν, μέσην ἀνατεμεῖν τῇ μαχαίρᾳ  τὴν   γαστέρα, κάτωθεν ἀρξάμενον ἀπὸ τῆς
[2, 15]   αὐχένα παχύς, τὸν νῶτον πλατύς,  τὴν   γαστέρα πολύς, τὸ κέρας οὐχ
[2, 34]   ἐδίωκε· καὶ σῦς ἐπιστρέφει  τὴν   γένυν καὶ ἀντιπρόσωπος ἐχώρει δρόμῳ,
[2, 11]   αἷμα, καὶ βάπτει τὸ αἷμα  τὴν   γένυν καὶ ὑφαίνει τοῖς χείλεσι
[2, 22]   ὀδόντων, αὐτὴν μέσην διαπτὰς κλειομένην  τὴν   γένυν. οἱ δὲ ὀδόντες κενοὶ
[2, 11]   τὰ μυστήρια· τὸ δὲ κατὰ  τὴν   γένυν τοῦ κυνὸς ᾑμάσσετο· καὶ
[2, 32]   ἀγκύρας ἀνέσπων, λιμὴν κατελείπετο·  τὴν   γῆν ἑωρῶμεν ἀπὸ τῆς νηὸς
[2, 14]   θαλάσσῃ κάθηται καὶ οὐκ ἀφῆκε  τὴν   γῆν· συνδεῖ γὰρ αὐτὴν πρὸς
[2, 16]   εἶναι (ἐγνώρισε γὰρ τοῦ Σωστράτου  τὴν   γυναῖκα) πυθόμενος οὐδέν (ἦν γὰρ
[2, 22]   θέλω παῦσαι τὴν πτῆσιν ἐνδύομαι.  τὴν   δὲ ἀνδρείαν μου μὴ καὶ
[2, 16]   μὲν Λευκίππην οὐχ ἑωρακώς ποτε,  τὴν   δὲ Καλλιγόνην ἰδὼν τὴν ἀδελφὴν
[2, 2]   ἅπαντας ἀποίκους εἶναι Τυρίων οἴνων,  τὴν   δὲ πρώτην παρ´ αὐτοῖς φῦναι
[2, 4]   δριμύτερον εἰπεῖν. τότε δὲ πρόσαγε  τὴν   δευτέραν μηχανήν. θίγε χειρός, θλῖψον
[2, 11]   τοῦ κυνὸς ᾑμάσσετο· καὶ τότε  τὴν   εἰκόνα τῆς πορφύρας ἐδιδάσκετο. λαβὼν
[2, 19]   δὲ ἔξω δύο τὰ πρὸς  τὴν   εἴσοδον, τὸ μὲν Κλειὼ
[2, 14]   Ἀθηνᾶν δὲ Ἥφαιστον ἔχειν· εἰς  τὴν   ἐλαίαν ᾐνίξατο καὶ τὸ πῦρ,
[2, 34]   νῦν τέλος ἐχούσης αὖθις ἐπὶ  τὴν   ἐμαυτοῦ καταίρω. ἐπεδάκρυσεν Κλεινίας
[2, 18]   ξίφη γυμνώσαντες ἁρπάζουσι τὴν ἀδελφὴν  τὴν   ἐμὴν καὶ ἐνθέμενοι τῷ σκάφει,
[2, 16]   ἐξιόντων) ὥστε συνέβη τὴν ἀδελφὴν  τὴν   ἐμὴν μετὰ τῆς Λευκίππης μητρὸς
[2, 16]   δὲ Καλλιγόνην ἰδὼν τὴν ἀδελφὴν  τὴν   ἐμήν, νομίσας Λευκίππην εἶναι (ἐγνώρισε
[2, 37]   μεθέντα τὰς μυθολογίας αὐτὴν εἰπεῖν  τὴν   ἐν τοῖς ἔργοις ἡδονήν, ἐγὼ
[2, 31]   δύο θεράποντες αὐτοῦ. ἐπελαύνομεν οὖν  τὴν   ἐπὶ Σιδῶνα καὶ περὶ μοίρας
[2, 10]   καὶ μὲν ἐπέκεινα τρέπεται  τὴν   ἐπὶ τὸ δωμάτιον αὑτῆς, ἐγὼ
[2, 19]   Λευκίππην μήτηρ ἔκλειεν ἔνδοθεν  τὴν   ἐπὶ τοῦ στενωποῦ θύραν· ἔξωθεν
[2, 13]   ἀμύνασθαι τῆς ὕβρεως καὶ αὑτῷ  τὴν   ἐπιθυμίαν τελέσαι. νόμου γὰρ ὄντος
[2, 7]   τὸ τραῦμα καὶ ζητεῖ σου  τὴν   ἐπῳδήν. που καὶ σὺ
[2, 7]   τῆς ἐπῳδῆς ψιθυρίσματι φιλήματα ἐποίει  τὴν   ἐπῳδήν. κἀγὼ τότε ἤδη περιβαλὼν
[2, 7]   κατέπᾳσον αὖθις καὶ μὴ ταχὺ  τὴν   ἐπῳδὴν παραδράμῃς καὶ πάλιν ἀγριάνῃς
[2, 7]   ποιεῖς; ἔφη. καὶ σὺ κατεπᾴδεις;  Τὴν   ἐπῳδόν, εἶπον, φιλῶ, ὅτι μου
[2, 26]   σὺν ὑμῖν· ἢν γὰρ περιμείνω  τὴν   ἕω, θάνατός μοι πρόκειται, τῶν
[2, 19]   δὲ λαβοῦσα ἐφύλαττε καὶ περὶ  τὴν   ἕω καλέσασα τὸν εἰς τοῦτο
[2, 27]   νυκτὸς ὅσον τὸ λοιπόν, περὶ  τὴν   ἕω πάλιν ἐπὶ τὴν οἰκίαν
[2, 13]   φθάσας ποιήσειε γυναῖκα, γάμον ἔχειν  τὴν   ζημίαν, προσεῖχε τούτῳ τῷ νόμῳ.
