HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ACHILLES TATIUS, Leucippé et Clitophon, livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique)


η  =  89 formes différentes pour 309 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, chapitre
[2, 11]   μοι τοὺς γάμους συνεκρότει θᾶττον     διεγνώκει. ἐνύπνια γὰρ αὐτὸν διετάραττε
[2, 3]   καὶ πλέον τῶν ὀμμάτων ἐκερδαίνομεν     ἐτολμῶμεν οὐδέν. ~Κοινοῦμαι δὴ τῷ
[2, 34]   Μενέλαος, Τἀμὰ δακρύεις, ἔφη,     καὶ σέ τι τοιοῦτον ἐξήγαγε;
[2, 38]   μύρων, τριχῶν βαφῆς,     καὶ φαρμάκων· ἂν δὲ τῶν
[2, 22]   μαχομένη γυνή; ποῖον δὲ μέγεθος     κάλλος σε κοσμεῖ; στέρνον πλατύ,
[2, 38]   καὶ ἔστιν αὐτῆς τὸ κάλλος     μύρων, τριχῶν βαφῆς,
[2, 7]   οὖν κατὰ τύχην μέλιττά τις     σφὴξ περιβομβήσασα κύκλῳ μου τὸ
[2, 13]   προσελθὼν οὖν τῷ Σωστράτῳ πρὶν     τὸν πόλεμον τοῖς Βυζαντίοις ἐπιπεσεῖν,
[2, 38]   αὐτῆς τὸ κάλλος μύρων,     τριχῶν βαφῆς, καὶ φαρμάκων·
[2, 22]   ἀνδρείαν μου μὴ καὶ γελοῖον     καταλέγειν· ὄργανον γὰρ ὅλος εἰμὶ
[2, 7]   καὶ ζητεῖ σου τὴν ἐπῳδήν.     που καὶ σὺ μέλιτταν ἐπὶ
[2, 23]   ὤκνει τὸ πρῶτον. ὡς δὲ     βελτίστη γαστὴρ κατηνάγκασε, πείθεται. ἐπεὶ
[2, 10]   ἔφη· Νῦν μὲν ἀνδρίζεσθαι καιρός.     γὰρ μήτηρ τῆς κόρης, ὡς
[2, 4]   καὶ τὸ αὐτόματον ἡμῶν προὐνόησεν.     γὰρ τὸν θάλαμον αὐτῆς πεπιστευμένη
[2, 14]   μὲν θάλασσα, ἕλκει δὲ     γῆ, δὲ εἰς ἀμφότερα
[2, 37]   τὸ τέρμα αὐτὸ τῆς Ἀφροδίτης     γυνὴ γενομένη πέφυκεν ἀσθμαίνειν ὑπὸ
[2, 31]   τελευταίας, ἣν τῇ Πανθείᾳ προσέφερεν·     δὲ ἀναστᾶσα ᾤχετο εἰς τὸν
[2, 7]   κλέπτων τῶν φιλημάτων τὸν ψόφον,     δὲ ἀνοίγουσα καὶ κλείουσα τῶν
[2, 7]   τότε ἤδη περιβαλὼν φανερῶς κατεφίλουν·     δὲ διασχοῦσα, Τί ποιεῖς; ἔφη.
[2, 14]   θάλασσα, ἕλκει δὲ γῆ,     δὲ εἰς ἀμφότερα αὑτὴν ἥρμοσε.
[2, 23]   ἐθορύβει τὰς τῆς ψυχῆς ἐλπίδας,     δὲ ἐλπὶς τοῦ τυχεῖν ἐπεκάλυπτεν
[2, 23]   ἀνοιγομένων τῶν θυρῶν, εὐθὺς ἀνεπήδησα·     δὲ ἐπὶ τὴν κλίνην παρῆν.
[2, 28]   ἰδοὺ καὶ Κλειὼ πέφευγεν.     δὲ ἔτι μᾶλλον ἐθάρσησε καὶ
[2, 7]   βιαιότερον περιέβαλλον καὶ ἐφίλουν ἐλευθερώτερον·     δὲ ἠνείχετο, κωλύουσα δῆθεν. ~Ἐν
[2, 19]   κλεῖς ἔβαλλε διὰ τῆς ὀπῆς·     δὲ λαβοῦσα ἐφύλαττε καὶ περὶ
[2, 29]   ταῦτα ἅμα λέγουσα ἀνεπήδησεν ἔξω.  ~Ἡ   δὲ Λευκίππη καθ´ ἑαυτὴν γενομένη
[2, 6]   τί εἴπω, Χαῖρε, ἔφην, δέσποινα.     δὲ μειδιάσασα γλυκὺ καὶ ἐμφανίσασα
[2, 29]   κατατήκει τῆς ψυχῆς τὸ ζωπυροῦν·     δὲ ὀργὴ περιϋλακτοῦσα τὴν καρδίαν
[2, 8]   ἐγὼ μὲν ἄκων καὶ λυπούμενος,     δὲ οὐκ οἶδ´ ὅπως εἶχεν.
[2, 7]   χεῖρα. καὶ μὲν ἀνέκραγεν,     δὲ παῖς ἀναθοροῦσα καὶ καταθεμένη
[2, 7]   προσώποις προσεποιούμην πεπλῆχθαι καὶ ἀλγεῖν.     δὲ παῖς προσελθοῦσα εἷλκε τὴν
[2, 10]   ἐγένετο. ἀπεσπᾶτο μὲν Κλειώ,     δὲ παρθένος ἐν τῷ περιπάτῳ
[2, 14]   ἄγκιστρον γίνεται, ἀγρεύει γὰρ αὐτόν·     δὲ πίσσα δέλεαρ γίνεται τῆς
[2, 30]   τὴν κόρην ἀποπειρασόμενον τῆς φυγῆς.     δὲ πρὶν ἀκοῦσαι πρὸς τὸν
[2, 7]   ἀλλὰ τί οὐκ ἐπᾴδεις, φιλτάτη;     δὲ προσῆλθέ τε καὶ ἐνέθηκεν
[2, 36]   καὶ οἰνοχόον ἔχῃ τοῦ νέκταρος·     δὲ πρότερον διάκονος τῆς τιμῆς
[2, 1]   τοῦ μὴ ὁρᾶν τὴν κόρην.     δὲ πρῶτον μὲν ᾖσεν Ὁμήρου
[2, 24]   ἐπὶ τὸ δωμάτιον ἑαυτῶν ἤλθομεν.  ~Ἡ   δὲ πρῶτον μὲν ὑπὸ ἰλίγγου
[2, 21]   πάντα ἔχεις ὅσα πλάττειν ἠδυνάμην,     δὲ σὴ ψυχὴ πρὸς τοῦτο
[2, 37]   ἕπεται καὶ βάλλει τὴν καρδίαν·     δὲ ταραχθεῖσα τῷ φιλήματι πάλλεται.
