HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ACHILLES TATIUS, Leucippé et Clitophon, livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ο  =  165 formes différentes pour 523 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, chapitre
[2, 22]   ὁρᾷς; ἐμοὶ δὲ μέγεθος μὲν     ἀὴρ ὅλος, ὅσον μου καταλαμβάνει
[2, 3]   δὲ ἐγχέῃς οἴνου, κατὰ μικρὸν     βότρυς ὑποπερκάζεται καὶ σταφυλὴν τὸν
[2, 2]   ἦν παρ´ αὐτοῖς οἷον καὶ     βοῦς ἔπινεν· οὔπω γὰρ τὸ
[2, 4]   ὀκνεῖν δὲ ἐλέγχειν βουλόμενον λανθάνειν.     γὰρ μετὰ κλοπῆς ἐρῶν ἂν
[2, 12]   νυκτὸς μεσούσης ἐπὶ θάλατταν ἥκοντας·     γὰρ ὄρνις ἔτυχεν ἱπτάμενος ἐκεῖ.
[2, 12]   σοβούντων δὲ πλέον οὐδὲν ἦν·     γὰρ ὄρνις ᾤχετο φέρων τὴν
[2, 37]   ὄρνις ἐπ´ αὐτὸν κατέβη ὠμηστής,     δὲ ἀνάρπαστος γενόμενος ὑβρίζεται καὶ
[2, 2]   ἧκεν Διόνυσος τὸν βουκόλον·     δὲ αὐτῷ παρατίθησιν ὅσα γῆ
[2, 13]   Βυζαντίοις ἐπιπεσεῖν, ᾐτεῖτο τὴν κόρην·     δὲ βδελυττόμενος τοῦ βίου τὴν
[2, 18]   βαθείας ἑσπέρας, ἡμεῖς μὲν προήλθομεν,     δὲ εἵπετο. ἄρτι δὲ γενομένων
[2, 4]   τὸ πᾶν καὶ συμπράττειν ἠξίουν·     δὲ ἔλεγε καὶ αὐτὸς μὲν
[2, 17]   ὃν ἐπὶ τὴν ἁρπαγὴν παρεσκευάκει.     δὲ (ἦν γὰρ καὶ ἄλλως
[2, 16]   μετὰ τῆς Λευκίππης μητρὸς προελθεῖν.     δὲ Καλλισθένης τὴν μὲν Λευκίππην
[2, 14]   τε τοῦ ποταμοῦ τὰ κλεῖθρα.     δὲ κοντὸς πρὸς τὸν χρυσὸν
[2, 22]   ὀδοῦσι καὶ εἱστήκει παρειμένος ὀργῇ.     δὲ κώνωψ περιϊπτάμενος αὐτοῦ τὴν
[2, 22]   πάντῃ καὶ τὸν ἀέρα περιέχασκεν·     δὲ κώνωψ ταύτῃ πλέον τὴν
[2, 18]   μὲν τὸ συγκείμενον ἀνέτεινε σημεῖον,     δὲ λέμβος ἐξαίφνης προσέπλει, καὶ
[2, 22]   ἅμα καὶ τῷ βόμβῳ καταυλῶν.     δὲ λέων ἠγριαίνετο καὶ μετεστρέφετο
[2, 22]   ἀπὸ βέλους ποιῶ τὸ τραῦμα·     δὲ παταχθεὶς ἐξαίφνης βοᾷ καὶ
[2, 2]   τὸ δὲ ποτὸν οἶνος ἦν.     δὲ πιὼν ὑφ´ ἡδονῆς βακχεύεται
[2, 14]   ὅτι τὸ ὕδωρ ἔχει πλούσιον.     δὲ πλοῦτος ταύτῃ κάτω τεταμίευται
[2, 23]   τὸν ὕπνον καθεύδων τοῦ φαρμάκου.     δὲ Σάτυρος εἰστρέχει πρός με
[2, 21]   τε τῶν ἄλλων θηρίων δυνατώτερον.     δὲ τοιοῦτος, ἔφασκε, τὸν ἀλεκτρυόνα
[2, 3]   καίων αὐτὴν τῷ συνήθει πυρί,     δὲ τὸν οἶνον ὑπέκκαυμα φέρων·
[2, 23]   βαθέος ἐφ´ ἑστίασιν αὐτὸν ἐκάλεσεν.     δὲ ὑπώπτευε μέν τινα μηχανὴν
[2, 14]   αὐτήν, ἐπεὶ Φοινίκων νῆσος·     δὲ φοῖνιξ φυτόν. ἐρίζει δὲ
[2, 22]   ἔνθα τοῦ τραύματος πληγή,     δὲ ὥσπερ παλαιστὴς τὸ σῶμα
[2, 2]   γὰρ τὸ ἀμπέλινον ἦν. καὶ     Διόνυσος ἐπαινεῖ τῆς φιλοφροσύνης τὸν
[2, 2]   ἀναπνεῖ κάτωθεν ἡδονῆς πῦρ. καὶ     Διόνυσος ἔφη· Τοῦτό ἐστιν ὀπώρας
[2, 2]   εἶναι δοκεῖν. ἐπὶ τοῦτον ἧκεν     Διόνυσος τὸν βουκόλον· δὲ
[2, 35]   οἶδα γὰρ πῶς ἐπιχωριάζει νῦν     εἰς τοὺς ἄρρενας ἔρως. Οὐ
[2, 21]   ἀτρεμεῖ σου τὸ οὖς; καὶ     ἐλέφας, κατὰ τύχην παραπτάντος αὐτῷ
[2, 35]   πίνεται πέφευγε, καὶ ἀπῆλθεν     ἐραστὴς οὐχ εὑρὼν πιεῖν· τὸ
[2, 5]   δὲ ὥσπερ ἐκ τῆς καρδίας     Ἔρως ἀντεφθέγγετο· Ναί, τολμηρέ, κατ´
[2, 36]   γυνή (καὶ γὰρ γυναιξὶ κεκοινώνηκεν     Ζεύς) ἀλλ´ Ἀλκμήνην μὲν ἔχει
[2, 15]   μῦθος Εὐρώπης ἀληθής, Αἰγύπτιον βοῦν     Ζεὺς ἐμιμήσατο. ~Ἔτυχεν οὖν
[2, 1]   λόγος· Εἰ τοῖς ἄνθεσιν ἤθελεν     Ζεὺς ἐπιθεῖναι βασιλέα, τὸ ῥόδον
[2, 6]   λέγεις; τούτῳ τὴν πρᾶσιν ἐκέλευσεν     Ζεύς, καὶ ἅμα ἐγέλασε. Ποῖον
[2, 37]   ἀρκεῖ, ὅτι δι´ αὐτὴν ἔκλεψεν     Ζεὺς τρεῖς ὅλους ἡλίους. εἰ
[2, 19]   ἦν αὐτῇ θαλαμηπόλος. εἶχε δὲ     θάλαμος αὐτῆς οὕτως· χωρίον ἦν
[2, 14]   ἔστι πάντα ἐνταῦθα. φυτώνυμον γὰρ     θεὸς εἶπεν αὐτήν, ἐπεὶ Φοινίκων
[2, 2]   βότρυος. ἄγει πρὸς τὴν ἄμπελον     θεὸς τὸν βουκόλον, καὶ τῶν
[2, 26]   λοιπὸν μέσαι νύκτες, ὥστε μόλις     θυρωρὸς ἀνέῳξεν ἡμῖν. καὶ
[2, 31]   ἐκ τῆς γῆς, καὶ ἦν     καιρὸς μικρὸν ἄνω τῆς ἕω.
[2, 18]   ~Πρὸ δὲ τῆς πανηγύρεως, ἣν     Καλλισθένης προσεδόκα, γίνεται δὴ τὰ
[2, 18]   δὲ τοῖς Σαράπτοις προσέσχον, πόρρωθεν     Καλλισθένης τὸ σημεῖον ἰδὼν ὑπήντησεν
[2, 34]   ἐπὶ τὴν ἐμαυτοῦ καταίρω. ἐπεδάκρυσεν     Κλεινίας αὐτοῦ λέγοντος Πάτροκλον πρόφασιν,
[2, 26]   θυρωρὸς ἀνέῳξεν ἡμῖν. καὶ     Κλεινίας, ἐν ὑπερῴῳ γὰρ τὸν
[2, 26]   δρασμὸν βεβουλευμένη. ἅμα τε οὖν     Κλεινίας ἤκουσεν ἡμῶν πεπόνθαμεν
[2, 31]   οἱ πάντες ἕξ, ὑμεῖς καὶ     Κλεινίας καὶ δύο θεράποντες αὐτοῦ.