[2, 37]   φιλεῖν· σὺ δὲ μείζονα ποιεῖς  τὴν   ἡδονὴν ἀνοίγων τὰ φιλήματα. πρὸς
[2, 8]   συμβολαὶ κιρνάμεναι καὶ ἐκπέμπουσαι κάτω  τὴν   ἡδονὴν ἕλκουσι τὰς ψυχὰς ἄνω
[2, 36]   ἀνθεῖ· οὐ γὰρ γεγηρακυῖαν ἔχει  τὴν   ἡδονήν· καὶ τὸ κάλλος ὅσον
[2, 35]   παιδὸς ἀπελθεῖν ἐραστὴν ἄλυπον ἔχοντα  τὴν   ἡδονήν· καταλείπει γὰρ ἔτι διψῶντα.
[2, 2]   στέρνα καταβαίνει καὶ λεπτὴν ἔχει  τὴν   ἡδονήν, τοῦτο δὲ καὶ πρὸ
[2, 3]   λόγος. ~Ἑορτὴν δὲ ἄγουσιν ἐκείνην  τὴν   ἡμέραν ἐκείνῳ τῷ θεῷ. φιλοφρονούμενος
[2, 31]   ἐφήδρευε, κατὰ τύχην ἐκείνην ἀπεδήμει  τὴν   ἡμέραν, τῇ δεσποίνῃ διακονησόμενος. ἀνοίγει
[2, 12]   εἶναι· καὶ δὴ ἐπέσχον ἐκείνην  τὴν   ἡμέραν τοὺς γάμους. καλεσάμενος δὲ
[2, 14]   μόνον, πίσσα δὲ εἰς  τὴν   ἤπειρον ἥρπασε τὴν ἄγραν. οὕτως
[2, 14]   γῆν· συνδεῖ γὰρ αὐτὴν πρὸς  τὴν   ἤπειρον στενὸς αὐχήν, καὶ ἔστιν
[2, 31]   ἐρωτήσαντες ποῦ πλεῖ, μετεσκευαζόμεθα ἐπὶ  τὴν   θάλασσαν ἐκ τῆς γῆς, καὶ
[2, 32]   ~Ἔχαιρον δὲ τὸ πρῶτον ὁρῶν  τὴν   θάλασσαν, οὔπω πελαγίζοντος τοῦ σκάφους
[2, 12]   τὸν γὰρ ἀετὸν ἀναπτάντα ἐπὶ  τὴν   θάλασσαν συνέβη φανῆναι μηκέτι. ἐγὼ
[2, 18]   δὲ πλοῖον ἤδη μέσην ἐπέραινε  τὴν   θάλασσαν. ὡς δὲ τοῖς Σαράπτοις
[2, 8]   ~Ἐν τούτῳ πόρρωθεν ἰδόντες προσιοῦσαν  τὴν   θεράπαιναν διελύθημεν, ἐγὼ μὲν ἄκων
[2, 16]   μὲν οὖν ταῦτα εἰπὼν καὶ  τὴν   θεωρίαν ἀφωσιωμένος ἀπῆλθεν. ~Ναῦν δὲ
[2, 24]   ἐπιλαβομένη τῶν τριχῶν ἅμα πρὸς  τὴν   θυγατέρα ἀνῴμωξεν, Ἀπώλεσάς μου, λέγουσα,
[2, 28]   δ´ ἦν ἀφανής, πάλιν ἐπὶ  τὴν   θυγατέρα ἵεται καί, Οὐκ ἐρεῖς,
[2, 23]   ἔχοντα γυμνὴν ἄγειν ἁρπασάμενον αὐτῆς  τὴν   θυγατέρα καὶ καταθέμενον ὑπτίαν, μέσην
[2, 15]   ταῖς γυναιξίν. αἱ δὲ ὀψόμεναι  τὴν   θυσίαν ἐξῄεσαν· καὶ γὰρ ἦν
[2, 15]   Λιβυκοῦ χρυσὸς ἁλιεύεται. ~Ταῦτα εἰπὼν  τὴν   θυσίαν ἐπὶ τὴν Τύρον ἔπεμπε,
[2, 29]   ζωπυροῦν· δὲ ὀργὴ περιϋλακτοῦσα  τὴν   καρδίαν ἐπικλύζει τὸν λογισμὸν τῷ
[2, 37]   καὶ μιχθὲν ἕπεται καὶ βάλλει  τὴν   καρδίαν· δὲ ταραχθεῖσα τῷ
[2, 7]   πάλιν τέτρωμαι χαλεπώτερον· ἐπὶ γὰρ  τὴν   καρδίαν κατέρρευσε τὸ τραῦμα καὶ
[2, 19]   στενωποῦ μία ἐκλείετο· ταύτην εἶχον  τὴν   καταγωγὴν αἱ γυναῖκες. καὶ τὰ
[2, 22]   πολλὴ περὶ τὸν αὐχένα κόμη.  τὴν   κατόπιν οὖν αἰσχύνην οὐχ ὁρᾷς;
