HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ACHILLES TATIUS, Leucippé et Clitophon, livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ς  =  147 formes différentes pour 228 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, chapitre
[2, 22]   ὅλος εἰμὶ πολέμου. μετὰ μὲν  σάλπιγγος   παρατάττομαι, σάλπιγξ δέ μοι καὶ
[2, 22]   πολέμου. μετὰ μὲν σάλπιγγος παρατάττομαι,  σάλπιγξ   δέ μοι καὶ βέλος τὸ
[2, 17]   ἁρπαγήν. ἐπεὶ δὲ ἐγένετο κατὰ  Σάραπτα   κώμην Τυρίων ἐπὶ θαλάττῃ κειμένην,
[2, 18]   τὴν θάλασσαν. ὡς δὲ τοῖς  Σαράπτοις   προσέσχον, πόρρωθεν Καλλισθένης τὸ
[2, 38]   τὰς ἐν Ἀφροδίτῃ περιπλοκὰς ὑγρότητι  σαρκῶν,   ἀλλ´ ἀντιτυπεῖ πρὸς ἄλληλα τὰ
[2, 37]   τοῖς ἀγκαλίσμασιν, ἐν δὲ ταῖς  σαρξὶν   ὅλως ἐνηρμοσμένον, καὶ συγγινόμενος
[2, 30]   δὲ πρὶν ἀκοῦσαι πρὸς τὸν  Σάτυρον,   Δέομαι, ἔφη, πρὸς θεῶν ξένων
[2, 23]   ἐπεὶ δὲ ἧκε πρὸς τὸν  Σάτυρον,   εἶτα δειπνήσας ἔμελλεν ἀπιέναι, ἐγχεῖ
[2, 30]   τούτῳ δὲ ἔτυχον πέμψαι τὸν  Σάτυρον   πρὸς τὴν κόρην ἀποπειρασόμενον τῆς
[2, 37]   Ζεὺς ἐμυκήσατο, διὰ γυναῖκά ποτε  Σάτυρον   ὠρχήσατο, καὶ χρυσὸν πεποίηκεν ἑαυτὸν
[2, 23]   κατὰ τῆς τελευταίας κύλικος  Σάτυρος   αὐτῷ· καὶ μὲν ἔπιε,
[2, 20]   ἦν αὐτὸν λαθεῖν. οὖν  Σάτυρος,   βουλόμενος αὐτὸν εἰς φιλίαν ἀγαγεῖν,
[2, 19]   ταύταις οὖν ἴσας μηχανησάμενος  Σάτυρος   γενέσθαι τὴν ἄνοιξιν πειρᾶται καὶ
[2, 23]   καθεύδων τοῦ φαρμάκου. δὲ  Σάτυρος   εἰστρέχει πρός με καὶ λέγει·
[2, 9]   ὁμοίως συνεπίνομεν. ᾠνοχόει δὲ  Σάτυρος   ἡμῖν καί τι ποιεῖ πρᾶγμα
[2, 31]   ἀνοίγει δὴ τὰς θύρας  Σάτυρος,   καὶ προήλθομεν· ὡς δὲ παρῆμεν
[2, 10]   ~Μετὰ δὲ τὸ δεῖπνον  Σάτυρός   μοι προσελθὼν ἔφη· Νῦν μὲν
[2, 33]   ἠξίου. καὶ ἡμῖν δὲ  Σάτυρος   παρέφερεν· ὥστε εἰς μέσον καταθέμενοι
[2, 31]   τῷ αὐτῷ φαρμάκῳ καταβαπτίσας  Σάτυρος   (προσεπεποίητο γὰρ καὶ αὐτῆς, ἐξ
[2, 9]   τὴν σκιάν. ἀλλ´ γε  Σάτυρος   συμφορήσας πάλιν τὰ ἐκπώματα ἐνήλλαξεν
[2, 21]   ἐλέφαντα φοβεῖν. συνεὶς οὖν  Σάτυρος   τὸ ὕπουλον αὐτοῦ τῶν λόγων,
[2, 31]   τὴν φυγήν. ~Εἶχε δὲ  Σάτυρος   τοῦ φαρμάκου λείψανον, τὸν
[2, 10]   ἐν τούτῳ δὲ καὶ  Σάτυρος   ὑπαντιάζει με φαιδρῷ τῷ προσώπῳ·
[2, 23]   θυρῶν ἵεμαι δρόμῳ, καὶ  Σάτυρος   ὑποδέχεται τρέμοντα καὶ τεταραγμένον. εἶτα
[2, 5]   ἐμαυτὸν γενόμενος καὶ ὑπὸ τοῦ  Σατύρου   παροξυνθεὶς ἤσκουν ἐμαυτὸν εἰς εὐτολμίαν
[2, 20]   γέλωτι. καὶ οὗτος εἰδὼς τοῦ  Σατύρου   τὴν τέχνην προσεποιεῖτο μὲν ἀντιπαίζειν
[2, 31]   φυλακὰς προῄειμεν ἀψοφητί, Λευκίππην τοῦ  Σατύρου   χειραγωγοῦντος. καὶ γὰρ Κώνωψ,
[2, 4]   ἐτολμῶμεν οὐδέν. ~Κοινοῦμαι δὴ τῷ  Σατύρῳ   τὸ πᾶν καὶ συμπράττειν ἠξίουν·