[2, 14]   τοὺς πτόρθους πολλὴν τὴν φλόγα·     δὲ τοῦ πυρὸς αἰθάλη τὸ
[2, 15]   νάρκισσος καὶ ῥόδα καὶ μυρρίναι·     δὲ τῶν ἀνθέων ἀναπνοὴ πρὸς
[2, 9]   καὶ ἅμα κατεφίλουν τὸ ἔκπωμα.     δὲ ὡς εἶδεν, συνῆκεν ὅτι
[2, 14]   γῆ καὶ θάλασσα. ἕλκει μὲν     θάλασσα, ἕλκει δὲ γῆ,
[2, 32]   κυβερνήτου κελεύοντος, ἑλκομένων τῶν κάλων·     κεραία περιήγετο, τὸ ἱστίον καθίετο,
[2, 25]   ἠὼς γένηται καὶ τὸ πᾶν     Κλειὼ βασανιζομένη κατείπῃ. ~Δόξαν οὖν
[2, 10]   καὶ οὕτως ἐγένετο. ἀπεσπᾶτο μὲν     Κλειώ, δὲ παρθένος ἐν
[2, 26]   καὶ ὅτι φεύγειν διεγνώκαμεν. λέγει     Κλειώ· Κἀγὼ σὺν ὑμῖν· ἢν
[2, 7]   κιθάρᾳ, ἐπιπαρῆν δὲ αὐτῇ καὶ     Κλειὼ καὶ παρεκάθητο, διεβάδιζον δὲ
[2, 7]   καὶ ἅμα ἐπῇδε· καὶ ἔλεγεν     Κλειὼ μετὰ μικρὸν ῥᾴων γεγονέναι.
[2, 28]   συσκευὴν τοῦ δράματος; ἰδοὺ καὶ     Κλειὼ πέφευγεν. δὲ ἔτι
[2, 6]   μόνη δ´ ἦν καὶ οὐδὲ     Κλειὼ συμπαρῆν. ὅμως οὖν, ὡς
[2, 26]   ὅπως φύγοι, καὶ πάλιν ἡμῶν     Κλειὼ τί ποιεῖν μέλλομεν. παρελθόντες
[2, 19]   πρὸς τὴν εἴσοδον, τὸ μὲν     Κλειὼ τὸ κατὰ τὴν παρθένον,
[2, 9]   τοῦ ἐκπώματος, ἔνθα τὸ χεῖλος     κόρη πίνουσα προσέθηκεν, ἐναρμοσάμενος τὸ
[2, 11]   ἦσαν οἱ τρεῖς· μέλαινα μὲν     κρηπὶς τοῦ λίθου, τὸ δὲ
[2, 29]   περὶ ἑαυτὰς πεφυσημέναι. τοσούτων οὖν     Λευκίππη γεμισθεῖσα συμφορῶν οὐκ ἔφερε
[2, 31]   εὐθὺς ἐκάθευδεν. εἶχε δὲ ἑτέραν     Λευκίππη θαλαμηπόλον, ἣν τῷ αὐτῷ
[2, 16]   μαλακῶς ἔχουσα· σκηψαμένη δὲ καὶ     Λευκίππη νοσεῖν ἔνδον ὑπέμεινε (συνέκειτο
[2, 35]   ἐχόμενον ψυχαγωγίας· καὶ γὰρ οὐδὲ     Λευκίππη παρῆν, ἀλλ´ ἐν μυχῷ
[2, 29]   τὴν τῶν ὀφθαλμῶν ἐλευθερίαν καθαιρεῖ·     λύπη δὲ περὶ τὰ στέρνα
[2, 7]   Κλειοῦς ἐπάταξε τὴν χεῖρα. καὶ     μὲν ἀνέκραγεν, δὲ παῖς
[2, 29]   ὀργὴ τρία τῆς ψυχῆς κύματα·     μὲν γὰρ αἰδὼς διὰ τῶν
[2, 16]   Ζεὺς ἐμιμήσατο. ~Ἔτυχεν οὖν     μὲν ἐμὴ μήτηρ τότε μαλακῶς
[2, 10]   γίνεται· καὶ ταραχθέντες ἀνεπηδήσαμεν. καὶ     μὲν ἐπέκεινα τρέπεται τὴν ἐπὶ
[2, 1]   τὸ πέταλον τῷ Ζεφύρῳ γελᾷ.     μὲν ταῦτα ᾖδεν· ἐγὼ δὲ
[2, 19]   οἰκημάτων τε παρθένος καὶ     μήτηρ αὐτῆς διειλήφεσαν, ἑκάτερα τὰ
[2, 19]   κατακοιμίζουσα δὲ ἀεὶ τὴν Λευκίππην     μήτηρ ἔκλειεν ἔνδοθεν τὴν ἐπὶ
[2, 27]   γὰρ νῦν οἶδε τῆς κόρης     μήτηρ τίνα κατέλαβεν, ὡς ὑμεῖς
[2, 32]   κεραία περιήγετο, τὸ ἱστίον καθίετο,     ναῦς ἀπεσαλεύετο, τὰς ἀγκύρας ἀνέσπων,
[2, 14]   θεὸς εἶπεν αὐτήν, ἐπεὶ Φοινίκων     νῆσος· δὲ φοῖνιξ φυτόν.
[2, 28]   πάλιν ἐπὶ τὴν οἰκίαν ἐπανήλθομεν.  ~Ἡ   οὖν Πάνθεια ἀναστᾶσα περὶ τὰς
[2, 10]   καθ´ ἑαυτὴν ἀναπαύεται· μόνη δὲ     παῖς βαδιεῖται κατὰ τὰ εἰθισμένα
[2, 7]   προτεραίᾳ ταύτης ἡμέρᾳ περὶ μεσημβρίαν     παῖς ψάλλουσα κιθάρᾳ, ἐπιπαρῆν δὲ
[2, 28]   δοκίμασον. Ἔτι καὶ τοῦτο, ἔφη     Πάνθεια, λείπεται, ἵνα καὶ μετὰ
[2, 25]   τὴν παρθενίαν κατῄσχυνε. καταπεσοῦσα οὖν     Πάνθεια πάλιν ἔστενεν. ἡμεῖς δὲ
[2, 25]   καὶ δοῦλος ἦν; ~Ἐθάρσησεν οὖν     παρθένος, ὡς ἂν ἐμοῦ διαπεφευγότος,
[2, 2]   ἔφη, τὸ ὕδωρ, τοῦτο δὲ     πηγή. μὲν οὖν οἶνος
[2, 14]   γονῆς, τὸ μὲν προσήψατο μόνον,     πίσσα δὲ εἰς τὴν ἤπειρον
[2, 22]   μέρος, ἀνακάμπτων ἔνθα τοῦ τραύματος     πληγή, δὲ ὥσπερ παλαιστὴς
[2, 38]   εἶναι δόξῃ καλή, τῶν ἀλειμμάτων     πολυπράγμων μηχανή. καὶ ἔστιν αὐτῆς
[2, 11]   δὲ ἐσθῆτος οὐ πάρεργον εἶχεν     πορφύρα τὴν βαφήν, ἀλλ´ οἵαν
[2, 33]   Κλεινίας, Φοίνικες ἄμφω. Τίς οὖν     πρόφασις ὑμῖν τῆς ἀποδημίας; Ἢν
[2, 24]   Θρᾲξ νικήσας ὕβρισεν· οὐκ εἶχεν     συμφορὰ διὰ τὴν ἀνάγκην ὄνειδος.