[2, 7]   δὲ παῖς ἀναθοροῦσα καὶ καταθεμένη  τὴν   κιθάραν κατενόει τὴν πληγὴν καὶ
[2, 26]   καὶ ἐπὶ τὴν οἰκίαν ἐρχόμεθα  τὴν   Κλεινίου. ἦσαν δὲ λοιπὸν μέσαι
[2, 4]   ἀρχὴν δὲ ἐγώ σοι παρέξω.  τὴν   Κλειὼ γὰρ ἀπάξω μάλιστα ὅταν
[2, 19]   πειρᾶται καὶ ὡς εὗρε δυνατήν,  τὴν   Κλειὼ ἐπεπείκει, καὶ τῆς κόρης
[2, 24]   ὑπὸ ἰλίγγου κατέπεσεν, εἶτα ἀνενεγκοῦσα  τὴν   Κλειὼ κατὰ κόρρης ὡς εἶχε
[2, 26]   κατατρέχει τεταραγμένος. καὶ ἐν τούτῳ  τὴν   Κλειὼ κατόπιν ὁρῶμεν σπουδῇ θέουσαν·
[2, 23]   εὐθὺς ἀνεπήδησα· δὲ ἐπὶ  τὴν   κλίνην παρῆν. συνεὶς οὖν τὸ
[2, 22]   δὲ κώνωψ περιϊπτάμενος αὐτοῦ  τὴν   κόμην ἐπηύλει μέλος ἐπινίκιον. μακρότερον
[2, 30]   ἔτυχον πέμψαι τὸν Σάτυρον πρὸς  τὴν   κόρην ἀποπειρασόμενον τῆς φυγῆς.
[2, 9]   ἐνήλλαξεν ἡμῖν. τότε ἤδη καὶ  τὴν   κόρην εἶδον τὰ ἐμὰ μιμουμένην
[2, 1]   ὀλίγον κρατεῖν τοῦ μὴ ὁρᾶν  τὴν   κόρην. δὲ πρῶτον μὲν
[2, 10]   συγκείμενον ἔργον ὡς εἶχον περιχυθεὶς  τὴν   κόρην κατεφίλουν. ὡς δὲ καὶ
[2, 4]   ἔργον. δεῖ δέ σε καὶ  τὴν   κόρην μὴ μέχρι τῶν ὀφθαλμῶν
[2, 13]   πόλεμον τοῖς Βυζαντίοις ἐπιπεσεῖν, ᾐτεῖτο  τὴν   κόρην· δὲ βδελυττόμενος τοῦ
[2, 16]   θέας) δείκνυσιν ἑνὶ τῶν οἰκετῶν  τὴν   κόρην, ὃς ἦν αὐτῷ πιστότατος,
[2, 18]   ὑπήντησεν ἐπιπλεύσας καὶ δέχεται μὲν  τὴν   κόρην, πλεῖ δὲ εὐθὺς πελάγιος.
[2, 5]   δειλὸς εἶ στρατιώτης ἀνδρείου θεοῦ;  τὴν   κόρην προσελθεῖν σοὶ περιμένεις; εἶτα
[2, 27]   μέσου γενομένης· τάχα δὲ καὶ  τὴν   κόρην συμφυγεῖν πείσετε. ἔλεγε δὲ
[2, 19]   θεοῦ. ταῦτα πολλάκις κατεπᾴδων ἐπεπείκειν  τὴν   κόρην ὑποδέξασθαί με τῷ θαλάμῳ
[2, 37]   ἀνέβη Ἡρακλῆς. εἰ δὲ Δανάης  τὴν   λάρνακα γελᾷς, πῶς τὸν Περσέα
[2, 19]   ~Ὀλίγας δὲ ἡμέρας διαλιπὼν πρὸς  τὴν   Λευκίππην διελεγόμην· Μέχρι τίνος ἐπὶ
[2, 19]   ταμεῖον ἦν. κατακοιμίζουσα δὲ ἀεὶ  τὴν   Λευκίππην μήτηρ ἔκλειεν ἔνδοθεν
[2, 31]   δὲ τὸ πλοῖον εἰς Ἀλεξάνδρειαν,  τὴν   μεγάλην τοῦ Νείλου πόλιν. ~Ἔχαιρον
[2, 21]   αὐτὸν ἔπλασε καὶ καλὸν καὶ  τὴν   μὲν γένυν ὥπλισε τοῖς ὀδοῦσι,
[2, 27]   τῆς ἀποδημίας. ταῦτα ἔδοξε. καὶ  τὴν   μὲν Κλειὼ τῶν οἰκετῶν αὑτοῦ
[2, 16]   μητρὸς προελθεῖν. δὲ Καλλισθένης  τὴν   μὲν Λευκίππην οὐχ ἑωρακώς ποτε,
[2, 32]   τὸ ἱστίον ἐκυρτοῦτο καὶ εἷλκε  τὴν   ναῦν. ~Ἔτυχε δέ τις ἡμῖν