[2, 6]   Ἑρμῆν; τί ληρεῖς, εἶπον, εἰδυῖα  σαφῶς   λέγω; ὡς δὲ περιέπλεκον
[2, 33]   Πόθεν, νεανίσκε, καὶ τίνα  σε   δεῖ καλεῖν; Ἐγὼ Μενέλαος, εἶπεν,
[2, 5]   τί δὲ οὐκ ἐρᾷς ὧν  σε   δεῖ; παρθένον ἔνδον ἔχεις ἄλλην
[2, 4]   πρὸς τὸ ἔργον. δεῖ δέ  σε   καὶ τὴν κόρην μὴ μέχρι
[2, 24]   πολέμου νόμῳ τὴν ὕβριν· ὄφελόν  σε   κἂν Θρᾲξ νικήσας ὕβρισεν· οὐκ
[2, 5]   κατασβέσῃς σωφροσύνῃ τὴν φλόγα, αὐτῷ  σε   καταλήψομαι τῷ πτερῷ. ~Ταῦτα διαλεγόμενος
[2, 22]   ποῖον δὲ μέγεθος κάλλος  σε   κοσμεῖ; στέρνον πλατύ, ὦμοι παχεῖς
[2, 24]   τομή· οὐδὲ εἶδον τὸν ὑβρίσαντά  σε,   οὐδὲ οἶδά μου τῆς συμφορᾶς
[2, 22]   εἰπών, Ὥρα τοίνυν, ἔφη, καὶ  σὲ   τὰς ἀράχνας φοβεῖσθαι. καὶ ἅμα
[2, 4]   ὅταν ἐπιτήδειον ἴδω καιρὸν τοῦ  σε   τῇ παρθένῳ δύνασθαι καθ´ αὑτὸν
[2, 34]   Τἀμὰ δακρύεις, ἔφη, καὶ  σέ   τι τοιοῦτον ἐξήγαγε; στενάξας οὖν
[2, 14]   χαίρει γλαυκῶπιν Ἀθήνην· κεῖθι θυηπολίην  σε   φέρειν κέλομαι Ἡρακλεῖ. ἀπορούντων δὲ
[2, 4]   τόλμης γέμοντα. τοιοῦτον οὖν ἐν  σεαυτῷ   θεὸν ἔχων δειλὸς εἶ καὶ
[2, 15]   ἀρχαί· καὶ τὸ θέαμα κυκλουμένης  σελήνης   ἐστὶν εἰκών. χροιὰ δὲ
[2, 36]   Δανάην δὲ λάρναξ καὶ θάλασσα,  Σεμέλη   δὲ πυρὸς γέγονε τροφή. ἂν
[2, 37]   αἴσχιστον, μειράκιον ἐξ ὀνύχων κρεμάμενον.  Σεμέλην   δὲ εἰς οὐρανοὺς ἀνήγαγεν οὐκ
[2, 24]   θυγατρός σού τις τοὺς γάμους  σεσύληκεν.   οἴμοι δειλαία, τοιούτους σοι γάμους
[2, 6]   τὸ Χαῖρε, δέσποινα, εἶπεν· Ἐγὼ  σή;   μὴ τοῦτο εἴπῃς. Καὶ μὴν
[2, 21]   ὅσα πλάττειν ἠδυνάμην, δὲ  σὴ   ψυχὴ πρὸς τοῦτο μόνον μαλακίζεται.
[2, 18]   προσέσχον, πόρρωθεν Καλλισθένης τὸ  σημεῖον   ἰδὼν ὑπήντησεν ἐπιπλεύσας καὶ δέχεται
[2, 18]   μὲν τὸ συγκείμενον ἀνέτεινε  σημεῖον,   δὲ λέμβος ἐξαίφνης προσέπλει,
[2, 5]   τὴν παρθένον· Μέχρι τίνος, ἄνανδρε,  σιγᾷς;   τί δὲ δειλὸς εἶ στρατιώτης
[2, 29]   δέ τις ἀνάγκῃ τοῦ κρείττονος  σιγήσῃ   τὴν ἄμυναν, ἀλγεινότερα γίνεται τὰ
[2, 31]   αὐτοῦ. ἐπελαύνομεν οὖν τὴν ἐπὶ  Σιδῶνα   καὶ περὶ μοίρας τῆς νυκτὸς
[2, 14]   τοιαῦτα μυστήρια. τὸ γοῦν τῆς  Σικελικῆς   πηγῆς ὕδωρ κεκερασμένον ἔχει πῦρ·
[2, 15]   τὸ κέρας οὐχ ὡς  Σικελικὸς   εὐτελὴς οὐδ´ ὡς Κύπριος
[2, 38]   γυναικείαν, οὐδὲ μαγγανεύει τοῖς χείλεσι  σινάμωρον   ἀπάτην, ὡς δὲ οἶδε φιλεῖ,
[2, 37]   λάρνακα γελᾷς, πῶς τὸν Περσέα  σιωπᾷς;   Ἀλκμήνῃ δὲ τοῦτο μόνον δῶρον
[2, 29]   ἀλγεινότερα γίνεται τὰ ἕλκη τῇ  σιωπῇ·   αἱ γὰρ ὠδῖνες τῶν ἐκ
[2, 7]   μου τῶν χειλέων. κἀγὼ κατεφίλουν  σιωπῇ,   κλέπτων τῶν φιλημάτων τὸν ψόφον,
[2, 18]   τὴν ἐμὴν καὶ ἐνθέμενοι τῷ  σκάφει,   ἐμβάντες εὐθὺς ὄρνιθος δίκην ἀφίπτανται.