[2, 34]   τι τοιοῦτον ἐξήγαγε; στενάξας οὖν     Κλεινίας καταλέγει τὸν Χαρικλέα καὶ
[2, 31]   πρὸ τῶν πυλῶν ἐξεδέχετο, ὅπερ     Κλεινίας παρεσκεύασε, καὶ ἔφθασεν ἡμᾶς
[2, 11]   γὰρ χρόνος ὅτε τῆς πορφύρας     κόσμος ἀνθρώποις ἀπόρρητος ἦν· μικρὸς
[2, 3]   ἕκαστος ἐφ´ ὅσον ἐστὶν κενὸς     κρατήρ· ἐὰν δὲ ἐγχέῃς οἴνου,
[2, 23]   καὶ λέγει· Κεῖταί σοι καθεύδων     Κύκλωψ· σὺ δὲ ὅπως Ὀδυσσεὺς
[2, 15]   Σικελικὸς εὐτελὴς οὐδ´ ὡς     Κύπριος δυσειδής, ἀλλ´ ἐκ τῶν
[2, 21]   κώνωπος ἀλεκτρυών; ὁρᾷς, ὅσον ἰσχύος     κώνωψ ἔχει, ὡς καὶ ἐλέφαντα
[2, 31]   τοῦ Σατύρου χειραγωγοῦντος. καὶ γὰρ     Κώνωψ, ὅσπερ ἡμῖν ἐφήδρευε, κατὰ
[2, 17]   τάφον οἱ Τύριοι λέγουσιν) ἔνθα     λέμβος ἐφήδρευεν. ~Πρὸ δὲ τῆς
[2, 22]   περὶ ἑαυτοὺς ἐκροτάλιζον. ἤδη τοίνυν     λέων ἐκεκμήκει σκιαμαχῶν πρὸς τὸν
[2, 21]   μόνον μαλακίζεται. ἔκλαιεν οὖν ἑαυτὸν     λέων καὶ τῆς δειλίας κατεμέμφετο
[2, 21]   σοι μῦθον ἀπὸ κώνωπος εἴπω.  ~Ὁ   λέων κατεμέμφετο τὸν Προμηθέα πολλάκις,
[2, 21]   τῆς ἀκοῆς ὁδῷ, τέθνηκα. καὶ     λέων, Τί οὖν ἔτι ἀποθνῄσκειν,
[2, 11]   λευκῷ τὸ λοιπὸν ἐπυρρία κορυφούμενον·     λίθος δὲ τῷ χρυσῷ στεφανούμενος
[2, 32]   ναῦς ἀπεσαλεύετο, τὰς ἀγκύρας ἀνέσπων,     λιμὴν κατελείπετο· τὴν γῆν ἑωρῶμεν
[2, 1]   τὸν λόγον, οὕτως ἂν εἶχεν     λόγος· Εἰ τοῖς ἄνθεσιν ἤθελεν
[2, 23]   διπλοῦν, χαρᾶς ἅμα καὶ φόβου.     μὲν γὰρ τοῦ κινδύνου φόβος
[2, 13]   προσεῖχε τούτῳ τῷ νόμῳ. καὶ     μὲν ἐζήτει καιρὸν πρὸς τὸ
[2, 22]   αὐτοῖς ἐτίτρωσκε τοῖς χείλεσιν. καὶ     μὲν ἔκλινεν εἰς τὸ λυποῦν
[2, 23]   κύλικος Σάτυρος αὐτῷ· καὶ     μὲν ἔπιε, καὶ μικρὸν διαλιπών,
[2, 11]   ἀγρεύει τὴν ἄγραν ταύτην. καὶ     μὲν ἰχθὺν προσεδόκησεν, ὡς δὲ
[2, 3]   ψυχὴν κατασχόντες ἐκμαίνουσιν εἰς ἀναισχυντίαν,     μὲν καίων αὐτὴν τῷ συνήθει
[2, 2]   ὕδωρ, τοῦτο δὲ πηγή.     μὲν οὖν οἶνος οὕτως ἐς
[2, 16]   τὰς παρθένους ἀπαντᾶν ἐπὶ θάλατταν.     μὲν οὖν ταῦτα εἰπὼν καὶ
[2, 18]   ἐπὶ τῷ χείλει τῆς θαλάσσης,     μὲν τὸ συγκείμενον ἀνέτεινε σημεῖον,
[2, 23]   τὰς θύρας τῆς ἐρωμένης. καὶ     μὲν ὑπελείπετο, ἐγὼ δὲ εἰσῄειν,
[2, 36]   καταλείπει γὰρ ἔτι διψῶντα. ~Καὶ     Μενέλαος, Ἀγνοεῖς, Κλειτοφῶν, ἔφη,
[2, 38]   ἀργή, ἡδονῆς δὲ οὐδέν. ~Καὶ     Μενέλαος, Ἀλλὰ σύ μοι δοκεῖς,
[2, 35]   ἔρως. Οὐ γὰρ πολὺ ἄμεινον,     Μενέλαος ἔφη, τοῦτο ἐκείνου; καὶ
[2, 34]   Πάτροκλον πρόφασιν, ἀναμνησθεὶς Χαρικλέους. καὶ     Μενέλαος, Τἀμὰ δακρύεις, ἔφη,
[2, 34]   παρ´ ἡμῶν ἀκούσῃ. ~Λέγει οὖν     Μενέλαος· Τὸ μὲν κεφάλαιον τῆς
[2, 15]   βοῶν ἐστι βασιλεύς. εἰ δὲ     μῦθος Εὐρώπης ἀληθής, Αἰγύπτιον βοῦν
[2, 15]   ἔπεμπε, καὶ τῇ πόλει συνδοκοῦν.     οὖν Καλλισθένης διαπράττεται τῶν θεωρῶν
[2, 27]   μοι πρόκειται, τῶν βασάνων γλυκύτερος.  ~Ὁ   οὖν Κλεινίας τῆς χειρός μου
[2, 20]   ὥστε ἔργον ἦν αὐτὸν λαθεῖν.     οὖν Σάτυρος, βουλόμενος αὐτὸν εἰς
[2, 12]   δέ τι τοιοῦτον· ἐπειδὴ θυσάμενος     πατὴρ ἔτυχε καὶ τὰ θύματα
[2, 12]   τοὺς γάμους. καλεσάμενος δὲ μάντεις     πατὴρ καὶ τερατοσκόπους τὸν οἰωνὸν
[2, 11]   τινα. ~Ὀλίγων δὲ ἡμερῶν διελθουσῶν     πατήρ μοι τοὺς γάμους συνεκρότει
[2, 30]   διαλιπόντες, ὅτε καὶ ἀποδημῶν ἔτυχεν     πατήρ, παρεσκευαζόμεθα πρὸς τὴν φυγήν.
[2, 12]   εὑρίσκει βαφῆς. ~Ἔθυεν οὖν τότε     πατὴρ προτέλεια τῶν γάμων. ὡς
[2, 3]   ἐκείνῳ τῷ θεῷ. φιλοφρονούμενος οὖν     πατὴρ τά τε ἄλλα παρασκευάσας
[2, 35]   δὲ ἔτι πινόμενον ἁρπάζεται πρὶν     πίνων κορεσθῇ. καὶ οὐκ ἔστιν
[2, 10]   ἡμῖν ἐπέλθῃ· καὶ αὐτὸς ἦν     ποιήσας τὸν ψόφον, προσιόντα θεασάμενός
[2, 11]   ὑφαίνει τοῖς χείλεσι τὴν πορφύραν.     ποιμὴν ὁρᾷ τὰ χείλη τοῦ
[2, 11]   οὖν τοῦ κόχλου τὴν φύσιν     ποιμήν, ὅτι φάρμακον ἔχει κάλλους
[2, 21]   ἔφασκε, τὸν ἀλεκτρυόνα φοβοῦμαι. καὶ     Προμηθεὺς ἐπιστὰς ἔφη· Τί με
[2, 23]   φαρμάκου κατὰ τῆς τελευταίας κύλικος     Σάτυρος αὐτῷ· καὶ μὲν
[2, 19]   ἀνοίξειε. ταύταις οὖν ἴσας μηχανησάμενος     Σάτυρος γενέσθαι τὴν ἄνοιξιν πειρᾶται
[2, 9]   πάλιν ὁμοίως συνεπίνομεν. ᾠνοχόει δὲ     Σάτυρος ἡμῖν καί τι ποιεῖ
[2, 31]   διακονησόμενος. ἀνοίγει δὴ τὰς θύρας     Σάτυρος, καὶ προήλθομεν· ὡς δὲ
[2, 10]   φιλήματα. ~Μετὰ δὲ τὸ δεῖπνον     Σάτυρός μοι προσελθὼν ἔφη· Νῦν
[2, 33]   συναριστᾶν ἠξίου. καὶ ἡμῖν δὲ     Σάτυρος παρέφερεν· ὥστε εἰς μέσον
[2, 31]   ἣν τῷ αὐτῷ φαρμάκῳ καταβαπτίσας     Σάτυρος (προσεπεποίητο γὰρ καὶ αὐτῆς,
[2, 21]   καὶ ἐλέφαντα φοβεῖν. συνεὶς οὖν     Σάτυρος τὸ ὕπουλον αὐτοῦ τῶν
[2, 31]   πρὸς τὴν φυγήν. ~Εἶχε δὲ     Σάτυρος τοῦ φαρμάκου λείψανον,
[2, 10]   λοιδορῶν. ἐν τούτῳ δὲ καὶ     Σάτυρος ὑπαντιάζει με φαιδρῷ τῷ
[2, 23]   τῶν θυρῶν ἵεμαι δρόμῳ, καὶ     Σάτυρος ὑποδέχεται τρέμοντα καὶ τεταραγμένον.
[2, 15]   πολύς, τὸ κέρας οὐχ ὡς     Σικελικὸς εὐτελὴς οὐδ´ ὡς
[2, 37]   ταῖς σαρξὶν ὅλως ἐνηρμοσμένον, καὶ     συγγινόμενος περιβάλλεται ἡδονῇ. ἐγγίζει δὲ
[2, 34]   καὶ τὸ μειράκιον ἐδίωκε· καὶ     σῦς ἐπιστρέφει τὴν γένυν καὶ
[2, 34]   πονηρὸν τὸ θηρίον. ἀνᾴξας δὲ     σῦς σπουδῇ ἔτρεχεν ὡς ἐπ´
[2, 2]   οὕτως ἐς ἀνθρώπους παρῆλθεν, ὡς     Τυρίων λόγος. ~Ἑορτὴν δὲ ἄγουσιν
[2, 38]   δὲ γυναικῶν μυραλοιφίας ἥδιον ὄδωδεν     τῶν παίδων ἱδρώς. ἔξεστι δὲ
[2, 34]   οὐκ ἐμίσει με τὸν πονηρὸν     ὑπ´ ἐμοῦ πεφονευμένος, ἀλλὰ τὴν
[2, 14]   φεύγει τὸν Ἥφαιστον Ἀθηνᾶ. καὶ     Χαιρεφῶν συστράτηγος ὢν τοῦ Σωστράτου
[2, 9]   καταφιλῶ καὶ τὴν σκιάν. ἀλλ´     γε Σάτυρος συμφορήσας πάλιν τὰ
[2, 27]   τίνα κατέλαβεν, ὡς ὑμεῖς φατε,     τε καταμηνύσων οὐκ ἔσται, τῆς
[2, 20]   λάλος καὶ λίχνος καὶ πᾶν     τι ἂν εἴποι τις, ὄνομα
[2, 14]   πίσσα δέλεαρ γίνεται τῆς ἄγρας·     τι γὰρ ἂν εἰς αὐτὴν
[2, 35]   εἰς ἡδονήν. Πῶς δριμύτερον, ἔφην,     τι παρακῦψαν μόνον οἴχεται καὶ
[2, 7]   ὀδύνην ἰάσω. ὡς δὲ συνῆκεν     λέγω καὶ ἐμειδίασε, θαρσήσας εἶπον·
[2, 6]   τί ληρεῖς, εἶπον, εἰδυῖα σαφῶς     λέγω; ὡς δὲ περιέπλεκον λόγους
[2, 8]   θησαυρὸν τὸ φίλημα τηρῶν ἡδονῆς,     πρῶτόν ἐστι γλυκύ. καὶ γὰρ
[2, 15]   ἀναπεμπόμενον εἰς τὸν ἀέρα τὴν  ὀδμὴν   ἐκεράννυε, καὶ ἦν ἄνεμος ἡδονῆς.
