HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ACHILLES TATIUS, Leucippé et Clitophon, livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique)


μ  =  129 formes différentes pour 363 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, chapitre
[2, 38]   μὲν οὐκ ἔχει γυναικείαν, οὐδὲ  μαγγανεύει   τοῖς χείλεσι σινάμωρον ἀπάτην, ὡς
[2, 2]   παρατίθησιν ὅσα γῆ τρέφει καὶ  μαζοὶ   βοῶν. ποτὸν δὲ ἦν παρ´
[2, 4]   μὲν ἐγνωκέναι πρὶν παρ´ ἐμοῦ  μαθεῖν,   ὀκνεῖν δὲ ἐλέγχειν βουλόμενον λανθάνειν.
[2, 37]   ἡδονῆς, περικέχηνε δὲ φιλοῦσα καὶ  μαίνεται.   αἱ δὲ γλῶτται τοῦτον τὸν
[2, 12]   ὀρνίθων εἶναι βασιλέα. οὐκ εἰς  μακρὰν   δὲ ἀπέβη τοῦ τέρατος τὸ
[2, 27]   μου λαβόμενος ἄγει τῆς Κλειοῦς  μακρὰν   καὶ λέγει· Δοκῶ μοι καλλίστην
[2, 22]   τὴν κόμην ἐπηύλει μέλος ἐπινίκιον.  μακρότερον   δὲ ποιούμενος τῆς πτήσεως τὸν
[2, 21]   σὴ ψυχὴ πρὸς τοῦτο μόνον  μαλακίζεται.   ἔκλαιεν οὖν ἑαυτὸν λέων
[2, 10]   μήτηρ τῆς κόρης, ὡς οἶσθα,  μαλακίζεται   καὶ καθ´ ἑαυτὴν ἀναπαύεται· μόνη
[2, 16]   μὲν ἐμὴ μήτηρ τότε  μαλακῶς   ἔχουσα· σκηψαμένη δὲ καὶ
[2, 37]   τὸ σῶμα ἐν ταῖς συμπλοκαῖς,  μαλθακὰ   δὲ τὰ χείλη πρὸς τὰ
[2, 38]   αἰσχύνην αἱ περιπλοκαί· καὶ οὐ  μαλθάσσει   τὰς ἐν Ἀφροδίτῃ περιπλοκὰς ὑγρότητι
[2, 20]   πόρρωθεν ἐπιτηρεῖν τὰ πραττόμενα ἡμῖν·  μάλιστα   δέ, ὅπερ ἦν, ὑποπτεύσας μή
[2, 4]   παρέξω. τὴν Κλειὼ γὰρ ἀπάξω  μάλιστα   ὅταν ἐπιτήδειον ἴδω καιρὸν τοῦ
[2, 36]   ἁρπαζόμενον καινόν ἐστιν ἀεὶ καὶ  μᾶλλον   ἀνθεῖ· οὐ γὰρ γεγηρακυῖαν ἔχει
[2, 28]   Κλειὼ πέφευγεν. δὲ ἔτι  μᾶλλον   ἐθάρσησε καὶ λέγει· Τί πλέον
[2, 11]   ἔχει κάλλους πεφυτευμένον· καὶ λαβὼν  μαλλὸν   ἐρίου καθῆκεν εἰς τὸν χηραμὸν
[2, 11]   ἀποσβεσθῆναι τὸ πῦρ· καὶ  μᾶλλον   ἠπείγετο συναγαγεῖν ἡμᾶς. τοῦτο δὲ
[2, 29]   ἐπικλύζει τὸν λογισμὸν τῷ τῆς  μανίας   ἀφρῷ. λόγος δὲ τούτων ἁπάντων
[2, 12]   ἡμέραν τοὺς γάμους. καλεσάμενος δὲ  μάντεις   πατὴρ καὶ τερατοσκόπους τὸν
[2, 14]   δὲ αὐτῶν τί λέγει τὸ  μάντευμα,   Σώστρατος (τοῦ πολέμου γάρ, ὡς
[2, 18]   τὰ τοῦ ἀετοῦ καὶ τῶν  μάντεων·   καὶ εἰς τὴν ὑστεραίαν παρεσκευαζόμεθα
[2, 36]   εἰς χρῆσιν χρονιώτερον τῷ κόρῳ  μαραίνει   τὸ τερπνόν· τὸ δὲ ἁρπαζόμενον
[2, 36]   δὲ καὶ ποιητὴν δεῖ λαβεῖν  μάρτυρα   τῆς οὐρανίας τοῦ κάλλους ἀνόδου,
[2, 28]   Πάνθεια, λείπεται, ἵνα καὶ μετὰ  μαρτύρων   δυστυχῶμεν. ταῦτα ἅμα λέγουσα ἀνεπήδησεν
[2, 2]   τῆς Βιβλίας ἀμπέλου, οὐ τὸν  Μάρωνος   τὸν Θρᾴκιον, οὐ Χῖον ἐκ
[2, 37]   φιλήματα. ἔχει δέ τινα καὶ  μαστὸς   ἐπαφώμενος ἰδίαν ἡδονήν. ἐν δὲ
[2, 21]   Προμηθεὺς ἐπιστὰς ἔφη· Τί με  μάτην   αἰτιᾷ; τὰ μὲν γὰρ ἐμὰ
[2, 23]   καταθέμενον ὑπτίαν, μέσην ἀνατεμεῖν τῇ  μαχαίρᾳ   τὴν γαστέρα, κάτωθεν ἀρξάμενον ἀπὸ
[2, 23]   αὐτὴν ταράξας. ἐδόκει τινὰ λῃστὴν  μάχαιραν   ἔχοντα γυμνὴν ἄγειν ἁρπασάμενον αὐτῆς
[2, 24]   τὴν γαστέρα· αὕτη δυστυχεστέρα τῆς  μαχαίρας   τομή· οὐδὲ εἶδον τὸν ὑβρίσαντά
[2, 1]   πρὸς τὸν λέοντα τοῦ συὸς  μάχην.   ἔπειτά τι καὶ τῆς ἁπαλῆς
[2, 22]   ἀλλὰ τί δεῖ λόγων; ἀρχώμεθα  μάχης.   ἅμα λέγων ἐμπίπτει τῷ λέοντι
[2, 22]   ὀδοῦσι. ταῦτα γὰρ οὐ ποιεῖ  μαχομένη   γυνή; ποῖον δὲ μέγεθος
[2, 30]   ὀφθαλμῶν, ὅποι βούλεσθε. εἰ δέ  με   ἀπελθόντες καταλίποιτε, βρόχον πλεξαμένη τὴν
[2, 21]   Τί οὖν ἔτι ἀποθνῄσκειν, ἔφη,  με   δεῖ, τοσοῦτον ὄντα καὶ ἐλέφαντος
[2, 22]   καὶ τόξον γίνομαι· τοξεύει γάρ  με   διαέριον τὸ πτερόν, ἐμπεσὼν δὲ
[2, 34]   μου περιπλεκόμενος δεξιᾷ. ἄγουσιν οὖν  με   ἐπὶ τὸ δικαστήριον οἱ τοῦ
[2, 22]   γὰρ ἐγὼ λέοντα, ὀλίγος δέ  με   ἤγρευσεν ἀράχνης χιτών. ταῦτα εἰπών,
[2, 10]   γὰρ ἦν τὰ τότε ὁπλίζοντά  με   θαρρεῖν· οἶνος, ἔρως, ἐλπίς, ἐρημία.
