HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ACHILLES TATIUS, Leucippé et Clitophon, livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique)


π  =  361 formes différentes pour 560 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, chapitre
[2, 32]   μικρὸν ἀναχωροῦσαν, ὡς αὐτὴν πλέουσαν·  παιανισμὸς   ἦν καὶ πολλή τις εὐχή,
[2, 35]   τοῦτο ἐκείνου; καὶ γὰρ ἁπλούστεροι  παῖδες   γυναικῶν, καὶ τὸ κάλλος αὐτοῖς
[2, 10]   μὲν αὐτός, ἐγὼ δὲ τῇ  παιδὶ   διαλαχόντες ἐφηδρεύομεν. καὶ οὕτως ἐγένετο.
[2, 20]   καὶ αὐτός, ἐνετίθει δὲ τῇ  παιδιᾷ   τῆς γνώμης τὸ ἄσπονδον. λέγει
[2, 22]   ταύτῃ πλέον τὴν ὀργὴν ἐτίθετο  παιδιὰν   καὶ ἐπ´ αὐτοῖς ἐτίτρωσκε τοῖς
[2, 38]   πτερῶν. τὸ δὲ κάλλος τὸ  παιδικὸν   οὐκ ἀρδεύεται μύρων ὀσφραῖς οὐδὲ
[2, 35]   κορεσθῇ. καὶ οὐκ ἔστιν ἀπὸ  παιδὸς   ἀπελθεῖν ἐραστὴν ἄλυπον ἔχοντα τὴν
[2, 23]   προσελθόντος εἴσω τοῦ θαλάμου τῆς  παιδός,   γίνεταί τι τοιοῦτον περὶ τὴν
[2, 14]   τοῦ πολέμου περιστάντος καὶ τῆς  παιδὸς   εἰς ἡμᾶς ἐκκειμένης μεμαθήκει μὲν
[2, 13]   ἐρῶντα· ἀναπλάττων γὰρ ἑαυτῷ τῆς  παιδὸς   τὸ κάλλος καὶ φανταζόμενος τὰ
[2, 38]   φύσεως τὰ φιλήματα. αὕτη δὲ  παιδὸς   φιλήματος εἰκών· εἰ νέκταρ ἐπήγνυτο
[2, 4]   τὴν Ἀθηνᾶν, ἐς τὸ ἔργον  παιδοτριβεῖς·   δέδοικα δὲ μὴ ἄτολμος ὢν
[2, 38]   μέρει δὲ καὶ τὰ τῶν  παίδων   ἀντάκουσον. γυναικὶ μὲν γὰρ πάντα
[2, 37]   ἀνείλκυσεν αὑτὴν ἄνω τοῖς φιλήμασι.  παίδων   δὲ φιλήματα μὲν ἀπαίδευτα, περιπλοκαὶ
[2, 38]   μυραλοιφίας ἥδιον ὄδωδεν τῶν  παίδων   ἱδρώς. ἔξεστι δὲ αὐτῷ καὶ
[2, 7]   μὲν ἀνέκραγεν, δὲ  παῖς   ἀναθοροῦσα καὶ καταθεμένη τὴν κιθάραν
[2, 10]   ἑαυτὴν ἀναπαύεται· μόνη δὲ  παῖς   βαδιεῖται κατὰ τὰ εἰθισμένα τῆς
[2, 7]   πεπλῆχθαι καὶ ἀλγεῖν. δὲ  παῖς   προσελθοῦσα εἷλκε τὴν χεῖρα καὶ
[2, 7]   ταύτης ἡμέρᾳ περὶ μεσημβρίαν  παῖς   ψάλλουσα κιθάρᾳ, ἐπιπαρῆν δὲ αὐτῇ
[2, 22]   πληγή, δὲ ὥσπερ  παλαιστὴς   τὸ σῶμα σκευάζων εἰς τὴν
[2, 38]   ἐν Ἀφροδίτῃ συμπλοκῆς καὶ ἐν  παλαίστρᾳ   συμπεσεῖν καὶ φανερῶς περιχυθῆναι, καὶ
[2, 7]   ταχὺ τὴν ἐπῳδὴν παραδράμῃς καὶ  πάλιν   ἀγριάνῃς τὸ τραῦμα. καὶ ἅμα
[2, 2]   ἄρτι πέπαυτο τῶν κιθαρισμάτων, καὶ  πάλιν   δείπνου καιρὸς ἦν. ἦν γὰρ
[2, 28]   ἐκέλευεν. ὡς δ´ ἦν ἀφανής,  πάλιν   ἐπὶ τὴν θυγατέρα ἵεται καί,
[2, 27]   τὸ λοιπόν, περὶ τὴν ἕω  πάλιν   ἐπὶ τὴν οἰκίαν ἐπανήλθομεν. ~Ἡ
[2, 25]   κατῄσχυνε. καταπεσοῦσα οὖν Πάνθεια  πάλιν   ἔστενεν. ἡμεῖς δὲ ἐσκοποῦμεν, καθ´
[2, 26]   Κλειοῦς ἡμεῖς, ὅπως φύγοι, καὶ  πάλιν   ἡμῶν Κλειὼ τί ποιεῖν
[2, 9]   δὲ τοῦ δείπνου καιρὸς ἦν,  πάλιν   ὁμοίως συνεπίνομεν. ᾠνοχόει δὲ
[2, 9]   ἀλλ´ γε Σάτυρος συμφορήσας  πάλιν   τὰ ἐκπώματα ἐνήλλαξεν ἡμῖν. τότε
[2, 19]   τὸν εἰς τοῦτο ἐπιτεταγμένον διέβαλλε  πάλιν   τὰς κλεῖς, ὅπως ἀνοίξειε. ταύταις
[2, 7]   ἐμειδίασε, θαρσήσας εἶπον· Οἴμοι, φιλτάτη,  πάλιν   τέτρωμαι χαλεπώτερον· ἐπὶ γὰρ τὴν
[2, 37]   δὲ ταραχθεῖσα τῷ φιλήματι  πάλλεται.   εἰ δὲ μὴ τοῖς σπλάγχνοις
[2, 3]   Χίου δεύτερον. ὑέλου μὲν τὸ  πᾶν   ἔργον ὀρωρυγμένης· κύκλῳ δὲ αὐτὸν
[2, 25]   πρὶν ἠὼς γένηται καὶ τὸ  πᾶν   Κλειὼ βασανιζομένη κατείπῃ. ~Δόξαν
[2, 4]   ~Κοινοῦμαι δὴ τῷ Σατύρῳ τὸ  πᾶν   καὶ συμπράττειν ἠξίουν· δὲ
[2, 11]   λίθων ποικίλων, ἐσθῆτα δὲ τὸ  πᾶν   μὲν πορφυρᾶν, ἔνθα δὲ ταῖς
[2, 20]   καὶ λάλος καὶ λίχνος καὶ  πᾶν   τι ἂν εἴποι τις,
[2, 36]   οὐρανὸν ταχὺ φεύγειν, τὸ δὲ  πάνδημον   ἔρριπται κάτω καὶ ἐγχρονίζει περὶ
[2, 37]   μιμούμενον, οὐκ οὐράνιόν ἐστιν ἀλλὰ  πάνδημον.   ἠράσθη μειρακίου Φρυγός, ἀνήγαγεν εἰς
[2, 36]   τὸ μὲν οὐράνιον, τὸ δὲ  πάνδημον,   ὥσπερ τοῦ κάλλους αἱ χορηγοὶ
[2, 18]   λέμβος ἐφήδρευεν. ~Πρὸ δὲ τῆς  πανηγύρεως,   ἣν Καλλισθένης προσεδόκα, γίνεται
[2, 16]   καταλέξας τὸν τρόπον τῆς ἁρπαγῆς.  πανήγυρις   δὲ ἐπέκειτο, καθ´ ἣν ἠκηκόει
[2, 28]   τὴν οἰκίαν ἐπανήλθομεν. ~Ἡ οὖν  Πάνθεια   ἀναστᾶσα περὶ τὰς βασάνους τῆς
[2, 28]   Ἔτι καὶ τοῦτο, ἔφη  Πάνθεια,   λείπεται, ἵνα καὶ μετὰ μαρτύρων
[2, 25]   παρθενίαν κατῄσχυνε. καταπεσοῦσα οὖν  Πάνθεια   πάλιν ἔστενεν. ἡμεῖς δὲ ἐσκοποῦμεν,
[2, 31]   κύλικος τῆς τελευταίας, ἣν τῇ  Πανθείᾳ   προσέφερεν· δὲ ἀναστᾶσα ᾤχετο
[2, 14]   μὲν γὰρ τοῦ χρησμοῦ ἔστι  πάντα   ἐνταῦθα. φυτώνυμον γὰρ θεὸς
[2, 38]   παίδων ἀντάκουσον. γυναικὶ μὲν γὰρ  πάντα   ἐπίπλαστα, καὶ τὰ ῥήματα καὶ
[2, 21]   αἰτιᾷ; τὰ μὲν γὰρ ἐμὰ  πάντα   ἔχεις ὅσα πλάττειν ἠδυνάμην,
[2, 4]   καὶ βέλη καὶ πῦρ, ἀνδρεῖα  πάντα   καὶ τόλμης γέμοντα. τοιοῦτον οὖν
[2, 14]   πατρόθεν ἦν Τύριος, ἐκθειάζων αὐτόν,  Πάντα   μὲν τὸν χρησμόν, εἶπεν, ἐξηγήσω
[2, 31]   αὐτοῦ περιμένων αὐτός. ἐπεὶ δὲ  πάντες   ἐκάθευδον, περὶ πρώτας νυκτὸς φυλακὰς
[2, 31]   τοῦ ὀχήματος. ἦμεν δὲ οἱ  πάντες   ἕξ, ὑμεῖς καὶ Κλεινίας
[2, 22]   δὲ λέων ἠγριαίνετο καὶ μετεστρέφετο  πάντῃ   καὶ τὸν ἀέρα περιέχασκεν·
[2, 3]   κρατῆρος πεφυτευμέναι. οἱ δὲ βότρυες  πάντῃ   περικρεμάμενοι· ὄμφαξ μὲν αὐτῶν ἕκαστος
[2, 29]   τῶν τῆς μητρὸς γεμισθεῖσα ῥημάτων  παντοδαπή   τις ἦν· ἤχθετο, ᾐσχύνετο, ὠργίζετο.
