HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ACHILLES TATIUS, Leucippé et Clitophon, livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ε  =  497 formes différentes pour 926 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, chapitre
[2, 16]   γυναῖκα) πυθόμενος οὐδέν (ἦν γὰρ  ἑαλωκὼς   ἐκ τῆς θέας) δείκνυσιν ἑνὶ
[2, 14]   μικρὸν ἀνάμεινον ἐκπετάσας τὰ ὦτα.  ἐὰν   γὰρ ὀλίγος ἄνεμος εἰς τὰς
[2, 3]   ὅσον ἐστὶν κενὸς κρατήρ·  ἐὰν   δὲ ἐγχέῃς οἴνου, κατὰ μικρὸν
[2, 29]   ἀποπτύσασαι τὸν ἀφρόν, οἰδοῦσι περὶ  ἑαυτὰς   πεφυσημέναι. τοσούτων οὖν Λευκίππη
[2, 10]   ὡς οἶσθα, μαλακίζεται καὶ καθ´  ἑαυτὴν   ἀναπαύεται· μόνη δὲ παῖς
[2, 29]   ἔξω. ~Ἡ δὲ Λευκίππη καθ´  ἑαυτὴν   γενομένη καὶ τῶν τῆς μητρὸς
[2, 37]   Σάτυρον ὠρχήσατο, καὶ χρυσὸν πεποίηκεν  ἑαυτὸν   ἄλλῃ γυναικί. οἰνοχοείτω μὲν Γανυμήδης,
[2, 21]   τοῦτο μόνον μαλακίζεται. ἔκλαιεν οὖν  ἑαυτὸν   λέων καὶ τῆς δειλίας
[2, 35]   τὸν Μενέλαον κατηφῆ πάνυ τῶν  ἑαυτοῦ   μεμνημένον, τὸν δὲ Κλεινίαν ὑποδακρύοντα
[2, 25]   ἔστενεν. ἡμεῖς δὲ ἐσκοποῦμεν, καθ´  ἑαυτοὺς   γενόμενοι, τί ποιητέον εἴη, καὶ
[2, 22]   ὀδόντες κενοὶ τῆς θήρας περὶ  ἑαυτοὺς   ἐκροτάλιζον. ἤδη τοίνυν λέων
[2, 1]   ~Ἅμα δὲ  ἑαυτοὺς   ἐπαινοῦντες ἐπὶ τὸ δωμάτιον ἐβαδίζομεν
[2, 27]   δὲ μή, μένειν αὐτοῦ, παραδόντας  ἑαυτοὺς   τῇ τύχῃ. κοιμηθέντες οὖν ὀλίγον
[2, 13]   καὶ ἄλλως ἐρῶντα· ἀναπλάττων γὰρ  ἑαυτῷ   τῆς παιδὸς τὸ κάλλος καὶ
[2, 2]   τὸν γὰρ Διόνυσον Τύριοι νομίζουσιν  ἑαυτῶν,   ἐπεὶ καὶ τὸν Κάδμου μῦθον
[2, 23]   σκότους καὶ ἐπὶ τὸ δωμάτιον  ἑαυτῶν   ἤλθομεν. ~Ἡ δὲ πρῶτον μὲν
[2, 1]   ἑαυτοὺς ἐπαινοῦντες ἐπὶ τὸ δωμάτιον  ἐβαδίζομεν   τῆς κόρης, ἀκροασόμενοι δῆθεν τῶν
[2, 19]   ἕτερος ἐπέκλειε καὶ τὰς κλεῖς  ἔβαλλε   διὰ τῆς ὀπῆς· δὲ
[2, 1]   τὸ ῥόδον ἂν τῶν ἀνθέων  ἐβασίλευε.   γῆς ἐστι κόσμος, φυτῶν ἀγλάϊσμα,
[2, 35]   παρὰ πολὺ κρατεῖ μου Κλεινίας·  ἐβούλετο   γὰρ λέγειν κατὰ γυναικῶν, ὥσπερ
[2, 18]   δὲ ἅμα τε εἶδον καὶ  ἐβόων·   Λῃσταὶ Καλλιγόνην ἔχουσι. τὸ δὲ
[2, 37]   καὶ συγγινόμενος περιβάλλεται ἡδονῇ.  ἐγγίζει   δὲ τοῖς χείλεσιν ὥσπερ σφραγῖδας
[2, 23]   τὸν τῆς θυγατρὸς θάλαμον τρέχει  (ἐγγὺς   γὰρ ἦν) ἄρτι μου κατακλιθέντος.
[2, 37]   κάλλος, ὅσον μὴ ταχὺ φθείρεται·  ἐγγὺς   γὰρ τοῦ θείου τὸ ἄφθαρτον.
[2, 12]   κατὰ τὸν ἀνδρῶνα τῆς οἰκίας.  ἐγεγόνει   δέ τι τοιοῦτον· ἐπειδὴ θυσάμενος
[2, 8]   οἶδ´ ὅπως εἶχεν. ῥᾴων οὖν  ἐγεγόνειν   καὶ μεστὸς ἐλπίδων· ᾐσθόμην δὲ
[2, 6]   ἐκέλευσεν Ζεύς, καὶ ἅμα  ἐγέλασε.   Ποῖον Ἑρμῆν; τί ληρεῖς, εἶπον,
[2, 22]   τὰς ἀράχνας φοβεῖσθαι. καὶ ἅμα  ἐγέλασεν.   ~Καὶ ὀλίγας διαλιπὼν ἡμέρας, εἰδὼς
[2, 10]   παιδὶ διαλαχόντες ἐφηδρεύομεν. καὶ οὕτως  ἐγένετο.   ἀπεσπᾶτο μὲν Κλειώ,
[2, 18]   ἐξαίφνης προσέπλει, καὶ ἐπεὶ πλησίον  ἐγένετο,   ἦσαν ἐν αὐτῷ νεανίσκοι δέκα.