[2, 27]   αὑτοῦ τινι παραδίδωσι, κελεύσας ἐμβαλέσθαι  σκάφει,   ἡμεῖς δὲ αὐτοῦ καταμείναντες ἐφροντίζομεν
[2, 31]   τοῦ Βηρυτίων λιμένος ἤλθομεν, ἀναγόμενον  σκάφος   εὕρομεν, ἄρτι τὰ πρυμνήσια μέλλον
[2, 32]   θόρυβος ἦν πολὺς κατὰ τὸ  σκάφος,   τῶν ναυτῶν διαθεόντων, τοῦ κυβερνήτου
[2, 32]   τὴν θάλασσαν, οὔπω πελαγίζοντος τοῦ  σκάφους   ἀλλ´ ἐπὶ τοῖς λιμέσιν ἐποχουμένου.
[2, 17]   μή, πλησίον τῆς Τύρου τοῦ  σκάφους   ὄντος, κατάφωρος γένοιτο μετὰ τὴν
[2, 37]   φιλήματα, φιλεῖ δὲ τέχνῃ καὶ  σκευάζει   τὸ φίλημα γλυκύτερον. οὐ γὰρ
[2, 22]   δὲ ὥσπερ παλαιστὴς τὸ σῶμα  σκευάζων   εἰς τὴν συμπλοκὴν ἀπέρρει τῶν
[2, 16]   ἐμὴ μήτηρ τότε μαλακῶς ἔχουσα·  σκηψαμένη   δὲ καὶ Λευκίππη νοσεῖν
[2, 26]   ~Δόξαν οὖν οὕτως εἰχόμεθα ἔργου,  σκηψάμενοι   πρὸς τὸν θυρωρὸν ἀπιέναι πρὸς
[2, 8]   φωνῆς ὄργανον· φωνὴ δὲ ψυχῆς  σκιά.   αἱ γὰρ τῶν στομάτων συμβολαὶ
[2, 22]   ἤδη τοίνυν λέων ἐκεκμήκει  σκιαμαχῶν   πρὸς τὸν ἀέρα τοῖς ὀδοῦσι
[2, 9]   χείλους αὐτῆς καταφιλῶ καὶ τὴν  σκιάν.   ἀλλ´ γε Σάτυρος συμφορήσας
[2, 34]   ἀκόντιον, πρὶν ἀκριβῶς καταστοχάσασθαι τοῦ  σκοποῦ,   πέμπω τὸ βέλος· τὸ δὲ
[2, 12]   ἧς δυναίμην ἀναβαλέσθαι τὸν γάμον.  σκοποῦντος   δέ μου θόρυβος ἐξαίφνης γίνεται
[2, 29]   ἁπάντων πατήρ, καὶ ἔοικεν ἐπὶ  σκοπῷ   τόξον βάλλειν καὶ ἐπιτυγχάνειν καὶ
[2, 23]   τεταραγμένον. εἶτα ἐφεύγομεν διὰ τοῦ  σκότους   καὶ ἐπὶ τὸ δωμάτιον ἑαυτῶν
[2, 11]   ἄγραν καὶ ἔρριψεν ὡς θαλάσσης  σκύβαλον.   εὑρίσκει δὲ κύων τὸ ἕρμαιον
[2, 12]   ἄνωθεν καταπτὰς ἁρπάζει τὸ ἱερεῖον·  σοβούντων   δὲ πλέον οὐδὲν ἦν·
[2, 5]   ἔρα, ταύτην βλέπε, ταύτην ἔξεστί  σοι   γαμεῖν. ἐδόκουν πεπεῖσθαι· κάτωθεν δὲ
[2, 24]   γάμους σεσύληκεν. οἴμοι δειλαία, τοιούτους  σοι   γάμους ὄψεσθαι οὐ προσεδόκων. ὄφελον
[2, 6]   Καὶ μὴν πέπρακέ μέ τίς  σοι   θεῶν ὥσπερ τὸν Ἡρακλέα τῇ
[2, 23]   πρός με καὶ λέγει· Κεῖταί  σοι   καθεύδων Κύκλωψ· σὺ δὲ
[2, 10]   τὸν ὕπνον τραπῆναι. ἐγὼ δέ  σοι   καὶ ταύτην ἀπάξω διαλεγόμενος. ταῦτα
[2, 20]   καταμωκᾷ μου καὶ τοὔνομα, φέρε  σοι   μῦθον ἀπὸ κώνωπος εἴπω. ~Ὁ
[2, 4]   τοῦ θεοῦ. ἀρχὴν δὲ ἐγώ  σοι   παρέξω. τὴν Κλειὼ γὰρ ἀπάξω
[2, 5]   ἀνδρείου θεοῦ; τὴν κόρην προσελθεῖν  σοὶ   περιμένεις; εἶτα προσετίθην· Τί γάρ,