[2, 21]   εἱστήκει διαλεγόμενος. καὶ ὁρῶν διὰ  παντὸς   τὰ ὦτα κινοῦντα, Τί πάσχεις;
[2, 15]   εὐτυχεῖ· τὸ μὲν γὰρ μέγεθος  πάνυ   μέγας, τὸν αὐχένα παχύς, τὸν
[2, 35]   οὖν ἐγὼ τὸν Μενέλαον κατηφῆ  πάνυ   τῶν ἑαυτοῦ μεμνημένον, τὸν δὲ
[2, 2]   μῦθον, οἶνον οὐκ εἶναί ποτε  παρ´   ἀνθρώποις ὅπου μήπω παρ´ αὐτοῖς,
[2, 2]   μαζοὶ βοῶν. ποτὸν δὲ ἦν  παρ´   αὐτοῖς οἷον καὶ βοῦς
[2, 2]   ποτε παρ´ ἀνθρώποις ὅπου μήπω  παρ´   αὐτοῖς, οὐ τὸν μέλανα τὸν
[2, 2]   Τυρίων οἴνων, τὴν δὲ πρώτην  παρ´   αὐτοῖς φῦναι τῶν οἴνων μητέρα.
[2, 4]   καὶ αὐτὸς μὲν ἐγνωκέναι πρὶν  παρ´   ἐμοῦ μαθεῖν, ὀκνεῖν δὲ ἐλέγχειν
[2, 14]   ᾐνίξατο καὶ τὸ πῦρ,  παρ´   ἡμῖν ἀλλήλοις συνοικεῖ. τὸ δὲ
[2, 33]   πρῶτος ἡμῖν φράσῃς, καὶ τὰ  παρ´   ἡμῶν ἀκούσῃ. ~Λέγει οὖν
[2, 35]   δὴ πρὸς αὐτοὺς ὑπομειδιῶν· Ὡς  παρὰ   πολὺ κρατεῖ μου Κλεινίας· ἐβούλετο
[2, 27]   Κλειὼ τῶν οἰκετῶν αὑτοῦ τινι  παραδίδωσι,   κελεύσας ἐμβαλέσθαι σκάφει, ἡμεῖς δὲ
[2, 27]   εἰ δὲ μή, μένειν αὐτοῦ,  παραδόντας   ἑαυτοὺς τῇ τύχῃ. κοιμηθέντες οὖν
[2, 18]   ἀνέπνευσα μὲν οὕτω διαλυθέντων μοι  παραδόξως   τῶν γάμων, ἠχθόμην δὲ ὅμως
[2, 7]   καὶ μὴ ταχὺ τὴν ἐπῳδὴν  παραδράμῃς   καὶ πάλιν ἀγριάνῃς τὸ τραῦμα.
[2, 34]   τὸ βέλος· τὸ δὲ μειράκιον  παραθέον   ἁρπάζει τὴν βολήν. τίνα οἴει
[2, 35]   Πῶς δριμύτερον, ἔφην, τι  παρακῦψαν   μόνον οἴχεται καὶ οὐκ ἀπολαῦσαι
[2, 21]   καὶ ἐλέφας, κατὰ τύχην  παραπτάντος   αὐτῷ κώνωπος, Ὁρᾷς, ἔφη, τοῦτο
[2, 3]   πατὴρ τά τε ἄλλα  παρασκευάσας   ἐς τὸ δεῖπνον ἔτυχε πολυτελέστερα
[2, 4]   πρός με ὡς ἐραστήν. ταύτην  παρασκευάσω   κατὰ μικρὸν πρὸς ἡμᾶς οὕτως
[2, 33]   ~Ἔτυχε δέ τις ἡμῖν νεανίσκος  παρασκηνῶν,   ὅς, ἐπεὶ καιρὸς ἦν ἀρίστου,
[2, 22]   εἰμὶ πολέμου. μετὰ μὲν σάλπιγγος  παρατάττομαι,   σάλπιγξ δέ μοι καὶ βέλος
[2, 2]   τὸν βουκόλον· δὲ αὐτῷ  παρατίθησιν   ὅσα γῆ τρέφει καὶ μαζοὶ
[2, 3]   δεῖπνον ἔτυχε πολυτελέστερα καὶ κρατῆρα  παρεθήκατο   ἱερὸν τοῦ θεοῦ πολυτελῆ, μετὰ
[2, 22]   ἀέρα τοῖς ὀδοῦσι καὶ εἱστήκει  παρειμένος   ὀργῇ. δὲ κώνωψ περιϊπτάμενος
[2, 22]   ζητεῖ. ἐγὼ δὲ παρὼν οὐ  πάρειμι.   ὁμοῦ δὲ καὶ φεύγω καὶ
[2, 7]   αὐτῇ καὶ Κλειὼ καὶ  παρεκάθητο,   διεβάδιζον δὲ ἐγώ· καί τις
[2, 26]   Κλειὼ τί ποιεῖν μέλλομεν.  παρελθόντες   οὖν εἴσω τῶν θυρῶν τῷ
[2, 4]   θεοῦ. ἀρχὴν δὲ ἐγώ σοι  παρέξω.   τὴν Κλειὼ γὰρ ἀπάξω μάλιστα
[2, 7]   περιβομβήσασα κύκλῳ μου τὸ πρόσωπον  παρέπτη·   κἀγὼ λαμβάνω τὸ ἐνθύμιον καὶ
[2, 11]   χρυσοῦν. τῆς δὲ ἐσθῆτος οὐ  πάρεργον   εἶχεν πορφύρα τὴν βαφήν,
[2, 11]   τοῦτο δὲ εἰς τὴν ὑστεραίαν  παρεσκευάζετο.   ἐώνητο δὲ τῇ κόρῃ τὰ
[2, 18]   μάντεων· καὶ εἰς τὴν ὑστεραίαν  παρεσκευαζόμεθα   νύκτωρ ὡς θυσόμενοι τῷ θεῷ.
[2, 30]   καὶ ἀποδημῶν ἔτυχεν πατήρ,  παρεσκευαζόμεθα   πρὸς τὴν φυγήν. ~Εἶχε δὲ
[2, 17]   οἰκέτῃ, ὃν ἐπὶ τὴν ἁρπαγὴν  παρεσκευάκει.   δὲ (ἦν γὰρ καὶ
[2, 31]   πυλῶν ἐξεδέχετο, ὅπερ Κλεινίας  παρεσκεύασε,   καὶ ἔφθασεν ἡμᾶς ἐπ´ αὐτοῦ
[2, 33]   καὶ ἡμῖν δὲ Σάτυρος  παρέφερεν·   ὥστε εἰς μέσον καταθέμενοι
[2, 2]   οὖν οἶνος οὕτως ἐς ἀνθρώπους  παρῆλθεν,   ὡς Τυρίων λόγος. ~Ἑορτὴν
[2, 31]   Σάτυρος, καὶ προήλθομεν· ὡς δὲ  παρῆμεν   ἐπὶ τὰς πύλας, ἐπέβημεν τοῦ
[2, 31]   περὶ μοίρας τῆς νυκτὸς δύο  παρῆμεν   ἐπὶ τὴν πόλιν καὶ εὐθὺς
[2, 35]   καὶ γὰρ οὐδὲ Λευκίππη  παρῆν,   ἀλλ´ ἐν μυχῷ ἐκάθευδε τῆς
[2, 23]   δὲ ἐπὶ τὴν κλίνην  παρῆν.   συνεὶς οὖν τὸ κακὸν ἐξάλλομαι
[2, 7]   κατενόει τὴν πληγὴν καὶ ἅμα  παρῄνει,   λέγουσα μηδὲν ἄχθεσθαι· παύσειν γὰρ
[2, 25]   οἶδα μόνον, οὐδείς μου τὴν  παρθενίαν   κατῄσχυνε. καταπεσοῦσα οὖν Πάνθεια
[2, 25]   Μὴ λοιδόρει μου, μῆτερ, τὴν  παρθενίαν·   οὐδὲν ἔργον μοι πέπρακται τοιούτων
[2, 28]   πίστιν τῆς ἀληθείας μείζονα; εἰ  παρθενίας   ἔστι τις δοκιμασία, δοκίμασον. Ἔτι
[2, 14]   αὐτῆς τὸ ἀπόρρητον αἱ Λιβύων  παρθένοι,   ὅτι τὸ ὕδωρ ἔχει πλούσιον.
[2, 5]   οὐκ ἐρᾷς ὧν σε δεῖ;  παρθένον   ἔνδον ἔχεις ἄλλην καλήν· ταύτης
[2, 5]   ἐμαυτὸν εἰς εὐτολμίαν ἐπὶ τὴν  παρθένον·   Μέχρι τίνος, ἄνανδρε, σιγᾷς; τί
[2, 19]   Κλειὼ τὸ κατὰ τὴν  παρθένον,   τὸ δὲ ταμεῖον ἦν. κατακοιμίζουσα
[2, 13]   ὄντος Βυζαντίοις, εἴ τις ἁρπάσας  παρθένον   φθάσας ποιήσειε γυναῖκα, γάμον ἔχειν
[2, 10]   μὲν Κλειώ, δὲ  παρθένος   ἐν τῷ περιπάτῳ κατελέλειπτο. ἐπιτηρήσας
[2, 19]   ἐνδοτέρω τῶν οἰκημάτων τε  παρθένος   καὶ μήτηρ αὐτῆς διειλήφεσαν,
[2, 25]   δοῦλος ἦν; ~Ἐθάρσησεν οὖν  παρθένος,   ὡς ἂν ἐμοῦ διαπεφευγότος, καὶ
[2, 16]   καθ´ ἣν ἠκηκόει πάσας τὰς  παρθένους   ἀπαντᾶν ἐπὶ θάλατταν. μὲν
[2, 4]   ἴδω καιρὸν τοῦ σε τῇ  παρθένῳ   δύνασθαι καθ´ αὑτὸν συνεῖναι μόνῃ.