[2, 15]   τῶν θυμιαμάτων πομπή, ποικίλη δὲ     τῶν ἀνθέων συμπλοκή. τὰ θυμιάματα,
[2, 15]   γὰρ ἦν πολυτελής. πολλὴ μὲν     τῶν θυμιαμάτων πομπή, ποικίλη δὲ
[2, 11]   χερσὶν ἔθιγε, τὴν πορφύραν εἶχεν     χείρ. συνῆκεν οὖν τοῦ κόχλου
[2, 15]   θέαμα κυκλουμένης σελήνης ἐστὶν εἰκών.     χροιὰ δὲ οἵαν Ὅμηρος τοὺς
[2, 11]   ἔνθα δὲ ταῖς ἄλλαις ἐσθῆσιν     χώρα τῆς πορφύρας, ἐκεῖ χρυσὸς
[2, 19]   τὰ μὲν ἐνδοτέρω τῶν οἰκημάτων     τε παρθένος καὶ μήτηρ
[2, 11]   τὰς δᾷδας ἀποσβεσθῆναι τὸ πῦρ·     καὶ μᾶλλον ἠπείγετο συναγαγεῖν ἡμᾶς.
[2, 11]   τοῦ ποιμένος εὑρεῖν τὸν κύνα,     καὶ μέχρι τούτου βάπτουσιν Ἀφροδίτης
[2, 22]   ἐγὼ λέοντα, ὀλίγος δέ με  ἤγρευσεν   ἀράχνης χιτών. ταῦτα εἰπών, Ὥρα
[2, 22]   βόμβῳ καταυλῶν. δὲ λέων  ἠγριαίνετο   καὶ μετεστρέφετο πάντῃ καὶ τὸν
[2, 1]   Ζεφύρῳ γελᾷ. μὲν ταῦτα  ᾖδεν·   ἐγὼ δὲ ἐδόκουν τὸ ῥόδον
[2, 11]   ἔδοξεν ἄγειν ἡμῶν τοὺς γάμους,  ἤδη   δὲ ἅψαντος αὐτοῦ τὰς δᾷδας
[2, 4]   ὡς ὀνειδίζοντα τὸν ἐλέγξαντα μισεῖ.  Ἤδη   δέ, ἔφη, καὶ τὸ αὐτόματον
[2, 3]   φέρων· οἶνος γὰρ ἔρωτος τροφή.  ἤδη   δὲ καὶ αὐτὴ περιεργότερον εἰς
[2, 33]   εἴχομεν τὸ ἄριστον ἐκοινωνοῦμεν,  ἤδη   δὲ καὶ λόγον. λέγω δὴ
[2, 4]   καρτερῇ καὶ προσίηται, σὸν ἔργον  ἤδη   δέσποινάν τε καλεῖν καὶ φιλῆσαι
[2, 3]   γεωργῇ. τοῦ δὲ πότου προϊόντος  ἤδη   καὶ ἀναισχύντως ἐς αὐτὴν ἑώρων.
[2, 9]   τὰ ἐκπώματα ἐνήλλαξεν ἡμῖν. τότε  ἤδη   καὶ τὴν κόρην εἶδον τὰ
[2, 18]   Καλλιγόνην ἔχουσι. τὸ δὲ πλοῖον  ἤδη   μέσην ἐπέραινε τὴν θάλασσαν. ὡς
[2, 10]   τῆς πρώτης προσβολῆς, ὥσπερ στρατιώτης  ἤδη   νενικηκὼς καὶ τοῦ πολέμου καταπεφρονηκώς·
[2, 7]   ἐποίει τὴν ἐπῳδήν. κἀγὼ τότε  ἤδη   περιβαλὼν φανερῶς κατεφίλουν· δὲ
[2, 9]   τὰ αὐτὰ πίνουσαν, καὶ ἔχαιρον  ἤδη   πλέον. καὶ τρίτον ἐγένετο τοῦτο
[2, 19]   φιλτάτη; καλὰ τὰ προοίμια· προσθῶμεν  ἤδη   τι καὶ ἐρωτικόν. φέρε ἀνάγκην
[2, 22]   τῆς θήρας περὶ ἑαυτοὺς ἐκροτάλιζον.  ἤδη   τοίνυν λέων ἐκεκμήκει σκιαμαχῶν
[2, 38]   ὀσμαῖς, πάσης δὲ γυναικῶν μυραλοιφίας  ἥδιον   ὄδωδεν τῶν παίδων ἱδρώς.
[2, 37]   ἐνηρμοσμένον, καὶ συγγινόμενος περιβάλλεται  ἡδονῇ.   ἐγγίζει δὲ τοῖς χείλεσιν ὥσπερ
[2, 23]   δὲ ἐλπὶς τοῦ τυχεῖν ἐπεκάλυπτεν  ἡδονῇ   τὸν φόβον· οὕτω καὶ τὸ
[2, 37]   σὺ δὲ μείζονα ποιεῖς τὴν  ἡδονὴν   ἀνοίγων τὰ φιλήματα. πρὸς δὲ
[2, 37]   εἰπεῖν τὴν ἐν τοῖς ἔργοις  ἡδονήν,   ἐγὼ μὲν πρωτόπειρος ὢν εἰς
[2, 8]   κιρνάμεναι καὶ ἐκπέμπουσαι κάτω τὴν  ἡδονὴν   ἕλκουσι τὰς ψυχὰς ἄνω πρὸς
[2, 37]   τινα καὶ μαστὸς ἐπαφώμενος ἰδίαν  ἡδονήν.   ἐν δὲ τῇ τῆς Ἀφροδίτης
[2, 36]   οὐ γὰρ γεγηρακυῖαν ἔχει τὴν  ἡδονήν·   καὶ τὸ κάλλος ὅσον ἐλαττοῦται
[2, 35]   ἀπελθεῖν ἐραστὴν ἄλυπον ἔχοντα τὴν  ἡδονήν·   καταλείπει γὰρ ἔτι διψῶντα. ~Καὶ
[2, 35]   τὸ κάλλος αὐτοῖς δριμύτερον εἰς  ἡδονήν.   Πῶς δριμύτερον, ἔφην, τι
[2, 2]   καταβαίνει καὶ λεπτὴν ἔχει τὴν  ἡδονήν,   τοῦτο δὲ καὶ πρὸ τοῦ
[2, 8]   ἔμαθον ὅτι μηδὲν ἐρίζει πρὸς  ἡδονὴν   φιλήματι ἐρωτικῷ. ~Ἐπειδὴ δὲ τοῦ
[2, 38]   τὰ σώματα καὶ περὶ τῆς  ἡδονῆς   ἀθλεῖ. τὰ δὲ φιλήματα σοφίαν
[2, 2]   ἦν. δὲ πιὼν ὑφ´  ἡδονῆς   βακχεύεται καὶ λέγει πρὸς τὸν
[2, 37]   δὲ ἀμαθεῖς, Ἀφροδίτη δὲ ἀργή,  ἡδονῆς   δὲ οὐδέν. ~Καὶ Μενέλαος,
[2, 38]   τὸ στόμα, μέχρις ἂν ὑφ´  ἡδονῆς   ἐκφύγῃς τὰ φιλήματα.