[2, 22]   ἔφυς οὔτε μείζων. ἐπεὶ τί  σοι   πρῶτόν ἐστιν ἀλκή; ἀμύσσεις τοῖς
[2, 28]   καὶ λέγει· Τί πλέον εἴπω  σοι,   τίνα δὲ ἄλλην προσαγάγω πίστιν
[2, 2]   τὸν θεόν· Πόθεν, ξένε,  σοὶ   τὸ ὕδωρ τοῦτο τὸ πορφυροῦν;
[2, 14]   αὐτῆς ἁλλομένην ἄνω· θιγόντι δέ  σοι   τὸ ὕδωρ ψυχρόν ἐστιν οἷόνπερ
[2, 21]   τινος τῶν φιλοσόφων· χαρίζομαι δέ  σοι   τοῦ μύθου τὸν ἐλέφαντα. ~Λέγει
[2, 4]   σου ποιοῦντος καρτερῇ καὶ προσίηται,  σὸν   ἔργον ἤδη δέσποινάν τε καλεῖν
[2, 4]   θλίβων στέναξον. ἢν δὲ ταῦτά  σου   ποιοῦντος καρτερῇ καὶ προσίηται, σὸν
[2, 7]   γὰρ μέλιτος γέμεις, καὶ τιτρώσκει  σου   τὰ φιλήματα. ἀλλὰ δέομαι, κατέπᾳσον
[2, 7]   κατέρρευσε τὸ τραῦμα καὶ ζητεῖ  σου   τὴν ἐπῳδήν. που καὶ
[2, 24]   δὲ καταπεπολέμησαι καὶ τῆς θυγατρός  σού   τις τοὺς γάμους σεσύληκεν. οἴμοι
[2, 21]   δή ποτε οὐδὲ μικρὸν ἀτρεμεῖ  σου   τὸ οὖς; καὶ ἐλέφας,
[2, 38]   ἡδονῆς ἀθλεῖ. τὰ δὲ φιλήματα  σοφίαν   μὲν οὐκ ἔχει γυναικείαν, οὐδὲ
[2, 37]   πάλλεται. εἰ δὲ μὴ τοῖς  σπλάγχνοις   ἦν δεδεμένη, ἠκολούθησεν ἂν καὶ
[2, 14]   ἐν τῇ κρήνῃ καὶ πυρὸς  σπονδαί.   ἐπεὶ καὶ ποταμὸς Ἰβηρικός, εἰ
[2, 34]   θηρίον. ἀνᾴξας δὲ σῦς  σπουδῇ   ἔτρεχεν ὡς ἐπ´ αὐτόν· καὶ
[2, 26]   τούτῳ τὴν Κλειὼ κατόπιν ὁρῶμεν  σπουδῇ   θέουσαν· ἦν γὰρ δρασμὸν βεβουλευμένη.
[2, 3]   μικρὸν βότρυς ὑποπερκάζεται καὶ  σταφυλὴν   τὸν ὄμφακα ποιεῖ. Διόνυσος δὲ
[2, 34]   καὶ σέ τι τοιοῦτον ἐξήγαγε;  στενάξας   οὖν Κλεινίας καταλέγει τὸν
[2, 4]   θίγε χειρός, θλῖψον δάκτυλον, θλίβων  στέναξον.   ἢν δὲ ταῦτά σου ποιοῦντος
[2, 14]   γὰρ αὐτὴν πρὸς τὴν ἤπειρον  στενὸς   αὐχήν, καὶ ἔστιν ὥσπερ τῆς
[2, 19]   ἐπὶ θάτερα· μέσος δὲ διεῖργε  στενωπὸς   τὰ οἰκήματα· θύρα δὲ ἐν
[2, 19]   ἔκλειεν ἔνδοθεν τὴν ἐπὶ τοῦ  στενωποῦ   θύραν· ἔξωθεν δέ τις ἕτερος
[2, 19]   θύρα δὲ ἐν ἀρχῇ τοῦ  στενωποῦ   μία ἐκλείετο· ταύτην εἶχον τὴν
[2, 29]   λύπη δὲ περὶ τὰ  στέρνα   διανεμομένη κατατήκει τῆς ψυχῆς τὸ
[2, 2]   τὸ μὲν γὰρ ἐς τὰ  στέρνα   καταβαίνει καὶ λεπτὴν ἔχει τὴν
[2, 22]   μέγεθος κάλλος σε κοσμεῖ;  στέρνον   πλατύ, ὦμοι παχεῖς καὶ πολλὴ
[2, 11]   λίθος δὲ τῷ χρυσῷ  στεφανούμενος   ὀφθαλμὸν ἐμιμεῖτο χρυσοῦν. τῆς δὲ
[2, 37]   καὶ περὶ τὸ τοῦ φιλοῦντος  στόμα   βόσκεται καὶ δάκνει τὰ φιλήματα.