[2, 15]   πνεῦμα ἀναπεμπόμενον εἰς τὸν ἀέρα  τὴν   ὀδμὴν ἐκεράννυε, καὶ ἦν ἄνεμος
[2, 7]   ἐπῳδόν, εἶπον, φιλῶ, ὅτι μου  τὴν   ὀδύνην ἰάσω. ὡς δὲ συνῆκεν
[2, 27]   περὶ τὴν ἕω πάλιν ἐπὶ  τὴν   οἰκίαν ἐπανήλθομεν. ~Ἡ οὖν Πάνθεια
[2, 26]   ἀπιέναι πρὸς ἐρωμένην, καὶ ἐπὶ  τὴν   οἰκίαν ἐρχόμεθα τὴν Κλεινίου. ἦσαν
[2, 22]   δὲ κώνωψ ταύτῃ πλέον  τὴν   ὀργὴν ἐτίθετο παιδιὰν καὶ ἐπ´
[2, 25]   ἓν οἶδα μόνον, οὐδείς μου  τὴν   παρθενίαν κατῄσχυνε. καταπεσοῦσα οὖν
[2, 25]   λέγει· Μὴ λοιδόρει μου, μῆτερ,  τὴν   παρθενίαν· οὐδὲν ἔργον μοι πέπρακται
[2, 5]   ἤσκουν ἐμαυτὸν εἰς εὐτολμίαν ἐπὶ  τὴν   παρθένον· Μέχρι τίνος, ἄνανδρε, σιγᾷς;
[2, 19]   μὲν Κλειὼ τὸ κατὰ  τὴν   παρθένον, τὸ δὲ ταμεῖον ἦν.
[2, 7]   καὶ καταθεμένη τὴν κιθάραν κατενόει  τὴν   πληγὴν καὶ ἅμα παρῄνει, λέγουσα
[2, 31]   τῆς νυκτὸς δύο παρῆμεν ἐπὶ  τὴν   πόλιν καὶ εὐθὺς ἐπὶ Βηρυτὸν
[2, 11]   δὲ καὶ ταῖς χερσὶν ἔθιγε,  τὴν   πορφύραν εἶχεν χείρ. συνῆκεν
[2, 11]   γένυν καὶ ὑφαίνει τοῖς χείλεσι  τὴν   πορφύραν. ποιμὴν ὁρᾷ τὰ
[2, 6]   Ὀμφάλῃ. Τὸν Ἑρμῆν λέγεις; τούτῳ  τὴν   πρᾶσιν ἐκέλευσεν Ζεύς, καὶ
[2, 1]   δὲ πρῶτον μὲν ᾖσεν Ὁμήρου  τὴν   πρὸς τὸν λέοντα τοῦ συὸς
[2, 29]   Λευκίππη γεμισθεῖσα συμφορῶν οὐκ ἔφερε  τὴν   προσβολήν. ~Ἐν τούτῳ δὲ ἔτυχον
[2, 22]   ἐσθῆτες, ἃς ὅταν θέλω παῦσαι  τὴν   πτῆσιν ἐνδύομαι. τὴν δὲ ἀνδρείαν
[2, 18]   γυναῖκας εἶναι. ἐπεὶ δὲ συνετίθεμεν  τὴν   πυράν, ἐξαίφνης βοῶντες συντρέχουσι καὶ
[2, 9]   τοῦ χείλους αὐτῆς καταφιλῶ καὶ  τὴν   σκιάν. ἀλλ´ γε Σάτυρος
[2, 7]   ἀνοίγουσα καὶ κλείουσα τῶν χειλέων  τὴν   συμβολὴν τῷ τῆς ἐπῳδῆς ψιθυρίσματι
[2, 22]   παλαιστὴς τὸ σῶμα σκευάζων εἰς  τὴν   συμπλοκὴν ἀπέρρει τῶν τοῦ λέοντος
[2, 28]   ἵεται καί, Οὐκ ἐρεῖς, ἔφη,  τὴν   συσκευὴν τοῦ δράματος; ἰδοὺ καὶ
[2, 13]   δὲ καὶ πολυτελής. οὗτος ἀκούων  τὴν   Σωστράτου θυγατέρα εἶναι καλήν, ἰδὼν
[2, 20]   καὶ οὗτος εἰδὼς τοῦ Σατύρου  τὴν   τέχνην προσεποιεῖτο μὲν ἀντιπαίζειν καὶ
[2, 23]   παιδός, γίνεταί τι τοιοῦτον περὶ  τὴν   τῆς κόρης μητέρα· ἔτυχεν ὄνειρος
[2, 15]   εἰς τὴν Τύρον καὶ ἐκμαθὼν  τὴν   τοῦ πατρὸς οἰκίαν ἐφήδρευε ταῖς
[2, 14]   ἐξηγήσω καλῶς· μὴ μέντοι θαύμαζε  τὴν   τοῦ πυρὸς μόνον, ἀλλὰ καὶ
