HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ACHILLES TATIUS, Leucippé et Clitophon, livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique)


λ  =  82 formes différentes pour 131 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, chapitre
[2, 36]   εἰ δὲ καὶ ποιητὴν δεῖ  λαβεῖν   μάρτυρα τῆς οὐρανίας τοῦ κάλλους
[2, 27]   οὖν Κλεινίας τῆς χειρός μου  λαβόμενος   ἄγει τῆς Κλειοῦς μακρὰν καὶ
[2, 19]   διὰ τῆς ὀπῆς· δὲ  λαβοῦσα   ἐφύλαττε καὶ περὶ τὴν ἕω
[2, 2]   τὸν βουκόλον, καὶ τῶν βοτρύων  λαβὼν   ἅμα καὶ θλίβων καὶ δεικνὺς
[2, 11]   τὴν εἰκόνα τῆς πορφύρας ἐδιδάσκετο.  λαβὼν   δή τινας λίθους περιθραύει τὸ
[2, 11]   φάρμακον ἔχει κάλλους πεφυτευμένον· καὶ  λαβὼν   μαλλὸν ἐρίου καθῆκεν εἰς τὸν
[2, 20]   θύρας, ὥστε ἔργον ἦν αὐτὸν  λαθεῖν.   οὖν Σάτυρος, βουλόμενος αὐτὸν
[2, 31]   κατακοιμίσας· τούτου διακονούμενος ἡμῖν ἐγχεῖ  λαθὼν   κατὰ τῆς κύλικος τῆς τελευταίας,
[2, 2]   τὸν Θρᾴκιον, οὐ Χῖον ἐκ  Λακαίνης,   οὐ τὸν Ἰκάρου τὸν νησιώτην,
[2, 14]   τὸ ῥεῦμα δὲ ὡς κιθάρα  λαλεῖ.   ἀλλὰ καὶ λίμνη Λιβυκὴ μιμεῖται
[2, 20]   τις αὐτῶν οἰκέτης πολυπράγμων καὶ  λάλος   καὶ λίχνος καὶ πᾶν
[2, 14]   δὲ ἀκοῦσαι θέλῃς τοῦ ὕδατος  λαλοῦντος,   μικρὸν ἀνάμεινον ἐκπετάσας τὰ ὦτα.
[2, 34]   ἐμὲ δὲ τρόμος, ὡς εἶδον,  λαμβάνει·   καὶ φοβούμενος μὴ φθάσῃ τὸ
[2, 7]   μου τὸ πρόσωπον παρέπτη· κἀγὼ  λαμβάνω   τὸ ἐνθύμιον καὶ τὴν χεῖρα
[2, 11]   τῇ θαλάσσῃ, καὶ τὸ αἷμα  λαμπρότερον   ἐπορφύρετο· ὡς δὲ καὶ ταῖς
[2, 22]   κύκλον ὑπὸ περιττῆς ἀπειροκαλίας ἀράχνης  λανθάνει   νήμασιν ἐμπλακείς, καὶ τὴν ἀράχνην
[2, 4]   μαθεῖν, ὀκνεῖν δὲ ἐλέγχειν βουλόμενον  λανθάνειν.   γὰρ μετὰ κλοπῆς ἐρῶν
[2, 37]   Ἡρακλῆς. εἰ δὲ Δανάης τὴν  λάρνακα   γελᾷς, πῶς τὸν Περσέα σιωπᾷς;
[2, 36]   πένθος καὶ φυγή, Δανάην δὲ  λάρναξ   καὶ θάλασσα, Σεμέλη δὲ πυρὸς
[2, 14]   τις πόλις ἐστὶ φυτώνυμον αἷμα  λαχοῦσα,   ἰσθμὸν ὁμοῦ καὶ πορθμὸν ἐπ´
[2, 20]   παιδιᾷ τῆς γνώμης τὸ ἄσπονδον.  λέγει   δὴ πρὸς αὐτόν· Ἐπειδὴ καταμωκᾷ
[2, 27]   ἄγει τῆς Κλειοῦς μακρὰν καὶ  λέγει·   Δοκῶ μοι καλλίστην γνώμην εὑρηκέναι,
[2, 26]   γεγονότα καὶ ὅτι φεύγειν διεγνώκαμεν.  λέγει   Κλειώ· Κἀγὼ σὺν ὑμῖν·