[2, 8]   τῶν τοῦ σώματος ὀργάνων τίκτεται·  στόμα   γὰρ φωνῆς ὄργανον· φωνὴ δὲ
[2, 7]   καὶ ἐνέθηκεν ὡς ἐπᾴσουσα τὸ  στόμα,   καί τι ἐψιθύριζεν, ἐπιπολῆς ψαύουσά
[2, 38]   καὶ οὐκ ἂν ἀποσπάσειας τὸ  στόμα,   μέχρις ἂν ὑφ´ ἡδονῆς ἐκφύγῃς
[2, 22]   δέ μοι καὶ βέλος τὸ  στόμα·   ὥστε εἰμὶ καὶ αὐλητὴς καὶ
[2, 11]   καταθραύει τοῖς ὀδοῦσι, καὶ τῷ  στόματι   τοῦ κυνὸς περιρρέει τοῦ ἄνθους
[2, 1]   τὸ περιφερὲς εἰς τὴν τοῦ  στόματος   ἔκλεισε μορφήν. ~Καὶ ἄρτι πέπαυτο
[2, 2]   τοῦτο δὲ καὶ πρὸ τοῦ  στόματος   τὰς ῥῖνας εὐφραίνει καὶ θιγόντι
[2, 7]   καὶ σὺ μέλιτταν ἐπὶ τοῦ  στόματος   φέρεις· καὶ γὰρ μέλιτος γέμεις,
[2, 37]   πνεύματι ἐρωτικῷ μέχρι τῶν τοῦ  στόματος   χειλέων ἀναθορὸν συντυγχάνει πλανωμένῳ τῷ
[2, 8]   ψυχῆς σκιά. αἱ γὰρ τῶν  στομάτων   συμβολαὶ κιρνάμεναι καὶ ἐκπέμπουσαι κάτω
[2, 5]   ἀντεφθέγγετο· Ναί, τολμηρέ, κατ´ ἐμοῦ  στρατεύῃ   καὶ ἀντιπαρατάττῃ; ἵπταμαι καὶ τοξεύω
[2, 14]   (τοῦ πολέμου γάρ, ὡς ἔφην,  στρατηγὸς   ἦν οὗτος) Ὥρα πέμπειν ἡμᾶς
[2, 5]   σιγᾷς; τί δὲ δειλὸς εἶ  στρατιώτης   ἀνδρείου θεοῦ; τὴν κόρην προσελθεῖν
[2, 10]   ἐκ τῆς πρώτης προσβολῆς, ὥσπερ  στρατιώτης   ἤδη νενικηκὼς καὶ τοῦ πολέμου
[2, 4]   αὐτοῦ τὸ σχῆμα ὡς ἔστι  στρατιωτικόν·   τόξα καὶ φαρέτρα καὶ βέλη
[2, 37]   ὡς δύνανται βιάζονται κἀκεῖναι φιλεῖν·  σὺ   δὲ μείζονα ποιεῖς τὴν ἡδονὴν
[2, 23]   Κεῖταί σοι καθεύδων Κύκλωψ·  σὺ   δὲ ὅπως Ὀδυσσεὺς ἀγαθὸς γένῃ.
[2, 7]   διασχοῦσα, Τί ποιεῖς; ἔφη. καὶ  σὺ   κατεπᾴδεις; Τὴν ἐπῳδόν, εἶπον, φιλῶ,
[2, 7]   τὴν ἐπῳδήν. που καὶ  σὺ   μέλιτταν ἐπὶ τοῦ στόματος φέρεις·
[2, 24]   Λευκίππη, τὰς ἐλπίδας. οἴμοι, Σώστρατε·  σὺ   μὲν ἐν Βυζαντίῳ πολεμεῖς ὑπὲρ
[2, 38]   οὐδέν. ~Καὶ Μενέλαος, Ἀλλὰ  σύ   μοι δοκεῖς, ἔφη, μὴ πρωτόπειρος
[2, 33]   πρόφασις ὑμῖν τῆς ἀποδημίας; Ἢν  σὺ   πρῶτος ἡμῖν φράσῃς, καὶ τὰ
[2, 37]   σαρξὶν ὅλως ἐνηρμοσμένον, καὶ  συγγινόμενος   περιβάλλεται ἡδονῇ. ἐγγίζει δὲ τοῖς
[2, 19]   τῇ τέχνῃ. ταῦτα ἦν τὰ  συγκείμενα.   ~Ἦν δέ τις αὐτῶν οἰκέτης
[2, 11]   ἦσαν λίθοι, τὴν χροιὰν ἐπάλληλοι·  συγκείμενοι   δὲ ἦσαν οἱ τρεῖς· μέλαινα
[2, 18]   τῆς θαλάσσης, μὲν τὸ  συγκείμενον   ἀνέτεινε σημεῖον, δὲ λέμβος
[2, 10]   οὐδὲν εἰπών, ἀλλ´ ὡς ἐπὶ  συγκείμενον   ἔργον ὡς εἶχον περιχυθεὶς τὴν
[2, 16]   καὶ κελεύει λῃστὰς ἐπ´ αὐτὴν  συγκροτῆσαι,   καταλέξας τὸν τρόπον τῆς ἁρπαγῆς.