[2, 1]   τῆς κάλυκος τὸ περιφερὲς εἰς  τὴν   τοῦ στόματος ἔκλεισε μορφήν. ~Καὶ
[2, 14]   τοῦ πυρὸς μόνον, ἀλλὰ καὶ  τὴν   τοῦ ὕδατος φύσιν. ἐθεασάμην γὰρ
[2, 11]   ὡς δὲ εἶδε τοῦ κόχλου  τὴν   τραχύτητα, ἐλοιδόρει τὴν ἄγραν καὶ
[2, 31]   τῷ θαλάμῳ προσεληλύθει, ἐρᾶν) ἐπὶ  τὴν   τρίτην θήραν ἔρχεται, ἐπὶ τὸν
[2, 15]   ~Ταῦτα εἰπὼν τὴν θυσίαν ἐπὶ  τὴν   Τύρον ἔπεμπε, καὶ τῇ πόλει
[2, 17]   ἐκείνης καὶ δῆτα ἀπέπλευσεν ἐπὶ  τὴν   Τύρον. ἔστι δὲ μικρὸν ἐπίνειον
[2, 15]   γενέσθαι· καὶ ταχὺ καταπλεύσας εἰς  τὴν   Τύρον καὶ ἐκμαθὼν τὴν τοῦ
[2, 24]   οὐδὲ οἶδά μου τῆς συμφορᾶς  τὴν   τύχην. οἴμοι τῶν κακῶν· μὴ
[2, 15]   δὲ τῶν ἀνθέων ἀναπνοὴ πρὸς  τὴν   τῶν θυμιαμάτων ἤριζεν ὀδμήν. τὸ
[2, 29]   αἰδὼς διὰ τῶν ὀμμάτων εἰσρέουσα  τὴν   τῶν ὀφθαλμῶν ἐλευθερίαν καθαιρεῖ·
[2, 24]   Βυζαντίῳ· ὄφελον ἔπαθες πολέμου νόμῳ  τὴν   ὕβριν· ὄφελόν σε κἂν Θρᾲξ
[2, 11]   συναγαγεῖν ἡμᾶς. τοῦτο δὲ εἰς  τὴν   ὑστεραίαν παρεσκευάζετο. ἐώνητο δὲ τῇ
[2, 18]   καὶ τῶν μάντεων· καὶ εἰς  τὴν   ὑστεραίαν παρεσκευαζόμεθα νύκτωρ ὡς θυσόμενοι
[2, 5]   δὲ καὶ ταύτην κατασβέσῃς σωφροσύνῃ  τὴν   φλόγα, αὐτῷ σε καταλήψομαι τῷ
[2, 14]   ἀνάπτει περὶ τοὺς πτόρθους πολλὴν  τὴν   φλόγα· δὲ τοῦ πυρὸς
[2, 30]   ἔτυχεν πατήρ, παρεσκευαζόμεθα πρὸς  τὴν   φυγήν. ~Εἶχε δὲ Σάτυρος
[2, 11]   χείρ. συνῆκεν οὖν τοῦ κόχλου  τὴν   φύσιν ποιμήν, ὅτι φάρμακον
[2, 7]   τὸ τραῦμα. καὶ ἅμα λέγων  τὴν   χεῖρα βιαιότερον περιέβαλλον καὶ ἐφίλουν
[2, 7]   κἀγὼ λαμβάνω τὸ ἐνθύμιον καὶ  τὴν   χεῖρα ἐπιβαλὼν τοῖς προσώποις προσεποιούμην
[2, 7]   δὲ παῖς προσελθοῦσα εἷλκε  τὴν   χεῖρα καὶ ἐπυνθάνετο ποῖ παταχθείην.
[2, 7]   ποθεν ἱπτᾶσα τῆς Κλειοῦς ἐπάταξε  τὴν   χεῖρα. καὶ μὲν ἀνέκραγεν,
[2, 11]   μέσῳ δὲ τρεῖς ἦσαν λίθοι,  τὴν   χροιὰν ἐπάλληλοι· συγκείμενοι δὲ ἦσαν
[2, 15]   τὸ μέγεθος μόνον ἀλλὰ καὶ  τὴν   χροιὰν εὐτυχεῖ· τὸ μὲν γὰρ
[2, 34]   ὑπ´ ἐμοῦ πεφονευμένος, ἀλλὰ  τὴν   ψυχὴν ἀφῆκε τῇ φονευσάσῃ μου
[2, 30]   με ἀπελθόντες καταλίποιτε, βρόχον πλεξαμένη  τὴν   ψυχήν μου οὕτως ἀφήσω. ἐγὼ
[2, 29]   βάλλειν καὶ ἐπιτυγχάνειν καὶ ἐπὶ  τὴν   ψυχὴν πέμπειν τὰ βλήματα καὶ
[2, 8]   ἀκριβῶς ὡς θησαυρὸν τὸ φίλημα  τηρῶν   ἡδονῆς, πρῶτόν ἐστι γλυκύ.