[2, 15]   πρὸς τὴν τῶν θυμιαμάτων ἤριζεν  ὀδμήν.   τὸ δὲ πνεῦμα ἀναπεμπόμενον εἰς
[2, 22]   κλειομένην τὴν γένυν. οἱ δὲ  ὀδόντες   κενοὶ τῆς θήρας περὶ ἑαυτοὺς
[2, 22]   συμπλοκὴν ἀπέρρει τῶν τοῦ λέοντος  ὀδόντων,   αὐτὴν μέσην διαπτὰς κλειομένην τὴν
[2, 22]   σκιαμαχῶν πρὸς τὸν ἀέρα τοῖς  ὀδοῦσι   καὶ εἱστήκει παρειμένος ὀργῇ.
[2, 11]   τὸ ἕρμαιον καὶ καταθραύει τοῖς  ὀδοῦσι,   καὶ τῷ στόματι τοῦ κυνὸς
[2, 37]   τοῖς χείλεσιν, ἀλλὰ καὶ τοῖς  ὀδοῦσι   συμβάλλεται καὶ περὶ τὸ τοῦ
[2, 22]   τοῖς ὄνυξι καὶ δάκνεις τοῖς  ὀδοῦσι.   ταῦτα γὰρ οὐ ποιεῖ μαχομένη
[2, 21]   τὴν μὲν γένυν ὥπλισε τοῖς  ὀδοῦσι,   τοὺς δὲ πόδας ἐκράτυνε τοῖς
[2, 7]   εἶπον, φιλῶ, ὅτι μου τὴν  ὀδύνην   ἰάσω. ὡς δὲ συνῆκεν
[2, 23]   Κύκλωψ· σὺ δὲ ὅπως  Ὀδυσσεὺς   ἀγαθὸς γένῃ. ἅμα ἔλεγε καὶ
[2, 21]   εἰσδύῃ μου τῇ τῆς ἀκοῆς  ὁδῷ,   τέθνηκα. καὶ λέων, Τί
[2, 38]   πάσης δὲ γυναικῶν μυραλοιφίας ἥδιον  ὄδωδεν   τῶν παίδων ἱδρώς. ἔξεστι
[2, 14]   τι αὐτῷ συνήργησε. χρησμὸν ἴσχουσιν  οἱ   Βυζάντιοι τοιόνδε· Νῆσός τις πόλις
[2, 18]   οὐδὲν οὔτε εἰδότες οὔτε ἑωρακότες,  οἱ   δὲ ἅμα τε εἶδον καὶ
[2, 3]   ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ κρατῆρος πεφυτευμέναι.  οἱ   δὲ βότρυες πάντῃ περικρεμάμενοι· ὄμφαξ
[2, 12]   καὶ τερατοσκόπους τὸν οἰωνὸν διηγεῖται.  οἱ   δὲ ἔφασαν δεῖν καλλιερῆσαι Ξενίῳ
[2, 22]   μέσην διαπτὰς κλειομένην τὴν γένυν.  οἱ   δὲ ὀδόντες κενοὶ τῆς θήρας
[2, 34]   δὲ ἐτιμώμην ἐμαυτῷ. ἐλεήσαντες οὖν  οἱ   δικασταὶ προσετιμήσαντό μοι τριετῆ φυγήν,
[2, 11]   ἦν. ἤριζον δὲ πρὸς ἀλλήλους  οἱ   λίθοι. ὑάκινθος μὲν ῥόδον ἦν
[2, 17]   οἴκοθεν εἰ τύχοι τῆς ἐπιχειρήσεως.  οἱ   μὲν δὴ ἄλλοι θεωροὶ ἀπέπλευσαν,
[2, 18]   ὄρνιθος δίκην ἀφίπτανται. ἡμῶν δὲ  οἱ   μὲν ἔφευγον, οὐδὲν οὔτε εἰδότες
[2, 34]   ἔτρεχεν ὡς ἐπ´ αὐτόν· καὶ  οἱ   μὲν συνέπιπτον ἀλλήλοις, ἐμὲ δὲ
[2, 31]   ἐπέβημεν τοῦ ὀχήματος. ἦμεν δὲ  οἱ   πάντες ἕξ, ὑμεῖς καὶ
[2, 34]   οὖν με ἐπὶ τὸ δικαστήριον  οἱ   τοῦ μειρακίου γονεῖς οὐκ ἄκοντα·
[2, 15]   ποικίλα, διέπρεπον δὲ ἐν αὐτοῖς  οἱ   τοῦ Νείλου βόες. βοῦς γὰρ
[2, 11]   χροιὰν ἐπάλληλοι· συγκείμενοι δὲ ἦσαν  οἱ   τρεῖς· μέλαινα μὲν κρηπὶς
[2, 17]   τῆς Τύρου (Ῥοδόπης αὐτὸ τάφον  οἱ   Τύριοι λέγουσιν) ἔνθα λέμβος
[2, 18]   ἐπὶ τῆς γῆς εἶχον προλοχίσαντες,  οἳ   γυναικείας μὲν εἶχον ἐσθῆτας καὶ
[2, 11]   πορφύρα τὴν βαφήν, ἀλλ´  οἵαν   μυθολογοῦσι Τύριοι τοῦ ποιμένος εὑρεῖν
[2, 15]   ἐστὶν εἰκών. χροιὰ δὲ  οἵαν   Ὅμηρος τοὺς τοῦ Θρᾳκὸς ἵππους
[2, 8]   καὶ λυπούμενος, δὲ οὐκ  οἶδ´   ὅπως εἶχεν. ῥᾴων οὖν ἐγεγόνειν
[2, 35]   ὡς κοινωνὸν ἔρωτος εὑρών. οὐκ  οἶδα   γὰρ πῶς ἐπιχωριάζει νῦν
[2, 8]   ἄνω πρὸς τὰ φιλήματα. οὐκ  οἶδα   δὲ οὕτω πρότερον ἡσθείσης τῆς
[2, 25]   γὰρ γλώττης ἐστὶ δεσμός. ἓν  οἶδα   μόνον, οὐδείς μου τὴν παρθενίαν
[2, 24]   εἶδον τὸν ὑβρίσαντά σε, οὐδὲ  οἶδά   μου τῆς συμφορᾶς τὴν τύχην.
[2, 25]   πέπρακται τοιούτων ῥημάτων ἄξιον, οὐδὲ  οἶδα   τοῦτον ὅστις ἦν, εἴτε δαίμων,
[2, 27]   συσκευασαμένους ἀπελθεῖν. οὐδὲ γὰρ νῦν  οἶδε   τῆς κόρης μήτηρ τίνα
[2, 38]   χείλεσι σινάμωρον ἀπάτην, ὡς δὲ  οἶδε   φιλεῖ, καὶ οὐκ ἔστι τέχνης
[2, 29]   κυμάτων, οὐκ ἀποπτύσασαι τὸν ἀφρόν,  οἰδοῦσι   περὶ ἑαυτὰς πεφυσημέναι. τοσούτων οὖν
[2, 34]   παραθέον ἁρπάζει τὴν βολήν. τίνα  οἴει   με τότε ψυχὴν ἔχειν; εἰ
[2, 17]   τοῦτο γὰρ ἦν ὄνομα τῷ  οἰκέτῃ,   ὃν ἐπὶ τὴν ἁρπαγὴν παρεσκευάκει.