[2, 23]   δὲ Σάτυρος εἰστρέχει πρός  με   καὶ λέγει· Κεῖταί σοι καθεύδων
[2, 24]   ἐν οἷς δυστυχεῖς. ἐπλάνα δέ  με   καὶ τὰ τῶν ἐνυπνίων φαντάσματα,
[2, 21]   Προμηθεὺς ἐπιστὰς ἔφη· Τί  με   μάτην αἰτιᾷ; τὰ μὲν γὰρ
[2, 23]   ὑπελείπετο, ἐγὼ δὲ εἰσῄειν, ὑποδεχομένης  με   τῆς Κλειοῦς ἀψοφητί, τρέμων τρόμον
[2, 6]   τοῦτο εἴπῃς. Καὶ μὴν πέπρακέ  μέ   τίς σοι θεῶν ὥσπερ τὸν
[2, 34]   περιέβαλλε καὶ ἀποθνῄσκων οὐκ ἐμίσει  με   τὸν πονηρὸν ὑπ´ ἐμοῦ
[2, 34]   ἁρπάζει τὴν βολήν. τίνα οἴει  με   τότε ψυχὴν ἔχειν; εἰ καὶ
[2, 19]   κατεπᾴδων ἐπεπείκειν τὴν κόρην ὑποδέξασθαί  με   τῷ θαλάμῳ νυκτός, τῆς Κλειοῦς
[2, 30]   θεῶν ξένων καὶ ἐγχωρίων, ἐξαρπάσατέ  με   τῶν τῆς μητρὸς ὀφθαλμῶν, ὅποι
[2, 10]   δὲ καὶ Σάτυρος ὑπαντιάζει  με   φαιδρῷ τῷ προσώπῳ· καθορᾶν γάρ
[2, 4]   κεκοινώνηκέ μοι καὶ ἔχει πρός  με   ὡς ἐραστήν. ταύτην παρασκευάσω κατὰ
[2, 19]   θάλαμος αὐτῆς οὕτως· χωρίον ἦν  μέγα   τέτταρα οἰκήματα ἔχον, δύο μὲν
[2, 31]   τὸ πλοῖον εἰς Ἀλεξάνδρειαν, τὴν  μεγάλην   τοῦ Νείλου πόλιν. ~Ἔχαιρον δὲ
[2, 21]   κατεμέμφετο τὸν Προμηθέα πολλάκις, ὅτι  μέγαν   μὲν αὐτὸν ἔπλασε καὶ καλὸν
[2, 15]   τὸ μὲν γὰρ μέγεθος πάνυ  μέγας,   τὸν αὐχένα παχύς, τὸν νῶτον
[2, 36]   ἐλαττοῦται τῷ χρόνῳ, τοσοῦτον εἰς  μέγεθος   ἐκτείνεται πόθῳ. καὶ τὸ ῥόδον
[2, 22]   ποιεῖ μαχομένη γυνή; ποῖον δὲ  μέγεθος   κάλλος σε κοσμεῖ; στέρνον
[2, 22]   αἰσχύνην οὐχ ὁρᾷς; ἐμοὶ δὲ  μέγεθος   μὲν ἀὴρ ὅλος, ὅσον
[2, 15]   βοῦς γὰρ Αἰγύπτιος οὐ τὸ  μέγεθος   μόνον ἀλλὰ καὶ τὴν χροιὰν
[2, 15]   χροιὰν εὐτυχεῖ· τὸ μὲν γὰρ  μέγεθος   πάνυ μέγας, τὸν αὐχένα παχύς,
[2, 37]   ὅλους ἡλίους. εἰ δὲ δεῖ  μεθέντα   τὰς μυθολογίας αὐτὴν εἰπεῖν τὴν
[2, 6]   Χαῖρε, ἔφην, δέσποινα. δὲ  μειδιάσασα   γλυκὺ καὶ ἐμφανίσασα διὰ τοῦ
[2, 21]   ὕπουλον αὐτοῦ τῶν λόγων, ἠρέμα  μειδιῶν,   Ἄκουσον κἀμοῦ τινα λόγον, εἶπεν,
[2, 28]   ἄλλην προσαγάγω πίστιν τῆς ἀληθείας  μείζονα;   εἰ παρθενίας ἔστι τις δοκιμασία,
[2, 37]   βιάζονται κἀκεῖναι φιλεῖν· σὺ δὲ  μείζονα   ποιεῖς τὴν ἡδονὴν ἀνοίγων τὰ
[2, 14]   Χαιρεφῶν συστράτηγος ὢν τοῦ Σωστράτου  μείζων,   ἐπεὶ πατρόθεν ἦν Τύριος, ἐκθειάζων
[2, 22]   καλλίων οὔτε ἀλκιμώτερος ἔφυς οὔτε  μείζων.   ἐπεὶ τί σοι πρῶτόν ἐστιν
[2, 37]   θεῶν Ἥρα πινέτω, ἵνα ἔχῃ  μειράκιον   διάκονον γυνή. ἐλεῶ δὲ αὐτοῦ
[2, 34]   τῆς ὕλης προπηδᾷ, καὶ τὸ  μειράκιον   ἐδίωκε· καὶ σῦς ἐπιστρέφει
[2, 37]   καὶ τὸ θέαμά ἐστιν αἴσχιστον,  μειράκιον   ἐξ ὀνύχων κρεμάμενον. Σεμέλην δὲ
[2, 34]   ἀντιπρόσωπος ἐχώρει δρόμῳ, καὶ τὸ  μειράκιον   οὐκ ἐξετρέπετο, βοῶντος ἐμοῦ καὶ
[2, 34]   πέμπω τὸ βέλος· τὸ δὲ  μειράκιον   παραθέον ἁρπάζει τὴν βολήν. τίνα
[2, 34]   ἤρων μειρακίου καλοῦ· τὸ δὲ  μειράκιον   φιλόθηρον ἦν. ἐπεῖχον τὰ πολλά,
[2, 34]   ἐπὶ τὸ δικαστήριον οἱ τοῦ  μειρακίου   γονεῖς οὐκ ἄκοντα· καὶ γὰρ
[2, 34]   βάσκανος καὶ θήρα δυστυχής. ἤρων  μειρακίου   καλοῦ· τὸ δὲ μειράκιον φιλόθηρον
[2, 37]   οὐράνιόν ἐστιν ἀλλὰ πάνδημον. ἠράσθη  μειρακίου   Φρυγός, ἀνήγαγεν εἰς οὐρανοὺς τὸν
[2, 36]   πυρὸς γέγονε τροφή. ἂν δὲ  μειρακίου   Φρυγὸς ἐρασθῇ, τὸν οὐρανὸν αὐτῷ
[2, 11]   συγκείμενοι δὲ ἦσαν οἱ τρεῖς·  μέλαινα   μὲν κρηπὶς τοῦ λίθου,
[2, 2]   μήπω παρ´ αὐτοῖς, οὐ τὸν  μέλανα   τὸν ἀνθοσμίαν, οὐ τὸν τῆς
[2, 11]   δὲ μέσον σῶμα λευκὸν τῷ  μέλανι   συνυφαίνετο, ἑξῆς δὲ τῷ λευκῷ
[2, 7]   τοῦ στόματος φέρεις· καὶ γὰρ  μέλιτος   γέμεις, καὶ τιτρώσκει σου τὰ
[2, 7]   δὲ ἐγώ· καί τις ἐξαίφνης  μέλιττά   ποθεν ἱπτᾶσα τῆς Κλειοῦς ἐπάταξε
[2, 7]   γεγονέναι. τότε οὖν κατὰ τύχην  μέλιττά   τις σφὴξ περιβομβήσασα κύκλῳ
[2, 7]   ἐπῳδήν. που καὶ σὺ  μέλιτταν   ἐπὶ τοῦ στόματος φέρεις· καὶ
[2, 7]   Αἰγυπτίας εἰς πληγὰς σφηκῶν καὶ  μελιττῶν.   καὶ ἅμα ἐπῇδε· καὶ ἔλεγεν
[2, 26]   ἡμῶν Κλειὼ τί ποιεῖν  μέλλομεν.   παρελθόντες οὖν εἴσω τῶν θυρῶν
[2, 31]   σκάφος εὕρομεν, ἄρτι τὰ πρυμνήσια  μέλλον   ἀπολύειν. μηδὲν οὖν ἐρωτήσαντες ποῦ