[2, 37]   χείλεσιν, ἀλλὰ καὶ τοῖς ὀδοῦσι  συμβάλλεται   καὶ περὶ τὸ τοῦ φιλοῦντος
[2, 8]   σκιά. αἱ γὰρ τῶν στομάτων  συμβολαὶ   κιρνάμεναι καὶ ἐκπέμπουσαι κάτω τὴν
[2, 7]   καὶ κλείουσα τῶν χειλέων τὴν  συμβολὴν   τῷ τῆς ἐπῳδῆς ψιθυρίσματι φιλήματα
[2, 6]   ἦν καὶ οὐδὲ Κλειὼ  συμπαρῆν.   ὅμως οὖν, ὡς ἂν τεθορυβημένος
[2, 38]   Ἀφροδίτῃ συμπλοκῆς καὶ ἐν παλαίστρᾳ  συμπεσεῖν   καὶ φανερῶς περιχυθῆναι, καὶ οὐκ
[2, 37]   μὲν τὸ σῶμα ἐν ταῖς  συμπλοκαῖς,   μαλθακὰ δὲ τὰ χείλη πρὸς
[2, 15]   ποικίλη δὲ τῶν ἀνθέων  συμπλοκή.   τὰ θυμιάματα, κασσία καὶ λιβανωτὸς
[2, 22]   τὸ σῶμα σκευάζων εἰς τὴν  συμπλοκὴν   ἀπέρρει τῶν τοῦ λέοντος ὀδόντων,
[2, 38]   καὶ πρὸ τῆς ἐν Ἀφροδίτῃ  συμπλοκῆς   καὶ ἐν παλαίστρᾳ συμπεσεῖν καὶ
[2, 4]   τῷ Σατύρῳ τὸ πᾶν καὶ  συμπράττειν   ἠξίουν· δὲ ἔλεγε καὶ
[2, 24]   νικήσας ὕβρισεν· οὐκ εἶχεν  συμφορὰ   διὰ τὴν ἀνάγκην ὄνειδος. νῦν
[2, 18]   ὅμως ὑπὲρ ἀδελφῆς περιπεσούσης τοιαύτῃ  συμφορᾷ.   ~Ὀλίγας δὲ ἡμέρας διαλιπὼν πρὸς
[2, 24]   σε, οὐδὲ οἶδά μου τῆς  συμφορᾶς   τὴν τύχην. οἴμοι τῶν κακῶν·
[2, 9]   σκιάν. ἀλλ´ γε Σάτυρος  συμφορήσας   πάλιν τὰ ἐκπώματα ἐνήλλαξεν ἡμῖν.
[2, 29]   τοσούτων οὖν Λευκίππη γεμισθεῖσα  συμφορῶν   οὐκ ἔφερε τὴν προσβολήν. ~Ἐν
[2, 27]   κόρης καί, εἰ μὲν θελήσει  συμφυγεῖν,   οὕτω πράττειν, εἰ δὲ μή,
[2, 27]   τάχα δὲ καὶ τὴν κόρην  συμφυγεῖν   πείσετε. ἔλεγε δὲ καὶ αὐτὸς
[2, 14]   φαιδροῖς τοῖς κλάδοις, πεφύτευται δὲ  σὺν   αὐτῇ τὸ πῦρ καὶ ἀνάπτει
[2, 20]   κώνωπα ἐκάλει καὶ ἔσκωπτε τοὔνομα  σὺν   γέλωτι. καὶ οὗτος εἰδὼς τοῦ
[2, 37]   καυματώδους ἡδονῆς, τὸ δὲ ἄσθμα  σὺν   πνεύματι ἐρωτικῷ μέχρι τῶν τοῦ
[2, 37]   ζητοῦντι καταβῆναι κάτω, ἀναστρέφον τε  σὺν   τῷ ἄσθματι τὸ φίλημα καὶ
[2, 26]   διεγνώκαμεν. λέγει Κλειώ· Κἀγὼ  σὺν   ὑμῖν· ἢν γὰρ περιμείνω τὴν
[2, 11]   πῦρ· καὶ μᾶλλον ἠπείγετο  συναγαγεῖν   ἡμᾶς. τοῦτο δὲ εἰς τὴν
[2, 15]   μικρὸν ἑκατέρωθεν κυρτούμενον τὰς κορυφὰς  συνάγει   τοσοῦτον, ὅσον αἱ τῶν κεράτων
[2, 4]   ἡμᾶς οὕτως ἔχειν, ὡς καὶ  συναίρεσθαι   πρὸς τὸ ἔργον. δεῖ δέ
[2, 33]   καιρὸς ἦν ἀρίστου, φιλοφρονούμενος ἡμᾶς  συναριστᾶν   ἠξίου. καὶ ἡμῖν δὲ
[2, 14]   καὶ οὐκ ἀφῆκε τὴν γῆν·  συνδεῖ   γὰρ αὐτὴν πρὸς τὴν ἤπειρον
[2, 15]   Τύρον ἔπεμπε, καὶ τῇ πόλει  συνδοκοῦν.   οὖν Καλλισθένης διαπράττεται τῶν
[2, 16]   ἂν τῶν πολλῶν ἐξιόντων) ὥστε  συνέβη   τὴν ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν μετὰ