[2, 20]   συγκείμενα. ~Ἦν δέ τις αὐτῶν  οἰκέτης   πολυπράγμων καὶ λάλος καὶ λίχνος
[2, 27]   καὶ τὴν μὲν Κλειὼ τῶν  οἰκετῶν   αὑτοῦ τινι παραδίδωσι, κελεύσας ἐμβαλέσθαι
[2, 16]   τῆς θέας) δείκνυσιν ἑνὶ τῶν  οἰκετῶν   τὴν κόρην, ὃς ἦν αὐτῷ
[2, 19]   οὕτως· χωρίον ἦν μέγα τέτταρα  οἰκήματα   ἔχον, δύο μὲν ἐπὶ δεξιά,
[2, 19]   μέσος δὲ διεῖργε στενωπὸς τὰ  οἰκήματα·   θύρα δὲ ἐν ἀρχῇ τοῦ
[2, 19]   καὶ τὰ μὲν ἐνδοτέρω τῶν  οἰκημάτων   τε παρθένος καὶ
[2, 27]   τὴν ἕω πάλιν ἐπὶ τὴν  οἰκίαν   ἐπανήλθομεν. ~Ἡ οὖν Πάνθεια ἀναστᾶσα
[2, 26]   πρὸς ἐρωμένην, καὶ ἐπὶ τὴν  οἰκίαν   ἐρχόμεθα τὴν Κλεινίου. ἦσαν δὲ
[2, 15]   καὶ ἐκμαθὼν τὴν τοῦ πατρὸς  οἰκίαν   ἐφήδρευε ταῖς γυναιξίν. αἱ δὲ
[2, 12]   γίνεται κατὰ τὸν ἀνδρῶνα τῆς  οἰκίας.   ἐγεγόνει δέ τι τοιοῦτον· ἐπειδὴ
[2, 17]   δὲ εἶχεν ἰδίαν, τοῦτο προκατασκευάσας  οἴκοθεν   εἰ τύχοι τῆς ἐπιχειρήσεως. οἱ
[2, 34]   τις ἀποθάνοι ζῶν. τὸ δὲ  οἰκτρότερον,   τὰς χεῖρας ὤρεγέ μοι μικρὸν
[2, 36]   τῆς τιμῆς ἐξέωσται· ἦν γάρ,  οἶμαι,   γυνή. ~Ὑπολαβὼν οὖν ἐγώ, Καὶ
[2, 24]   σού τις τοὺς γάμους σεσύληκεν.  οἴμοι   δειλαία, τοιούτους σοι γάμους ὄψεσθαι
[2, 24]   μου, λέγουσα, Λευκίππη, τὰς ἐλπίδας.  οἴμοι,   Σώστρατε· σὺ μὲν ἐν Βυζαντίῳ
[2, 24]   μου τῆς συμφορᾶς τὴν τύχην.  οἴμοι   τῶν κακῶν· μὴ καὶ δοῦλος
[2, 7]   λέγω καὶ ἐμειδίασε, θαρσήσας εἶπον·  Οἴμοι,   φιλτάτη, πάλιν τέτρωμαι χαλεπώτερον· ἐπὶ
[2, 2]   τῆς ἑορτῆς διηγοῦνται πατέρα μῦθον,  οἶνον   οὐκ εἶναί ποτε παρ´ ἀνθρώποις
[2, 3]   συνήθει πυρί, δὲ τὸν  οἶνον   ὑπέκκαυμα φέρων· οἶνος γὰρ ἔρωτος
[2, 3]   δὲ τὸν οἶνον ὑπέκκαυμα φέρων·  οἶνος   γὰρ ἔρωτος τροφή. ἤδη δὲ
[2, 10]   τὰ τότε ὁπλίζοντά με θαρρεῖν·  οἶνος,   ἔρως, ἐλπίς, ἐρημία. καὶ οὐδὲν
[2, 2]   κύλικα φιλοτησίαν. τὸ δὲ ποτὸν  οἶνος   ἦν. δὲ πιὼν ὑφ´
[2, 2]   πηγή. μὲν οὖν  οἶνος   οὕτως ἐς ἀνθρώπους παρῆλθεν, ὡς
[2, 3]   κρατήρ· ἐὰν δὲ ἐγχέῃς  οἴνου,   κατὰ μικρὸν βότρυς ὑποπερκάζεται
[2, 37]   χρυσὸν πεποίηκεν ἑαυτὸν ἄλλῃ γυναικί.  οἰνοχοείτω   μὲν Γανυμήδης, μετὰ δὲ τῶν
[2, 36]   Τὸν καὶ ἀνηρείψαντο θεοὶ Διῒ  οἰνοχοεύειν   κάλλεος εἵνεκα οἷο, ἵν´ ἀθανάτοισι
[2, 36]   δίδωσιν, ἵνα καὶ συνοικῇ καὶ  οἰνοχόον   ἔχῃ τοῦ νέκταρος· δὲ
[2, 3]   βοτρύων πλησίον, ἵνα τὴν ἄμπελον  οἴνῳ   γεωργῇ. τοῦ δὲ πότου προϊόντος
[2, 2]   πρώτην παρ´ αὐτοῖς φῦναι τῶν  οἴνων   μητέρα. εἶναι γὰρ ἐκεῖ τινα
[2, 2]   μὲν ἅπαντας ἀποίκους εἶναι Τυρίων  οἴνων,   τὴν δὲ πρώτην παρ´ αὐτοῖς
[2, 36]   θεοὶ Διῒ οἰνοχοεύειν κάλλεος εἵνεκα  οἷο,   ἵν´ ἀθανάτοισι μετείη. οὐδεμία δὲ
[2, 2]   γὰρ ἐκεῖ τινα φιλόξενον ποιμένα,  οἷον   Ἀθηναῖοι τὸν Ἰκάριον λέγουσι, καὶ
[2, 2]   ποτὸν δὲ ἦν παρ´ αὐτοῖς  οἷον   καὶ βοῦς ἔπινεν· οὔπω
[2, 14]   δὲ κοντὸς πρὸς τὸν χρυσὸν  οἷον   πρὸς ἰχθὺν ἄγκιστρον γίνεται, ἀγρεύει
[2, 14]   σοι τὸ ὕδωρ ψυχρόν ἐστιν  οἷόνπερ   χιών, καὶ οὔτε τὸ πῦρ
[2, 24]   νῦν δέ, κακόδαιμον, ἀδοξεῖς ἐν  οἷς   δυστυχεῖς. ἐπλάνα δέ με καὶ
[2, 10]   γὰρ μήτηρ τῆς κόρης, ὡς  οἶσθα,   μαλακίζεται καὶ καθ´ ἑαυτὴν ἀναπαύεται·
[2, 22]   αὐλητὴς καὶ τοξότης. ἐμαυτοῦ δὲ  ὀϊστὸς   καὶ τόξον γίνομαι· τοξεύει γάρ
[2, 37]   δὲ τῇ τῆς Ἀφροδίτης ἀκμῇ  οἰστρεῖ   μὲν ὑφ´ ἡδονῆς, περικέχηνε δὲ
[2, 35]   ἔφην, τι παρακῦψαν μόνον  οἴχεται   καὶ οὐκ ἀπολαῦσαι δίδωσι τῷ
[2, 12]   πατὴρ καὶ τερατοσκόπους τὸν  οἰωνὸν   διηγεῖται. οἱ δὲ ἔφασαν δεῖν
[2, 4]   ἐγνωκέναι πρὶν παρ´ ἐμοῦ μαθεῖν,  ὀκνεῖν   δὲ ἐλέγχειν βουλόμενον λανθάνειν.
[2, 18]   ἦσαν ἐν αὐτῷ νεανίσκοι δέκα.  ὀκτὼ   δὲ ἑτέρους ἐπὶ τῆς γῆς
[2, 19]   ὑπὲρ ἀδελφῆς περιπεσούσης τοιαύτῃ συμφορᾷ.  ~Ὀλίγας   δὲ ἡμέρας διαλιπὼν πρὸς τὴν
[2, 23]   φοβεῖσθαι. καὶ ἅμα ἐγέλασεν. ~Καὶ  ὀλίγας   διαλιπὼν ἡμέρας, εἰδὼς αὐτὸν γαστρὸς
[2, 27]   ταύτην μὲν ὑπεξαγαγεῖν, ἡμᾶς δὲ  ὀλίγας   ἡμέρας ἐπισχεῖν, κἂν οὕτω δοκῇ,
[2, 1]   γὰρ ἐδυνάμην ἐμαυτοῦ κἂν ἐπ´  ὀλίγον   κρατεῖν τοῦ μὴ ὁρᾶν τὴν
[2, 27]   ἑαυτοὺς τῇ τύχῃ. κοιμηθέντες οὖν  ὀλίγον   τῆς νυκτὸς ὅσον τὸ λοιπόν,
[2, 17]   μικρὸν ἐπίνειον Τυρίων, νησίδιον ἀπέχον  ὀλίγον   τῆς Τύρου (Ῥοδόπης αὐτὸ τάφον
[2, 14]   ἐκπετάσας τὰ ὦτα. ἐὰν γὰρ  ὀλίγος   ἄνεμος εἰς τὰς δίνας ἐμπέσῃ,
[2, 22]   ἀνοίας· προὐκαλούμην γὰρ ἐγὼ λέοντα,  ὀλίγος   δέ με ἤγρευσεν ἀράχνης χιτών.
[2, 11]   τὸν ψόφον, προσιόντα θεασάμενός τινα.  ~Ὀλίγων   δὲ ἡμερῶν διελθουσῶν πατήρ
[2, 22]   γελοῖον καταλέγειν· ὄργανον γὰρ  ὅλος   εἰμὶ πολέμου. μετὰ μὲν σάλπιγγος
[2, 22]   δὲ μέγεθος μὲν ἀὴρ  ὅλος,   ὅσον μου καταλαμβάνει τὸ πτερόν,
[2, 37]   αὐτὴν ἔκλεψεν Ζεὺς τρεῖς  ὅλους   ἡλίους. εἰ δὲ δεῖ μεθέντα
[2, 37]   ἀγκαλίσμασιν, ἐν δὲ ταῖς σαρξὶν  ὅλως   ἐνηρμοσμένον, καὶ συγγινόμενος περιβάλλεται
[2, 34]   ἔχειν; εἰ καὶ ψυχὴν εἶχον  ὅλως,   ὡς ἂν ἄλλος τις ἀποθάνοι
[2, 15]   εἰκών. χροιὰ δὲ οἵαν  Ὅμηρος   τοὺς τοῦ Θρᾳκὸς ἵππους ἐπαινεῖ.
[2, 36]   οὐρανίας τοῦ κάλλους ἀνόδου, ἄκουσον  Ὁμήρου   λέγοντος Τὸν καὶ ἀνηρείψαντο θεοὶ
[2, 1]   δὲ πρῶτον μὲν ᾖσεν  Ὁμήρου   τὴν πρὸς τὸν λέοντα τοῦ
[2, 37]   πρωτόπειρος ὢν εἰς γυναῖκας, ὅσον  ὁμιλῆσαι   ταῖς εἰς Ἀφροδίτην πωλουμέναις· ἄλλος
[2, 37]   τὸν χρόνον φοιτῶσιν ἀλλήλαις εἰς  ὁμιλίαν   καὶ ὡς δύνανται βιάζονται κἀκεῖναι
[2, 29]   μὲν γὰρ αἰδὼς διὰ τῶν  ὀμμάτων   εἰσρέουσα τὴν τῶν ὀφθαλμῶν ἐλευθερίαν
[2, 3]   ἐπράττετο δέκα· καὶ πλέον τῶν  ὀμμάτων   ἐκερδαίνομεν ἐτολμῶμεν οὐδέν. ~Κοινοῦμαι
[2, 9]   τοῦ δείπνου καιρὸς ἦν, πάλιν  ὁμοίως   συνεπίνομεν. ᾠνοχόει δὲ Σάτυρος
[2, 22]   ἐγὼ δὲ παρὼν οὐ πάρειμι.  ὁμοῦ   δὲ καὶ φεύγω καὶ μένω,
[2, 14]   ἐστὶ φυτώνυμον αἷμα λαχοῦσα, ἰσθμὸν  ὁμοῦ   καὶ πορθμὸν ἐπ´ ἠπείροιο φέρουσα,
[2, 3]   βότρυς ὑποπερκάζεται καὶ σταφυλὴν τὸν  ὄμφακα   ποιεῖ. Διόνυσος δὲ ἐντετύπωται τῶν
[2, 6]   θεῶν ὥσπερ τὸν Ἡρακλέα τῇ  Ὀμφάλῃ.   Τὸν Ἑρμῆν λέγεις; τούτῳ τὴν
[2, 3]   οἱ δὲ βότρυες πάντῃ περικρεμάμενοι·  ὄμφαξ   μὲν αὐτῶν ἕκαστος ἐφ´ ὅσον
[2, 6]   καὶ οὐδὲ Κλειὼ συμπαρῆν.  ὅμως   οὖν, ὡς ἂν τεθορυβημένος οὐκ
[2, 18]   παραδόξως τῶν γάμων, ἠχθόμην δὲ  ὅμως   ὑπὲρ ἀδελφῆς περιπεσούσης τοιαύτῃ συμφορᾷ.