[2, 22]   περιϊπτάμενος αὐτοῦ τὴν κόμην ἐπηύλει  μέλος   ἐπινίκιον. μακρότερον δὲ ποιούμενος τῆς
[2, 14]   τῆς παιδὸς εἰς ἡμᾶς ἐκκειμένης  μεμαθήκει   μὲν ἕκαστα τούτων, οὐδὲν δὲ
[2, 35]   Μενέλαον κατηφῆ πάνυ τῶν ἑαυτοῦ  μεμνημένον,   τὸν δὲ Κλεινίαν ὑποδακρύοντα μνήμῃ
[2, 37]   εἰπεῖν τι καὶ πλέον ἔχοι  μεμυημένος·   εἰρήσεται δέ μοι, κἂν μετρίως
[2, 8]   προσιοῦσαν τὴν θεράπαιναν διελύθημεν, ἐγὼ  μὲν   ἄκων καὶ λυπούμενος, δὲ
[2, 14]   χωρίον ἱερὸν ἐν περιβόλῳ· ἐλαία  μὲν   ἀναθάλλει φαιδροῖς τοῖς κλάδοις, πεφύτευται
[2, 10]   Σάτυρός μοι προσελθὼν ἔφη· Νῦν  μὲν   ἀνδρίζεσθαι καιρός. γὰρ μήτηρ
[2, 7]   ἐπάταξε τὴν χεῖρα. καὶ  μὲν   ἀνέκραγεν, δὲ παῖς ἀναθοροῦσα
[2, 20]   τοῦ Σατύρου τὴν τέχνην προσεποιεῖτο  μὲν   ἀντιπαίζειν καὶ αὐτός, ἐνετίθει δὲ
[2, 37]   τοῖς φιλήμασι. παίδων δὲ φιλήματα  μὲν   ἀπαίδευτα, περιπλοκαὶ δὲ ἀμαθεῖς, Ἀφροδίτη
[2, 2]   Ἰκάρου τὸν νησιώτην, ἀλλὰ τούτους  μὲν   ἅπαντας ἀποίκους εἶναι Τυρίων οἴνων,
[2, 21]   τὸν Προμηθέα πολλάκις, ὅτι μέγαν  μὲν   αὐτὸν ἔπλασε καὶ καλὸν καὶ
[2, 10]   διαλεγόμενος. ταῦτα εἰπὼν τῇ Κλειοῖ  μὲν   αὐτός, ἐγὼ δὲ τῇ παιδὶ
[2, 3]   δὲ βότρυες πάντῃ περικρεμάμενοι· ὄμφαξ  μὲν   αὐτῶν ἕκαστος ἐφ´ ὅσον ἐστὶν
[2, 37]   πεποίηκεν ἑαυτὸν ἄλλῃ γυναικί. οἰνοχοείτω  μὲν   Γανυμήδης, μετὰ δὲ τῶν θεῶν
[2, 29]   τρία τῆς ψυχῆς κύματα·  μὲν   γὰρ αἰδὼς διὰ τῶν ὀμμάτων
[2, 36]   γὰρ ἀεὶ τὸ ἀκόρεστον. τὸ  μὲν   γὰρ εἰς χρῆσιν χρονιώτερον τῷ
[2, 22]   αἱ τῶν λειμώνων κόμαι· αἱ  μὲν   γάρ εἰσιν ὥσπερ ἐσθῆτες, ἃς
[2, 21]   Τί με μάτην αἰτιᾷ; τὰ  μὲν   γὰρ ἐμὰ πάντα ἔχεις ὅσα
[2, 2]   ἐκεῖνο τὸ χαμαὶ ῥέον. τὸ  μὲν   γὰρ ἐς τὰ στέρνα καταβαίνει
[2, 15]   καὶ τὴν χροιὰν εὐτυχεῖ· τὸ  μὲν   γὰρ μέγεθος πάνυ μέγας, τὸν
[2, 38]   τὰ τῶν παίδων ἀντάκουσον. γυναικὶ  μὲν   γὰρ πάντα ἐπίπλαστα, καὶ τὰ
[2, 23]   χαρᾶς ἅμα καὶ φόβου.  μὲν   γὰρ τοῦ κινδύνου φόβος ἐθορύβει
[2, 14]   εἰς Τύρον, εἶπεν, Ἡρακλεῖ· τὰ  μὲν   γὰρ τοῦ χρησμοῦ ἔστι πάντα
[2, 21]   ἔπλασε καὶ καλὸν καὶ τὴν  μὲν   γένυν ὥπλισε τοῖς ὀδοῦσι, τοὺς
[2, 18]   ἐξαίφνης βοῶντες συντρέχουσι καὶ τὰς  μὲν   δᾷδας ἡμῶν ἀποσβεννύουσι, φευγόντων δὲ
[2, 17]   εἰ τύχοι τῆς ἐπιχειρήσεως. οἱ  μὲν   δὴ ἄλλοι θεωροὶ ἀπέπλευσαν, αὐτὸς
[2, 23]   ἦν) ἄρτι μου κατακλιθέντος. ἐγὼ  μὲν   δὴ τὸν ψόφον ἀκούσας ἀνοιγομένων
[2, 4]   δὲ ἔλεγε καὶ αὐτὸς  μὲν   ἐγνωκέναι πρὶν παρ´ ἐμοῦ μαθεῖν,
[2, 13]   τούτῳ τῷ νόμῳ. καὶ  μὲν   ἐζήτει καιρὸν πρὸς τὸ ἔργον.
[2, 18]   γῆς εἶχον προλοχίσαντες, οἳ γυναικείας  μὲν   εἶχον ἐσθῆτας καὶ τῶν γενείων
[2, 14]   παιδὸς εἰς ἡμᾶς ἐκκειμένης μεμαθήκει  μὲν   ἕκαστα τούτων, οὐδὲν δὲ ἧττον
[2, 22]   ἐτίτρωσκε τοῖς χείλεσιν. καὶ  μὲν   ἔκλινεν εἰς τὸ λυποῦν μέρος,
[2, 16]   Ζεὺς ἐμιμήσατο. ~Ἔτυχεν οὖν  μὲν   ἐμὴ μήτηρ τότε μαλακῶς ἔχουσα·
[2, 9]   ἐναλλάσσει τὰ ἐκπώματα καὶ τὸ  μὲν   ἐμὸν τῇ κόρῃ προτίθησι, τὸ
[2, 24]   τὰς ἐλπίδας. οἴμοι, Σώστρατε· σὺ  μὲν   ἐν Βυζαντίῳ πολεμεῖς ὑπὲρ ἀλλοτρίων
[2, 19]   καταγωγὴν αἱ γυναῖκες. καὶ τὰ  μὲν   ἐνδοτέρω τῶν οἰκημάτων τε
[2, 17]   σῶμα καὶ φύσει πειρατικός) ταχὺ  μὲν   ἐξεῦρε λῃστὰς ἁλιεῖς ἀπὸ τῆς
[2, 10]   καὶ ταραχθέντες ἀνεπηδήσαμεν. καὶ  μὲν   ἐπέκεινα τρέπεται τὴν ἐπὶ τὸ
[2, 19]   μέγα τέτταρα οἰκήματα ἔχον, δύο  μὲν   ἐπὶ δεξιά, δύο δὲ ἐπὶ
[2, 23]   Σάτυρος αὐτῷ· καὶ  μὲν   ἔπιε, καὶ μικρὸν διαλιπών, ὅσον
[2, 29]   βλήματα καὶ ποικίλα τοξεύματα. τὸ  μέν   ἐστιν αὐτῷ λοιδορίας βέλος, καὶ
[2, 2]   καὶ δεικνὺς τὴν ἄμπελον, Τοῦτο  μέν   ἐστιν, ἔφη, τὸ ὕδωρ, τοῦτο
[2, 18]   δίκην ἀφίπτανται. ἡμῶν δὲ οἱ  μὲν   ἔφευγον, οὐδὲν οὔτε εἰδότες οὔτε
[2, 4]   καλεῖν καὶ φιλῆσαι τράχηλον. Πιθανῶς  μέν,   ἔφην, νὴ τὴν Ἀθηνᾶν, ἐς
[2, 36]   κεκοινώνηκεν Ζεύς) ἀλλ´ Ἀλκμήνην  μὲν   ἔχει πένθος καὶ φυγή, Δανάην
[2, 37]   τὰ φιλήματα. καὶ διὰ τοῦτο  μὲν   ἔχει τὸ σῶμα ἐν τοῖς
[2, 14]   ταύτης γῆ καὶ θάλασσα. ἕλκει  μὲν   θάλασσα, ἕλκει δὲ