[2, 5]   γενόμενος καὶ ὑπὸ τοῦ Σατύρου  παροξυνθεὶς   ἤσκουν ἐμαυτὸν εἰς εὐτολμίαν ἐπὶ
[2, 22]   τὸν τετρωκότα ζητεῖ. ἐγὼ δὲ  παρὼν   οὐ πάρειμι. ὁμοῦ δὲ καὶ
[2, 16]   δὲ ἐπέκειτο, καθ´ ἣν ἠκηκόει  πάσας   τὰς παρθένους ἀπαντᾶν ἐπὶ θάλατταν.
[2, 38]   οὐδὲ δολεραῖς καὶ ἀλλοτρίαις ὀσμαῖς,  πάσης   δὲ γυναικῶν μυραλοιφίας ἥδιον ὄδωδεν
[2, 13]   εἰς ἔρωτα τρυφᾶν καὶ ταῦτα  πάσχειν   ἀπὸ ῥημάτων, τῇ ψυχῇ
[2, 21]   παντὸς τὰ ὦτα κινοῦντα, Τί  πάσχεις;   ἔφη· καὶ τί δή ποτε
[2, 34]   μὴ φθάσῃ τὸ θηρίον καὶ  πατάξῃ   τὸν ἵππον, ἐναγκυλωσάμενος τὸ ἀκόντιον,
[2, 7]   τὴν χεῖρα καὶ ἐπυνθάνετο ποῖ  παταχθείην.   κἀγώ, Κατὰ τοῦ χείλους, ἔφην.
[2, 22]   ποιῶ τὸ τραῦμα· δὲ  παταχθεὶς   ἐξαίφνης βοᾷ καὶ τὸν τετρωκότα
[2, 2]   ᾄδουσι. καὶ τῆς ἑορτῆς διηγοῦνται  πατέρα   μῦθον, οἶνον οὐκ εἶναί ποτε
[2, 2]   τοῦτον ἐνταῦθα τοῦ μύθου γενέσθαι  πατέρα,   ὅσον Ἀττικὸν εἶναι δοκεῖν. ἐπὶ
[2, 12]   τι τοιοῦτον· ἐπειδὴ θυσάμενος  πατὴρ   ἔτυχε καὶ τὰ θύματα ἐπέκειτο
[2, 29]   ἀφρῷ. λόγος δὲ τούτων ἁπάντων  πατήρ,   καὶ ἔοικεν ἐπὶ σκοπῷ τόξον
[2, 12]   γάμους. καλεσάμενος δὲ μάντεις  πατὴρ   καὶ τερατοσκόπους τὸν οἰωνὸν διηγεῖται.
[2, 11]   ~Ὀλίγων δὲ ἡμερῶν διελθουσῶν  πατήρ   μοι τοὺς γάμους συνεκρότει θᾶττον
[2, 30]   ὅτε καὶ ἀποδημῶν ἔτυχεν  πατήρ,   παρεσκευαζόμεθα πρὸς τὴν φυγήν. ~Εἶχε
[2, 12]   βαφῆς. ~Ἔθυεν οὖν τότε  πατὴρ   προτέλεια τῶν γάμων. ὡς δὲ
[2, 3]   τῷ θεῷ. φιλοφρονούμενος οὖν  πατὴρ   τά τε ἄλλα παρασκευάσας ἐς
[2, 14]   ὢν τοῦ Σωστράτου μείζων, ἐπεὶ  πατρόθεν   ἦν Τύριος, ἐκθειάζων αὐτόν, Πάντα
[2, 34]   ἐπεδάκρυσεν Κλεινίας αὐτοῦ λέγοντος  Πάτροκλον   πρόφασιν, ἀναμνησθεὶς Χαρικλέους. καὶ
[2, 15]   Τύρον καὶ ἐκμαθὼν τὴν τοῦ  πατρὸς   οἰκίαν ἐφήδρευε ταῖς γυναιξίν. αἱ
[2, 22]   ὥσπερ ἐσθῆτες, ἃς ὅταν θέλω  παῦσαι   τὴν πτῆσιν ἐνδύομαι. τὴν δὲ
[2, 7]   ἅμα παρῄνει, λέγουσα μηδὲν ἄχθεσθαι·  παύσειν   γὰρ αὐτὴν τῆς ἀλγηδόνος δύο
[2, 22]   σε κοσμεῖ; στέρνον πλατύ, ὦμοι  παχεῖς   καὶ πολλὴ περὶ τὸν αὐχένα
[2, 15]   μέγεθος πάνυ μέγας, τὸν αὐχένα  παχύς,   τὸν νῶτον πλατύς, τὴν γαστέρα
[2, 23]   δὲ βελτίστη γαστὴρ κατηνάγκασε,  πείθεται.   ἐπεὶ δὲ ἧκε πρὸς τὸν
[2, 4]   κόρην μὴ μέχρι τῶν ὀφθαλμῶν  πειρᾶν,   ἀλλὰ καὶ ῥῆμα δριμύτερον εἰπεῖν.
[2, 37]   δέ μοι, κἂν μετρίως ἔχω  πείρας.   γυναικὶ μὲν οὖν ὑγρὸν μὲν
[2, 19]   Σάτυρος γενέσθαι τὴν ἄνοιξιν  πειρᾶται   καὶ ὡς εὗρε δυνατήν, τὴν
[2, 17]   εὔρωστος τὸ σῶμα καὶ φύσει  πειρατικός)   ταχὺ μὲν ἐξεῦρε λῃστὰς ἁλιεῖς
[2, 27]   δὲ καὶ τὴν κόρην συμφυγεῖν  πείσετε.   ἔλεγε δὲ καὶ αὐτὸς ὅτι
[2, 32]   πρῶτον ὁρῶν τὴν θάλασσαν, οὔπω  πελαγίζοντος   τοῦ σκάφους ἀλλ´ ἐπὶ τοῖς
[2, 18]   τὴν κόρην, πλεῖ δὲ εὐθὺς  πελάγιος.   ἐγὼ δὲ ἀνέπνευσα μὲν οὕτω
[2, 14]   ἔφην, στρατηγὸς ἦν οὗτος) Ὥρα  πέμπειν   ἡμᾶς θυσίαν εἰς Τύρον, εἶπεν,
[2, 29]   ἐπιτυγχάνειν καὶ ἐπὶ τὴν ψυχὴν  πέμπειν   τὰ βλήματα καὶ ποικίλα τοξεύματα.
[2, 34]   πρὶν ἀκριβῶς καταστοχάσασθαι τοῦ σκοποῦ,  πέμπω   τὸ βέλος· τὸ δὲ μειράκιον
[2, 30]   προσβολήν. ~Ἐν τούτῳ δὲ ἔτυχον  πέμψαι   τὸν Σάτυρον πρὸς τὴν κόρην
[2, 36]   Ζεύς) ἀλλ´ Ἀλκμήνην μὲν ἔχει  πένθος   καὶ φυγή, Δανάην δὲ λάρναξ
[2, 2]   στόματος ἔκλεισε μορφήν. ~Καὶ ἄρτι  πέπαυτο   τῶν κιθαρισμάτων, καὶ πάλιν δείπνου
[2, 5]   ταύτην ἔξεστί σοι γαμεῖν. ἐδόκουν  πεπεῖσθαι·   κάτωθεν δὲ ὥσπερ ἐκ τῆς
[2, 4]   γὰρ τὸν θάλαμον αὐτῆς  πεπιστευμένη   Κλειὼ κεκοινώνηκέ μοι καὶ ἔχει
[2, 7]   χεῖρα ἐπιβαλὼν τοῖς προσώποις προσεποιούμην  πεπλῆχθαι   καὶ ἀλγεῖν. δὲ παῖς
[2, 11]   μέχρι τούτου βάπτουσιν Ἀφροδίτης τὸν  πέπλον.   ἦν γὰρ χρόνος ὅτε τῆς
[2, 37]   ποτε Σάτυρον ὠρχήσατο, καὶ χρυσὸν  πεποίηκεν   ἑαυτὸν ἄλλῃ γυναικί. οἰνοχοείτω μὲν
[2, 26]   Κλεινίας ἤκουσεν ἡμῶν  πεπόνθαμεν   καὶ τῆς Κλειοῦς ἡμεῖς, ὅπως
[2, 6]   μὴ τοῦτο εἴπῃς. Καὶ μὴν  πέπρακέ   μέ τίς σοι θεῶν ὥσπερ
[2, 25]   τὴν παρθενίαν· οὐδὲν ἔργον μοι  πέπρακται   τοιούτων ῥημάτων ἄξιον, οὐδὲ οἶδα
[2, 29]   οὐκ ἀποπτύσασαι τὸν ἀφρόν, οἰδοῦσι  περὶ   ἑαυτὰς πεφυσημέναι. τοσούτων οὖν
[2, 22]   δὲ ὀδόντες κενοὶ τῆς θήρας  περὶ   ἑαυτοὺς ἐκροτάλιζον. ἤδη τοίνυν
[2, 7]   ~Ἔτυχε τῇ προτεραίᾳ ταύτης ἡμέρᾳ  περὶ   μεσημβρίαν παῖς ψάλλουσα κιθάρᾳ,
[2, 31]   οὖν τὴν ἐπὶ Σιδῶνα καὶ  περὶ   μοίρας τῆς νυκτὸς δύο παρῆμεν
[2, 31]   αὐτός. ἐπεὶ δὲ πάντες ἐκάθευδον,  περὶ   πρώτας νυκτὸς φυλακὰς προῄειμεν ἀψοφητί,
[2, 29]   ἐλευθερίαν καθαιρεῖ· λύπη δὲ  περὶ   τὰ στέρνα διανεμομένη κατατήκει τῆς
[2, 28]   ἐπανήλθομεν. ~Ἡ οὖν Πάνθεια ἀναστᾶσα  περὶ   τὰς βασάνους τῆς Κλειοῦς ηὐτρεπίζετο
[2, 14]   δὲ φοῖνιξ φυτόν. ἐρίζει δὲ  περὶ   ταύτης γῆ καὶ θάλασσα. ἕλκει
[2, 19]   δὲ λαβοῦσα ἐφύλαττε καὶ  περὶ   τὴν ἕω καλέσασα τὸν εἰς
[2, 27]   τῆς νυκτὸς ὅσον τὸ λοιπόν,  περὶ   τὴν ἕω πάλιν ἐπὶ τὴν
[2, 23]   τῆς παιδός, γίνεταί τι τοιοῦτον  περὶ   τὴν τῆς κόρης μητέρα· ἔτυχεν
[2, 38]   πρὸς ἄλληλα τὰ σώματα καὶ  περὶ   τῆς ἡδονῆς ἀθλεῖ. τὰ δὲ
[2, 37]   καὶ τοῖς ὀδοῦσι συμβάλλεται καὶ  περὶ   τὸ τοῦ φιλοῦντος στόμα βόσκεται
[2, 36]   πάνδημον ἔρριπται κάτω καὶ ἐγχρονίζει  περὶ   τοῖς σώμασιν. εἰ δὲ καὶ
[2, 22]   πτερῷ, γελῶ δὲ αὐτὸν βλέπων  περὶ   τοῖς τραύμασιν ὀρχούμενον. ἀλλὰ τί
[2, 22]   πλατύ, ὦμοι παχεῖς καὶ πολλὴ  περὶ   τὸν αὐχένα κόμη. τὴν κατόπιν