[2, 21]   εἶπεν, ἀπὸ κώνωπος καὶ λέοντος,  ὃν   ἀκήκοά τινος τῶν φιλοσόφων· χαρίζομαι
[2, 17]   γὰρ ἦν ὄνομα τῷ οἰκέτῃ,  ὃν   ἐπὶ τὴν ἁρπαγὴν παρεσκευάκει.
[2, 29]   ἤχθετο μὲν πεφωραμένη, ᾐσχύνετο δὲ  ὀνειδιζομένη,   ὠργίζετο δὲ ἀπιστουμένη. αἰδὼς δὲ
[2, 4]   ἂν ἐλεγχθῇ πρός τινος, ὡς  ὀνειδίζοντα   τὸν ἐλέγξαντα μισεῖ. Ἤδη δέ,
[2, 29]   βέλους λύπη γίνεται· τὸ δέ,  ὄνειδος   ἁμαρτημάτων, καὶ καλοῦσιν αἰδῶ τὸ
[2, 24]   συμφορὰ διὰ τὴν ἀνάγκην  ὄνειδος.   νῦν δέ, κακόδαιμον, ἀδοξεῖς ἐν
[2, 24]   ἐνυπνίων φαντάσματα, τὸν δὲ ἀληθέστερον  ὄνειρον   οὐκ ἐθεασάμην. νῦν ἀθλιώτερον ἀνετμήθης
[2, 23]   τὴν τῆς κόρης μητέρα· ἔτυχεν  ὄνειρος   αὐτὴν ταράξας. ἐδόκει τινὰ λῃστὴν
[2, 13]   τὸ ἔργον. ~Νεανίσκος ἦν Βυζάντιος,  ὄνομα   Καλλισθένης, ὀρφανὸς καὶ πλούσιος, ἄσωτος
[2, 20]   τι ἂν εἴποι τις,  ὄνομα   Κώνωψ. οὗτός μοι ἐδόκει πόρρωθεν
[2, 17]   τῷ Ζήνωνι· τοῦτο γὰρ ἦν  ὄνομα   τῷ οἰκέτῃ, ὃν ἐπὶ τὴν
[2, 21]   ἀποθνῄσκειν, ἔφη, με δεῖ, τοσοῦτον  ὄντα   καὶ ἐλέφαντος εὐτυχέστερον, ὅσον κρείττων
[2, 13]   τὴν ἐπιθυμίαν τελέσαι. νόμου γὰρ  ὄντος   Βυζαντίοις, εἴ τις ἁρπάσας παρθένον
[2, 17]   πλησίον τῆς Τύρου τοῦ σκάφους  ὄντος,   κατάφωρος γένοιτο μετὰ τὴν ἁρπαγήν.
[2, 22]   πρῶτόν ἐστιν ἀλκή; ἀμύσσεις τοῖς  ὄνυξι   καὶ δάκνεις τοῖς ὀδοῦσι. ταῦτα
[2, 21]   τοὺς δὲ πόδας ἐκράτυνε τοῖς  ὄνυξιν   ἐποίησέ τε τῶν ἄλλων θηρίων
[2, 37]   θέαμά ἐστιν αἴσχιστον, μειράκιον ἐξ  ὀνύχων   κρεμάμενον. Σεμέλην δὲ εἰς οὐρανοὺς
[2, 20]   τὰ πραττόμενα ἡμῖν· μάλιστα δέ,  ὅπερ   ἦν, ὑποπτεύσας μή τι νύκτωρ
[2, 31]   ἡμᾶς πρὸ τῶν πυλῶν ἐξεδέχετο,  ὅπερ   Κλεινίας παρεσκεύασε, καὶ ἔφθασεν
[2, 19]   τὰς κλεῖς ἔβαλλε διὰ τῆς  ὀπῆς·   δὲ λαβοῦσα ἐφύλαττε καὶ
[2, 10]   πολλὰ γὰρ ἦν τὰ τότε  ὁπλίζοντά   με θαρρεῖν· οἶνος, ἔρως, ἐλπίς,
[2, 30]   με τῶν τῆς μητρὸς ὀφθαλμῶν,  ὅποι   βούλεσθε. εἰ δέ με ἀπελθόντες
[2, 2]   οὐκ εἶναί ποτε παρ´ ἀνθρώποις  ὅπου   μήπω παρ´ αὐτοῖς, οὐ τὸν
[2, 2]   Διόνυσος ἔφη· Τοῦτό ἐστιν  ὀπώρας   ὕδωρ, τοῦτό ἐστιν αἷμα βότρυος.
[2, 19]   ἐπιτεταγμένον διέβαλλε πάλιν τὰς κλεῖς,  ὅπως   ἀνοίξειε. ταύταις οὖν ἴσας μηχανησάμενος
[2, 8]   λυπούμενος, δὲ οὐκ οἶδ´  ὅπως   εἶχεν. ῥᾴων οὖν ἐγεγόνειν καὶ
[2, 23]   καθεύδων Κύκλωψ· σὺ δὲ  ὅπως   Ὀδυσσεὺς ἀγαθὸς γένῃ. ἅμα ἔλεγε
[2, 26]   πεπόνθαμεν καὶ τῆς Κλειοῦς ἡμεῖς,  ὅπως   φύγοι, καὶ πάλιν ἡμῶν
[2, 11]   χείλεσι τὴν πορφύραν. ποιμὴν  ὁρᾷ   τὰ χείλη τοῦ κυνὸς ᾑμαγμένα
[2, 4]   ἔχων δειλὸς εἶ καὶ φοβῇ;  ὅρα   μὴ καταψεύδῃ τοῦ θεοῦ. ἀρχὴν
[2, 1]   ἐπ´ ὀλίγον κρατεῖν τοῦ μὴ  ὁρᾶν   τὴν κόρην. δὲ πρῶτον
[2, 1]   ῥόδον ἐπὶ τῶν χειλέων αὐτῆς  ὁρᾶν,   ὡς εἴ τις τῆς κάλυκος
[2, 4]   γενναῖε, ἔφη, δειλίας οὐκ ἀνέχεται.  ὁρᾷς   αὐτοῦ τὸ σχῆμα ὡς ἔστι
[2, 22]   τὴν κατόπιν οὖν αἰσχύνην οὐχ  ὁρᾷς;   ἐμοὶ δὲ μέγεθος μὲν
[2, 21]   κατὰ τύχην παραπτάντος αὐτῷ κώνωπος,  Ὁρᾷς,   ἔφη, τοῦτο τὸ βραχὺ τὸ
[2, 21]   εὐτυχέστερον, ὅσον κρείττων κώνωπος ἀλεκτρυών;  ὁρᾷς,   ὅσον ἰσχύος κώνωψ ἔχει,
[2, 22]   μὴ καὶ γελοῖον καταλέγειν·  ὄργανον   γὰρ ὅλος εἰμὶ πολέμου. μετὰ
[2, 8]   ὀργάνων τίκτεται· στόμα γὰρ φωνῆς  ὄργανον·   φωνὴ δὲ ψυχῆς σκιά. αἱ
[2, 8]   τοῦ καλλίστου τῶν τοῦ σώματος  ὀργάνων   τίκτεται· στόμα γὰρ φωνῆς ὄργανον·
[2, 22]   τοῖς ὀδοῦσι καὶ εἱστήκει παρειμένος  ὀργῇ.   δὲ κώνωψ περιϊπτάμενος αὐτοῦ
[2, 29]   ψυχῆς τὸ ζωπυροῦν· δὲ  ὀργὴ   περιϋλακτοῦσα τὴν καρδίαν ἐπικλύζει τὸν
[2, 29]   βέλος, καὶ γίνεται τὸ ἕλκος  ὀργή·   τὸ δέ ἐστιν ἔλεγχος ἀτυχημάτων·
[2, 29]   αἰδὼς δὲ καὶ λύπη καὶ  ὀργὴ   τρία τῆς ψυχῆς κύματα·
[2, 22]   δὲ κώνωψ ταύτῃ πλέον τὴν  ὀργὴν   ἐτίθετο παιδιὰν καὶ ἐπ´ αὐτοῖς
[2, 15]   δυσειδής, ἀλλ´ ἐκ τῶν κροτάφων  ὄρθιον   ἀναβαῖνον, κατὰ μικρὸν ἑκατέρωθεν κυρτούμενον
[2, 18]   ἐνθέμενοι τῷ σκάφει, ἐμβάντες εὐθὺς  ὄρνιθος   δίκην ἀφίπτανται. ἡμῶν δὲ οἱ
[2, 12]   ὑπερεπῄνουν καὶ δικαίως ἔλεγον ἁπάντων  ὀρνίθων   εἶναι βασιλέα. οὐκ εἰς μακρὰν
[2, 37]   δὲ αὐτοῦ καὶ τὴν ἁρπαγήν·  ὄρνις   ἐπ´ αὐτὸν κατέβη ὠμηστής,
[2, 12]   ἐπὶ θάλατταν ἥκοντας· γὰρ  ὄρνις   ἔτυχεν ἱπτάμενος ἐκεῖ. τὸ δὲ
[2, 37]   δὲ εἰς οὐρανοὺς ἀνήγαγεν οὐκ  ὄρνις   ὠμηστής, ἀλλὰ πῦρ. καὶ μὴ
[2, 12]   πλέον οὐδὲν ἦν· γὰρ  ὄρνις   ᾤχετο φέρων τὴν ἄγραν. ἐδόκει
[2, 13]   ~Νεανίσκος ἦν Βυζάντιος, ὄνομα Καλλισθένης,  ὀρφανὸς   καὶ πλούσιος, ἄσωτος δὲ καὶ
[2, 22]   αὐτὸν βλέπων περὶ τοῖς τραύμασιν  ὀρχούμενον.   ἀλλὰ τί δεῖ λόγων; ἀρχώμεθα
[2, 26]   ἐν τούτῳ τὴν Κλειὼ κατόπιν  ὁρῶμεν   σπουδῇ θέουσαν· ἦν γὰρ δρασμὸν
[2, 21]   καὶ προσαγορεύσας εἱστήκει διαλεγόμενος. καὶ  ὁρῶν   διὰ παντὸς τὰ ὦτα κινοῦντα,
[2, 35]   καὶ τὸν ἵππον, κἀγὼ τἀμαυτοῦ.  ~Ὁρῶν   οὖν ἐγὼ τὸν Μενέλαον κατηφῆ
[2, 32]   πόλιν. ~Ἔχαιρον δὲ τὸ πρῶτον  ὁρῶν   τὴν θάλασσαν, οὔπω πελαγίζοντος τοῦ
[2, 3]   ὑέλου μὲν τὸ πᾶν ἔργον  ὀρωρυγμένης·   κύκλῳ δὲ αὐτὸν ἄμπελοι περιέστεφον
[2, 33]   δέ τις ἡμῖν νεανίσκος παρασκηνῶν,  ὅς,   ἐπεὶ καιρὸς ἦν ἀρίστου, φιλοφρονούμενος
[2, 16]   ἑνὶ τῶν οἰκετῶν τὴν κόρην,  ὃς   ἦν αὐτῷ πιστότατος, καὶ κελεύει
[2, 2]   βουκόλον· δὲ αὐτῷ παρατίθησιν  ὅσα   γῆ τρέφει καὶ μαζοὶ βοῶν.