[2, 8]   ὡς θησαυρὸν τὸ φίλημα τηρῶν  ἡδονῆς,   πρῶτόν ἐστι γλυκύ. καὶ
[2, 37]   Ἀφροδίτης ἀκμῇ οἰστρεῖ μὲν ὑφ´  ἡδονῆς,   περικέχηνε δὲ φιλοῦσα καὶ μαίνεται.
[2, 36]   Κλειτοφῶν, ἔφη, τὸ κεφάλαιον τῆς  ἡδονῆς.   ποθεινὸν γὰρ ἀεὶ τὸ ἀκόρεστον.
[2, 2]   γαστέρα δὲ καταθορὸν ἀναπνεῖ κάτωθεν  ἡδονῆς   πῦρ. καὶ Διόνυσος ἔφη·
[2, 15]   ὀδμὴν ἐκεράννυε, καὶ ἦν ἄνεμος  ἡδονῆς.   τὰ δὲ ἱερεῖα πολλὰ μὲν
[2, 37]   γενομένη πέφυκεν ἀσθμαίνειν ὑπὸ καυματώδους  ἡδονῆς,   τὸ δὲ ἄσθμα σὺν πνεύματι
[2, 21]   ἐμὰ πάντα ἔχεις ὅσα πλάττειν  ἠδυνάμην,   δὲ σὴ ψυχὴ πρὸς
[2, 34]   ἐπεῖχον τὰ πολλά, κρατεῖν οὐκ  ἠδυνάμην.   ὡς δὲ οὐκ ἔπειθον, εἱπόμην
[2, 13]   εἶναι καλήν, ἰδὼν δὲ οὐδέποτε,  ἤθελεν   αὑτῷ ταύτην γενέσθαι γυναῖκα. καὶ
[2, 1]   λόγος· Εἰ τοῖς ἄνθεσιν  ἤθελεν   Ζεὺς ἐπιθεῖναι βασιλέα, τὸ
[2, 21]   δειλίας κατεμέμφετο καὶ τέλος ἀποθανεῖν  ἤθελεν.   οὕτω δὲ γνώμης ἔχων ἐλέφαντι
[2, 23]   γαστὴρ κατηνάγκασε, πείθεται. ἐπεὶ δὲ  ἧκε   πρὸς τὸν Σάτυρον, εἶτα δειπνήσας
[2, 2]   Ἀττικὸν εἶναι δοκεῖν. ἐπὶ τοῦτον  ἧκεν   Διόνυσος τὸν βουκόλον·
[2, 16]   πανήγυρις δὲ ἐπέκειτο, καθ´ ἣν  ἠκηκόει   πάσας τὰς παρθένους ἀπαντᾶν ἐπὶ
[2, 18]   καὶ αὐτοὶ θυσίαν, ὡς ἂν  ἥκιστα   ὑποπτευθεῖεν· ἡμεῖς δὲ ᾠόμεθα γυναῖκας
[2, 37]   μὴ τοῖς σπλάγχνοις ἦν δεδεμένη,  ἠκολούθησεν   ἂν καὶ ἀνείλκυσεν αὑτὴν ἄνω
[2, 23]   ἀγαθὸς γένῃ. ἅμα ἔλεγε καὶ  ἥκομεν   ἐπὶ τὰς θύρας τῆς ἐρωμένης.
[2, 12]   Διῒ νυκτὸς μεσούσης ἐπὶ θάλατταν  ἥκοντας·   γὰρ ὄρνις ἔτυχεν ἱπτάμενος
[2, 12]   προτέλεια τῶν γάμων. ὡς δὲ  ἤκουσα,   ἀπωλώλειν καὶ ἐζήτουν μηχανὴν δι´
[2, 30]   ἀφήσω. ἐγὼ δὲ ὡς ταῦτα  ἤκουσα,   τὸ πολὺ τῆς φροντίδος ἀπερριψάμην.
[2, 26]   ἅμα τε οὖν Κλεινίας  ἤκουσεν   ἡμῶν πεπόνθαμεν καὶ τῆς
[2, 31]   γὰρ ἐπὶ τοῦ Βηρυτίων λιμένος  ἤλθομεν,   ἀναγόμενον σκάφος εὕρομεν, ἄρτι τὰ
[2, 23]   καὶ ἐπὶ τὸ δωμάτιον ἑαυτῶν  ἤλθομεν.   ~Ἡ δὲ πρῶτον μὲν ὑπὸ
[2, 37]   ἔκλεψεν Ζεὺς τρεῖς ὅλους  ἡλίους.   εἰ δὲ δεῖ μεθέντα τὰς
[2, 11]   ὁρᾷ τὰ χείλη τοῦ κυνὸς  ᾑμαγμένα   καὶ τραῦμα νομίσας τὴν βαφὴν
[2, 19]   ἀλλήλοις ἐπιθῶμεν πίστεως. ἂν γὰρ  ἡμᾶς   Ἀφροδίτη μυσταγωγήσῃ, οὐ μή τις
[2, 27]   γνώμην εὑρηκέναι, ταύτην μὲν ὑπεξαγαγεῖν,  ἡμᾶς   δὲ ὀλίγας ἡμέρας ἐπισχεῖν, κἂν
[2, 14]   περιστάντος καὶ τῆς παιδὸς εἰς  ἡμᾶς   ἐκκειμένης μεμαθήκει μὲν ἕκαστα τούτων,
[2, 31]   Κλεινίας παρεσκεύασε, καὶ ἔφθασεν  ἡμᾶς   ἐπ´ αὐτοῦ περιμένων αὐτός. ἐπεὶ
[2, 14]   στρατηγὸς ἦν οὗτος) Ὥρα πέμπειν  ἡμᾶς   θυσίαν εἰς Τύρον, εἶπεν, Ἡρακλεῖ·
[2, 4]   ταύτην παρασκευάσω κατὰ μικρὸν πρὸς  ἡμᾶς   οὕτως ἔχειν, ὡς καὶ συναίρεσθαι
[2, 31]   αὐτῷ πόματι. ὄχημα δὲ εὐτρεπὲς  ἡμᾶς   πρὸ τῶν πυλῶν ἐξεδέχετο, ὅπερ
[2, 33]   ἐπεὶ καιρὸς ἦν ἀρίστου, φιλοφρονούμενος  ἡμᾶς   συναριστᾶν ἠξίου. καὶ ἡμῖν δὲ
[2, 11]   καὶ μᾶλλον ἠπείγετο συναγαγεῖν  ἡμᾶς.   τοῦτο δὲ εἰς τὴν ὑστεραίαν
[2, 11]   κατὰ τὴν γένυν τοῦ κυνὸς  ᾑμάσσετο·   καὶ τότε τὴν εἰκόνα τῆς
[2, 27]   τινι παραδίδωσι, κελεύσας ἐμβαλέσθαι σκάφει,  ἡμεῖς   δὲ αὐτοῦ καταμείναντες ἐφροντίζομεν περὶ
[2, 25]   οὖν Πάνθεια πάλιν ἔστενεν.  ἡμεῖς   δὲ ἐσκοποῦμεν, καθ´ ἑαυτοὺς γενόμενοι,
[2, 18]   θυσίαν, ὡς ἂν ἥκιστα ὑποπτευθεῖεν·  ἡμεῖς   δὲ ᾠόμεθα γυναῖκας εἶναι. ἐπεὶ
[2, 18]   ἐπειδὴ καιρὸς ἦν βαθείας ἑσπέρας,  ἡμεῖς   μὲν προήλθομεν, δὲ εἵπετο.