[2, 10]   ἐφηδρεύομεν. καὶ οὕτως ἐγένετο. ἀπεσπᾶτο  μὲν   Κλειώ, δὲ παρθένος
[2, 19]   τὰ πρὸς τὴν εἴσοδον, τὸ  μὲν   Κλειὼ τὸ κατὰ τὴν
[2, 11]   δὲ ἦσαν οἱ τρεῖς· μέλαινα  μὲν   κρηπὶς τοῦ λίθου, τὸ
[2, 15]   καὶ γὰρ ἦν πολυτελής. πολλὴ  μὲν   τῶν θυμιαμάτων πομπή, ποικίλη
[2, 3]   ἐμὲ βλέπειν ἐθρασύνετο. καὶ ταῦτα  μὲν   ἡμῖν ἡμερῶν ἐπράττετο δέκα· καὶ
[2, 15]   ἡδονῆς. τὰ δὲ ἱερεῖα πολλὰ  μὲν   ἦν καὶ ποικίλα, διέπρεπον δὲ
[2, 1]   τὴν κόρην. δὲ πρῶτον  μὲν   ᾖσεν Ὁμήρου τὴν πρὸς τὸν
[2, 27]   ἀποπειραθῆναι τῆς κόρης καί, εἰ  μὲν   θελήσει συμφυγεῖν, οὕτω πράττειν, εἰ
[2, 14]   ἐπεὶ καὶ ποταμὸς Ἰβηρικός, εἰ  μὲν   ἴδοις αὐτὸν εὐθύς, οὐδὲν ἄλλου
[2, 11]   τὴν ἄγραν ταύτην. καὶ  μὲν   ἰχθὺν προσεδόκησεν, ὡς δὲ εἶδε
[2, 3]   κατασχόντες ἐκμαίνουσιν εἰς ἀναισχυντίαν,  μὲν   καίων αὐτὴν τῷ συνήθει πυρί,
[2, 34]   ~Λέγει οὖν Μενέλαος· Τὸ  μὲν   κεφάλαιον τῆς ἐμῆς ἀποδημίας ἔρως
[2, 27]   ἀποδημίας. ταῦτα ἔδοξε. καὶ τὴν  μὲν   Κλειὼ τῶν οἰκετῶν αὑτοῦ τινι
[2, 16]   προελθεῖν. δὲ Καλλισθένης τὴν  μὲν   Λευκίππην οὐχ ἑωρακώς ποτε, τὴν
[2, 11]   τὰ πρὸς τὸν γάμον· περιδέραιον  μὲν   λίθων ποικίλων, ἐσθῆτα δὲ τὸ
[2, 22]   οὐχ ὁρᾷς; ἐμοὶ δὲ μέγεθος  μὲν   ἀὴρ ὅλος, ὅσον μου
[2, 38]   ἀθλεῖ. τὰ δὲ φιλήματα σοφίαν  μὲν   οὐκ ἔχει γυναικείαν, οὐδὲ μαγγανεύει
[2, 2]   τοῦτο δὲ πηγή.  μὲν   οὖν οἶνος οὕτως ἐς ἀνθρώπους
[2, 16]   παρθένους ἀπαντᾶν ἐπὶ θάλατταν.  μὲν   οὖν ταῦτα εἰπὼν καὶ τὴν
[2, 37]   κἂν μετρίως ἔχω πείρας. γυναικὶ  μὲν   οὖν ὑγρὸν μὲν τὸ σῶμα
[2, 36]   αἱ χορηγοὶ θεαί. ἀλλὰ τὸ  μὲν   οὐράνιον ἄχθεται θνητῷ κάλλει δεδεμένον
[2, 36]   κατ´ ἀνθρώπους κάλλη πλανᾶσθαι, τὸ  μὲν   οὐράνιον, τὸ δὲ πάνδημον, ὥσπερ
[2, 18]   εὐθὺς πελάγιος. ἐγὼ δὲ ἀνέπνευσα  μὲν   οὕτω διαλυθέντων μοι παραδόξως τῶν
[2, 14]   κεκερασμένον ἔχει πῦρ· καὶ φλόγα  μὲν   ὄψει κάτωθεν ἀπ´ αὐτῆς ἁλλομένην
[2, 29]   ἦν· ἤχθετο, ᾐσχύνετο, ὠργίζετο. ἤχθετο  μὲν   πεφωραμένη, ᾐσχύνετο δὲ ὀνειδιζομένη, ὠργίζετο
[2, 11]   ποικίλων, ἐσθῆτα δὲ τὸ πᾶν  μὲν   πορφυρᾶν, ἔνθα δὲ ταῖς ἄλλαις
[2, 18]   καιρὸς ἦν βαθείας ἑσπέρας, ἡμεῖς  μὲν   προήλθομεν, δὲ εἵπετο. ἄρτι
[2, 14]   τῆς τοῦ χρυσοῦ γονῆς, τὸ  μὲν   προσήψατο μόνον, πίσσα δὲ
[2, 37]   ἐν τοῖς ἔργοις ἡδονήν, ἐγὼ  μὲν   πρωτόπειρος ὢν εἰς γυναῖκας, ὅσον
[2, 11]   πρὸς ἀλλήλους οἱ λίθοι. ὑάκινθος  μὲν   ῥόδον ἦν ἐν λίθῳ, ἀμέθυσος
[2, 22]   γὰρ ὅλος εἰμὶ πολέμου. μετὰ  μὲν   σάλπιγγος παρατάττομαι, σάλπιγξ δέ μοι
[2, 34]   ὡς ἐπ´ αὐτόν· καὶ οἱ  μὲν   συνέπιπτον ἀλλήλοις, ἐμὲ δὲ τρόμος,
[2, 29]   τούτων ἁπάντων τῶν βελῶν βαθέα  μὲν   τὰ βλήματα, ἄναιμα δὲ τὰ
[2, 1]   πέταλον τῷ Ζεφύρῳ γελᾷ.  μὲν   ταῦτα ᾖδεν· ἐγὼ δὲ ἐδόκουν
[2, 18]   ἰδὼν ὑπήντησεν ἐπιπλεύσας καὶ δέχεται  μὲν   τὴν κόρην, πλεῖ δὲ εὐθὺς
[2, 23]   αὐτὸν ἐκάλεσεν. δὲ ὑπώπτευε  μέν   τινα μηχανὴν καὶ ὤκνει τὸ
[2, 3]   Γλαύκου τοῦ Χίου δεύτερον. ὑέλου  μὲν   τὸ πᾶν ἔργον ὀρωρυγμένης· κύκλῳ
[2, 18]   τῷ χείλει τῆς θαλάσσης,  μὲν   τὸ συγκείμενον ἀνέτεινε σημεῖον,
[2, 37]   πείρας. γυναικὶ μὲν οὖν ὑγρὸν  μὲν   τὸ σῶμα ἐν ταῖς συμπλοκαῖς,
[2, 14]   ἦν Τύριος, ἐκθειάζων αὐτόν, Πάντα  μὲν   τὸν χρησμόν, εἶπεν, ἐξηγήσω καλῶς·
[2, 14]   εἰς τὰς δίνας ἐμπέσῃ, τὸ  μὲν   ὕδωρ ὡς χορδὴ κρούεται, τὸ
[2, 23]   θύρας τῆς ἐρωμένης. καὶ  μὲν   ὑπελείπετο, ἐγὼ δὲ εἰσῄειν, ὑποδεχομένης
[2, 27]   μοι καλλίστην γνώμην εὑρηκέναι, ταύτην  μὲν   ὑπεξαγαγεῖν, ἡμᾶς δὲ ὀλίγας ἡμέρας
[2, 24]   ἑαυτῶν ἤλθομεν. ~Ἡ δὲ πρῶτον  μὲν   ὑπὸ ἰλίγγου κατέπεσεν, εἶτα ἀνενεγκοῦσα
[2, 37]   τῇ τῆς Ἀφροδίτης ἀκμῇ οἰστρεῖ  μὲν   ὑφ´ ἡδονῆς, περικέχηνε δὲ φιλοῦσα
[2, 2]   τὰς ῥῖνας εὐφραίνει καὶ θιγόντι  μὲν   ψυχρόν ἐστιν, εἰς τὴν γαστέρα
[2, 17]   μικρὸν ἀπεσάλευε τῆς γῆς, ἅμα  μὲν   ὡς δοκοίη τοῖς πολίταις ἕπεσθαι,
[2, 27]   οὕτω πράττειν, εἰ δὲ μή,  μένειν   αὐτοῦ, παραδόντας ἑαυτοὺς τῇ τύχῃ.