[2, 23]   Σάτυρος εἰστρέχει πρός με καὶ  λέγει·   Κεῖταί σοι καθεύδων Κύκλωψ·
[2, 25]   ὡς ἂν ἐμοῦ διαπεφευγότος, καὶ  λέγει·   Μὴ λοιδόρει μου, μῆτερ, τὴν
[2, 34]   καὶ τὰ παρ´ ἡμῶν ἀκούσῃ.  ~Λέγει   οὖν Μενέλαος· Τὸ μὲν
[2, 2]   πιὼν ὑφ´ ἡδονῆς βακχεύεται καὶ  λέγει   πρὸς τὸν θεόν· Πόθεν,
[2, 28]   δὲ ἔτι μᾶλλον ἐθάρσησε καὶ  λέγει·   Τί πλέον εἴπω σοι, τίνα
[2, 14]   Ἡρακλεῖ. ἀπορούντων δὲ αὐτῶν τί  λέγει   τὸ μάντευμα, Σώστρατος (τοῦ πολέμου
[2, 22]   σοι τοῦ μύθου τὸν ἐλέφαντα.  ~Λέγει   τοίνυν κώνωψ ἀλαζών ποτε πρὸς
[2, 35]   κρατεῖ μου Κλεινίας· ἐβούλετο γὰρ  λέγειν   κατὰ γυναικῶν, ὥσπερ εἰώθει. ῥᾷον
[2, 6]   Ἡρακλέα τῇ Ὀμφάλῃ. Τὸν Ἑρμῆν  λέγεις;   τούτῳ τὴν πρᾶσιν ἐκέλευσεν
[2, 34]   καταίρω. ἐπεδάκρυσεν Κλεινίας αὐτοῦ  λέγοντος   Πάτροκλον πρόφασιν, ἀναμνησθεὶς Χαρικλέους. καὶ
[2, 36]   τοῦ κάλλους ἀνόδου, ἄκουσον Ὁμήρου  λέγοντος   Τὸν καὶ ἀνηρείψαντο θεοὶ Διῒ
[2, 28]   μετὰ μαρτύρων δυστυχῶμεν. ταῦτα ἅμα  λέγουσα   ἀνεπήδησεν ἔξω. ~Ἡ δὲ Λευκίππη
[2, 24]   τὴν θυγατέρα ἀνῴμωξεν, Ἀπώλεσάς μου,  λέγουσα,   Λευκίππη, τὰς ἐλπίδας. οἴμοι, Σώστρατε·
[2, 7]   τὴν πληγὴν καὶ ἅμα παρῄνει,  λέγουσα   μηδὲν ἄχθεσθαι· παύσειν γὰρ αὐτὴν
[2, 2]   ποιμένα, οἷον Ἀθηναῖοι τὸν Ἰκάριον  λέγουσι,   καὶ τοῦτον ἐνταῦθα τοῦ μύθου
[2, 17]   (Ῥοδόπης αὐτὸ τάφον οἱ Τύριοι  λέγουσιν)   ἔνθα λέμβος ἐφήδρευεν. ~Πρὸ
[2, 35]   ἐν μυχῷ ἐκάθευδε τῆς νηός.  λέγω   δὴ πρὸς αὐτοὺς ὑπομειδιῶν· Ὡς
[2, 33]   ἐκοινωνοῦμεν, ἤδη δὲ καὶ λόγον.  λέγω   δὴ πρῶτος· Πόθεν, νεανίσκε,
[2, 7]   ἰάσω. ὡς δὲ συνῆκεν  λέγω   καὶ ἐμειδίασε, θαρσήσας εἶπον· Οἴμοι,
[2, 6]   ληρεῖς, εἶπον, εἰδυῖα σαφῶς  λέγω;   ὡς δὲ περιέπλεκον λόγους ἐκ
[2, 22]   δεῖ λόγων; ἀρχώμεθα μάχης. ἅμα  λέγων   ἐμπίπτει τῷ λέοντι καὶ εἰς
[2, 7]   ἀγριάνῃς τὸ τραῦμα. καὶ ἅμα  λέγων   τὴν χεῖρα βιαιότερον περιέβαλλον καὶ
[2, 1]   κόσμος, φυτῶν ἀγλάϊσμα, ὀφθαλμὸς ἀνθέων,  λειμῶνος   ἐρύθημα, κάλλος ἀστράπτον· ἔρωτος πνέει,
[2, 22]   πτερόν, κάλλος δὲ αἱ τῶν  λειμώνων   κόμαι· αἱ μὲν γάρ εἰσιν
[2, 28]   καὶ τοῦτο, ἔφη Πάνθεια,  λείπεται,   ἵνα καὶ μετὰ μαρτύρων δυστυχῶμεν.