[2, 26]   πεπόνθαμεν καὶ τῆς Κλειοῦς  ἡμεῖς,   ὅπως φύγοι, καὶ πάλιν ἡμῶν
[2, 31]   τὰς πύλας, ἐπέβημεν τοῦ ὀχήματος.  ἦμεν   δὲ οἱ πάντες ἕξ, ὑμεῖς
[2, 7]   συνήργησεν. ~Ἔτυχε τῇ προτεραίᾳ ταύτης  ἡμέρᾳ   περὶ μεσημβρίαν παῖς ψάλλουσα
[2, 3]   ~Ἑορτὴν δὲ ἄγουσιν ἐκείνην τὴν  ἡμέραν   ἐκείνῳ τῷ θεῷ. φιλοφρονούμενος οὖν
[2, 31]   κατὰ τύχην ἐκείνην ἀπεδήμει τὴν  ἡμέραν,   τῇ δεσποίνῃ διακονησόμενος. ἀνοίγει δὴ
[2, 12]   καὶ δὴ ἐπέσχον ἐκείνην τὴν  ἡμέραν   τοὺς γάμους. καλεσάμενος δὲ μάντεις
[2, 30]   τῆς φροντίδος ἀπερριψάμην. δύο δὲ  ἡμέρας   διαλιπόντες, ὅτε καὶ ἀποδημῶν ἔτυχεν
[2, 19]   περιπεσούσης τοιαύτῃ συμφορᾷ. ~Ὀλίγας δὲ  ἡμέρας   διαλιπὼν πρὸς τὴν Λευκίππην διελεγόμην·
[2, 23]   ἅμα ἐγέλασεν. ~Καὶ ὀλίγας διαλιπὼν  ἡμέρας,   εἰδὼς αὐτὸν γαστρὸς ἡττώμενον, φάρμακον
[2, 27]   μὲν ὑπεξαγαγεῖν, ἡμᾶς δὲ ὀλίγας  ἡμέρας   ἐπισχεῖν, κἂν οὕτω δοκῇ, συσκευασαμένους
[2, 9]   τέταρτον καὶ τὸ λοιπὸν τῆς  ἡμέρας   οὕτως ἀλλήλοις προεπίνομεν τὰ φιλήματα.
[2, 11]   προσιόντα θεασάμενός τινα. ~Ὀλίγων δὲ  ἡμερῶν   διελθουσῶν πατήρ μοι τοὺς
[2, 3]   ἐθρασύνετο. καὶ ταῦτα μὲν ἡμῖν  ἡμερῶν   ἐπράττετο δέκα· καὶ πλέον τῶν
[2, 14]   καὶ τὸ πῦρ, παρ´  ἡμῖν   ἀλλήλοις συνοικεῖ. τὸ δὲ χωρίον
[2, 33]   φιλοφρονούμενος ἡμᾶς συναριστᾶν ἠξίου. καὶ  ἡμῖν   δὲ Σάτυρος παρέφερεν· ὥστε
[2, 31]   Κώνωπα ἦν κατακοιμίσας· τούτου διακονούμενος  ἡμῖν   ἐγχεῖ λαθὼν κατὰ τῆς κύλικος
[2, 16]   νοσεῖν ἔνδον ὑπέμεινε (συνέκειτο γὰρ  ἡμῖν   εἰς ταὐτὸν ἐλθεῖν, ὡς ἂν
[2, 10]   τῶν δένδρων λοχῶν μή τις  ἡμῖν   ἐπέλθῃ· καὶ αὐτὸς ἦν
[2, 31]   καὶ γὰρ Κώνωψ, ὅσπερ  ἡμῖν   ἐφήδρευε, κατὰ τύχην ἐκείνην ἀπεδήμει
[2, 3]   βλέπειν ἐθρασύνετο. καὶ ταῦτα μὲν  ἡμῖν   ἡμερῶν ἐπράττετο δέκα· καὶ πλέον
[2, 26]   ὥστε μόλις θυρωρὸς ἀνέῳξεν  ἡμῖν.   καὶ Κλεινίας, ἐν ὑπερῴῳ
[2, 9]   συνεπίνομεν. ᾠνοχόει δὲ Σάτυρος  ἡμῖν   καί τι ποιεῖ πρᾶγμα ἐρωτικόν.
[2, 38]   γέρων εἰς Ἀφροδίτην τυγχάνειν, τοσαύτας  ἡμῖν   καταχέας γυναικῶν περιεργίας. ἐν μέρει
[2, 20]   ἐδόκει πόρρωθεν ἐπιτηρεῖν τὰ πραττόμενα  ἡμῖν·   μάλιστα δέ, ὅπερ ἦν, ὑποπτεύσας
[2, 33]   τὴν ναῦν. ~Ἔτυχε δέ τις  ἡμῖν   νεανίσκος παρασκηνῶν, ὅς, ἐπεὶ καιρὸς
[2, 20]   ἦν, ὑποπτεύσας μή τι νύκτωρ  ἡμῖν   πραχθῇ, διενυκτέρευε μέχρι πόρρω τῆς
[2, 9]   συμφορήσας πάλιν τὰ ἐκπώματα ἐνήλλαξεν  ἡμῖν.   τότε ἤδη καὶ τὴν κόρην
[2, 33]   τῆς ἀποδημίας; Ἢν σὺ πρῶτος  ἡμῖν   φράσῃς, καὶ τὰ παρ´ ἡμῶν
[2, 26]   τε οὖν Κλεινίας ἤκουσεν  ἡμῶν   πεπόνθαμεν καὶ τῆς Κλειοῦς
[2, 26]   γὰρ τὸν θάλαμον εἶχε, διαλεγομένων  ἡμῶν   ἀκούσας κατατρέχει τεταραγμένος. καὶ ἐν
[2, 33]   ἡμῖν φράσῃς, καὶ τὰ παρ´  ἡμῶν   ἀκούσῃ. ~Λέγει οὖν Μενέλαος·
[2, 18]   συντρέχουσι καὶ τὰς μὲν δᾷδας  ἡμῶν   ἀποσβεννύουσι, φευγόντων δὲ ἀτάκτως ὑπὸ
[2, 18]   ἐμβάντες εὐθὺς ὄρνιθος δίκην ἀφίπτανται.  ἡμῶν   δὲ οἱ μὲν ἔφευγον, οὐδὲν
[2, 18]   δὲ εἵπετο. ἄρτι δὲ γενομένων  ἡμῶν   ἐπὶ τῷ χείλει τῆς θαλάσσης,
[2, 26]   ἡμεῖς, ὅπως φύγοι, καὶ πάλιν  ἡμῶν   Κλειὼ τί ποιεῖν μέλλομεν.