[2, 35]   τἀμαυτοῦ. ~Ὁρῶν οὖν ἐγὼ τὸν  Μενέλαον   κατηφῆ πάνυ τῶν ἑαυτοῦ μεμνημένον,
[2, 36]   γὰρ ἔτι διψῶντα. ~Καὶ  Μενέλαος,   Ἀγνοεῖς, Κλειτοφῶν, ἔφη, τὸ
[2, 38]   ἡδονῆς δὲ οὐδέν. ~Καὶ  Μενέλαος,   Ἀλλὰ σύ μοι δοκεῖς, ἔφη,
[2, 33]   τίνα σε δεῖ καλεῖν; Ἐγὼ  Μενέλαος,   εἶπεν, τὸ δὲ γένος Αἰγύπτιος.
[2, 35]   Οὐ γὰρ πολὺ ἄμεινον,  Μενέλαος   ἔφη, τοῦτο ἐκείνου; καὶ γὰρ
[2, 34]   πρόφασιν, ἀναμνησθεὶς Χαρικλέους. καὶ  Μενέλαος,   Τἀμὰ δακρύεις, ἔφη, καὶ
[2, 34]   ἡμῶν ἀκούσῃ. ~Λέγει οὖν  Μενέλαος·   Τὸ μὲν κεφάλαιον τῆς ἐμῆς
[2, 14]   χρησμόν, εἶπεν, ἐξηγήσω καλῶς· μὴ  μέντοι   θαύμαζε τὴν τοῦ πυρὸς μόνον,
[2, 22]   ὁμοῦ δὲ καὶ φεύγω καὶ  μένω,   καὶ περιϊππεύω τὸν ἄνθρωπον τῷ
[2, 38]   ἡμῖν καταχέας γυναικῶν περιεργίας. ἐν  μέρει   δὲ καὶ τὰ τῶν παίδων
[2, 22]   μὲν ἔκλινεν εἰς τὸ λυποῦν  μέρος,   ἀνακάμπτων ἔνθα τοῦ τραύματος
[2, 9]   ὤρεγεν. ἐγὼ δὲ ἐπιτηρήσας τὸ  μέρος   τοῦ ἐκπώματος, ἔνθα τὸ χεῖλος
[2, 26]   τὴν Κλεινίου. ἦσαν δὲ λοιπὸν  μέσαι   νύκτες, ὥστε μόλις θυρωρὸς
[2, 7]   τῇ προτεραίᾳ ταύτης ἡμέρᾳ περὶ  μεσημβρίαν   παῖς ψάλλουσα κιθάρᾳ, ἐπιπαρῆν
[2, 23]   τὴν θυγατέρα καὶ καταθέμενον ὑπτίαν,  μέσην   ἀνατεμεῖν τῇ μαχαίρᾳ τὴν γαστέρα,
[2, 22]   τῶν τοῦ λέοντος ὀδόντων, αὐτὴν  μέσην   διαπτὰς κλειομένην τὴν γένυν. οἱ
[2, 18]   ἔχουσι. τὸ δὲ πλοῖον ἤδη  μέσην   ἐπέραινε τὴν θάλασσαν. ὡς δὲ
[2, 33]   Σάτυρος παρέφερεν· ὥστε εἰς  μέσον   καταθέμενοι εἴχομεν τὸ ἄριστον
[2, 11]   κρηπὶς τοῦ λίθου, τὸ δὲ  μέσον   σῶμα λευκὸν τῷ μέλανι συνυφαίνετο,
[2, 19]   δεξιά, δύο δὲ ἐπὶ θάτερα·  μέσος   δὲ διεῖργε στενωπὸς τὰ οἰκήματα·
[2, 27]   οὐκ ἔσται, τῆς Κλειοῦς ἐκ  μέσου   γενομένης· τάχα δὲ καὶ τὴν
[2, 12]   δεῖν καλλιερῆσαι Ξενίῳ Διῒ νυκτὸς  μεσούσης   ἐπὶ θάλατταν ἥκοντας· γὰρ
[2, 8]   εἶχεν. ῥᾴων οὖν ἐγεγόνειν καὶ  μεστὸς   ἐλπίδων· ᾐσθόμην δὲ ἐπικαθημένου μοι
[2, 11]   ἐπορφύρετο τοῦ χρυσοῦ πλησίον. ἐν  μέσῳ   δὲ τρεῖς ἦσαν λίθοι, τὴν
[2, 10]   οὕτως ἀλλήλοις προεπίνομεν τὰ φιλήματα.  ~Μετὰ   δὲ τὸ δεῖπνον Σάτυρός
[2, 37]   ἄλλῃ γυναικί. οἰνοχοείτω μὲν Γανυμήδης,  μετὰ   δὲ τῶν θεῶν Ἥρα πινέτω,
[2, 4]   ἐλέγχειν βουλόμενον λανθάνειν. γὰρ  μετὰ   κλοπῆς ἐρῶν ἂν ἐλεγχθῇ πρός
[2, 28]   Πάνθεια, λείπεται, ἵνα καὶ  μετὰ   μαρτύρων δυστυχῶμεν. ταῦτα ἅμα λέγουσα
[2, 22]   ὄργανον γὰρ ὅλος εἰμὶ πολέμου.  μετὰ   μὲν σάλπιγγος παρατάττομαι, σάλπιγξ δέ
[2, 7]   ἐπῇδε· καὶ ἔλεγεν Κλειὼ  μετὰ   μικρὸν ῥᾴων γεγονέναι. τότε οὖν
[2, 17]   τοῦ σκάφους ὄντος, κατάφωρος γένοιτο  μετὰ   τὴν ἁρπαγήν. ἐπεὶ δὲ ἐγένετο
[2, 16]   συνέβη τὴν ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν  μετὰ   τῆς Λευκίππης μητρὸς προελθεῖν.
[2, 3]   παρεθήκατο ἱερὸν τοῦ θεοῦ πολυτελῆ,  μετὰ   τὸν Γλαύκου τοῦ Χίου δεύτερον.
[2, 36]   κάλλεος εἵνεκα οἷο, ἵν´ ἀθανάτοισι  μετείη.   οὐδεμία δὲ ἀνέβη ποτὲ εἰς
[2, 34]   καὶ κεκραγότος· Ἕλκε τὸν ἵππον,  μετένεγκε   τὰς ἡνίας· πονηρὸν τὸ θηρίον.
[2, 31]   μηδὲν οὖν ἐρωτήσαντες ποῦ πλεῖ,  μετεσκευαζόμεθα   ἐπὶ τὴν θάλασσαν ἐκ τῆς
[2, 22]   δὲ λέων ἠγριαίνετο καὶ  μετεστρέφετο   πάντῃ καὶ τὸν ἀέρα περιέχασκεν·
[2, 37]   μεμυημένος· εἰρήσεται δέ μοι, κἂν  μετρίως   ἔχω πείρας. γυναικὶ μὲν οὖν
[2, 20]   τι νύκτωρ ἡμῖν πραχθῇ, διενυκτέρευε  μέχρι   πόρρω τῆς ἑσπέρας, ἀναπετάσας τοῦ
[2, 5]   εἰς εὐτολμίαν ἐπὶ τὴν παρθένον·  Μέχρι   τίνος, ἄνανδρε, σιγᾷς; τί δὲ
[2, 19]   διαλιπὼν πρὸς τὴν Λευκίππην διελεγόμην·  Μέχρι   τίνος ἐπὶ τῶν φιλημάτων ἱστάμεθα,
[2, 11]   εὑρεῖν τὸν κύνα, καὶ  μέχρι   τούτου βάπτουσιν Ἀφροδίτης τὸν πέπλον.