[2, 14]   αὐτῇ τὸ πῦρ καὶ ἀνάπτει  περὶ   τοὺς πτόρθους πολλὴν τὴν φλόγα·
[2, 27]   ἡμεῖς δὲ αὐτοῦ καταμείναντες ἐφροντίζομεν  περὶ   τῶν ἐσομένων· καὶ τέλος ἔδοξεν
[2, 37]   ὅλως ἐνηρμοσμένον, καὶ συγγινόμενος  περιβάλλεται   ἡδονῇ. ἐγγίζει δὲ τοῖς χείλεσιν
[2, 7]   τὴν ἐπῳδήν. κἀγὼ τότε ἤδη  περιβαλὼν   φανερῶς κατεφίλουν· δὲ διασχοῦσα,
[2, 14]   τὸ δὲ χωρίον ἱερὸν ἐν  περιβόλῳ·   ἐλαία μὲν ἀναθάλλει φαιδροῖς τοῖς
[2, 7]   τύχην μέλιττά τις σφὴξ  περιβομβήσασα   κύκλῳ μου τὸ πρόσωπον παρέπτη·
[2, 11]   κόρῃ τὰ πρὸς τὸν γάμον·  περιδέραιον   μὲν λίθων ποικίλων, ἐσθῆτα δὲ
[2, 34]   μοι μικρὸν ἔτι ἐμπνέων καὶ  περιέβαλλε   καὶ ἀποθνῄσκων οὐκ ἐμίσει με
[2, 7]   ἅμα λέγων τὴν χεῖρα βιαιότερον  περιέβαλλον   καὶ ἐφίλουν ἐλευθερώτερον· δὲ
[2, 1]   τις τὰς καμπὰς τῆς ᾠδῆς  περιελὼν   ψιλὸν ἔλεγεν ἁρμονίας τὸν λόγον,
[2, 6]   σαφῶς λέγω; ὡς δὲ  περιέπλεκον   λόγους ἐκ λόγων, τὸ αὐτόματόν
[2, 38]   τυγχάνειν, τοσαύτας ἡμῖν καταχέας γυναικῶν  περιεργίας.   ἐν μέρει δὲ καὶ τὰ
[2, 3]   τροφή. ἤδη δὲ καὶ αὐτὴ  περιεργότερον   εἰς ἐμὲ βλέπειν ἐθρασύνετο. καὶ
[2, 3]   ὀρωρυγμένης· κύκλῳ δὲ αὐτὸν ἄμπελοι  περιέστεφον   ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ κρατῆρος πεφυτευμέναι.
[2, 22]   μετεστρέφετο πάντῃ καὶ τὸν ἀέρα  περιέχασκεν·   δὲ κώνωψ ταύτῃ πλέον
[2, 32]   ἑλκομένων τῶν κάλων· κεραία  περιήγετο,   τὸ ἱστίον καθίετο, ναῦς
[2, 11]   ἐδιδάσκετο. λαβὼν δή τινας λίθους  περιθραύει   τὸ τεῖχος τοῦ φαρμάκου καὶ
[2, 22]   καὶ φεύγω καὶ μένω, καὶ  περιϊππεύω   τὸν ἄνθρωπον τῷ πτερῷ, γελῶ
[2, 22]   τι ἄλλο ἄτριχον τῶν προσώπων,  περιϊπτάμενος   ἅμα καὶ τῷ βόμβῳ καταυλῶν.
[2, 22]   παρειμένος ὀργῇ. δὲ κώνωψ  περιϊπτάμενος   αὐτοῦ τὴν κόμην ἐπηύλει μέλος
[2, 37]   ἀκμῇ οἰστρεῖ μὲν ὑφ´ ἡδονῆς,  περικέχηνε   δὲ φιλοῦσα καὶ μαίνεται. αἱ
[2, 3]   πεφυτευμέναι. οἱ δὲ βότρυες πάντῃ  περικρεμάμενοι·   ὄμφαξ μὲν αὐτῶν ἕκαστος ἐφ´
[2, 26]   Κἀγὼ σὺν ὑμῖν· ἢν γὰρ  περιμείνω   τὴν ἕω, θάνατός μοι πρόκειται,
[2, 5]   θεοῦ; τὴν κόρην προσελθεῖν σοὶ  περιμένεις;   εἶτα προσετίθην· Τί γάρ,
[2, 31]   καὶ ἔφθασεν ἡμᾶς ἐπ´ αὐτοῦ  περιμένων   αὐτός. ἐπεὶ δὲ πάντες ἐκάθευδον,
[2, 10]   δὲ παρθένος ἐν τῷ  περιπάτῳ   κατελέλειπτο. ἐπιτηρήσας οὖν ὅτε τὸ
[2, 18]   ἠχθόμην δὲ ὅμως ὑπὲρ ἀδελφῆς  περιπεσούσης   τοιαύτῃ συμφορᾷ. ~Ὀλίγας δὲ ἡμέρας
[2, 34]   ψυχὴν ἀφῆκε τῇ φονευσάσῃ μου  περιπλεκόμενος   δεξιᾷ. ἄγουσιν οὖν με ἐπὶ
[2, 37]   παίδων δὲ φιλήματα μὲν ἀπαίδευτα,  περιπλοκαὶ   δὲ ἀμαθεῖς, Ἀφροδίτη δὲ ἀργή,
[2, 38]   καὶ οὐκ ἔχουσιν αἰσχύνην αἱ  περιπλοκαί·   καὶ οὐ μαλθάσσει τὰς ἐν
[2, 38]   οὐ μαλθάσσει τὰς ἐν Ἀφροδίτῃ  περιπλοκὰς   ὑγρότητι σαρκῶν, ἀλλ´ ἀντιτυπεῖ πρὸς
[2, 11]   καὶ τῷ στόματι τοῦ κυνὸς  περιρρέει   τοῦ ἄνθους τὸ αἷμα, καὶ
[2, 14]   ~Ἐν τούτῳ δὲ τοῦ πολέμου  περιστάντος   καὶ τῆς παιδὸς εἰς ἡμᾶς
[2, 22]   τῆς πτήσεως τὸν κύκλον ὑπὸ  περιττῆς   ἀπειροκαλίας ἀράχνης λανθάνει νήμασιν ἐμπλακείς,
[2, 21]   οὕτω δὲ γνώμης ἔχων ἐλέφαντι  περιτυγχάνει   καὶ προσαγορεύσας εἱστήκει διαλεγόμενος. καὶ
[2, 29]   τὸ ζωπυροῦν· δὲ ὀργὴ  περιϋλακτοῦσα   τὴν καρδίαν ἐπικλύζει τὸν λογισμὸν
[2, 1]   εἴ τις τῆς κάλυκος τὸ  περιφερὲς   εἰς τὴν τοῦ στόματος ἔκλεισε
[2, 10]   ἐπὶ συγκείμενον ἔργον ὡς εἶχον  περιχυθεὶς   τὴν κόρην κατεφίλουν. ὡς δὲ
[2, 38]   ἐν παλαίστρᾳ συμπεσεῖν καὶ φανερῶς  περιχυθῆναι,   καὶ οὐκ ἔχουσιν αἰσχύνην αἱ
[2, 37]   τὴν λάρνακα γελᾷς, πῶς τὸν  Περσέα   σιωπᾷς; Ἀλκμήνῃ δὲ τοῦτο μόνον
[2, 1]   προξενεῖ, εὐώδεσι φύλλοις κομᾷ, εὐκινήτοις  πετάλοις   τρυφᾷ, τὸ πέταλον τῷ Ζεφύρῳ
[2, 1]   κομᾷ, εὐκινήτοις πετάλοις τρυφᾷ, τὸ  πέταλον   τῷ Ζεφύρῳ γελᾷ. μὲν
[2, 14]   εἰς τὸ ὕδωρ βαπτίζουσι πίσσῃ  πεφαρμαγμένον   ἀνοίγουσί τε τοῦ ποταμοῦ τὰ
[2, 35]   πολλάκις γὰρ ἐν πίνεται  πέφευγε,   καὶ ἀπῆλθεν ἐραστὴς οὐχ
[2, 28]   δράματος; ἰδοὺ καὶ Κλειὼ  πέφευγεν.   δὲ ἔτι μᾶλλον ἐθάρσησε
[2, 25]   ἥρως, εἴτε λῃστής. ἐκείμην δὲ  πεφοβημένη,   μηδὲ ἀνακραγεῖν διὰ τὸν φόβον
[2, 34]   τὸν πονηρὸν ὑπ´ ἐμοῦ  πεφονευμένος,   ἀλλὰ τὴν ψυχὴν ἀφῆκε τῇ
[2, 37]   τῆς Ἀφροδίτης γυνὴ γενομένη  πέφυκεν   ἀσθμαίνειν ὑπὸ καυματώδους ἡδονῆς, τὸ
[2, 29]   τὸν ἀφρόν, οἰδοῦσι περὶ ἑαυτὰς  πεφυσημέναι.   τοσούτων οὖν Λευκίππη γεμισθεῖσα
[2, 3]   περιέστεφον ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ κρατῆρος  πεφυτευμέναι.   οἱ δὲ βότρυες πάντῃ περικρεμάμενοι·
[2, 11]   ποιμήν, ὅτι φάρμακον ἔχει κάλλους  πεφυτευμένον·   καὶ λαβὼν μαλλὸν ἐρίου καθῆκεν
[2, 14]   μὲν ἀναθάλλει φαιδροῖς τοῖς κλάδοις,  πεφύτευται   δὲ σὺν αὐτῇ τὸ πῦρ
[2, 29]   ἤχθετο, ᾐσχύνετο, ὠργίζετο. ἤχθετο μὲν  πεφωραμένη,   ᾐσχύνετο δὲ ὀνειδιζομένη, ὠργίζετο δὲ
[2, 14]   δεδεμένος, καὶ ἔστιν ἐκεῖ χρυσοῦ  πηγή.   κοντὸν οὖν εἰς τὸ ὕδωρ
[2, 2]   τὸ ὕδωρ, τοῦτο δὲ  πηγή.   μὲν οὖν οἶνος οὕτως
[2, 14]   μυστήρια. τὸ γοῦν τῆς Σικελικῆς  πηγῆς   ὕδωρ κεκερασμένον ἔχει πῦρ· καὶ
[2, 35]   ἀπῆλθεν ἐραστὴς οὐχ εὑρὼν  πιεῖν·   τὸ δὲ ἔτι πινόμενον ἁρπάζεται
[2, 4]   τε καλεῖν καὶ φιλῆσαι τράχηλον.  Πιθανῶς   μέν, ἔφην, νὴ τὴν Ἀθηνᾶν,
[2, 35]   πόματι; πολλάκις γὰρ ἐν  πίνεται   πέφευγε, καὶ ἀπῆλθεν ἐραστὴς
[2, 37]   μετὰ δὲ τῶν θεῶν Ἥρα  πινέτω,   ἵνα ἔχῃ μειράκιον διάκονον γυνή.