[2, 14]   δὲ πίσσα δέλεαρ γίνεται  τῆς   ἄγρας· τι γὰρ ἂν
[2, 23]   τὴν γαστέρα, κάτωθεν ἀρξάμενον ἀπὸ  τῆς   αἰδοῦς. ταραχθεῖσα οὖν ὑπὸ δείματος,
[2, 21]   βομβοῦν; ἢν εἰσδύῃ μου τῇ  τῆς   ἀκοῆς ὁδῷ, τέθνηκα. καὶ
[2, 7]   μηδὲν ἄχθεσθαι· παύσειν γὰρ αὐτὴν  τῆς   ἀλγηδόνος δύο ἐπᾴσασαν ῥήματα· διδαχθῆναι
[2, 28]   τίνα δὲ ἄλλην προσαγάγω πίστιν  τῆς   ἀληθείας μείζονα; εἰ παρθενίας ἔστι
[2, 22]   εἶχε φυγεῖν, ἀδημονῶν εἶπεν·  τῆς   ἀνοίας· προὐκαλούμην γὰρ ἐγὼ λέοντα,
[2, 1]   συὸς μάχην. ἔπειτά τι καὶ  τῆς   ἁπαλῆς μούσης ἐλίγαινε· ῥόδον γὰρ
[2, 33]   Τίς οὖν πρόφασις ὑμῖν  τῆς   ἀποδημίας; Ἢν σὺ πρῶτος ἡμῖν
[2, 27]   καὶ αὐτὸς ὅτι κοινωνὸς γενήσεται  τῆς   ἀποδημίας. ταῦτα ἔδοξε. καὶ τὴν
[2, 16]   αὐτὴν συγκροτῆσαι, καταλέξας τὸν τρόπον  τῆς   ἁρπαγῆς. πανήγυρις δὲ ἐπέκειτο, καθ´
[2, 10]   ἐπιτηρήσας οὖν ὅτε τὸ πολὺ  τῆς   αὐγῆς ἐμαραίνετο, πρόσειμι θρασύτερος γενόμενος
[2, 37]   ἰδίαν ἡδονήν. ἐν δὲ τῇ  τῆς   Ἀφροδίτης ἀκμῇ οἰστρεῖ μὲν ὑφ´
[2, 37]   πρὸς δὲ τὸ τέρμα αὐτὸ  τῆς   Ἀφροδίτης γυνὴ γενομένη πέφυκεν
[2, 2]   μέλανα τὸν ἀνθοσμίαν, οὐ τὸν  τῆς   Βιβλίας ἀμπέλου, οὐ τὸν Μάρωνος
[2, 17]   ἀπέπλευσαν, αὐτὸς δὲ μικρὸν ἀπεσάλευε  τῆς   γῆς, ἅμα μὲν ὡς δοκοίη
[2, 18]   δέκα. ὀκτὼ δὲ ἑτέρους ἐπὶ  τῆς   γῆς εἶχον προλοχίσαντες, οἳ γυναικείας
[2, 31]   μετεσκευαζόμεθα ἐπὶ τὴν θάλασσαν ἐκ  τῆς   γῆς, καὶ ἦν καιρὸς
[2, 20]   αὐτός, ἐνετίθει δὲ τῇ παιδιᾷ  τῆς   γνώμης τὸ ἄσπονδον. λέγει δὴ
[2, 11]   χρυσῷ στεφανούμενος ὀφθαλμὸν ἐμιμεῖτο χρυσοῦν.  τῆς   δὲ ἐσθῆτος οὐ πάρεργον εἶχεν
[2, 21]   οὖν ἑαυτὸν λέων καὶ  τῆς   δειλίας κατεμέμφετο καὶ τέλος ἀποθανεῖν
[2, 18]   ἀποσβεννύουσι, φευγόντων δὲ ἀτάκτως ὑπὸ  τῆς   ἐκπλήξεως, τὰ ξίφη γυμνώσαντες ἁρπάζουσι
[2, 34]   Μενέλαος· Τὸ μὲν κεφάλαιον  τῆς   ἐμῆς ἀποδημίας ἔρως βάσκανος καὶ
[2, 38]   ἔξεστι δὲ αὐτῷ καὶ πρὸ  τῆς   ἐν Ἀφροδίτῃ συμπλοκῆς καὶ ἐν
[2, 2]   τὸν Κάδμου μῦθον ᾄδουσι. καὶ  τῆς   ἑορτῆς διηγοῦνται πατέρα μῦθον, οἶνον
[2, 14]   ἕκαστα τούτων, οὐδὲν δὲ ἧττον  τῆς   ἐπιβουλῆς εἴχετο. καὶ τοιοῦτό τι
[2, 17]   τοῦτο προκατασκευάσας οἴκοθεν εἰ τύχοι  τῆς   ἐπιχειρήσεως. οἱ μὲν δὴ ἄλλοι
[2, 7]   τῶν χειλέων τὴν συμβολὴν τῷ  τῆς   ἐπῳδῆς ψιθυρίσματι φιλήματα ἐποίει τὴν
[2, 23]   καὶ ἥκομεν ἐπὶ τὰς θύρας  τῆς   ἐρωμένης. καὶ μὲν ὑπελείπετο,
[2, 20]   ἡμῖν πραχθῇ, διενυκτέρευε μέχρι πόρρω  τῆς   ἑσπέρας, ἀναπετάσας τοῦ δωματίου τὰς