[2, 10]   προσώπῳ· καθορᾶν γάρ μοι ἐδόκει  ὅσα   ἐπράττομεν, ὑπό τινι τῶν δένδρων
[2, 21]   μὲν γὰρ ἐμὰ πάντα ἔχεις  ὅσα   πλάττειν ἠδυνάμην, δὲ σὴ
[2, 38]   ὀσφραῖς οὐδὲ δολεραῖς καὶ ἀλλοτρίαις  ὀσμαῖς,   πάσης δὲ γυναικῶν μυραλοιφίας ἥδιον
[2, 15]   κυρτούμενον τὰς κορυφὰς συνάγει τοσοῦτον,  ὅσον   αἱ τῶν κεράτων διεστᾶσιν ἀρχαί·
[2, 2]   ἐνταῦθα τοῦ μύθου γενέσθαι πατέρα,  ὅσον   Ἀττικὸν εἶναι δοκεῖν. ἐπὶ τοῦτον
[2, 23]   μὲν ἔπιε, καὶ μικρὸν διαλιπών,  ὅσον   εἰς τὸ δωμάτιον αὐτοῦ φθάσαι,
[2, 36]   τὴν ἡδονήν· καὶ τὸ κάλλος  ὅσον   ἐλαττοῦται τῷ χρόνῳ, τοσοῦτον εἰς
[2, 38]   οὐκ ἂν ἔχοις κόρον, ἀλλ´  ὅσον   ἐμφορῇ, διψῇς ἔτι φιλεῖν, καὶ
[2, 3]   ὄμφαξ μὲν αὐτῶν ἕκαστος ἐφ´  ὅσον   ἐστὶν κενὸς κρατήρ· ἐὰν
[2, 21]   ὅσον κρείττων κώνωπος ἀλεκτρυών; ὁρᾷς,  ὅσον   ἰσχύος κώνωψ ἔχει, ὡς
[2, 21]   τοσοῦτον ὄντα καὶ ἐλέφαντος εὐτυχέστερον,  ὅσον   κρείττων κώνωπος ἀλεκτρυών; ὁρᾷς, ὅσον
[2, 37]   εἶναι τὸ τῶν γυναικῶν κάλλος,  ὅσον   μὴ ταχὺ φθείρεται· ἐγγὺς γὰρ
[2, 22]   μέγεθος μὲν ἀὴρ ὅλος,  ὅσον   μου καταλαμβάνει τὸ πτερόν, κάλλος
[2, 37]   μὲν πρωτόπειρος ὢν εἰς γυναῖκας,  ὅσον   ὁμιλῆσαι ταῖς εἰς Ἀφροδίτην πωλουμέναις·
[2, 27]   κοιμηθέντες οὖν ὀλίγον τῆς νυκτὸς  ὅσον   τὸ λοιπόν, περὶ τὴν ἕω
[2, 31]   χειραγωγοῦντος. καὶ γὰρ Κώνωψ,  ὅσπερ   ἡμῖν ἐφήδρευε, κατὰ τύχην ἐκείνην
[2, 25]   ῥημάτων ἄξιον, οὐδὲ οἶδα τοῦτον  ὅστις   ἦν, εἴτε δαίμων, εἴτε ἥρως,
[2, 38]   τὸ παιδικὸν οὐκ ἀρδεύεται μύρων  ὀσφραῖς   οὐδὲ δολεραῖς καὶ ἀλλοτρίαις ὀσμαῖς,
[2, 4]   τὴν Κλειὼ γὰρ ἀπάξω μάλιστα  ὅταν   ἐπιτήδειον ἴδω καιρὸν τοῦ σε
[2, 22]   γάρ εἰσιν ὥσπερ ἐσθῆτες, ἃς  ὅταν   θέλω παῦσαι τὴν πτῆσιν ἐνδύομαι.
[2, 30]   ἀπερριψάμην. δύο δὲ ἡμέρας διαλιπόντες,  ὅτε   καὶ ἀποδημῶν ἔτυχεν πατήρ,
[2, 11]   τὸν πέπλον. ἦν γὰρ χρόνος  ὅτε   τῆς πορφύρας κόσμος ἀνθρώποις
[2, 10]   τῷ περιπάτῳ κατελέλειπτο. ἐπιτηρήσας οὖν  ὅτε   τὸ πολὺ τῆς αὐγῆς ἐμαραίνετο,
[2, 37]   δὲ τοῦτο μόνον δῶρον ἀρκεῖ,  ὅτι   δι´ αὐτὴν ἔκλεψεν Ζεὺς
[2, 27]   πείσετε. ἔλεγε δὲ καὶ αὐτὸς  ὅτι   κοινωνὸς γενήσεται τῆς ἀποδημίας. ταῦτα
[2, 21]   λέων κατεμέμφετο τὸν Προμηθέα πολλάκις,  ὅτι   μέγαν μὲν αὐτὸν ἔπλασε καὶ
[2, 8]   καρδίας· καὶ τότε πρῶτον ἔμαθον  ὅτι   μηδὲν ἐρίζει πρὸς ἡδονὴν φιλήματι
[2, 7]   κατεπᾴδεις; Τὴν ἐπῳδόν, εἶπον, φιλῶ,  ὅτι   μου τὴν ὀδύνην ἰάσω. ὡς
[2, 6]   καὶ ἐμφανίσασα διὰ τοῦ γέλωτος,  ὅτι   συνῆκε πῶς εἶπον τὸ Χαῖρε,
[2, 36]   τῶν ἄλλων εὐμορφότερόν ἐστι φυτῶν,  ὅτι   τὸ κάλλος αὐτοῦ φεύγει ταχύ.
[2, 14]   τὸ ἀπόρρητον αἱ Λιβύων παρθένοι,  ὅτι   τὸ ὕδωρ ἔχει πλούσιον.
[2, 9]   δὲ ὡς εἶδεν, συνῆκεν  ὅτι   τοῦ χείλους αὐτῆς καταφιλῶ καὶ
[2, 15]   ταῦρος ὑψαυχενῶν καὶ ὥσπερ ἐπιδεικνύμενος  ὅτι   τῶν ἄλλων βοῶν ἐστι βασιλεύς.