[2, 10]   τι προὔργου ποιεῖν, ψόφος τις  ἡμῶν   κατόπιν γίνεται· καὶ ταραχθέντες ἀνεπηδήσαμεν.
[2, 4]   δέ, ἔφη, καὶ τὸ αὐτόματον  ἡμῶν   προὐνόησεν. γὰρ τὸν θάλαμον
[2, 11]   αὐτὸν διετάραττε πολλά. ἔδοξεν ἄγειν  ἡμῶν   τοὺς γάμους, ἤδη δὲ ἅψαντος
[2, 26]   Κλειώ· Κἀγὼ σὺν ὑμῖν·  ἢν   γὰρ περιμείνω τὴν ἕω, θάνατός
[2, 14]   οὐδὲν ἄλλου κρείττων ἐστὶ ποταμοῦ·  ἢν   δὲ ἀκοῦσαι θέλῃς τοῦ ὕδατος
[2, 4]   χειρός, θλῖψον δάκτυλον, θλίβων στέναξον.  ἢν   δὲ ταῦτά σου ποιοῦντος καρτερῇ
[2, 21]   τοῦτο τὸ βραχὺ τὸ βομβοῦν;  ἢν   εἰσδύῃ μου τῇ τῆς ἀκοῆς
[2, 33]   πρόφασις ὑμῖν τῆς ἀποδημίας;  Ἢν   σὺ πρῶτος ἡμῖν φράσῃς, καὶ
[2, 15]   ἀέρα τὴν ὀδμὴν ἐκεράννυε, καὶ  ἦν   ἄνεμος ἡδονῆς. τὰ δὲ ἱερεῖα
[2, 33]   νεανίσκος παρασκηνῶν, ὅς, ἐπεὶ καιρὸς  ἦν   ἀρίστου, φιλοφρονούμενος ἡμᾶς συναριστᾶν ἠξίου.
[2, 23]   θυγατρὸς θάλαμον τρέχει (ἐγγὺς γὰρ  ἦν)   ἄρτι μου κατακλιθέντος. ἐγὼ μὲν
[2, 19]   νυκτός, τῆς Κλειοῦς συνεργούσης, ἥτις  ἦν   αὐτῇ θαλαμηπόλος. εἶχε δὲ
[2, 20]   δωματίου τὰς θύρας, ὥστε ἔργον  ἦν   αὐτὸν λαθεῖν. οὖν Σάτυρος,
[2, 16]   τῶν οἰκετῶν τὴν κόρην, ὃς  ἦν   αὐτῷ πιστότατος, καὶ κελεύει λῃστὰς
[2, 28]   καλεῖν αὐτὴν ἐκέλευεν. ὡς δ´  ἦν   ἀφανής, πάλιν ἐπὶ τὴν θυγατέρα
[2, 18]   ἐλάνθανεν οὐδέν· ἀλλ´ ἐπειδὴ καιρὸς  ἦν   βαθείας ἑσπέρας, ἡμεῖς μὲν προήλθομεν,
[2, 13]   τοῦ τέρατος τὸ ἔργον. ~Νεανίσκος  ἦν   Βυζάντιος, ὄνομα Καλλισθένης, ὀρφανὸς καὶ
[2, 26]   Κλειὼ κατόπιν ὁρῶμεν σπουδῇ θέουσαν·  ἦν   γὰρ δρασμὸν βεβουλευμένη. ἅμα τε
[2, 16]   Σωστράτου τὴν γυναῖκα) πυθόμενος οὐδέν  (ἦν   γὰρ ἑαλωκὼς ἐκ τῆς θέας)
[2, 2]   καὶ πάλιν δείπνου καιρὸς ἦν.  ἦν   γὰρ ἑορτὴ προτρυγαίου Διονύσου τότε.
[2, 17]   τὴν ἁρπαγὴν παρεσκευάκει. δὲ  (ἦν   γὰρ καὶ ἄλλως εὔρωστος τὸ
[2, 36]   πρότερον διάκονος τῆς τιμῆς ἐξέωσται·  ἦν   γάρ, οἶμαι, γυνή. ~Ὑπολαβὼν οὖν
[2, 11]   τούτου βάπτουσιν Ἀφροδίτης τὸν πέπλον.  ἦν   γὰρ χρόνος ὅτε τῆς πορφύρας
[2, 20]   τέχνῃ. ταῦτα ἦν τὰ συγκείμενα.  ~Ἦν   δέ τις αὐτῶν οἰκέτης πολυπράγμων
[2, 37]   εἰ δὲ μὴ τοῖς σπλάγχνοις  ἦν   δεδεμένη, ἠκολούθησεν ἂν καὶ ἀνείλκυσεν
[2, 24]   τῶν κακῶν· μὴ καὶ δοῦλος  ἦν;   ~Ἐθάρσησεν οὖν παρθένος, ὡς
[2, 25]   ἄξιον, οὐδὲ οἶδα τοῦτον ὅστις  ἦν,   εἴτε δαίμων, εἴτε ἥρως, εἴτε
[2, 11]   οἱ λίθοι. ὑάκινθος μὲν ῥόδον  ἦν   ἐν λίθῳ, ἀμέθυσος δὲ ἐπορφύρετο
[2, 13]   αὑτῷ ταύτην γενέσθαι γυναῖκα. καὶ  ἦν   ἐξ ἀκοῆς ἐραστής· τοσαύτη γὰρ
[2, 34]   καλοῦ· τὸ δὲ μειράκιον φιλόθηρον  ἦν.   ἐπεῖχον τὰ πολλά, κρατεῖν οὐκ
[2, 2]   κιθαρισμάτων, καὶ πάλιν δείπνου καιρὸς  ἦν.   ἦν γὰρ ἑορτὴ προτρυγαίου Διονύσου
[2, 11]   χώρα τῆς πορφύρας, ἐκεῖ χρυσὸς  ἦν.   ἤριζον δὲ πρὸς ἀλλήλους οἱ
[2, 29]   μητρὸς γεμισθεῖσα ῥημάτων παντοδαπή τις  ἦν·   ἤχθετο, ᾐσχύνετο, ὠργίζετο. ἤχθετο μὲν
[2, 2]   ἔπινεν· οὔπω γὰρ τὸ ἀμπέλινον  ἦν.   καὶ Διόνυσος ἐπαινεῖ τῆς
[2, 6]   ἐξαίφνης, εἶτ´ ἐφοινίχθην. μόνη δ´  ἦν   καὶ οὐδὲ Κλειὼ συμπαρῆν.