[2, 12]   ἀετὸν ἀναπτάντα ἐπὶ τὴν θάλασσαν  συνέβη   φανῆναι μηκέτι. ἐγὼ δὲ ταῦτα
[2, 19]   Κλειὼ ἐπεπείκει, καὶ τῆς κόρης  συνειδυίας,   μηδὲν ἀντιπρᾶξαι τῇ τέχνῃ. ταῦτα
[2, 4]   τῇ παρθένῳ δύνασθαι καθ´ αὑτὸν  συνεῖναι   μόνῃ. ~Ταῦτα εἰπὼν ἐχώρησεν ἔξω
[2, 21]   ἔχει, ὡς καὶ ἐλέφαντα φοβεῖν.  συνεὶς   οὖν Σάτυρος τὸ ὕπουλον
[2, 23]   δὲ ἐπὶ τὴν κλίνην παρῆν.  συνεὶς   οὖν τὸ κακὸν ἐξάλλομαι καὶ
[2, 16]   Λευκίππη νοσεῖν ἔνδον ὑπέμεινε  (συνέκειτο   γὰρ ἡμῖν εἰς ταὐτὸν ἐλθεῖν,
[2, 11]   πατήρ μοι τοὺς γάμους  συνεκρότει   θᾶττον διεγνώκει. ἐνύπνια γὰρ
[2, 9]   δείπνου καιρὸς ἦν, πάλιν ὁμοίως  συνεπίνομεν.   ᾠνοχόει δὲ Σάτυρος ἡμῖν
[2, 34]   ἐπ´ αὐτόν· καὶ οἱ μὲν  συνέπιπτον   ἀλλήλοις, ἐμὲ δὲ τρόμος, ὡς
[2, 19]   τῷ θαλάμῳ νυκτός, τῆς Κλειοῦς  συνεργούσης,   ἥτις ἦν αὐτῇ θαλαμηπόλος. εἶχε
[2, 18]   ᾠόμεθα γυναῖκας εἶναι. ἐπεὶ δὲ  συνετίθεμεν   τὴν πυράν, ἐξαίφνης βοῶντες συντρέχουσι
[2, 3]   μὲν καίων αὐτὴν τῷ  συνήθει   πυρί, δὲ τὸν οἶνον
[2, 6]   ἐμφανίσασα διὰ τοῦ γέλωτος, ὅτι  συνῆκε   πῶς εἶπον τὸ Χαῖρε, δέσποινα,
[2, 7]   τὴν ὀδύνην ἰάσω. ὡς δὲ  συνῆκεν   λέγω καὶ ἐμειδίασε, θαρσήσας
[2, 9]   ἔκπωμα. δὲ ὡς εἶδεν,  συνῆκεν   ὅτι τοῦ χείλους αὐτῆς καταφιλῶ
[2, 11]   τὴν πορφύραν εἶχεν χείρ.  συνῆκεν   οὖν τοῦ κόχλου τὴν φύσιν
[2, 14]   εἴχετο. καὶ τοιοῦτό τι αὐτῷ  συνήργησε.   χρησμὸν ἴσχουσιν οἱ Βυζάντιοι τοιόνδε·
[2, 6]   ἐκ λόγων, τὸ αὐτόματόν μοι  συνήργησεν.   ~Ἔτυχε τῇ προτεραίᾳ ταύτης ἡμέρᾳ
[2, 14]   πῦρ, παρ´ ἡμῖν ἀλλήλοις  συνοικεῖ.   τὸ δὲ χωρίον ἱερὸν ἐν
[2, 36]   οὐρανὸν αὐτῷ δίδωσιν, ἵνα καὶ  συνοικῇ   καὶ οἰνοχόον ἔχῃ τοῦ νέκταρος·
[2, 18]   συνετίθεμεν τὴν πυράν, ἐξαίφνης βοῶντες  συντρέχουσι   καὶ τὰς μὲν δᾷδας ἡμῶν
[2, 37]   τῶν τοῦ στόματος χειλέων ἀναθορὸν  συντυγχάνει   πλανωμένῳ τῷ φιλήματι καὶ ζητοῦντι
[2, 11]   μέσον σῶμα λευκὸν τῷ μέλανι  συνυφαίνετο,   ἑξῆς δὲ τῷ λευκῷ τὸ
[2, 1]   τὴν πρὸς τὸν λέοντα τοῦ  συὸς   μάχην. ἔπειτά τι καὶ τῆς
[2, 34]   τὸ μειράκιον ἐδίωκε· καὶ  σῦς   ἐπιστρέφει τὴν γένυν καὶ ἀντιπρόσωπος
[2, 34]   τὸ θηρίον. ἀνᾴξας δὲ  σῦς   σπουδῇ ἔτρεχεν ὡς ἐπ´ αὐτόν·
[2, 34]   διώκοντες τῶν θηρίων. ἐξαίφνης δὲ  σῦς   τῆς ὕλης προπηδᾷ, καὶ τὸ
[2, 27]   ἡμέρας ἐπισχεῖν, κἂν οὕτω δοκῇ,  συσκευασαμένους   ἀπελθεῖν. οὐδὲ γὰρ νῦν οἶδε
[2, 28]   καί, Οὐκ ἐρεῖς, ἔφη, τὴν  συσκευὴν   τοῦ δράματος; ἰδοὺ καὶ
[2, 14]   Ἥφαιστον Ἀθηνᾶ. καὶ Χαιρεφῶν  συστράτηγος   ὢν τοῦ Σωστράτου μείζων, ἐπεὶ