[2, 31]   δὲ Σάτυρος τοῦ φαρμάκου  λείψανον,   τὸν Κώνωπα ἦν κατακοιμίσας·
[2, 17]   ἐπὶ θαλάττῃ κειμένην, ἐνταῦθα προσπορίζεται  λέμβον,   δίδωσι δὲ τῷ Ζήνωνι· τοῦτο
[2, 18]   συγκείμενον ἀνέτεινε σημεῖον, δὲ  λέμβος   ἐξαίφνης προσέπλει, καὶ ἐπεὶ πλησίον
[2, 17]   οἱ Τύριοι λέγουσιν) ἔνθα  λέμβος   ἐφήδρευεν. ~Πρὸ δὲ τῆς πανηγύρεως,
[2, 22]   κώνωψ ἀλαζών ποτε πρὸς τὸν  λέοντα·   Εἶτα κἀμοῦ βασιλεύειν νομίζεις ὡς
[2, 22]   τῆς ἀνοίας· προὐκαλούμην γὰρ ἐγὼ  λέοντα,   ὀλίγος δέ με ἤγρευσεν ἀράχνης
[2, 1]   ᾖσεν Ὁμήρου τὴν πρὸς τὸν  λέοντα   τοῦ συὸς μάχην. ἔπειτά τι
[2, 22]   μάχης. ἅμα λέγων ἐμπίπτει τῷ  λέοντι   καὶ εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐμπηδᾷ
[2, 22]   τὴν συμπλοκὴν ἀπέρρει τῶν τοῦ  λέοντος   ὀδόντων, αὐτὴν μέσην διαπτὰς κλειομένην
[2, 21]   λόγον, εἶπεν, ἀπὸ κώνωπος καὶ  λέοντος,   ὃν ἀκήκοά τινος τῶν φιλοσόφων·
[2, 34]   καὶ τὰ πρῶτα ηὐτυχοῦμεν, τὰ  λεπτὰ   διώκοντες τῶν θηρίων. ἐξαίφνης δὲ
[2, 2]   ἐς τὰ στέρνα καταβαίνει καὶ  λεπτὴν   ἔχει τὴν ἡδονήν, τοῦτο δὲ
[2, 29]   ἑαυτὰς πεφυσημέναι. τοσούτων οὖν  Λευκίππη   γεμισθεῖσα συμφορῶν οὐκ ἔφερε τὴν
[2, 31]   ἐκάθευδεν. εἶχε δὲ ἑτέραν  Λευκίππη   θαλαμηπόλον, ἣν τῷ αὐτῷ φαρμάκῳ
[2, 29]   λέγουσα ἀνεπήδησεν ἔξω. ~Ἡ δὲ  Λευκίππη   καθ´ ἑαυτὴν γενομένη καὶ τῶν
[2, 16]   ἔχουσα· σκηψαμένη δὲ καὶ  Λευκίππη   νοσεῖν ἔνδον ὑπέμεινε (συνέκειτο γὰρ
[2, 35]   ψυχαγωγίας· καὶ γὰρ οὐδὲ  Λευκίππη   παρῆν, ἀλλ´ ἐν μυχῷ ἐκάθευδε
[2, 24]   θυγατέρα ἀνῴμωξεν, Ἀπώλεσάς μου, λέγουσα,  Λευκίππη,   τὰς ἐλπίδας. οἴμοι, Σώστρατε· σὺ
[2, 19]   δὲ ἡμέρας διαλιπὼν πρὸς τὴν  Λευκίππην   διελεγόμην· Μέχρι τίνος ἐπὶ τῶν
[2, 16]   τὴν ἀδελφὴν τὴν ἐμήν, νομίσας  Λευκίππην   εἶναι (ἐγνώρισε γὰρ τοῦ Σωστράτου
[2, 19]   ἦν. κατακοιμίζουσα δὲ ἀεὶ τὴν  Λευκίππην   μήτηρ ἔκλειεν ἔνδοθεν τὴν