[2, 4]   σε καὶ τὴν κόρην μὴ  μέχρι   τῶν ὀφθαλμῶν πειρᾶν, ἀλλὰ καὶ
[2, 37]   δὲ ἄσθμα σὺν πνεύματι ἐρωτικῷ  μέχρι   τῶν τοῦ στόματος χειλέων ἀναθορὸν
[2, 38]   οὐκ ἂν ἀποσπάσειας τὸ στόμα,  μέχρις   ἂν ὑφ´ ἡδονῆς ἐκφύγῃς τὰ
[2, 4]   τὸ ἔργον παιδοτριβεῖς· δέδοικα δὲ  μὴ   ἄτολμος ὢν καὶ δειλὸς ἔρωτος
[2, 37]   ὄρνις ὠμηστής, ἀλλὰ πῦρ. καὶ  μὴ   θαυμάσῃς, εἰ διὰ πυρός τις
[2, 22]   ἐνδύομαι. τὴν δὲ ἀνδρείαν μου  μὴ   καὶ γελοῖον καταλέγειν· ὄργανον
[2, 24]   τὴν τύχην. οἴμοι τῶν κακῶν·  μὴ   καὶ δοῦλος ἦν; ~Ἐθάρσησεν οὖν
[2, 4]   δειλὸς εἶ καὶ φοβῇ; ὅρα  μὴ   καταψεύδῃ τοῦ θεοῦ. ἀρχὴν δὲ
[2, 25]   ἂν ἐμοῦ διαπεφευγότος, καὶ λέγει·  Μὴ   λοιδόρει μου, μῆτερ, τὴν παρθενίαν·
[2, 27]   συμφυγεῖν, οὕτω πράττειν, εἰ δὲ  μή,   μένειν αὐτοῦ, παραδόντας ἑαυτοὺς τῇ
[2, 14]   τὸν χρησμόν, εἶπεν, ἐξηγήσω καλῶς·  μὴ   μέντοι θαύμαζε τὴν τοῦ πυρὸς
[2, 4]   δέ σε καὶ τὴν κόρην  μὴ   μέχρι τῶν ὀφθαλμῶν πειρᾶν, ἀλλὰ
[2, 1]   κἂν ἐπ´ ὀλίγον κρατεῖν τοῦ  μὴ   ὁρᾶν τὴν κόρην. δὲ
[2, 17]   πολίταις ἕπεσθαι, ἅμα δὲ ἵνα  μή,   πλησίον τῆς Τύρου τοῦ σκάφους
[2, 38]   Ἀλλὰ σύ μοι δοκεῖς, ἔφη,  μὴ   πρωτόπειρος ἀλλὰ γέρων εἰς Ἀφροδίτην
[2, 7]   ἀλλὰ δέομαι, κατέπᾳσον αὖθις καὶ  μὴ   ταχὺ τὴν ἐπῳδὴν παραδράμῃς καὶ
[2, 37]   τὸ τῶν γυναικῶν κάλλος, ὅσον  μὴ   ταχὺ φθείρεται· ἐγγὺς γὰρ τοῦ
[2, 20]   μάλιστα δέ, ὅπερ ἦν, ὑποπτεύσας  μή   τι νύκτωρ ἡμῖν πραχθῇ, διενυκτέρευε
[2, 19]   γὰρ ἡμᾶς Ἀφροδίτη μυσταγωγήσῃ, οὐ  μή   τις ἄλλος κρείττων γένηται τῆς
[2, 10]   ὑπό τινι τῶν δένδρων λοχῶν  μή   τις ἡμῖν ἐπέλθῃ· καὶ αὐτὸς
[2, 37]   τῷ φιλήματι πάλλεται. εἰ δὲ  μὴ   τοῖς σπλάγχνοις ἦν δεδεμένη, ἠκολούθησεν
[2, 6]   Χαῖρε, δέσποινα, εἶπεν· Ἐγὼ σή;  μὴ   τοῦτο εἴπῃς. Καὶ μὴν πέπρακέ
[2, 34]   ὡς εἶδον, λαμβάνει· καὶ φοβούμενος  μὴ   φθάσῃ τὸ θηρίον καὶ πατάξῃ
[2, 25]   εἴτε λῃστής. ἐκείμην δὲ πεφοβημένη,  μηδὲ   ἀνακραγεῖν διὰ τὸν φόβον δυναμένη.
[2, 19]   ἐπεπείκει, καὶ τῆς κόρης συνειδυίας,  μηδὲν   ἀντιπρᾶξαι τῇ τέχνῃ. ταῦτα ἦν
[2, 7]   πληγὴν καὶ ἅμα παρῄνει, λέγουσα  μηδὲν   ἄχθεσθαι· παύσειν γὰρ αὐτὴν τῆς
[2, 8]   καὶ τότε πρῶτον ἔμαθον ὅτι  μηδὲν   ἐρίζει πρὸς ἡδονὴν φιλήματι ἐρωτικῷ.
[2, 31]   ἄρτι τὰ πρυμνήσια μέλλον ἀπολύειν.  μηδὲν   οὖν ἐρωτήσαντες ποῦ πλεῖ, μετεσκευαζόμεθα
[2, 12]   ἐπὶ τὴν θάλασσαν συνέβη φανῆναι  μηκέτι.   ἐγὼ δὲ ταῦτα ὡς ἐγένετο
[2, 37]   γυνή. ~Ὑπολαβὼν οὖν ἐγώ, Καὶ  μὴν   οὐράνιον, ἔφην, ἔοικεν εἶναι τὸ
[2, 6]   σή; μὴ τοῦτο εἴπῃς. Καὶ  μὴν   πέπρακέ μέ τίς σοι θεῶν
[2, 2]   εἶναί ποτε παρ´ ἀνθρώποις ὅπου  μήπω   παρ´ αὐτοῖς, οὐ τὸν μέλανα
[2, 25]   καὶ λέγει· Μὴ λοιδόρει μου,  μῆτερ,   τὴν παρθενίαν· οὐδὲν ἔργον μοι
[2, 2]   παρ´ αὐτοῖς φῦναι τῶν οἴνων  μητέρα.   εἶναι γὰρ ἐκεῖ τινα φιλόξενον
[2, 23]   τοιοῦτον περὶ τὴν τῆς κόρης  μητέρα·   ἔτυχεν ὄνειρος αὐτὴν ταράξας. ἐδόκει
[2, 19]   τε παρθένος καὶ  μήτηρ   αὐτῆς διειλήφεσαν, ἑκάτερα τὰ ἀντικρύ,
[2, 19]   δὲ ἀεὶ τὴν Λευκίππην  μήτηρ   ἔκλειεν ἔνδοθεν τὴν ἐπὶ τοῦ
[2, 10]   μὲν ἀνδρίζεσθαι καιρός. γὰρ  μήτηρ   τῆς κόρης, ὡς οἶσθα, μαλακίζεται
[2, 27]   νῦν οἶδε τῆς κόρης  μήτηρ   τίνα κατέλαβεν, ὡς ὑμεῖς φατε,
[2, 16]   ~Ἔτυχεν οὖν μὲν ἐμὴ  μήτηρ   τότε μαλακῶς ἔχουσα· σκηψαμένη δὲ
[2, 29]   ἑαυτὴν γενομένη καὶ τῶν τῆς  μητρὸς   γεμισθεῖσα ῥημάτων παντοδαπή τις ἦν·
[2, 30]   ἐγχωρίων, ἐξαρπάσατέ με τῶν τῆς  μητρὸς   ὀφθαλμῶν, ὅποι βούλεσθε. εἰ δέ
[2, 16]   τὴν ἐμὴν μετὰ τῆς Λευκίππης  μητρὸς   προελθεῖν. δὲ Καλλισθένης τὴν
[2, 38]   καλή, τῶν ἀλειμμάτων πολυπράγμων  μηχανή.   καὶ ἔστιν αὐτῆς τὸ κάλλος
[2, 12]   δὲ ἤκουσα, ἀπωλώλειν καὶ ἐζήτουν  μηχανὴν   δι´ ἧς δυναίμην ἀναβαλέσθαι τὸν
[2, 4]   τότε δὲ πρόσαγε τὴν δευτέραν  μηχανήν.   θίγε χειρός, θλῖψον δάκτυλον, θλίβων
[2, 23]   δὲ ὑπώπτευε μέν τινα  μηχανὴν   καὶ ὤκνει τὸ πρῶτον. ὡς
[2, 19]   ὅπως ἀνοίξειε. ταύταις οὖν ἴσας  μηχανησάμενος   Σάτυρος γενέσθαι τὴν ἄνοιξιν
[2, 19]   δὲ ἐν ἀρχῇ τοῦ στενωποῦ  μία   ἐκλείετο· ταύτην εἶχον τὴν καταγωγὴν