[2, 11]   κόχλου τὴν φύσιν ποιμήν,  ὅτι   φάρμακον ἔχει κάλλους πεφυτευμένον· καὶ
[2, 26]   Κλεινίᾳ διηγούμεθα τὰ γεγονότα καὶ  ὅτι   φεύγειν διεγνώκαμεν. λέγει Κλειώ·
[2, 36]   ἐστιν ἀεὶ καὶ μᾶλλον ἀνθεῖ·  οὐ   γὰρ γεγηρακυῖαν ἔχει τὴν ἡδονήν·
[2, 1]   κόρης, ἀκροασόμενοι δῆθεν τῶν κιθαρισμάτων·  οὐ   γὰρ ἐδυνάμην ἐμαυτοῦ κἂν ἐπ´
[2, 2]   πόθεν οὕτως εὗρες αἷμα γλυκύ;  οὐ   γάρ ἐστιν ἐκεῖνο τὸ χαμαὶ
[2, 37]   καὶ σκευάζει τὸ φίλημα γλυκύτερον.  οὐ   γὰρ μόνον ἐθέλει φιλεῖν τοῖς
[2, 35]   εἰς τοὺς ἄρρενας ἔρως.  Οὐ   γὰρ πολὺ ἄμεινον, Μενέλαος
[2, 38]   ἔχουσιν αἰσχύνην αἱ περιπλοκαί· καὶ  οὐ   μαλθάσσει τὰς ἐν Ἀφροδίτῃ περιπλοκὰς
[2, 19]   ἂν γὰρ ἡμᾶς Ἀφροδίτη μυσταγωγήσῃ,  οὐ   μή τις ἄλλος κρείττων γένηται
[2, 22]   τετρωκότα ζητεῖ. ἐγὼ δὲ παρὼν  οὐ   πάρειμι. ὁμοῦ δὲ καὶ φεύγω
[2, 11]   ἐμιμεῖτο χρυσοῦν. τῆς δὲ ἐσθῆτος  οὐ   πάρεργον εἶχεν πορφύρα τὴν
[2, 22]   δάκνεις τοῖς ὀδοῦσι. ταῦτα γὰρ  οὐ   ποιεῖ μαχομένη γυνή; ποῖον δὲ
[2, 24]   δειλαία, τοιούτους σοι γάμους ὄψεσθαι  οὐ   προσεδόκων. ὄφελον ἔμεινας ἐν Βυζαντίῳ·
[2, 5]   προσετίθην· Τί γάρ, κακόδαιμον,  οὐ   σωφρονεῖς; τί δὲ οὐκ ἐρᾷς
[2, 15]   Νείλου βόες. βοῦς γὰρ Αἰγύπτιος  οὐ   τὸ μέγεθος μόνον ἀλλὰ καὶ
[2, 2]   Θρᾴκιον, οὐ Χῖον ἐκ Λακαίνης,  οὐ   τὸν Ἰκάρου τὸν νησιώτην, ἀλλὰ
[2, 2]   οὐ τὸν τῆς Βιβλίας ἀμπέλου,  οὐ   τὸν Μάρωνος τὸν Θρᾴκιον, οὐ
[2, 2]   ἀνθρώποις ὅπου μήπω παρ´ αὐτοῖς,  οὐ   τὸν μέλανα τὸν ἀνθοσμίαν, οὐ
[2, 2]   οὐ τὸν μέλανα τὸν ἀνθοσμίαν,  οὐ   τὸν τῆς Βιβλίας ἀμπέλου, οὐ
[2, 14]   πυρὸς φιλία καὶ φυτοῦ· οὕτως  οὐ   φεύγει τὸν Ἥφαιστον Ἀθηνᾶ. καὶ
[2, 2]   οὐ τὸν Μάρωνος τὸν Θρᾴκιον,  οὐ   Χῖον ἐκ Λακαίνης, οὐ τὸν
[2, 31]   (προσεπεποίητο γὰρ καὶ αὐτῆς, ἐξ  οὗ   τῷ θαλάμῳ προσεληλύθει, ἐρᾶν) ἐπὶ
[2, 15]   οὐχ ὡς Σικελικὸς εὐτελὴς  οὐδ´   ὡς Κύπριος δυσειδής, ἀλλ´
[2, 27]   κἂν οὕτω δοκῇ, συσκευασαμένους ἀπελθεῖν.  οὐδὲ   γὰρ νῦν οἶδε τῆς κόρης
[2, 38]   παιδικὸν οὐκ ἀρδεύεται μύρων ὀσφραῖς  οὐδὲ   δολεραῖς καὶ ἀλλοτρίαις ὀσμαῖς, πάσης
[2, 24]   αὕτη δυστυχεστέρα τῆς μαχαίρας τομή·  οὐδὲ   εἶδον τὸν ὑβρίσαντά σε, οὐδὲ
[2, 6]   ἐφοινίχθην. μόνη δ´ ἦν καὶ  οὐδὲ   Κλειὼ συμπαρῆν. ὅμως οὖν,
[2, 35]   ἐρωτικῆς ἐχόμενον ψυχαγωγίας· καὶ γὰρ  οὐδὲ   Λευκίππη παρῆν, ἀλλ´ ἐν
[2, 38]   σοφίαν μὲν οὐκ ἔχει γυναικείαν,  οὐδὲ   μαγγανεύει τοῖς χείλεσι σινάμωρον ἀπάτην,
[2, 21]   ἔφη· καὶ τί δή ποτε  οὐδὲ   μικρὸν ἀτρεμεῖ σου τὸ οὖς;
[2, 24]   οὐδὲ εἶδον τὸν ὑβρίσαντά σε,  οὐδὲ   οἶδά μου τῆς συμφορᾶς τὴν
[2, 25]   μοι πέπρακται τοιούτων ῥημάτων ἄξιον,  οὐδὲ   οἶδα τοῦτον ὅστις ἦν, εἴτε
[2, 25]   ἐστὶ δεσμός. ἓν οἶδα μόνον,  οὐδείς   μου τὴν παρθενίαν κατῄσχυνε. καταπεσοῦσα
[2, 36]   εἵνεκα οἷο, ἵν´ ἀθανάτοισι μετείη.  οὐδεμία   δὲ ἀνέβη ποτὲ εἰς οὐρανοὺς
[2, 18]   τούτων δὲ τὸν Ζήνωνα ἐλάνθανεν  οὐδέν·   ἀλλ´ ἐπειδὴ καιρὸς ἦν βαθείας
[2, 14]   εἰ μὲν ἴδοις αὐτὸν εὐθύς,  οὐδὲν   ἄλλου κρείττων ἐστὶ ποταμοῦ· ἢν
[2, 14]   ἐκκειμένης μεμαθήκει μὲν ἕκαστα τούτων,  οὐδὲν   δὲ ἧττον τῆς ἐπιβουλῆς εἴχετο.
[2, 10]   οἶνος, ἔρως, ἐλπίς, ἐρημία. καὶ  οὐδὲν   εἰπών, ἀλλ´ ὡς ἐπὶ συγκείμενον
[2, 25]   λοιδόρει μου, μῆτερ, τὴν παρθενίαν·  οὐδὲν   ἔργον μοι πέπρακται τοιούτων ῥημάτων
[2, 16]   τοῦ Σωστράτου τὴν γυναῖκα) πυθόμενος  οὐδέν   (ἦν γὰρ ἑαλωκὼς ἐκ τῆς
[2, 12]   τὸ ἱερεῖον· σοβούντων δὲ πλέον  οὐδὲν   ἦν· γὰρ ὄρνις ᾤχετο
[2, 34]   ἄκοντα· καὶ γὰρ ἐπελθὼν ἀπελογούμην  οὐδέν,   θανάτου δὲ ἐτιμώμην ἐμαυτῷ. ἐλεήσαντες
[2, 37]   Ἀφροδίτη δὲ ἀργή, ἡδονῆς δὲ  οὐδέν.   ~Καὶ Μενέλαος, Ἀλλὰ σύ
[2, 3]   τῶν ὀμμάτων ἐκερδαίνομεν ἐτολμῶμεν  οὐδέν.   ~Κοινοῦμαι δὴ τῷ Σατύρῳ τὸ
[2, 18]   ἡμῶν δὲ οἱ μὲν ἔφευγον,  οὐδὲν   οὔτε εἰδότες οὔτε ἑωρακότες, οἱ
[2, 13]   θυγατέρα εἶναι καλήν, ἰδὼν δὲ  οὐδέποτε,   ἤθελεν αὑτῷ ταύτην γενέσθαι γυναῖκα.
[2, 12]   φέρων τὴν ἄγραν. ἐδόκει τοίνυν  οὐκ   ἀγαθὸν εἶναι· καὶ δὴ ἐπέσχον
[2, 34]   δικαστήριον οἱ τοῦ μειρακίου γονεῖς  οὐκ   ἄκοντα· καὶ γὰρ ἐπελθὼν ἀπελογούμην
[2, 38]   ἐμφορῇ, διψῇς ἔτι φιλεῖν, καὶ  οὐκ   ἂν ἀποσπάσειας τὸ στόμα, μέχρις
[2, 38]   ἔσχες τὰ φιλήματα. φιλῶν δὲ  οὐκ   ἂν ἔχοις κόρον, ἀλλ´ ὅσον
[2, 4]   Ἔρως, γενναῖε, ἔφη, δειλίας  οὐκ   ἀνέχεται. ὁρᾷς αὐτοῦ τὸ σχῆμα
[2, 35]   τι παρακῦψαν μόνον οἴχεται καὶ  οὐκ   ἀπολαῦσαι δίδωσι τῷ φιλοῦντι, ἀλλ´
[2, 29]   τῶν ἐκ τοῦ λόγου κυμάτων,  οὐκ   ἀποπτύσασαι τὸν ἀφρόν, οἰδοῦσι περὶ
[2, 38]   τὸ δὲ κάλλος τὸ παιδικὸν  οὐκ   ἀρδεύεται μύρων ὀσφραῖς οὐδὲ δολεραῖς
[2, 14]   γὰρ ἐν θαλάσσῃ κάθηται καὶ  οὐκ   ἀφῆκε τὴν γῆν· συνδεῖ γὰρ
[2, 24]   φαντάσματα, τὸν δὲ ἀληθέστερον ὄνειρον  οὐκ   ἐθεασάμην. νῦν ἀθλιώτερον ἀνετμήθης τὴν
[2, 2]   ἑορτῆς διηγοῦνται πατέρα μῦθον, οἶνον  οὐκ   εἶναί ποτε παρ´ ἀνθρώποις ὅπου
[2, 12]   ἔλεγον ἁπάντων ὀρνίθων εἶναι βασιλέα.  οὐκ   εἰς μακρὰν δὲ ἀπέβη τοῦ
[2, 24]   σε κἂν Θρᾲξ νικήσας ὕβρισεν·  οὐκ   εἶχεν συμφορὰ διὰ τὴν