[2, 15]   τὰ δὲ ἱερεῖα πολλὰ μὲν  ἦν   καὶ ποικίλα, διέπρεπον δὲ ἐν
[2, 32]   ἀναχωροῦσαν, ὡς αὐτὴν πλέουσαν· παιανισμὸς  ἦν   καὶ πολλή τις εὐχή, θεοὺς
[2, 19]   τὴν παρθένον, τὸ δὲ ταμεῖον  ἦν.   κατακοιμίζουσα δὲ ἀεὶ τὴν Λευκίππην
[2, 31]   φαρμάκου λείψανον, τὸν Κώνωπα  ἦν   κατακοιμίσας· τούτου διακονούμενος ἡμῖν ἐγχεῖ
[2, 19]   θάλαμος αὐτῆς οὕτως· χωρίον  ἦν   μέγα τέτταρα οἰκήματα ἔχον, δύο
[2, 11]   πορφύρας κόσμος ἀνθρώποις ἀπόρρητος  ἦν·   μικρὸς δὲ αὐτὴν ἐκάλυπτε κόχλος
[2, 12]   ἱερεῖον· σοβούντων δὲ πλέον οὐδὲν  ἦν·   γὰρ ὄρνις ᾤχετο φέρων
[2, 2]   φιλοτησίαν. τὸ δὲ ποτὸν οἶνος  ἦν.   δὲ πιὼν ὑφ´ ἡδονῆς
[2, 31]   θάλασσαν ἐκ τῆς γῆς, καὶ  ἦν   καιρὸς μικρὸν ἄνω τῆς
[2, 10]   τις ἡμῖν ἐπέλθῃ· καὶ αὐτὸς  ἦν   ποιήσας τὸν ψόφον, προσιόντα
[2, 17]   δὲ τῷ Ζήνωνι· τοῦτο γὰρ  ἦν   ὄνομα τῷ οἰκέτῃ, ὃν ἐπὶ
[2, 14]   πολέμου γάρ, ὡς ἔφην, στρατηγὸς  ἦν   οὗτος) Ὥρα πέμπειν ἡμᾶς θυσίαν
[2, 9]   ~Ἐπειδὴ δὲ τοῦ δείπνου καιρὸς  ἦν,   πάλιν ὁμοίως συνεπίνομεν. ᾠνοχόει δὲ
[2, 2]   καὶ μαζοὶ βοῶν. ποτὸν δὲ  ἦν   παρ´ αὐτοῖς οἷον καὶ
[2, 32]   πρὸς ἀναγωγὴν τὸ πνεῦμα, θόρυβος  ἦν   πολὺς κατὰ τὸ σκάφος, τῶν
[2, 15]   τὴν θυσίαν ἐξῄεσαν· καὶ γὰρ  ἦν   πολυτελής. πολλὴ μὲν τῶν
[2, 19]   μηδὲν ἀντιπρᾶξαι τῇ τέχνῃ. ταῦτα  ἦν   τὰ συγκείμενα. ~Ἦν δέ τις
[2, 10]   τοῦ πολέμου καταπεφρονηκώς· πολλὰ γὰρ  ἦν   τὰ τότε ὁπλίζοντά με θαρρεῖν·
[2, 14]   τοῦ Σωστράτου μείζων, ἐπεὶ πατρόθεν  ἦν   Τύριος, ἐκθειάζων αὐτόν, Πάντα μὲν
[2, 20]   πραττόμενα ἡμῖν· μάλιστα δέ, ὅπερ  ἦν,   ὑποπτεύσας μή τι νύκτωρ ἡμῖν
[2, 16]   ἁρπαγῆς. πανήγυρις δὲ ἐπέκειτο, καθ´  ἣν   ἠκηκόει πάσας τὰς παρθένους ἀπαντᾶν
[2, 18]   ἐφήδρευεν. ~Πρὸ δὲ τῆς πανηγύρεως,  ἣν   Καλλισθένης προσεδόκα, γίνεται δὴ
[2, 31]   κατὰ τῆς κύλικος τῆς τελευταίας,  ἣν   τῇ Πανθείᾳ προσέφερεν· δὲ
[2, 31]   δὲ ἑτέραν Λευκίππη θαλαμηπόλον,  ἣν   τῷ αὐτῷ φαρμάκῳ καταβαπτίσας
[2, 7]   καὶ ἐφίλουν ἐλευθερώτερον· δὲ  ἠνείχετο,   κωλύουσα δῆθεν. ~Ἐν τούτῳ πόρρωθεν
[2, 34]   Ἕλκε τὸν ἵππον, μετένεγκε τὰς  ἡνίας·   πονηρὸν τὸ θηρίον. ἀνᾴξας δὲ
[2, 14]   Ἥφαιστον ἔχειν· εἰς τὴν ἐλαίαν  ᾐνίξατο   καὶ τὸ πῦρ, παρ´
[2, 33]   ἦν ἀρίστου, φιλοφρονούμενος ἡμᾶς συναριστᾶν  ἠξίου.   καὶ ἡμῖν δὲ Σάτυρος
[2, 4]   Σατύρῳ τὸ πᾶν καὶ συμπράττειν  ἠξίουν·   δὲ ἔλεγε καὶ αὐτὸς
[2, 11]   τὸ πῦρ· καὶ μᾶλλον  ἠπείγετο   συναγαγεῖν ἡμᾶς. τοῦτο δὲ εἰς
[2, 14]   ἰσθμὸν ὁμοῦ καὶ πορθμὸν ἐπ´  ἠπείροιο   φέρουσα, ἔνθ´ Ἥφαιστος ἔχων χαίρει
[2, 14]   πίσσα δὲ εἰς τὴν  ἤπειρον   ἥρπασε τὴν ἄγραν. οὕτως ἐκ
[2, 14]   συνδεῖ γὰρ αὐτὴν πρὸς τὴν  ἤπειρον   στενὸς αὐχήν, καὶ ἔστιν ὥσπερ
[2, 37]   Γανυμήδης, μετὰ δὲ τῶν θεῶν  Ἥρα   πινέτω, ἵνα ἔχῃ μειράκιον διάκονον
[2, 6]   τίς σοι θεῶν ὥσπερ τὸν  Ἡρακλέα   τῇ Ὀμφάλῃ. Τὸν Ἑρμῆν λέγεις;
[2, 14]   κεῖθι θυηπολίην σε φέρειν κέλομαι  Ἡρακλεῖ.   ἀπορούντων δὲ αὐτῶν τί λέγει
[2, 14]   ἡμᾶς θυσίαν εἰς Τύρον, εἶπεν,  Ἡρακλεῖ·   τὰ μὲν γὰρ τοῦ χρησμοῦ
[2, 37]   ἀναβαίνει εἰς οὐρανόν· οὕτως ἀνέβη  Ἡρακλῆς.   εἰ δὲ Δανάης τὴν λάρνακα
[2, 37]   οὐκ οὐράνιόν ἐστιν ἀλλὰ πάνδημον.  ἠράσθη   μειρακίου Φρυγός, ἀνήγαγεν εἰς οὐρανοὺς
[2, 21]   τὸ ὕπουλον αὐτοῦ τῶν λόγων,  ἠρέμα   μειδιῶν, Ἄκουσον κἀμοῦ τινα λόγον,
[2, 32]   τὸν πλοῦν γενέσθαι· τὸ πνεῦμα  ᾔρετο   σφοδρότερον, τὸ ἱστίον ἐκυρτοῦτο καὶ
[2, 15]   ἀναπνοὴ πρὸς τὴν τῶν θυμιαμάτων  ἤριζεν   ὀδμήν. τὸ δὲ πνεῦμα ἀναπεμπόμενον
[2, 11]   τῆς πορφύρας, ἐκεῖ χρυσὸς ἦν.  ἤριζον   δὲ πρὸς ἀλλήλους οἱ λίθοι.