[2, 7]   ὑπό τινος Αἰγυπτίας εἰς πληγὰς  σφηκῶν   καὶ μελιττῶν. καὶ ἅμα ἐπῇδε·
[2, 7]   κατὰ τύχην μέλιττά τις  σφὴξ   περιβομβήσασα κύκλῳ μου τὸ πρόσωπον
[2, 10]   αὑτῆς, ἐγὼ δὲ ἐπὶ θάτερα,  σφόδρα   ἀνιώμενος, ἔργον οὕτω καλὸν ἀπολέσας,
[2, 13]   καὶ φανταζόμενος τὰ ἀόρατα ἔλαθε  σφόδρα   κακῶς διακείμενος. ἐπιβουλεύει δ´ οὖν
[2, 32]   πλοῦν γενέσθαι· τὸ πνεῦμα ᾔρετο  σφοδρότερον,   τὸ ἱστίον ἐκυρτοῦτο καὶ εἷλκε
[2, 37]   ἐγγίζει δὲ τοῖς χείλεσιν ὥσπερ  σφραγῖδας   τὰ φιλήματα, φιλεῖ δὲ τέχνῃ
[2, 4]   οὐκ ἀνέχεται. ὁρᾷς αὐτοῦ τὸ  σχῆμα   ὡς ἔστι στρατιωτικόν· τόξα καὶ
[2, 38]   καὶ τὰ ῥήματα καὶ τὰ  σχήματα·   κἂν εἶναι δόξῃ καλή, τῶν
[2, 37]   μὲν οὖν ὑγρὸν μὲν τὸ  σῶμα   ἐν ταῖς συμπλοκαῖς, μαλθακὰ δὲ
[2, 37]   διὰ τοῦτο μὲν ἔχει τὸ  σῶμα   ἐν τοῖς ἀγκαλίσμασιν, ἐν δὲ
[2, 17]   γὰρ καὶ ἄλλως εὔρωστος τὸ  σῶμα   καὶ φύσει πειρατικός) ταχὺ μὲν
[2, 11]   τοῦ λίθου, τὸ δὲ μέσον  σῶμα   λευκὸν τῷ μέλανι συνυφαίνετο, ἑξῆς
[2, 22]   δὲ ὥσπερ παλαιστὴς τὸ  σῶμα   σκευάζων εἰς τὴν συμπλοκὴν ἀπέρρει
[2, 36]   κάτω καὶ ἐγχρονίζει περὶ τοῖς  σώμασιν.   εἰ δὲ καὶ ποιητὴν δεῖ
[2, 38]   ἀλλ´ ἀντιτυπεῖ πρὸς ἄλληλα τὰ  σώματα   καὶ περὶ τῆς ἡδονῆς ἀθλεῖ.
[2, 8]   ἐπικαθημένου μοι τοῦ φιλήματος ὥσπερ  σώματος   καὶ ἐφύλαττον ἀκριβῶς ὡς θησαυρὸν
[2, 8]   ἀπὸ τοῦ καλλίστου τῶν τοῦ  σώματος   ὀργάνων τίκτεται· στόμα γὰρ φωνῆς
[2, 24]   λέγουσα, Λευκίππη, τὰς ἐλπίδας. οἴμοι,  Σώστρατε·   σὺ μὲν ἐν Βυζαντίῳ πολεμεῖς
[2, 13]   ἐπιβουλεύει δ´ οὖν καὶ τὸν  Σώστρατον   ἀμύνασθαι τῆς ὕβρεως καὶ αὑτῷ
[2, 14]   αὐτῶν τί λέγει τὸ μάντευμα,  Σώστρατος   (τοῦ πολέμου γάρ, ὡς ἔφην,
[2, 13]   καὶ πολυτελής. οὗτος ἀκούων τὴν  Σωστράτου   θυγατέρα εἶναι καλήν, ἰδὼν δὲ
[2, 13]   καὶ ἠτιμᾶσθαι νομίσαντα ὑπὸ τοῦ  Σωστράτου   καὶ ἄλλως ἐρῶντα· ἀναπλάττων γὰρ
[2, 14]   Χαιρεφῶν συστράτηγος ὢν τοῦ  Σωστράτου   μείζων, ἐπεὶ πατρόθεν ἦν Τύριος,
[2, 16]   Λευκίππην εἶναι (ἐγνώρισε γὰρ τοῦ  Σωστράτου   τὴν γυναῖκα) πυθόμενος οὐδέν (ἦν
[2, 13]   διακονοῦσιν ὀφθαλμοί. προσελθὼν οὖν τῷ  Σωστράτῳ   πρὶν τὸν πόλεμον τοῖς
[2, 32]   καὶ πολλή τις εὐχή, θεοὺς  σωτῆρας   καλοῦντες, εὐφημοῦντες αἴσιον τὸν πλοῦν
[2, 5]   Τί γάρ, κακόδαιμον, οὐ  σωφρονεῖς;   τί δὲ οὐκ ἐρᾷς ὧν
[2, 5]   ἂν δὲ καὶ ταύτην κατασβέσῃς  σωφροσύνῃ   τὴν φλόγα, αὐτῷ σε καταλήψομαι




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Bibliotheca Classica Selecta (BCS)

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 8/02/2006