[2, 31]   ἦν καιρὸς μικρὸν ἄνω  τῆς   ἕω. ἔπλει δὲ τὸ πλοῖον
[2, 38]   ἄλληλα τὰ σώματα καὶ περὶ  τῆς   ἡδονῆς ἀθλεῖ. τὰ δὲ φιλήματα
[2, 36]   Κλειτοφῶν, ἔφη, τὸ κεφάλαιον  τῆς   ἡδονῆς. ποθεινὸν γὰρ ἀεὶ τὸ
[2, 9]   καὶ τέταρτον καὶ τὸ λοιπὸν  τῆς   ἡμέρας οὕτως ἀλλήλοις προεπίνομεν τὰ
[2, 14]   τράχηλος. οὐκ ἐρρίζωται δὲ κατὰ  τῆς   θαλάσσης, ἀλλὰ τὸ ὕδωρ ὑπορρεῖ
[2, 18]   γενομένων ἡμῶν ἐπὶ τῷ χείλει  τῆς   θαλάσσης, μὲν τὸ συγκείμενον
[2, 16]   οὐδέν (ἦν γὰρ ἑαλωκὼς ἐκ  τῆς   θέας) δείκνυσιν ἑνὶ τῶν οἰκετῶν
[2, 19]   μή τις ἄλλος κρείττων γένηται  τῆς   θεοῦ. ταῦτα πολλάκις κατεπᾴδων ἐπεπείκειν
[2, 22]   γένυν. οἱ δὲ ὀδόντες κενοὶ  τῆς   θήρας περὶ ἑαυτοὺς ἐκροτάλιζον. ἤδη
[2, 23]   εἶχεν ἀναπηδᾷ καὶ ἐπὶ τὸν  τῆς   θυγατρὸς θάλαμον τρέχει (ἐγγὺς γὰρ
[2, 24]   ἐν Τύρῳ δὲ καταπεπολέμησαι καὶ  τῆς   θυγατρός σού τις τοὺς γάμους
[2, 1]   αὐτῆς ὁρᾶν, ὡς εἴ τις  τῆς   κάλυκος τὸ περιφερὲς εἰς τὴν
[2, 29]   γλώσσης βέλει θεραπεύεται· καὶ γὰρ  τῆς   καρδίας ἔπαυσε τὸ θυμούμενον καὶ
[2, 8]   οἶδα δὲ οὕτω πρότερον ἡσθείσης  τῆς   καρδίας· καὶ τότε πρῶτον ἔμαθον
[2, 5]   πεπεῖσθαι· κάτωθεν δὲ ὥσπερ ἐκ  τῆς   καρδίας Ἔρως ἀντεφθέγγετο· Ναί,
[2, 23]   ἐγὼ δὲ εἰσῄειν, ὑποδεχομένης με  τῆς   Κλειοῦς ἀψοφητί, τρέμων τρόμον διπλοῦν,
[2, 27]   τε καταμηνύσων οὐκ ἔσται,  τῆς   Κλειοῦς ἐκ μέσου γενομένης· τάχα
[2, 7]   τις ἐξαίφνης μέλιττά ποθεν ἱπτᾶσα  τῆς   Κλειοῦς ἐπάταξε τὴν χεῖρα. καὶ
[2, 10]   παῖς βαδιεῖται κατὰ τὰ εἰθισμένα  τῆς   Κλειοῦς ἑπομένης, πρὶν ἐπὶ τὸν
[2, 26]   ἤκουσεν ἡμῶν πεπόνθαμεν καὶ  τῆς   Κλειοῦς ἡμεῖς, ὅπως φύγοι, καὶ
[2, 28]   Πάνθεια ἀναστᾶσα περὶ τὰς βασάνους  τῆς   Κλειοῦς ηὐτρεπίζετο καὶ καλεῖν αὐτὴν
[2, 27]   τῆς χειρός μου λαβόμενος ἄγει  τῆς   Κλειοῦς μακρὰν καὶ λέγει· Δοκῶ
[2, 19]   ὑποδέξασθαί με τῷ θαλάμῳ νυκτός,  τῆς   Κλειοῦς συνεργούσης, ἥτις ἦν αὐτῇ
[2, 1]   ἐπαινοῦντες ἐπὶ τὸ δωμάτιον ἐβαδίζομεν  τῆς   κόρης, ἀκροασόμενοι δῆθεν τῶν κιθαρισμάτων·
[2, 27]   ἀπελθεῖν. οὐδὲ γὰρ νῦν οἶδε  τῆς   κόρης μήτηρ τίνα κατέλαβεν,
[2, 27]   ἐσομένων· καὶ τέλος ἔδοξεν ἀποπειραθῆναι  τῆς   κόρης καί, εἰ μὲν θελήσει
[2, 23]   γίνεταί τι τοιοῦτον περὶ τὴν  τῆς   κόρης μητέρα· ἔτυχεν ὄνειρος αὐτὴν
[2, 19]   δυνατήν, τὴν Κλειὼ ἐπεπείκει, καὶ  τῆς   κόρης συνειδυίας, μηδὲν ἀντιπρᾶξαι τῇ