[2, 16]   δὲ Καλλισθένης τὴν μὲν  Λευκίππην   οὐχ ἑωρακώς ποτε, τὴν δὲ
[2, 31]   πρώτας νυκτὸς φυλακὰς προῄειμεν ἀψοφητί,  Λευκίππην   τοῦ Σατύρου χειραγωγοῦντος. καὶ γὰρ
[2, 16]   ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν μετὰ τῆς  Λευκίππης   μητρὸς προελθεῖν. δὲ Καλλισθένης
[2, 11]   λίθου, τὸ δὲ μέσον σῶμα  λευκὸν   τῷ μέλανι συνυφαίνετο, ἑξῆς δὲ
[2, 11]   μέλανι συνυφαίνετο, ἑξῆς δὲ τῷ  λευκῷ   τὸ λοιπὸν ἐπυρρία κορυφούμενον·
[2, 22]   ἑαυτοὺς ἐκροτάλιζον. ἤδη τοίνυν  λέων   ἐκεκμήκει σκιαμαχῶν πρὸς τὸν ἀέρα
[2, 22]   τῷ βόμβῳ καταυλῶν. δὲ  λέων   ἠγριαίνετο καὶ μετεστρέφετο πάντῃ καὶ
[2, 21]   μαλακίζεται. ἔκλαιεν οὖν ἑαυτὸν  λέων   καὶ τῆς δειλίας κατεμέμφετο καὶ
[2, 21]   μῦθον ἀπὸ κώνωπος εἴπω. ~Ὁ  λέων   κατεμέμφετο τὸν Προμηθέα πολλάκις, ὅτι
[2, 21]   ἀκοῆς ὁδῷ, τέθνηκα. καὶ  λέων,   Τί οὖν ἔτι ἀποθνῄσκειν, ἔφη,
[2, 6]   ἅμα ἐγέλασε. Ποῖον Ἑρμῆν; τί  ληρεῖς,   εἶπον, εἰδυῖα σαφῶς λέγω;
[2, 18]   ἅμα τε εἶδον καὶ ἐβόων·  Λῃσταὶ   Καλλιγόνην ἔχουσι. τὸ δὲ πλοῖον
[2, 17]   φύσει πειρατικός) ταχὺ μὲν ἐξεῦρε  λῃστὰς   ἁλιεῖς ἀπὸ τῆς κώμης ἐκείνης
[2, 16]   ἦν αὐτῷ πιστότατος, καὶ κελεύει  λῃστὰς   ἐπ´ αὐτὴν συγκροτῆσαι, καταλέξας τὸν
[2, 23]   ὄνειρος αὐτὴν ταράξας. ἐδόκει τινὰ  λῃστὴν   μάχαιραν ἔχοντα γυμνὴν ἄγειν ἁρπασάμενον
[2, 25]   εἴτε δαίμων, εἴτε ἥρως, εἴτε  λῃστής.   ἐκείμην δὲ πεφοβημένη, μηδὲ ἀνακραγεῖν
[2, 15]   συμπλοκή. τὰ θυμιάματα, κασσία καὶ  λιβανωτὸς   καὶ κρόκος· τὰ ἄνθη, νάρκισσος
[2, 14]   κιθάρα λαλεῖ. ἀλλὰ καὶ λίμνη  Λιβυκὴ   μιμεῖται γῆν Ἰνδικήν, καὶ ἴσασιν
[2, 14]   τὴν ἄγραν. οὕτως ἐκ ποταμοῦ  Λιβυκοῦ   χρυσὸς ἁλιεύεται. ~Ταῦτα εἰπὼν τὴν
[2, 14]   ἴσασιν αὐτῆς τὸ ἀπόρρητον αἱ  Λιβύων   παρθένοι, ὅτι τὸ ὕδωρ ἔχει