[2, 14]   δὲ εἰς ἀμφότερα αὑτὴν  ἥρμοσε.   καὶ γὰρ ἐν θαλάσσῃ κάθηται
[2, 13]   βδελυττόμενος τοῦ βίου τὴν ἀκολασίαν  ἠρνήσατο.   θυμὸς ἴσχει τὸν Καλλισθένην καὶ
[2, 14]   πίσσα δὲ εἰς τὴν ἤπειρον  ἥρπασε   τὴν ἄγραν. οὕτως ἐκ ποταμοῦ
[2, 34]   ἔρως βάσκανος καὶ θήρα δυστυχής.  ἤρων   μειρακίου καλοῦ· τὸ δὲ μειράκιον
[2, 25]   ὅστις ἦν, εἴτε δαίμων, εἴτε  ἥρως,   εἴτε λῃστής. ἐκείμην δὲ πεφοβημένη,
[2, 12]   ἀπωλώλειν καὶ ἐζήτουν μηχανὴν δι´  ἧς   δυναίμην ἀναβαλέσθαι τὸν γάμον. σκοποῦντος
[2, 34]   δικασταὶ προσετιμήσαντό μοι τριετῆ φυγήν,  ἧς   νῦν τέλος ἐχούσης αὖθις ἐπὶ
[2, 26]   τὴν οἰκίαν ἐρχόμεθα τὴν Κλεινίου.  ἦσαν   δὲ λοιπὸν μέσαι νύκτες, ὥστε
[2, 18]   προσέπλει, καὶ ἐπεὶ πλησίον ἐγένετο,  ἦσαν   ἐν αὐτῷ νεανίσκοι δέκα. ὀκτὼ
[2, 11]   πλησίον. ἐν μέσῳ δὲ τρεῖς  ἦσαν   λίθοι, τὴν χροιὰν ἐπάλληλοι· συγκείμενοι
[2, 11]   τὴν χροιὰν ἐπάλληλοι· συγκείμενοι δὲ  ἦσαν   οἱ τρεῖς· μέλαινα μὲν
[2, 1]   κόρην. δὲ πρῶτον μὲν  ᾖσεν   Ὁμήρου τὴν πρὸς τὸν λέοντα
[2, 8]   οὐκ οἶδα δὲ οὕτω πρότερον  ἡσθείσης   τῆς καρδίας· καὶ τότε πρῶτον
[2, 8]   οὖν ἐγεγόνειν καὶ μεστὸς ἐλπίδων·  ᾐσθόμην   δὲ ἐπικαθημένου μοι τοῦ φιλήματος
[2, 5]   καὶ ὑπὸ τοῦ Σατύρου παροξυνθεὶς  ἤσκουν   ἐμαυτὸν εἰς εὐτολμίαν ἐπὶ τὴν
[2, 29]   ᾐσχύνετο, ὠργίζετο. ἤχθετο μὲν πεφωραμένη,  ᾐσχύνετο   δὲ ὀνειδιζομένη, ὠργίζετο δὲ ἀπιστουμένη.
[2, 29]   ῥημάτων παντοδαπή τις ἦν· ἤχθετο,  ᾐσχύνετο,   ὠργίζετο. ἤχθετο μὲν πεφωραμένη, ᾐσχύνετο
[2, 13]   τὸν πόλεμον τοῖς Βυζαντίοις ἐπιπεσεῖν,  ᾐτεῖτο   τὴν κόρην· δὲ βδελυττόμενος
[2, 13]   θυμὸς ἴσχει τὸν Καλλισθένην καὶ  ἠτιμᾶσθαι   νομίσαντα ὑπὸ τοῦ Σωστράτου καὶ
[2, 19]   θαλάμῳ νυκτός, τῆς Κλειοῦς συνεργούσης,  ἥτις   ἦν αὐτῇ θαλαμηπόλος. εἶχε δὲ
[2, 35]   ῥᾷον δ´ ἂν εἴποι νῦν  ἤτοι,   ὡς κοινωνὸν ἔρωτος εὑρών. οὐκ
[2, 14]   μὲν ἕκαστα τούτων, οὐδὲν δὲ  ἧττον   τῆς ἐπιβουλῆς εἴχετο. καὶ τοιοῦτό
[2, 23]   διαλιπὼν ἡμέρας, εἰδὼς αὐτὸν γαστρὸς  ἡττώμενον,   φάρμακον πριάμενος ὕπνου βαθέος ἐφ´
[2, 31]   ἐκεῖ ναῦν ἐφορμοῦσαν. καὶ οὐκ  ἠτυχήσαμεν·   ὡς γὰρ ἐπὶ τοῦ Βηρυτίων
[2, 28]   περὶ τὰς βασάνους τῆς Κλειοῦς  ηὐτρεπίζετο   καὶ καλεῖν αὐτὴν ἐκέλευεν. ὡς
[2, 34]   ἱππεύοντες ἄμφω καὶ τὰ πρῶτα  ηὐτυχοῦμεν,   τὰ λεπτὰ διώκοντες τῶν θηρίων.
[2, 14]   φυτοῦ· οὕτως οὐ φεύγει τὸν  Ἥφαιστον   Ἀθηνᾶ. καὶ Χαιρεφῶν συστράτηγος
[2, 14]   νῆσος ἐν γῇ. Ἀθηνᾶν δὲ  Ἥφαιστον   ἔχειν· εἰς τὴν ἐλαίαν ᾐνίξατο
[2, 14]   πορθμὸν ἐπ´ ἠπείροιο φέρουσα, ἔνθ´  Ἥφαιστος   ἔχων χαίρει γλαυκῶπιν Ἀθήνην· κεῖθι
[2, 29]   γεμισθεῖσα ῥημάτων παντοδαπή τις ἦν·  ἤχθετο,   ᾐσχύνετο, ὠργίζετο. ἤχθετο μὲν πεφωραμένη,
[2, 29]   τις ἦν· ἤχθετο, ᾐσχύνετο, ὠργίζετο.  ἤχθετο   μὲν πεφωραμένη, ᾐσχύνετο δὲ ὀνειδιζομένη,
[2, 18]   διαλυθέντων μοι παραδόξως τῶν γάμων,  ἠχθόμην   δὲ ὅμως ὑπὲρ ἀδελφῆς περιπεσούσης
[2, 25]   ἐδόκει κράτιστον εἶναι φεύγειν, πρὶν  ἠὼς   γένηται καὶ τὸ πᾶν




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Bibliotheca Classica Selecta (BCS)

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 8/02/2006