[2, 10]   ἀνδρίζεσθαι καιρός. γὰρ μήτηρ  τῆς   κόρης, ὡς οἶσθα, μαλακίζεται καὶ
[2, 31]   διακονούμενος ἡμῖν ἐγχεῖ λαθὼν κατὰ  τῆς   κύλικος τῆς τελευταίας, ἣν τῇ
[2, 17]   μὲν ἐξεῦρε λῃστὰς ἁλιεῖς ἀπὸ  τῆς   κώμης ἐκείνης καὶ δῆτα ἀπέπλευσεν
[2, 16]   τὴν ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν μετὰ  τῆς   Λευκίππης μητρὸς προελθεῖν. δὲ
[2, 35]   ὑποδακρύοντα μνήμῃ Χαρικλέους, βουλόμενος αὐτοὺς  τῆς   λύπης ἀπαγαγεῖν, ἐμβάλλω λόγον ἐρωτικῆς
[2, 29]   καρδίαν ἐπικλύζει τὸν λογισμὸν τῷ  τῆς   μανίας ἀφρῷ. λόγος δὲ τούτων
[2, 24]   ἀνετμήθης τὴν γαστέρα· αὕτη δυστυχεστέρα  τῆς   μαχαίρας τομή· οὐδὲ εἶδον τὸν
[2, 29]   καθ´ ἑαυτὴν γενομένη καὶ τῶν  τῆς   μητρὸς γεμισθεῖσα ῥημάτων παντοδαπή τις
[2, 30]   καὶ ἐγχωρίων, ἐξαρπάσατέ με τῶν  τῆς   μητρὸς ὀφθαλμῶν, ὅποι βούλεσθε. εἰ
[2, 32]   κατελείπετο· τὴν γῆν ἑωρῶμεν ἀπὸ  τῆς   νηὸς κατὰ μικρὸν ἀναχωροῦσαν, ὡς
[2, 35]   παρῆν, ἀλλ´ ἐν μυχῷ ἐκάθευδε  τῆς   νηός. λέγω δὴ πρὸς αὐτοὺς
[2, 14]   στενὸς αὐχήν, καὶ ἔστιν ὥσπερ  τῆς   νήσου τράχηλος. οὐκ ἐρρίζωται δὲ
[2, 31]   ἐπὶ Σιδῶνα καὶ περὶ μοίρας  τῆς   νυκτὸς δύο παρῆμεν ἐπὶ τὴν
[2, 27]   τῇ τύχῃ. κοιμηθέντες οὖν ὀλίγον  τῆς   νυκτὸς ὅσον τὸ λοιπόν, περὶ
[2, 12]   ἐξαίφνης γίνεται κατὰ τὸν ἀνδρῶνα  τῆς   οἰκίας. ἐγεγόνει δέ τι τοιοῦτον·
[2, 19]   καὶ τὰς κλεῖς ἔβαλλε διὰ  τῆς   ὀπῆς· δὲ λαβοῦσα ἐφύλαττε
[2, 36]   καὶ ποιητὴν δεῖ λαβεῖν μάρτυρα  τῆς   οὐρανίας τοῦ κάλλους ἀνόδου, ἄκουσον
[2, 23]   μου προσελθόντος εἴσω τοῦ θαλάμου  τῆς   παιδός, γίνεταί τι τοιοῦτον περὶ
[2, 14]   δὲ τοῦ πολέμου περιστάντος καὶ  τῆς   παιδὸς εἰς ἡμᾶς ἐκκειμένης μεμαθήκει
[2, 13]   ἄλλως ἐρῶντα· ἀναπλάττων γὰρ ἑαυτῷ  τῆς   παιδὸς τὸ κάλλος καὶ φανταζόμενος
[2, 18]   λέμβος ἐφήδρευεν. ~Πρὸ δὲ  τῆς   πανηγύρεως, ἣν Καλλισθένης προσεδόκα,
[2, 11]   ᾑμάσσετο· καὶ τότε τὴν εἰκόνα  τῆς   πορφύρας ἐδιδάσκετο. λαβὼν δή τινας
[2, 11]   ταῖς ἄλλαις ἐσθῆσιν χώρα  τῆς   πορφύρας, ἐκεῖ χρυσὸς ἦν. ἤριζον
[2, 11]   φαρμάκου καὶ τὸ ἄδυτον ἀνοίγει  τῆς   πορφύρας καὶ θησαυρὸν εὑρίσκει βαφῆς.
[2, 11]   πέπλον. ἦν γὰρ χρόνος ὅτε  τῆς   πορφύρας κόσμος ἀνθρώποις ἀπόρρητος
[2, 10]   θρασύτερος γενόμενος πρὸς αὐτὴν ἐκ  τῆς   πρώτης προσβολῆς, ὥσπερ στρατιώτης ἤδη
[2, 22]   μέλος ἐπινίκιον. μακρότερον δὲ ποιούμενος  τῆς   πτήσεως τὸν κύκλον ὑπὸ περιττῆς
[2, 14]   ἐγὼ τοιαῦτα μυστήρια. τὸ