[2, 14]   ἀκοῦσαι θέλῃς τοῦ ὕδατος λαλοῦντος,  μικρὸν   ἀνάμεινον ἐκπετάσας τὰ ὦτα. ἐὰν
[2, 32]   ἑωρῶμεν ἀπὸ τῆς νηὸς κατὰ  μικρὸν   ἀναχωροῦσαν, ὡς αὐτὴν πλέουσαν· παιανισμὸς
[2, 31]   γῆς, καὶ ἦν καιρὸς  μικρὸν   ἄνω τῆς ἕω. ἔπλει δὲ
[2, 17]   ἄλλοι θεωροὶ ἀπέπλευσαν, αὐτὸς δὲ  μικρὸν   ἀπεσάλευε τῆς γῆς, ἅμα μὲν
[2, 21]   καὶ τί δή ποτε οὐδὲ  μικρὸν   ἀτρεμεῖ σου τὸ οὖς; καὶ
[2, 23]   καὶ μὲν ἔπιε, καὶ  μικρὸν   διαλιπών, ὅσον εἰς τὸ δωμάτιον
[2, 15]   τῶν κροτάφων ὄρθιον ἀναβαῖνον, κατὰ  μικρὸν   ἑκατέρωθεν κυρτούμενον τὰς κορυφὰς συνάγει
[2, 17]   ἐπὶ τὴν Τύρον. ἔστι δὲ  μικρὸν   ἐπίνειον Τυρίων, νησίδιον ἀπέχον ὀλίγον
[2, 34]   οἰκτρότερον, τὰς χεῖρας ὤρεγέ μοι  μικρὸν   ἔτι ἐμπνέων καὶ περιέβαλλε καὶ
[2, 3]   ἐὰν δὲ ἐγχέῃς οἴνου, κατὰ  μικρὸν   βότρυς ὑποπερκάζεται καὶ σταφυλὴν
[2, 4]   ὡς ἐραστήν. ταύτην παρασκευάσω κατὰ  μικρὸν   πρὸς ἡμᾶς οὕτως ἔχειν, ὡς
[2, 7]   καὶ ἔλεγεν Κλειὼ μετὰ  μικρὸν   ῥᾴων γεγονέναι. τότε οὖν κατὰ
[2, 11]   κόσμος ἀνθρώποις ἀπόρρητος ἦν·  μικρὸς   δὲ αὐτὴν ἐκάλυπτε κόχλος ἐν
[2, 14]   λαλεῖ. ἀλλὰ καὶ λίμνη Λιβυκὴ  μιμεῖται   γῆν Ἰνδικήν, καὶ ἴσασιν αὐτῆς
[2, 9]   τὴν κόρην εἶδον τὰ ἐμὰ  μιμουμένην   καὶ τὰ αὐτὰ πίνουσαν, καὶ
[2, 37]   κινούμενον ἐν φθορᾷ θνητὴν φύσιν  μιμούμενον,   οὐκ οὐράνιόν ἐστιν ἀλλὰ πάνδημον.
[2, 4]   τινος, ὡς ὀνειδίζοντα τὸν ἐλέγξαντα  μισεῖ.   Ἤδη δέ, ἔφη, καὶ τὸ
[2, 37]   τῷ ἄσθματι τὸ φίλημα καὶ  μιχθὲν   ἕπεται καὶ βάλλει τὴν καρδίαν·
[2, 35]   μεμνημένον, τὸν δὲ Κλεινίαν ὑποδακρύοντα  μνήμῃ   Χαρικλέους, βουλόμενος αὐτοὺς τῆς λύπης
[2, 38]   ~Καὶ Μενέλαος, Ἀλλὰ σύ  μοι   δοκεῖς, ἔφη, μὴ πρωτόπειρος ἀλλὰ
[2, 10]   φαιδρῷ τῷ προσώπῳ· καθορᾶν γάρ  μοι   ἐδόκει ὅσα ἐπράττομεν, ὑπό τινι
[2, 20]   εἴποι τις, ὄνομα Κώνωψ. οὗτός  μοι   ἐδόκει πόρρωθεν ἐπιτηρεῖν τὰ πραττόμενα
[2, 22]   μὲν σάλπιγγος παρατάττομαι, σάλπιγξ δέ  μοι   καὶ βέλος τὸ στόμα· ὥστε
[2, 4]   θάλαμον αὐτῆς πεπιστευμένη Κλειὼ κεκοινώνηκέ  μοι   καὶ ἔχει πρός με ὡς
[2, 27]   Κλειοῦς μακρὰν καὶ λέγει· Δοκῶ  μοι   καλλίστην γνώμην εὑρηκέναι, ταύτην μὲν
[2, 37]   πλέον ἔχοι μεμυημένος· εἰρήσεται δέ  μοι,   κἂν μετρίως ἔχω πείρας. γυναικὶ
[2, 34]   δὲ οἰκτρότερον, τὰς χεῖρας ὤρεγέ  μοι   μικρὸν ἔτι ἐμπνέων καὶ περιέβαλλε
[2, 18]   δὲ ἀνέπνευσα μὲν οὕτω διαλυθέντων  μοι   παραδόξως τῶν γάμων, ἠχθόμην δὲ
[2, 25]   μῆτερ, τὴν παρθενίαν· οὐδὲν ἔργον  μοι   πέπρακται τοιούτων ῥημάτων ἄξιον, οὐδὲ
[2, 26]   γὰρ περιμείνω τὴν ἕω, θάνατός  μοι   πρόκειται, τῶν βασάνων γλυκύτερος. ~Ὁ
[2, 10]   δὲ τὸ δεῖπνον Σάτυρός  μοι   προσελθὼν ἔφη· Νῦν μὲν ἀνδρίζεσθαι
[2, 6]   λόγους ἐκ λόγων, τὸ αὐτόματόν  μοι   συνήργησεν. ~Ἔτυχε τῇ προτεραίᾳ ταύτης
[2, 8]   μεστὸς ἐλπίδων· ᾐσθόμην δὲ ἐπικαθημένου  μοι   τοῦ φιλήματος ὥσπερ σώματος καὶ
[2, 11]   δὲ ἡμερῶν διελθουσῶν πατήρ  μοι   τοὺς γάμους συνεκρότει θᾶττον
[2, 34]   ἐλεήσαντες οὖν οἱ δικασταὶ προσετιμήσαντό  μοι   τριετῆ φυγήν, ἧς νῦν τέλος
[2, 31]   τὴν ἐπὶ Σιδῶνα καὶ περὶ  μοίρας   τῆς νυκτὸς δύο παρῆμεν ἐπὶ
[2, 26]   δὲ λοιπὸν μέσαι νύκτες, ὥστε  μόλις   θυρωρὸς ἀνέῳξεν ἡμῖν. καὶ
[2, 6]   τε ἰδὼν ἐξαίφνης, εἶτ´ ἐφοινίχθην.  μόνη   δ´ ἦν καὶ οὐδὲ
[2, 10]   μαλακίζεται καὶ καθ´ ἑαυτὴν ἀναπαύεται·  μόνη   δὲ παῖς βαδιεῖται κατὰ
[2, 4]   παρθένῳ δύνασθαι καθ´ αὑτὸν συνεῖναι  μόνῃ.   ~Ταῦτα εἰπὼν ἐχώρησεν ἔξω τῶν
[2, 14]   μέντοι θαύμαζε τὴν τοῦ πυρὸς  μόνον,   ἀλλὰ καὶ τὴν τοῦ ὕδατος
[2, 15]   γὰρ Αἰγύπτιος οὐ τὸ μέγεθος  μόνον   ἀλλὰ καὶ τὴν χροιὰν εὐτυχεῖ·
[2, 37]   Περσέα σιωπᾷς; Ἀλκμήνῃ δὲ τοῦτο  μόνον   δῶρον ἀρκεῖ, ὅτι δι´ αὐτὴν
[2, 37]   τὸ φίλημα γλυκύτερον. οὐ γὰρ  μόνον   ἐθέλει φιλεῖν τοῖς χείλεσιν, ἀλλὰ
[2, 14]   χρυσοῦ γονῆς, τὸ μὲν προσήψατο  μόνον,   πίσσα δὲ εἰς τὴν
[2, 21]   δὲ σὴ ψυχὴ πρὸς τοῦτο  μόνον   μαλακίζεται. ἔκλαιεν οὖν ἑαυτὸν
[2, 35]   δριμύτερον, ἔφην, τι παρακῦψαν  μόνον   οἴχεται καὶ οὐκ ἀπολαῦσαι δίδωσι
[2, 25]   γλώττης ἐστὶ δεσμός. ἓν οἶδα  μόνον,   οὐδείς μου τὴν παρθενίαν κατῄσχυνε.