[2, 22]   νήμασιν ἐμπλακείς, καὶ τὴν ἀράχνην  οὐκ   ἔλαθεν ἐμπεσών. ὡς δὲ οὐκέτι
[2, 34]   ἐμπνέων καὶ περιέβαλλε καὶ ἀποθνῄσκων  οὐκ   ἐμίσει με τὸν πονηρὸν
[2, 34]   ἐχώρει δρόμῳ, καὶ τὸ μειράκιον  οὐκ   ἐξετρέπετο, βοῶντος ἐμοῦ καὶ κεκραγότος·
[2, 7]   τοῦ χείλους, ἔφην. ἀλλὰ τί  οὐκ   ἐπᾴδεις, φιλτάτη; δὲ προσῆλθέ
[2, 34]   κρατεῖν οὐκ ἠδυνάμην. ὡς δὲ  οὐκ   ἔπειθον, εἱπόμην κἀγὼ ἐπὶ τὰς
[2, 5]   κακόδαιμον, οὐ σωφρονεῖς; τί δὲ  οὐκ   ἐρᾷς ὧν σε δεῖ; παρθένον
[2, 28]   ἐπὶ τὴν θυγατέρα ἵεται καί,  Οὐκ   ἐρεῖς, ἔφη, τὴν συσκευὴν τοῦ
[2, 14]   ἔστιν ὥσπερ τῆς νήσου τράχηλος.  οὐκ   ἐρρίζωται δὲ κατὰ τῆς θαλάσσης,
[2, 27]   ὑμεῖς φατε, τε καταμηνύσων  οὐκ   ἔσται, τῆς Κλειοῦς ἐκ μέσου
[2, 38]   ὡς δὲ οἶδε φιλεῖ, καὶ  οὐκ   ἔστι τέχνης ἀλλὰ τῆς φύσεως
[2, 35]   πρὶν πίνων κορεσθῇ. καὶ  οὐκ   ἔστιν ἀπὸ παιδὸς ἀπελθεῖν ἐραστὴν
[2, 29]   οὖν Λευκίππη γεμισθεῖσα συμφορῶν  οὐκ   ἔφερε τὴν προσβολήν. ~Ἐν τούτῳ
[2, 38]   τὰ δὲ φιλήματα σοφίαν μὲν  οὐκ   ἔχει γυναικείαν, οὐδὲ μαγγανεύει τοῖς
[2, 5]   ἂν φυλάξῃ μου τὸ τόξον,  οὐκ   ἔχεις φυλάξασθαι τὸ πῦρ. ἂν
[2, 38]   συμπεσεῖν καὶ φανερῶς περιχυθῆναι, καὶ  οὐκ   ἔχουσιν αἰσχύνην αἱ περιπλοκαί· καὶ
[2, 6]   ὅμως οὖν, ὡς ἂν τεθορυβημένος  οὐκ   ἔχων τί εἴπω, Χαῖρε, ἔφην,
[2, 34]   ἦν. ἐπεῖχον τὰ πολλά, κρατεῖν  οὐκ   ἠδυνάμην. ὡς δὲ οὐκ ἔπειθον,
[2, 31]   εὑρήσειν ἐκεῖ ναῦν ἐφορμοῦσαν. καὶ  οὐκ   ἠτυχήσαμεν· ὡς γὰρ ἐπὶ τοῦ
[2, 8]   ἄκων καὶ λυπούμενος, δὲ  οὐκ   οἶδ´ ὅπως εἶχεν. ῥᾴων οὖν
[2, 35]   ἤτοι, ὡς κοινωνὸν ἔρωτος εὑρών.  οὐκ   οἶδα γὰρ πῶς ἐπιχωριάζει νῦν
[2, 8]   ψυχὰς ἄνω πρὸς τὰ φιλήματα.  οὐκ   οἶδα δὲ οὕτω πρότερον ἡσθείσης
[2, 37]   Σεμέλην δὲ εἰς οὐρανοὺς ἀνήγαγεν  οὐκ   ὄρνις ὠμηστής, ἀλλὰ πῦρ. καὶ
[2, 37]   ἐν φθορᾷ θνητὴν φύσιν μιμούμενον,  οὐκ   οὐράνιόν ἐστιν ἀλλὰ πάνδημον. ἠράσθη
[2, 22]   οὐκ ἔλαθεν ἐμπεσών. ὡς δὲ  οὐκέτι   εἶχε φυγεῖν, ἀδημονῶν εἶπεν·
[2, 22]   τὸν αὐχένα κόμη. τὴν κατόπιν  οὖν   αἰσχύνην οὐχ ὁρᾷς; ἐμοὶ δὲ
[2, 21]   πρὸς τοῦτο μόνον μαλακίζεται. ἔκλαιεν  οὖν   ἑαυτὸν λέων καὶ τῆς
[2, 8]   οὐκ οἶδ´ ὅπως εἶχεν. ῥᾴων  οὖν   ἐγεγόνειν καὶ μεστὸς ἐλπίδων· ᾐσθόμην
[2, 37]   ἦν γάρ, οἶμαι, γυνή. ~Ὑπολαβὼν  οὖν   ἐγώ, Καὶ μὴν οὐράνιον, ἔφην,
[2, 35]   τὸν ἵππον, κἀγὼ τἀμαυτοῦ. ~Ὁρῶν  οὖν   ἐγὼ τὸν Μενέλαον κατηφῆ πάνυ
[2, 14]   ἔστιν ἐκεῖ χρυσοῦ πηγή. κοντὸν  οὖν   εἰς τὸ ὕδωρ βαπτίζουσι πίσσῃ
[2, 26]   Κλειὼ τί ποιεῖν μέλλομεν. παρελθόντες  οὖν   εἴσω τῶν θυρῶν τῷ Κλεινίᾳ
[2, 4]   πάντα καὶ τόλμης γέμοντα. τοιοῦτον  οὖν   ἐν σεαυτῷ θεὸν ἔχων δειλὸς
[2, 31]   τὰ πρυμνήσια μέλλον ἀπολύειν. μηδὲν  οὖν   ἐρωτήσαντες ποῦ πλεῖ, μετεσκευαζόμεθα ἐπὶ
[2, 21]   τέθνηκα. καὶ λέων, Τί  οὖν   ἔτι ἀποθνῄσκειν, ἔφη, με δεῖ,
[2, 29]   οἰδοῦσι περὶ ἑαυτὰς πεφυσημέναι. τοσούτων  οὖν   Λευκίππη γεμισθεῖσα συμφορῶν οὐκ
[2, 16]   βοῦν Ζεὺς ἐμιμήσατο. ~Ἔτυχεν  οὖν   μὲν ἐμὴ μήτηρ τότε
[2, 25]   μου τὴν παρθενίαν κατῄσχυνε. καταπεσοῦσα  οὖν   Πάνθεια πάλιν ἔστενεν. ἡμεῖς
[2, 25]   μὴ καὶ δοῦλος ἦν; ~Ἐθάρσησεν  οὖν   παρθένος, ὡς ἂν ἐμοῦ
[2, 33]   οὗτος Κλεινίας, Φοίνικες ἄμφω. Τίς  οὖν   πρόφασις ὑμῖν τῆς ἀποδημίας;
[2, 34]   κἀγὼ ἐπὶ τὰς ἄγρας. ἐθηρῶμεν  οὖν   ἱππεύοντες ἄμφω καὶ τὰ πρῶτα
[2, 19]   τὰς κλεῖς, ὅπως ἀνοίξειε. ταύταις  οὖν   ἴσας μηχανησάμενος Σάτυρος γενέσθαι
[2, 13]   σφόδρα κακῶς διακείμενος. ἐπιβουλεύει δ´  οὖν   καὶ τὸν Σώστρατον ἀμύνασθαι τῆς
[2, 15]   καὶ τῇ πόλει συνδοκοῦν.  οὖν   Καλλισθένης διαπράττεται τῶν θεωρῶν εἷς
[2, 7]   μετὰ μικρὸν ῥᾴων γεγονέναι. τότε  οὖν   κατὰ τύχην μέλιττά τις
[2, 27]   πρόκειται, τῶν βασάνων γλυκύτερος. ~Ὁ  οὖν   Κλεινίας τῆς χειρός μου λαβόμενος
[2, 34]   φονευσάσῃ μου περιπλεκόμενος δεξιᾷ. ἄγουσιν  οὖν   με ἐπὶ τὸ δικαστήριον οἱ
[2, 26]   γὰρ δρασμὸν βεβουλευμένη. ἅμα τε  οὖν   Κλεινίας ἤκουσεν ἡμῶν
[2, 34]   σέ τι τοιοῦτον ἐξήγαγε; στενάξας  οὖν   Κλεινίας καταλέγει τὸν Χαρικλέα
[2, 34]   τὰ παρ´ ἡμῶν ἀκούσῃ. ~Λέγει  οὖν   Μενέλαος· Τὸ μὲν κεφάλαιον
[2, 3]   ἡμέραν ἐκείνῳ τῷ θεῷ. φιλοφρονούμενος  οὖν   πατὴρ τά τε ἄλλα
[2, 21]   ὡς καὶ ἐλέφαντα φοβεῖν. συνεὶς  οὖν   Σάτυρος τὸ ὕπουλον αὐτοῦ
[2, 34]   θανάτου δὲ ἐτιμώμην ἐμαυτῷ. ἐλεήσαντες  οὖν   οἱ δικασταὶ προσετιμήσαντό μοι τριετῆ
[2, 2]   δὲ πηγή. μὲν  οὖν   οἶνος οὕτως ἐς ἀνθρώπους παρῆλθεν,
[2, 27]   παραδόντας ἑαυτοὺς τῇ τύχῃ. κοιμηθέντες  οὖν   ὀλίγον τῆς νυκτὸς ὅσον τὸ
[2, 10]   ἐν τῷ περιπάτῳ κατελέλειπτο. ἐπιτηρήσας  οὖν   ὅτε τὸ πολὺ τῆς αὐγῆς
[2, 26]   Κλειὼ βασανιζομένη κατείπῃ. ~Δόξαν  οὖν   οὕτως εἰχόμεθα ἔργου, σκηψάμενοι πρὸς
[2, 28]   ἐπὶ τὴν οἰκίαν ἐπανήλθομεν. ~Ἡ  οὖν   Πάνθεια ἀναστᾶσα περὶ τὰς βασάνους
[2, 20]   ἔργον ἦν αὐτὸν λαθεῖν.  οὖν   Σάτυρος, βουλόμενος αὐτὸν εἰς φιλίαν
[2, 16]   ἀπαντᾶν ἐπὶ θάλατταν. μὲν  οὖν   ταῦτα εἰπὼν καὶ τὴν θεωρίαν
[2, 31]   καὶ δύο θεράποντες αὐτοῦ. ἐπελαύνομεν  οὖν