[2, 35]   εὑρὼν πιεῖν· τὸ δὲ ἔτι  πινόμενον   ἁρπάζεται πρὶν πίνων κορεσθῇ.
[2, 9]   ἔνθα τὸ χεῖλος κόρη  πίνουσα   προσέθηκεν, ἐναρμοσάμενος τὸ ἐμὸν ἔπινον,
[2, 9]   ἐμὰ μιμουμένην καὶ τὰ αὐτὰ  πίνουσαν,   καὶ ἔχαιρον ἤδη πλέον. καὶ
[2, 35]   ἔτι πινόμενον ἁρπάζεται πρὶν  πίνων   κορεσθῇ. καὶ οὐκ ἔστιν ἀπὸ
[2, 14]   τὸ μὲν προσήψατο μόνον,  πίσσα   δὲ εἰς τὴν ἤπειρον ἥρπασε
[2, 14]   ἀγρεύει γὰρ αὐτόν· δὲ  πίσσα   δέλεαρ γίνεται τῆς ἄγρας·
[2, 14]   οὖν εἰς τὸ ὕδωρ βαπτίζουσι  πίσσῃ   πεφαρμαγμένον ἀνοίγουσί τε τοῦ ποταμοῦ
[2, 19]   ἐρωτικόν. φέρε ἀνάγκην ἀλλήλοις ἐπιθῶμεν  πίστεως.   ἂν γὰρ ἡμᾶς Ἀφροδίτη μυσταγωγήσῃ,
[2, 28]   σοι, τίνα δὲ ἄλλην προσαγάγω  πίστιν   τῆς ἀληθείας μείζονα; εἰ παρθενίας
[2, 16]   τὴν κόρην, ὃς ἦν αὐτῷ  πιστότατος,   καὶ κελεύει λῃστὰς ἐπ´ αὐτὴν
[2, 2]   ποτὸν οἶνος ἦν. δὲ  πιὼν   ὑφ´ ἡδονῆς βακχεύεται καὶ λέγει
[2, 36]   ἐγὼ νομίζω κατ´ ἀνθρώπους κάλλη  πλανᾶσθαι,   τὸ μὲν οὐράνιον, τὸ δὲ
[2, 37]   τοῦ στόματος χειλέων ἀναθορὸν συντυγχάνει  πλανωμένῳ   τῷ φιλήματι καὶ ζητοῦντι καταβῆναι
[2, 21]   γὰρ ἐμὰ πάντα ἔχεις ὅσα  πλάττειν   ἠδυνάμην, δὲ σὴ ψυχὴ
[2, 22]   κάλλος σε κοσμεῖ; στέρνον  πλατύ,   ὦμοι παχεῖς καὶ πολλὴ περὶ
[2, 15]   τὸν αὐχένα παχύς, τὸν νῶτον  πλατύς,   τὴν γαστέρα πολύς, τὸ κέρας
[2, 18]   καὶ δέχεται μὲν τὴν κόρην,  πλεῖ   δὲ εὐθὺς πελάγιος. ἐγὼ δὲ
[2, 31]   ἀπολύειν. μηδὲν οὖν ἐρωτήσαντες ποῦ  πλεῖ,   μετεσκευαζόμεθα ἐπὶ τὴν θάλασσαν ἐκ
[2, 30]   δέ με ἀπελθόντες καταλίποιτε, βρόχον  πλεξαμένη   τὴν ψυχήν μου οὕτως ἀφήσω.
[2, 28]   μᾶλλον ἐθάρσησε καὶ λέγει· Τί  πλέον   εἴπω σοι, τίνα δὲ ἄλλην
[2, 37]   ἂν ἴσως εἰπεῖν τι καὶ  πλέον   ἔχοι μεμυημένος· εἰρήσεται δέ μοι,
[2, 9]   αὐτὰ πίνουσαν, καὶ ἔχαιρον ἤδη  πλέον.   καὶ τρίτον ἐγένετο τοῦτο καὶ
[2, 12]   ἁρπάζει τὸ ἱερεῖον· σοβούντων δὲ  πλέον   οὐδὲν ἦν· γὰρ ὄρνις
[2, 22]   περιέχασκεν· δὲ κώνωψ ταύτῃ  πλέον   τὴν ὀργὴν ἐτίθετο παιδιὰν καὶ
[2, 3]   ἡμῖν ἡμερῶν ἐπράττετο δέκα· καὶ  πλέον   τῶν ὀμμάτων ἐκερδαίνομεν ἐτολμῶμεν
[2, 32]   κατὰ μικρὸν ἀναχωροῦσαν, ὡς αὐτὴν  πλέουσαν·   παιανισμὸς ἦν καὶ πολλή τις
[2, 7]   αὐτὴν ὑπό τινος Αἰγυπτίας εἰς  πληγὰς   σφηκῶν καὶ μελιττῶν. καὶ ἅμα
[2, 22]   ἀνακάμπτων ἔνθα τοῦ τραύματος  πληγή,   δὲ ὥσπερ παλαιστὴς τὸ
[2, 7]   καταθεμένη τὴν κιθάραν κατενόει τὴν  πληγὴν   καὶ ἅμα παρῄνει, λέγουσα μηδὲν
[2, 14]   τὸ δὲ πνεῦμα τοῦ ὕδατος  πλῆκτρον   γίνεται, τὸ ῥεῦμα δὲ ὡς
[2, 18]   λέμβος ἐξαίφνης προσέπλει, καὶ ἐπεὶ  πλησίον   ἐγένετο, ἦσαν ἐν αὐτῷ νεανίσκοι
[2, 11]   ἀμέθυσος δὲ ἐπορφύρετο τοῦ χρυσοῦ  πλησίον.   ἐν μέσῳ δὲ τρεῖς ἦσαν
[2, 3]   Διόνυσος δὲ ἐντετύπωται τῶν βοτρύων  πλησίον,   ἵνα τὴν ἄμπελον οἴνῳ γεωργῇ.
[2, 17]   ἕπεσθαι, ἅμα δὲ ἵνα μή,  πλησίον   τῆς Τύρου τοῦ σκάφους ὄντος,
[2, 31]   τῆς ἕω. ἔπλει δὲ τὸ  πλοῖον   εἰς Ἀλεξάνδρειαν, τὴν μεγάλην τοῦ
[2, 18]   Λῃσταὶ Καλλιγόνην ἔχουσι. τὸ δὲ  πλοῖον   ἤδη μέσην ἐπέραινε τὴν θάλασσαν.