[2, 11]   ἐν μέσῳ δὲ τρεῖς ἦσαν  λίθοι,   τὴν χροιὰν ἐπάλληλοι· συγκείμενοι δὲ
[2, 11]   ἤριζον δὲ πρὸς ἀλλήλους οἱ  λίθοι.   ὑάκινθος μὲν ῥόδον ἦν ἐν
[2, 11]   τὸ λοιπὸν ἐπυρρία κορυφούμενον·  λίθος   δὲ τῷ χρυσῷ στεφανούμενος ὀφθαλμὸν
[2, 11]   μέλαινα μὲν κρηπὶς τοῦ  λίθου,   τὸ δὲ μέσον σῶμα λευκὸν
[2, 11]   πορφύρας ἐδιδάσκετο. λαβὼν δή τινας  λίθους   περιθραύει τὸ τεῖχος τοῦ φαρμάκου
[2, 11]   ὑάκινθος μὲν ῥόδον ἦν ἐν  λίθῳ,   ἀμέθυσος δὲ ἐπορφύρετο τοῦ χρυσοῦ
[2, 11]   πρὸς τὸν γάμον· περιδέραιον μὲν  λίθων   ποικίλων, ἐσθῆτα δὲ τὸ πᾶν
[2, 31]   ὡς γὰρ ἐπὶ τοῦ Βηρυτίων  λιμένος   ἤλθομεν, ἀναγόμενον σκάφος εὕρομεν, ἄρτι
[2, 32]   τοῦ σκάφους ἀλλ´ ἐπὶ τοῖς  λιμέσιν   ἐποχουμένου. ὡς δὲ ἔδοξεν οὔριον
[2, 32]   ἀπεσαλεύετο, τὰς ἀγκύρας ἀνέσπων,  λιμὴν   κατελείπετο· τὴν γῆν ἑωρῶμεν ἀπὸ
[2, 14]   ὡς κιθάρα λαλεῖ. ἀλλὰ καὶ  λίμνη   Λιβυκὴ μιμεῖται γῆν Ἰνδικήν, καὶ
[2, 20]   οἰκέτης πολυπράγμων καὶ λάλος καὶ  λίχνος   καὶ πᾶν τι ἂν
[2, 29]   περιϋλακτοῦσα τὴν καρδίαν ἐπικλύζει τὸν  λογισμὸν   τῷ τῆς μανίας ἀφρῷ. λόγος
[2, 21]   ἠρέμα μειδιῶν, Ἄκουσον κἀμοῦ τινα  λόγον,   εἶπεν, ἀπὸ κώνωπος καὶ λέοντος,
[2, 35]   αὐτοὺς τῆς λύπης ἀπαγαγεῖν, ἐμβάλλω  λόγον   ἐρωτικῆς ἐχόμενον ψυχαγωγίας· καὶ γὰρ
[2, 33]   ἄριστον ἐκοινωνοῦμεν, ἤδη δὲ καὶ  λόγον.   λέγω δὴ πρῶτος· Πόθεν,
[2, 1]   περιελὼν ψιλὸν ἔλεγεν ἁρμονίας τὸν  λόγον,   οὕτως ἂν εἶχεν λόγος·
[2, 29]   τὸν βαλόντα τοῖς αὐτοῖς βλήμασι·  λόγος   γὰρ γλώσσης βέλος ἄλλης γλώσσης
[2, 29]   λογισμὸν τῷ τῆς μανίας ἀφρῷ.  λόγος   δὲ τούτων ἁπάντων πατήρ, καὶ
[2, 1]   λόγον, οὕτως ἂν εἶχεν  λόγος·   Εἰ τοῖς ἄνθεσιν ἤθελεν
[2, 2]   ἀνθρώπους παρῆλθεν, ὡς Τυρίων  λόγος.   ~Ἑορτὴν δὲ ἄγουσιν ἐκείνην τὴν
[2, 29]   γὰρ ὠδῖνες τῶν ἐκ τοῦ  λόγου   κυμάτων, οὐκ ἀποπτύσασαι τὸν ἀφρόν,