[2, 1]   εἰς τὴν τοῦ στόματος ἔκλεισε  μορφήν.   ~Καὶ ἄρτι πέπαυτο τῶν κιθαρισμάτων,
[2, 12]   ἀναβαλέσθαι τὸν γάμον. σκοποῦντος δέ  μου   θόρυβος ἐξαίφνης γίνεται κατὰ τὸν
[2, 23]   οὕτω καὶ τὸ ἐλπίζον ἐφοβεῖτό  μου   καὶ ἔχαιρε τὸ λυπούμενον. ἄρτι
[2, 20]   δὴ πρὸς αὐτόν· Ἐπειδὴ καταμωκᾷ  μου   καὶ τοὔνομα, φέρε σοι μῦθον
[2, 22]   τῶν ἄλλων θηρίων; ἀλλ´ οὔτε  μου   καλλίων οὔτε ἀλκιμώτερος ἔφυς οὔτε
[2, 23]   τρέχει (ἐγγὺς γὰρ ἦν) ἄρτι  μου   κατακλιθέντος. ἐγὼ μὲν δὴ τὸν
[2, 22]   μὲν ἀὴρ ὅλος, ὅσον  μου   καταλαμβάνει τὸ πτερόν, κάλλος δὲ
[2, 35]   ὑπομειδιῶν· Ὡς παρὰ πολὺ κρατεῖ  μου   Κλεινίας· ἐβούλετο γὰρ λέγειν κατὰ
[2, 27]   ~Ὁ οὖν Κλεινίας τῆς χειρός  μου   λαβόμενος ἄγει τῆς Κλειοῦς μακρὰν
[2, 24]   πρὸς τὴν θυγατέρα ἀνῴμωξεν, Ἀπώλεσάς  μου,   λέγουσα, Λευκίππη, τὰς ἐλπίδας. οἴμοι,
[2, 22]   πτῆσιν ἐνδύομαι. τὴν δὲ ἀνδρείαν  μου   μὴ καὶ γελοῖον καταλέγειν·
[2, 25]   διαπεφευγότος, καὶ λέγει· Μὴ λοιδόρει  μου,   μῆτερ, τὴν παρθενίαν· οὐδὲν ἔργον
[2, 30]   καταλίποιτε, βρόχον πλεξαμένη τὴν ψυχήν  μου   οὕτως ἀφήσω. ἐγὼ δὲ ὡς
[2, 34]   τὴν ψυχὴν ἀφῆκε τῇ φονευσάσῃ  μου   περιπλεκόμενος δεξιᾷ. ἄγουσιν οὖν με
[2, 23]   ἔχαιρε τὸ λυπούμενον. ἄρτι δέ  μου   προσελθόντος εἴσω τοῦ θαλάμου τῆς
[2, 21]   βραχὺ τὸ βομβοῦν; ἢν εἰσδύῃ  μου   τῇ τῆς ἀκοῆς ὁδῷ, τέθνηκα.
[2, 7]   Τὴν ἐπῳδόν, εἶπον, φιλῶ, ὅτι  μου   τὴν ὀδύνην ἰάσω. ὡς δὲ
[2, 25]   δεσμός. ἓν οἶδα μόνον, οὐδείς  μου   τὴν παρθενίαν κατῄσχυνε. καταπεσοῦσα οὖν
[2, 24]   τὸν ὑβρίσαντά σε, οὐδὲ οἶδά  μου   τῆς συμφορᾶς τὴν τύχην. οἴμοι
[2, 7]   τις σφὴξ περιβομβήσασα κύκλῳ  μου   τὸ πρόσωπον παρέπτη· κἀγὼ λαμβάνω
[2, 5]   πῶς δυνήσῃ φυγεῖν; ἂν φυλάξῃ  μου   τὸ τόξον, οὐκ ἔχεις φυλάξασθαι
[2, 7]   καί τι ἐψιθύριζεν, ἐπιπολῆς ψαύουσά  μου   τῶν χειλέων. κἀγὼ κατεφίλουν σιωπῇ,
[2, 1]   ἔπειτά τι καὶ τῆς ἁπαλῆς  μούσης   ἐλίγαινε· ῥόδον γὰρ ἐπῄνει τὸ
[2, 37]   εἰ δὲ δεῖ μεθέντα τὰς  μυθολογίας   αὐτὴν εἰπεῖν τὴν ἐν τοῖς
[2, 11]   πορφύρα τὴν βαφήν, ἀλλ´ οἵαν  μυθολογοῦσι   Τύριοι τοῦ ποιμένος εὑρεῖν τὸν
[2, 2]   ἑαυτῶν, ἐπεὶ καὶ τὸν Κάδμου  μῦθον   ᾄδουσι. καὶ τῆς ἑορτῆς διηγοῦνται
[2, 20]   μου καὶ τοὔνομα, φέρε σοι  μῦθον   ἀπὸ κώνωπος εἴπω. ~Ὁ λέων
[2, 2]   καὶ τῆς ἑορτῆς διηγοῦνται πατέρα  μῦθον,   οἶνον οὐκ εἶναί ποτε παρ´
[2, 15]   ἐστι βασιλεύς. εἰ δὲ  μῦθος   Εὐρώπης ἀληθής, Αἰγύπτιον βοῦν
[2, 2]   λέγουσι, καὶ τοῦτον ἐνταῦθα τοῦ  μύθου   γενέσθαι πατέρα, ὅσον Ἀττικὸν εἶναι
[2, 38]   ἔοικε κολοιῷ γεγυμνωμένῳ τῶν τοῦ  μύθου   πτερῶν. τὸ δὲ κάλλος τὸ
[2, 21]   φιλοσόφων· χαρίζομαι δέ σοι τοῦ  μύθου   τὸν ἐλέφαντα. ~Λέγει τοίνυν κώνωψ
[2, 38]   ἀλλοτρίαις ὀσμαῖς, πάσης δὲ γυναικῶν  μυραλοιφίας   ἥδιον ὄδωδεν τῶν παίδων
[2, 15]   ἄνθη, νάρκισσος καὶ ῥόδα καὶ  μυρρίναι·   δὲ τῶν ἀνθέων ἀναπνοὴ
[2, 38]   ἔστιν αὐτῆς τὸ κάλλος  μύρων,   τριχῶν βαφῆς, καὶ
[2, 38]   κάλλος τὸ παιδικὸν οὐκ ἀρδεύεται  μύρων   ὀσφραῖς οὐδὲ δολεραῖς καὶ ἀλλοτρίαις
[2, 19]   πίστεως. ἂν γὰρ ἡμᾶς Ἀφροδίτη  μυσταγωγήσῃ,   οὐ μή τις ἄλλος κρείττων
[2, 14]   φύσιν. ἐθεασάμην γὰρ ἐγὼ τοιαῦτα  μυστήρια.   τὸ γοῦν τῆς Σικελικῆς πηγῆς
[2, 11]   ἔριον, ζητῶν τοῦ κόχλου τὰ  μυστήρια·   τὸ δὲ κατὰ τὴν γένυν
[2, 11]   αὐτὴν ἐκάλυπτε κόχλος ἐν κοίλῳ  μυχῷ.   ἁλιεὺς ἀγρεύει τὴν ἄγραν ταύτην.
[2, 35]   Λευκίππη παρῆν, ἀλλ´ ἐν  μυχῷ   ἐκάθευδε τῆς νηός. λέγω δὴ




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Bibliotheca Classica Selecta (BCS)

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 8/02/2006