[2, 32]   σωτῆρας καλοῦντες, εὐφημοῦντες αἴσιον τὸν  πλοῦν   γενέσθαι· τὸ πνεῦμα ᾔρετο σφοδρότερον,
[2, 14]   παρθένοι, ὅτι τὸ ὕδωρ ἔχει  πλούσιον.   δὲ πλοῦτος ταύτῃ κάτω
[2, 13]   Βυζάντιος, ὄνομα Καλλισθένης, ὀρφανὸς καὶ  πλούσιος,   ἄσωτος δὲ καὶ πολυτελής. οὗτος
[2, 14]   ὕδωρ ἔχει πλούσιον. δὲ  πλοῦτος   ταύτῃ κάτω τεταμίευται τῇ τῶν
[2, 1]   λειμῶνος ἐρύθημα, κάλλος ἀστράπτον· ἔρωτος  πνέει,   Ἀφροδίτην προξενεῖ, εὐώδεσι φύλλοις κομᾷ,
[2, 15]   θυμιαμάτων ἤριζεν ὀδμήν. τὸ δὲ  πνεῦμα   ἀναπεμπόμενον εἰς τὸν ἀέρα τὴν
[2, 32]   αἴσιον τὸν πλοῦν γενέσθαι· τὸ  πνεῦμα   ᾔρετο σφοδρότερον, τὸ ἱστίον ἐκυρτοῦτο
[2, 32]   οὔριον εἶναι πρὸς ἀναγωγὴν τὸ  πνεῦμα,   θόρυβος ἦν πολὺς κατὰ τὸ
[2, 14]   ὡς χορδὴ κρούεται, τὸ δὲ  πνεῦμα   τοῦ ὕδατος πλῆκτρον γίνεται, τὸ
[2, 37]   ἡδονῆς, τὸ δὲ ἄσθμα σὺν  πνεύματι   ἐρωτικῷ μέχρι τῶν τοῦ στόματος
[2, 21]   ὥπλισε τοῖς ὀδοῦσι, τοὺς δὲ  πόδας   ἐκράτυνε τοῖς ὄνυξιν ἐποίησέ τε
[2, 36]   ἔφη, τὸ κεφάλαιον τῆς ἡδονῆς.  ποθεινὸν   γὰρ ἀεὶ τὸ ἀκόρεστον. τὸ
[2, 7]   ἐγώ· καί τις ἐξαίφνης μέλιττά  ποθεν   ἱπτᾶσα τῆς Κλειοῦς ἐπάταξε τὴν
[2, 2]   τὸ ὕδωρ τοῦτο τὸ πορφυροῦν;  πόθεν   οὕτως εὗρες αἷμα γλυκύ; οὐ
[2, 33]   καὶ λόγον. λέγω δὴ πρῶτος·  Πόθεν,   νεανίσκε, καὶ τίνα σε
[2, 2]   καὶ λέγει πρὸς τὸν θεόν·  Πόθεν,   ξένε, σοὶ τὸ ὕδωρ
[2, 36]   χρόνῳ, τοσοῦτον εἰς μέγεθος ἐκτείνεται  πόθῳ.   καὶ τὸ ῥόδον διὰ τοῦτο
[2, 7]   εἷλκε τὴν χεῖρα καὶ ἐπυνθάνετο  ποῖ   παταχθείην. κἀγώ, Κατὰ τοῦ χείλους,
[2, 3]   ὑποπερκάζεται καὶ σταφυλὴν τὸν ὄμφακα  ποιεῖ.   Διόνυσος δὲ ἐντετύπωται τῶν βοτρύων
[2, 22]   τοῖς ὀδοῦσι. ταῦτα γὰρ οὐ  ποιεῖ   μαχομένη γυνή; ποῖον δὲ μέγεθος
[2, 9]   Σάτυρος ἡμῖν καί τι  ποιεῖ   πρᾶγμα ἐρωτικόν. ἐναλλάσσει τὰ ἐκπώματα
[2, 26]   πάλιν ἡμῶν Κλειὼ τί  ποιεῖν   μέλλομεν. παρελθόντες οὖν εἴσω τῶν
[2, 10]   δὲ καὶ ἐπεχείρουν τι προὔργου  ποιεῖν,   ψόφος τις ἡμῶν κατόπιν γίνεται·
[2, 7]   κατεφίλουν· δὲ διασχοῦσα, Τί  ποιεῖς;   ἔφη. καὶ σὺ κατεπᾴδεις; Τὴν
[2, 37]   κἀκεῖναι φιλεῖν· σὺ δὲ μείζονα  ποιεῖς   τὴν ἡδονὴν ἀνοίγων τὰ φιλήματα.
[2, 10]   ἐπέλθῃ· καὶ αὐτὸς ἦν  ποιήσας   τὸν ψόφον, προσιόντα θεασάμενός τινα.
[2, 13]   εἴ τις ἁρπάσας παρθένον φθάσας  ποιήσειε   γυναῖκα, γάμον ἔχειν τὴν ζημίαν,
[2, 25]   ἐσκοποῦμεν, καθ´ ἑαυτοὺς γενόμενοι, τί  ποιητέον   εἴη, καὶ ἐδόκει κράτιστον εἶναι
[2, 36]   τοῖς σώμασιν. εἰ δὲ καὶ  ποιητὴν   δεῖ λαβεῖν μάρτυρα τῆς οὐρανίας
[2, 15]   ἱερεῖα πολλὰ μὲν ἦν καὶ  ποικίλα,   διέπρεπον δὲ ἐν αὐτοῖς οἱ
[2, 29]   ψυχὴν πέμπειν τὰ βλήματα καὶ  ποικίλα   τοξεύματα. τὸ μέν ἐστιν αὐτῷ
[2, 15]   μὲν τῶν θυμιαμάτων πομπή,  ποικίλη   δὲ τῶν ἀνθέων συμπλοκή.
[2, 11]   τὸν γάμον· περιδέραιον μὲν λίθων  ποικίλων,   ἐσθῆτα δὲ τὸ πᾶν μὲν
[2, 2]   Διόνυσος ἐπαινεῖ τῆς φιλοφροσύνης τὸν  ποιμένα   καὶ αὐτῷ προτείνει κύλικα φιλοτησίαν.
[2, 2]   εἶναι γὰρ ἐκεῖ τινα φιλόξενον  ποιμένα,   οἷον Ἀθηναῖοι τὸν Ἰκάριον λέγουσι,
[2, 11]   ἀλλ´ οἵαν μυθολογοῦσι Τύριοι τοῦ  ποιμένος   εὑρεῖν τὸν κύνα, καὶ
[2, 11]   τοῖς χείλεσι τὴν πορφύραν.  ποιμὴν   ὁρᾷ τὰ χείλη τοῦ κυνὸς
[2, 11]   τοῦ κόχλου τὴν φύσιν  ποιμήν,   ὅτι φάρμακον ἔχει κάλλους πεφυτευμένον·
[2, 22]   γὰρ οὐ ποιεῖ μαχομένη γυνή;  ποῖον   δὲ μέγεθος κάλλος σε
[2, 6]   Ζεύς, καὶ ἅμα ἐγέλασε.  Ποῖον   Ἑρμῆν; τί ληρεῖς, εἶπον, εἰδυῖα
[2, 22]   ἐπηύλει μέλος ἐπινίκιον. μακρότερον δὲ  ποιούμενος   τῆς πτήσεως τὸν κύκλον ὑπὸ
[2, 4]   στέναξον. ἢν δὲ ταῦτά σου  ποιοῦντος   καρτερῇ καὶ προσίηται, σὸν ἔργον
[2, 22]   ἐμπεσὼν δὲ ὡς ἀπὸ βέλους  ποιῶ   τὸ τραῦμα· δὲ παταχθεὶς
[2, 9]   ἐμὸν ἔπινον, ἀποστολιμαῖον τοῦτο φίλημα  ποιῶν,   καὶ ἅμα κατεφίλουν τὸ ἔκπωμα.
[2, 15]   τὴν Τύρον ἔπεμπε, καὶ τῇ  πόλει   συνδοκοῦν. οὖν Καλλισθένης διαπράττεται
[2, 24]   Σώστρατε· σὺ μὲν ἐν Βυζαντίῳ  πολεμεῖς   ὑπὲρ ἀλλοτρίων γάμων, ἐν Τύρῳ
[2, 13]   τῷ Σωστράτῳ πρὶν τὸν  πόλεμον   τοῖς Βυζαντίοις ἐπιπεσεῖν, ᾐτεῖτο τὴν
[2, 14]   λέγει τὸ μάντευμα, Σώστρατος (τοῦ  πολέμου   γάρ, ὡς ἔφην, στρατηγὸς ἦν
[2, 10]   στρατιώτης ἤδη νενικηκὼς καὶ τοῦ  πολέμου   καταπεφρονηκώς· πολλὰ γὰρ ἦν τὰ
[2, 22]   καταλέγειν· ὄργανον γὰρ ὅλος εἰμὶ  πολέμου.   μετὰ μὲν σάλπιγγος παρατάττομαι, σάλπιγξ
[2, 24]   ἔμεινας ἐν Βυζαντίῳ· ὄφελον ἔπαθες  πολέμου   νόμῳ τὴν ὕβριν· ὄφελόν σε
[2, 14]   ἔργον. ~Ἐν τούτῳ δὲ τοῦ  πολέμου   περιστάντος καὶ τῆς παιδὸς εἰς
[2, 31]   Ἀλεξάνδρειαν, τὴν μεγάλην τοῦ Νείλου  πόλιν.   ~Ἔχαιρον δὲ τὸ πρῶτον ὁρῶν
[2, 31]   νυκτὸς δύο παρῆμεν ἐπὶ τὴν  πόλιν   καὶ εὐθὺς ἐπὶ Βηρυτὸν τὸν
[2, 14]   καὶ γίνεται τὸ θέαμα καινόν,  πόλις   ἐν θαλάσσῃ καὶ νῆσος ἐν
[2, 14]   οἱ Βυζάντιοι τοιόνδε· Νῆσός τις  πόλις   ἐστὶ φυτώνυμον αἷμα λαχοῦσα, ἰσθμὸν
[2, 17]   ἅμα μὲν ὡς δοκοίη τοῖς  πολίταις   ἕπεσθαι, ἅμα δὲ ἵνα μή,
[2, 10]   νενικηκὼς καὶ τοῦ πολέμου καταπεφρονηκώς·  πολλὰ   γὰρ ἦν τὰ τότε ὁπλίζοντά
[2, 11]   διεγνώκει. ἐνύπνια γὰρ αὐτὸν διετάραττε  πολλά.   ἔδοξεν ἄγειν ἡμῶν τοὺς γάμους,