[2, 6]   λέγω; ὡς δὲ περιέπλεκον  λόγους   ἐκ λόγων, τὸ αὐτόματόν μοι
[2, 22]   τραύμασιν ὀρχούμενον. ἀλλὰ τί δεῖ  λόγων;   ἀρχώμεθα μάχης. ἅμα λέγων ἐμπίπτει
[2, 21]   Σάτυρος τὸ ὕπουλον αὐτοῦ τῶν  λόγων,   ἠρέμα μειδιῶν, Ἄκουσον κἀμοῦ τινα
[2, 6]   ὡς δὲ περιέπλεκον λόγους ἐκ  λόγων,   τὸ αὐτόματόν μοι συνήργησεν. ~Ἔτυχε
[2, 25]   ἐμοῦ διαπεφευγότος, καὶ λέγει· Μὴ  λοιδόρει   μου, μῆτερ, τὴν παρθενίαν· οὐδὲν
[2, 29]   τοξεύματα. τὸ μέν ἐστιν αὐτῷ  λοιδορίας   βέλος, καὶ γίνεται τὸ ἕλκος
[2, 10]   καλὸν ἀπολέσας, καὶ τὸν ψόφον  λοιδορῶν.   ἐν τούτῳ δὲ καὶ
[2, 11]   ἑξῆς δὲ τῷ λευκῷ τὸ  λοιπὸν   ἐπυρρία κορυφούμενον· λίθος δὲ
[2, 26]   ἐρχόμεθα τὴν Κλεινίου. ἦσαν δὲ  λοιπὸν   μέσαι νύκτες, ὥστε μόλις
[2, 27]   ὀλίγον τῆς νυκτὸς ὅσον τὸ  λοιπόν,   περὶ τὴν ἕω πάλιν ἐπὶ
[2, 9]   τοῦτο καὶ τέταρτον καὶ τὸ  λοιπὸν   τῆς ἡμέρας οὕτως ἀλλήλοις προεπίνομεν
[2, 10]   ἐπράττομεν, ὑπό τινι τῶν δένδρων  λοχῶν   μή τις ἡμῖν ἐπέλθῃ· καὶ
[2, 29]   ἀτυχημάτων· ἐκ τούτου τοῦ βέλους  λύπη   γίνεται· τὸ δέ, ὄνειδος ἁμαρτημάτων,
[2, 29]   τῶν ὀφθαλμῶν ἐλευθερίαν καθαιρεῖ·  λύπη   δὲ περὶ τὰ στέρνα διανεμομένη
[2, 29]   δὲ ἀπιστουμένη. αἰδὼς δὲ καὶ  λύπη   καὶ ὀργὴ τρία τῆς ψυχῆς
[2, 35]   μνήμῃ Χαρικλέους, βουλόμενος αὐτοὺς τῆς  λύπης   ἀπαγαγεῖν, ἐμβάλλω λόγον ἐρωτικῆς ἐχόμενον
[2, 29]   καὶ τῆς ψυχῆς ἐμάρανε τὸ  λυπούμενον.   ἂν δέ τις ἀνάγκῃ τοῦ
[2, 23]   ἐφοβεῖτό μου καὶ ἔχαιρε τὸ  λυπούμενον.   ἄρτι δέ μου προσελθόντος εἴσω
[2, 8]   διελύθημεν, ἐγὼ μὲν ἄκων καὶ  λυπούμενος,   δὲ οὐκ οἶδ´ ὅπως
[2, 22]   μὲν ἔκλινεν εἰς τὸ  λυποῦν   μέρος, ἀνακάμπτων ἔνθα τοῦ τραύματος




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Bibliotheca Classica Selecta (BCS)

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 8/02/2006