[2, 34]   μειράκιον φιλόθηρον ἦν. ἐπεῖχον τὰ  πολλά,   κρατεῖν οὐκ ἠδυνάμην. ὡς δὲ
[2, 15]   ἄνεμος ἡδονῆς. τὰ δὲ ἱερεῖα  πολλὰ   μὲν ἦν καὶ ποικίλα, διέπρεπον
[2, 35]   ἔοικε τῷ τοῦ Ταντάλου πόματι;  πολλάκις   γὰρ ἐν πίνεται πέφευγε,
[2, 20]   αὐτὸν εἰς φιλίαν ἀγαγεῖν, προσέπαιζε  πολλάκις   καὶ κώνωπα ἐκάλει καὶ ἔσκωπτε
[2, 19]   κρείττων γένηται τῆς θεοῦ. ταῦτα  πολλάκις   κατεπᾴδων ἐπεπείκειν τὴν κόρην ὑποδέξασθαί
[2, 21]   ~Ὁ λέων κατεμέμφετο τὸν Προμηθέα  πολλάκις,   ὅτι μέγαν μὲν αὐτὸν ἔπλασε
[2, 15]   ἐξῄεσαν· καὶ γὰρ ἦν πολυτελής.  πολλὴ   μὲν τῶν θυμιαμάτων πομπή,
[2, 22]   στέρνον πλατύ, ὦμοι παχεῖς καὶ  πολλὴ   περὶ τὸν αὐχένα κόμη. τὴν
[2, 32]   αὐτὴν πλέουσαν· παιανισμὸς ἦν καὶ  πολλή   τις εὐχή, θεοὺς σωτῆρας καλοῦντες,
[2, 14]   καὶ ἀνάπτει περὶ τοὺς πτόρθους  πολλὴν   τὴν φλόγα· δὲ τοῦ
[2, 16]   ταὐτὸν ἐλθεῖν, ὡς ἂν τῶν  πολλῶν   ἐξιόντων) ὥστε συνέβη τὴν ἀδελφὴν
[2, 38]   καὶ φαρμάκων· ἂν δὲ τῶν  πολλῶν   τούτων γυμνώσῃς δόλων, ἔοικε κολοιῷ
[2, 35]   τοὺς ἄρρενας ἔρως. Οὐ γὰρ  πολὺ   ἄμεινον, Μενέλαος ἔφη, τοῦτο
[2, 35]   πρὸς αὐτοὺς ὑπομειδιῶν· Ὡς παρὰ  πολὺ   κρατεῖ μου Κλεινίας· ἐβούλετο γὰρ
[2, 10]   κατελέλειπτο. ἐπιτηρήσας οὖν ὅτε τὸ  πολὺ   τῆς αὐγῆς ἐμαραίνετο, πρόσειμι θρασύτερος
[2, 30]   δὲ ὡς ταῦτα ἤκουσα, τὸ  πολὺ   τῆς φροντίδος ἀπερριψάμην. δύο δὲ
[2, 20]   ~Ἦν δέ τις αὐτῶν οἰκέτης  πολυπράγμων   καὶ λάλος καὶ λίχνος καὶ
[2, 38]   δόξῃ καλή, τῶν ἀλειμμάτων  πολυπράγμων   μηχανή. καὶ ἔστιν αὐτῆς τὸ
[2, 32]   ἀναγωγὴν τὸ πνεῦμα, θόρυβος ἦν  πολὺς   κατὰ τὸ σκάφος, τῶν ναυτῶν
[2, 15]   τὸν νῶτον πλατύς, τὴν γαστέρα  πολύς,   τὸ κέρας οὐχ ὡς
[2, 3]   παρασκευάσας ἐς τὸ δεῖπνον ἔτυχε  πολυτελέστερα   καὶ κρατῆρα παρεθήκατο ἱερὸν τοῦ
[2, 3]   κρατῆρα παρεθήκατο ἱερὸν τοῦ θεοῦ  πολυτελῆ,   μετὰ τὸν Γλαύκου τοῦ Χίου
[2, 13]   καὶ πλούσιος, ἄσωτος δὲ καὶ  πολυτελής.   οὗτος ἀκούων τὴν Σωστράτου θυγατέρα
[2, 15]   θυσίαν ἐξῄεσαν· καὶ γὰρ ἦν  πολυτελής.   πολλὴ μὲν τῶν θυμιαμάτων
[2, 31]   θυρωρόν. κἀκεῖνον βεβλήκει τῷ αὐτῷ  πόματι.   ὄχημα δὲ εὐτρεπὲς ἡμᾶς πρὸ
[2, 35]   ἀλλ´ ἔοικε τῷ τοῦ Ταντάλου  πόματι;   πολλάκις γὰρ ἐν πίνεται
[2, 15]   πολλὴ μὲν τῶν θυμιαμάτων  πομπή,   ποικίλη δὲ τῶν ἀνθέων
[2, 34]   ἀποθνῄσκων οὐκ ἐμίσει με τὸν  πονηρὸν   ὑπ´ ἐμοῦ πεφονευμένος, ἀλλὰ
[2, 34]   τὸν ἵππον, μετένεγκε τὰς ἡνίας·  πονηρὸν   τὸ θηρίον. ἀνᾴξας δὲ
[2, 14]   αἷμα λαχοῦσα, ἰσθμὸν ὁμοῦ καὶ  πορθμὸν   ἐπ´ ἠπείροιο φέρουσα, ἔνθ´ Ἥφαιστος
[2, 14]   ὕδωρ ὑπορρεῖ κάτωθεν. ὑπόκειται δὲ  πορθμὸς   κάτωθεν ἰσθμῷ· καὶ γίνεται τὸ
[2, 20]   νύκτωρ ἡμῖν πραχθῇ, διενυκτέρευε μέχρι  πόρρω   τῆς ἑσπέρας, ἀναπετάσας τοῦ δωματίου
[2, 20]   ὄνομα Κώνωψ. οὗτός μοι ἐδόκει  πόρρωθεν   ἐπιτηρεῖν τὰ πραττόμενα ἡμῖν· μάλιστα
[2, 8]   ἠνείχετο, κωλύουσα δῆθεν. ~Ἐν τούτῳ  πόρρωθεν   ἰδόντες προσιοῦσαν τὴν θεράπαιναν διελύθημεν,
[2, 18]   ὡς δὲ τοῖς Σαράπτοις προσέσχον,  πόρρωθεν   Καλλισθένης τὸ σημεῖον ἰδὼν
[2, 11]   ἐσθῆτος οὐ πάρεργον εἶχεν  πορφύρα   τὴν βαφήν, ἀλλ´ οἵαν μυθολογοῦσι
[2, 11]   καὶ ταῖς χερσὶν ἔθιγε, τὴν  πορφύραν   εἶχεν χείρ. συνῆκεν οὖν
[2, 11]   ἐσθῆτα δὲ τὸ πᾶν μὲν  πορφυρᾶν,   ἔνθα δὲ ταῖς ἄλλαις ἐσθῆσιν
[2, 11]   καὶ ὑφαίνει τοῖς χείλεσι τὴν  πορφύραν.   ποιμὴν ὁρᾷ τὰ χείλη
[2, 11]   καὶ τότε τὴν εἰκόνα τῆς  πορφύρας   ἐδιδάσκετο. λαβὼν δή τινας λίθους
[2, 11]   ἄλλαις ἐσθῆσιν χώρα τῆς  πορφύρας,   ἐκεῖ χρυσὸς ἦν. ἤριζον δὲ
[2, 11]   καὶ τὸ ἄδυτον ἀνοίγει τῆς  πορφύρας   καὶ θησαυρὸν εὑρίσκει βαφῆς. ~Ἔθυεν
[2, 11]   ἦν γὰρ χρόνος ὅτε τῆς  πορφύρας   κόσμος ἀνθρώποις ἀπόρρητος ἦν·
[2, 2]   σοὶ τὸ ὕδωρ τοῦτο τὸ  πορφυροῦν;   πόθεν οὕτως εὗρες αἷμα γλυκύ;
[2, 14]   καὶ πυρὸς σπονδαί. ἐπεὶ καὶ  ποταμὸς   Ἰβηρικός, εἰ μὲν ἴδοις αὐτὸν
[2, 14]   εὐθύς, οὐδὲν ἄλλου κρείττων ἐστὶ  ποταμοῦ·   ἢν δὲ ἀκοῦσαι θέλῃς τοῦ
[2, 14]   ἥρπασε τὴν ἄγραν. οὕτως ἐκ  ποταμοῦ   Λιβυκοῦ χρυσὸς ἁλιεύεται. ~Ταῦτα εἰπὼν
[2, 14]   πίσσῃ πεφαρμαγμένον ἀνοίγουσί τε τοῦ  ποταμοῦ   τὰ κλεῖθρα. δὲ κοντὸς
[2, 36]   ἀθανάτοισι μετείη. οὐδεμία δὲ ἀνέβη  ποτὲ   εἰς οὐρανοὺς διὰ κάλλος γυνή
[2, 37]   κατήγαγεν ἐξ οὐρανοῦ. διὰ γυναῖκά  ποτε   Ζεὺς ἐμυκήσατο, διὰ γυναῖκά ποτε
[2, 21]   πάσχεις; ἔφη· καὶ τί δή  ποτε   οὐδὲ μικρὸν ἀτρεμεῖ σου τὸ
[2, 2]   πατέρα μῦθον, οἶνον οὐκ εἶναί  ποτε   παρ´ ἀνθρώποις ὅπου μήπω παρ´
[2, 22]   ἐλέφαντα. ~Λέγει τοίνυν κώνωψ ἀλαζών  ποτε   πρὸς τὸν λέοντα· Εἶτα κἀμοῦ
[2, 37]   ποτε Ζεὺς ἐμυκήσατο, διὰ γυναῖκά  ποτε   Σάτυρον ὠρχήσατο, καὶ χρυσὸν πεποίηκεν
[2, 16]   τὴν μὲν Λευκίππην οὐχ ἑωρακώς  ποτε,   τὴν δὲ Καλλιγόνην ἰδὼν τὴν
[2, 2]   γῆ τρέφει καὶ μαζοὶ βοῶν.  ποτὸν   δὲ ἦν παρ´ αὐτοῖς οἷον
[2, 2]   προτείνει κύλικα φιλοτησίαν. τὸ δὲ  ποτὸν   οἶνος ἦν. δὲ πιὼν
[2, 3]   ἄμπελον οἴνῳ γεωργῇ. τοῦ δὲ  πότου   προϊόντος ἤδη καὶ ἀναισχύντως ἐς
[2, 7]   ζητεῖ σου τὴν ἐπῳδήν.  που   καὶ σὺ μέλιτταν ἐπὶ τοῦ
[2, 31]   μέλλον ἀπολύειν. μηδὲν οὖν ἐρωτήσαντες  ποῦ   πλεῖ, μετεσκευαζόμεθα ἐπὶ τὴν θάλασσαν
[2, 9]   Σάτυρος ἡμῖν καί τι ποιεῖ  πρᾶγμα   ἐρωτικόν. ἐναλλάσσει τὰ ἐκπώματα καὶ
[2, 6]   Τὸν Ἑρμῆν λέγεις; τούτῳ τὴν  πρᾶσιν   ἐκέλευσεν Ζεύς, καὶ ἅμα
[2, 27]   εἰ μὲν θελήσει συμφυγεῖν, οὕτω  πράττειν,   εἰ δὲ μή, μένειν αὐτοῦ,
[2, 20]   μοι ἐδόκει πόρρωθεν ἐπιτηρεῖν τὰ  πραττόμενα   ἡμῖν· μάλιστα δέ, ὅπερ ἦν,
[2, 20]   ὑποπτεύσας μή τι νύκτωρ ἡμῖν  πραχθῇ,   διενυκτέρευε μέχρι πόρρω τῆς ἑσπέρας,
[2, 23]   εἰδὼς αὐτὸν γαστρὸς ἡττώμενον, φάρμακον  πριάμενος   ὕπνου βαθέος ἐφ´ ἑστίασιν αὐτὸν
[2, 30]   ἀποπειρασόμενον τῆς φυγῆς. δὲ  πρὶν   ἀκοῦσαι πρὸς τὸν Σάτυρον, Δέομαι,
[2, 34]   τὸν ἵππον, ἐναγκυλωσάμενος τὸ ἀκόντιον,  πρὶν   ἀκριβῶς καταστοχάσασθαι τοῦ σκοποῦ, πέμπω
[2, 10]   τὰ εἰθισμένα τῆς Κλειοῦς ἑπομένης,  πρὶν   ἐπὶ τὸν ὕπνον τραπῆναι. ἐγὼ
[2, 13]   ὀφθαλμοί. προσελθὼν οὖν τῷ Σωστράτῳ  πρὶν   τὸν πόλεμον τοῖς Βυζαντίοις
[2, 25]   καὶ ἐδόκει κράτιστον εἶναι φεύγειν,  πρὶν   ἠὼς γένηται καὶ τὸ πᾶν
[2, 35]   τὸ δὲ ἔτι πινόμενον ἁρπάζεται  πρὶν   πίνων κορεσθῇ. καὶ οὐκ
[2, 4]   ἔλεγε καὶ αὐτὸς μὲν ἐγνωκέναι  πρὶν   παρ´ ἐμοῦ μαθεῖν, ὀκνεῖν δὲ
[2, 18]   λέγουσιν) ἔνθα λέμβος ἐφήδρευεν.  ~Πρὸ   δὲ τῆς πανηγύρεως, ἣν
[2, 38]   ἱδρώς. ἔξεστι δὲ αὐτῷ καὶ  πρὸ   τῆς ἐν Ἀφροδίτῃ συμπλοκῆς καὶ
[2, 2]   τὴν ἡδονήν, τοῦτο δὲ καὶ  πρὸ   τοῦ στόματος τὰς ῥῖνας εὐφραίνει
[2, 31]   πόματι. ὄχημα δὲ εὐτρεπὲς ἡμᾶς  πρὸ   τῶν πυλῶν ἐξεδέχετο, ὅπερ
[2, 16]   ἐμὴν μετὰ τῆς Λευκίππης μητρὸς  προελθεῖν.   δὲ Καλλισθένης τὴν μὲν
[2, 9]   λοιπὸν τῆς ἡμέρας οὕτως ἀλλήλοις  προεπίνομεν   τὰ φιλήματα. ~Μετὰ δὲ τὸ
[2, 31]   ἐκάθευδον, περὶ πρώτας νυκτὸς φυλακὰς  προῄειμεν   ἀψοφητί, Λευκίππην τοῦ Σατύρου χειραγωγοῦντος.
[2, 18]   ἦν βαθείας ἑσπέρας, ἡμεῖς μὲν  προήλθομεν,   δὲ εἵπετο. ἄρτι δὲ
[2, 31]   τὰς θύρας Σάτυρος, καὶ  προήλθομεν·   ὡς δὲ παρῆμεν ἐπὶ τὰς
[2, 3]   οἴνῳ γεωργῇ. τοῦ δὲ πότου  προϊόντος   ἤδη καὶ ἀναισχύντως ἐς αὐτὴν
[2, 17]   ~Ναῦν δὲ εἶχεν ἰδίαν, τοῦτο  προκατασκευάσας   οἴκοθεν εἰ τύχοι τῆς ἐπιχειρήσεως.
[2, 26]   περιμείνω τὴν ἕω, θάνατός μοι  πρόκειται,   τῶν βασάνων γλυκύτερος. ~Ὁ οὖν
[2, 18]   ἑτέρους ἐπὶ τῆς γῆς εἶχον  προλοχίσαντες,   οἳ γυναικείας μὲν εἶχον ἐσθῆτας
[2, 21]   εἴπω. ~Ὁ λέων κατεμέμφετο τὸν  Προμηθέα   πολλάκις, ὅτι μέγαν μὲν αὐτὸν
[2, 21]   τὸν ἀλεκτρυόνα φοβοῦμαι. καὶ  Προμηθεὺς   ἐπιστὰς ἔφη· Τί με μάτην
[2, 1]   κάλλος ἀστράπτον· ἔρωτος πνέει, Ἀφροδίτην  προξενεῖ,   εὐώδεσι φύλλοις κομᾷ, εὐκινήτοις πετάλοις
[2, 19]   φιλημάτων ἱστάμεθα, φιλτάτη; καλὰ τὰ  προοίμια·   προσθῶμεν ἤδη τι καὶ ἐρωτικόν.
[2, 34]   ἐξαίφνης δὲ σῦς τῆς ὕλης  προπηδᾷ,   καὶ τὸ μειράκιον ἐδίωκε· καὶ
[2, 38]   περιπλοκὰς ὑγρότητι σαρκῶν, ἀλλ´ ἀντιτυπεῖ  πρὸς   ἄλληλα τὰ σώματα καὶ περὶ
[2, 11]   ἐκεῖ χρυσὸς ἦν. ἤριζον δὲ  πρὸς   ἀλλήλους οἱ λίθοι. ὑάκινθος μὲν
[2, 32]   ὡς δὲ ἔδοξεν οὔριον εἶναι  πρὸς   ἀναγωγὴν τὸ πνεῦμα, θόρυβος ἦν
[2, 10]   αὐγῆς ἐμαραίνετο, πρόσειμι θρασύτερος γενόμενος  πρὸς   αὐτὴν ἐκ τῆς πρώτης προσβολῆς,
[2, 20]   γνώμης τὸ ἄσπονδον. λέγει δὴ  πρὸς   αὐτόν· Ἐπειδὴ καταμωκᾷ μου καὶ
[2, 35]   ἐκάθευδε τῆς νηός. λέγω δὴ  πρὸς   αὐτοὺς ὑπομειδιῶν· Ὡς παρὰ πολὺ
[2, 37]   τὴν ἡδονὴν ἀνοίγων τὰ φιλήματα.  πρὸς   δὲ τὸ τέρμα αὐτὸ τῆς
[2, 26]   σκηψάμενοι πρὸς τὸν θυρωρὸν ἀπιέναι  πρὸς   ἐρωμένην, καὶ ἐπὶ τὴν οἰκίαν
[2, 8]   πρῶτον ἔμαθον ὅτι μηδὲν ἐρίζει  πρὸς   ἡδονὴν φιλήματι ἐρωτικῷ. ~Ἐπειδὴ δὲ
[2, 4]   ἐραστήν. ταύτην παρασκευάσω κατὰ μικρὸν  πρὸς   ἡμᾶς οὕτως ἔχειν, ὡς καὶ
[2, 30]   πρὸς τὸν Σάτυρον, Δέομαι, ἔφη,  πρὸς   θεῶν ξένων καὶ ἐγχωρίων, ἐξαρπάσατέ
[2, 14]   κοντὸς πρὸς τὸν χρυσὸν οἷον  πρὸς   ἰχθὺν ἄγκιστρον γίνεται, ἀγρεύει γὰρ
[2, 23]   φαρμάκου. δὲ Σάτυρος εἰστρέχει  πρός   με καὶ λέγει· Κεῖταί σοι
[2, 4]   Κλειὼ κεκοινώνηκέ μοι καὶ ἔχει  πρός   με ὡς ἐραστήν. ταύτην παρασκευάσω
[2, 36]   θνητῷ κάλλει δεδεμένον καὶ ζητεῖ  πρὸς   οὐρανὸν ταχὺ φεύγειν, τὸ δὲ
[2, 37]   συμπλοκαῖς, μαλθακὰ δὲ τὰ χείλη  πρὸς   τὰ φιλήματα. καὶ διὰ τοῦτο
[2, 8]   ἡδονὴν ἕλκουσι τὰς ψυχὰς ἄνω  πρὸς   τὰ φιλήματα. οὐκ οἶδα δὲ
[2, 2]   τοῦτό ἐστιν αἷμα βότρυος. ἄγει  πρὸς   τὴν ἄμπελον θεὸς τὸν
[2, 19]   τὰ δὲ ἔξω δύο τὰ  πρὸς   τὴν εἴσοδον, τὸ μὲν
[2, 14]   τὴν γῆν· συνδεῖ γὰρ αὐτὴν  πρὸς   τὴν ἤπειρον στενὸς αὐχήν, καὶ
[2, 24]   καὶ ἐπιλαβομένη τῶν τριχῶν ἅμα  πρὸς   τὴν θυγατέρα ἀνῴμωξεν, Ἀπώλεσάς μου,
[2, 30]   δὲ ἔτυχον πέμψαι τὸν Σάτυρον  πρὸς   τὴν κόρην ἀποπειρασόμενον τῆς φυγῆς.
[2, 19]   συμφορᾷ. ~Ὀλίγας δὲ ἡμέρας διαλιπὼν  πρὸς   τὴν Λευκίππην διελεγόμην· Μέχρι τίνος
[2, 15]   δὲ τῶν ἀνθέων ἀναπνοὴ  πρὸς   τὴν τῶν θυμιαμάτων ἤριζεν ὀδμήν.
[2, 30]   ἀποδημῶν ἔτυχεν πατήρ, παρεσκευαζόμεθα  πρὸς   τὴν φυγήν. ~Εἶχε δὲ
[2, 4]   μετὰ κλοπῆς ἐρῶν ἂν ἐλεγχθῇ  πρός   τινος, ὡς ὀνειδίζοντα τὸν ἐλέγξαντα
[2, 4]   οὕτως ἔχειν, ὡς καὶ συναίρεσθαι  πρὸς   τὸ ἔργον. δεῖ δέ σε
[2, 13]   καὶ μὲν ἐζήτει καιρὸν  πρὸς   τὸ ἔργον. ~Ἐν τούτῳ δὲ
[2, 22]   τ&