[2, 17]   μετὰ τὴν ἁρπαγήν. ἐπεὶ δὲ  ἐγένετο   κατὰ Σάραπτα κώμην Τυρίων ἐπὶ
[2, 12]   μηκέτι. ἐγὼ δὲ ταῦτα ὡς  ἐγένετο   τὸν ἀετὸν ὑπερεπῄνουν καὶ δικαίως
[2, 9]   ἔχαιρον ἤδη πλέον. καὶ τρίτον  ἐγένετο   τοῦτο καὶ τέταρτον καὶ τὸ
[2, 38]   εἰ νέκταρ ἐπήγνυτο καὶ χεῖλος  ἐγίνετο,   τοιαῦτα ἂν ἔσχες τὰ φιλήματα.
[2, 4]   δὲ ἔλεγε καὶ αὐτὸς μὲν  ἐγνωκέναι   πρὶν παρ´ ἐμοῦ μαθεῖν, ὀκνεῖν
[2, 16]   τὴν ἐμήν, νομίσας Λευκίππην εἶναι  (ἐγνώρισε   γὰρ τοῦ Σωστράτου τὴν γυναῖκα)
[2, 3]   κενὸς κρατήρ· ἐὰν δὲ  ἐγχέῃς   οἴνου, κατὰ μικρὸν βότρυς
[2, 31]   ἦν κατακοιμίσας· τούτου διακονούμενος ἡμῖν  ἐγχεῖ   λαθὼν κατὰ τῆς κύλικος τῆς
[2, 23]   Σάτυρον, εἶτα δειπνήσας ἔμελλεν ἀπιέναι,  ἐγχεῖ   τοῦ φαρμάκου κατὰ τῆς τελευταίας
[2, 9]   τὸ δὲ ἐκείνης ἐμοί, καὶ  ἐγχέων   ἀμφοτέροις καὶ κερασάμενος ὤρεγεν. ἐγὼ
[2, 36]   δὲ πάνδημον ἔρριπται κάτω καὶ  ἐγχρονίζει   περὶ τοῖς σώμασιν. εἰ δὲ
[2, 30]   ἔφη, πρὸς θεῶν ξένων καὶ  ἐγχωρίων,   ἐξαρπάσατέ με τῶν τῆς μητρὸς
[2, 18]   κόρην, πλεῖ δὲ εὐθὺς πελάγιος.  ἐγὼ   δὲ ἀνέπνευσα μὲν οὕτω διαλυθέντων
[2, 1]   γελᾷ. μὲν ταῦτα ᾖδεν·  ἐγὼ   δὲ ἐδόκουν τὸ ῥόδον ἐπὶ
[2, 23]   ἐρωμένης. καὶ μὲν ὑπελείπετο,  ἐγὼ   δὲ εἰσῄειν, ὑποδεχομένης με τῆς
[2, 10]   τὴν ἐπὶ τὸ δωμάτιον αὑτῆς,  ἐγὼ   δὲ ἐπὶ θάτερα, σφόδρα ἀνιώμενος,
[2, 9]   ἐγχέων ἀμφοτέροις καὶ κερασάμενος ὤρεγεν.  ἐγὼ   δὲ ἐπιτηρήσας τὸ μέρος τοῦ
[2, 5]   εἰπὼν ἐχώρησεν ἔξω τῶν θυρῶν.  ἐγὼ   δὲ κατ´ ἐμαυτὸν γενόμενος καὶ
[2, 22]   βοᾷ καὶ τὸν τετρωκότα ζητεῖ.  ἐγὼ   δὲ παρὼν οὐ πάρειμι. ὁμοῦ
[2, 10]   πρὶν ἐπὶ τὸν ὕπνον τραπῆναι.  ἐγὼ   δέ σοι καὶ ταύτην ἀπάξω
[2, 12]   τὴν θάλασσαν συνέβη φανῆναι μηκέτι.  ἐγὼ   δὲ ταῦτα ὡς ἐγένετο τὸν
[2, 10]   εἰπὼν τῇ Κλειοῖ μὲν αὐτός,  ἐγὼ   δὲ τῇ παιδὶ διαλαχόντες ἐφηδρεύομεν.
[2, 30]   τὴν ψυχήν μου οὕτως ἀφήσω.  ἐγὼ   δὲ ὡς ταῦτα ἤκουσα, τὸ
[2, 37]   γάρ, οἶμαι, γυνή. ~Ὑπολαβὼν οὖν  ἐγώ,   Καὶ μὴν οὐράνιον, ἔφην, ἔοικεν
[2, 7]   Κλειὼ καὶ παρεκάθητο, διεβάδιζον δὲ  ἐγώ·   καί τις ἐξαίφνης μέλιττά ποθεν
[2, 33]   Αἰγύπτιος. τὰ δὲ ὑμέτερα τίνα;  Ἐγὼ   Κλειτοφῶν, οὗτος Κλεινίας, Φοίνικες ἄμφω.
[2, 22]   τῆς ἀνοίας· προὐκαλούμην γὰρ  ἐγὼ   λέοντα, ὀλίγος δέ με ἤγρευσεν
[2, 8]   ἰδόντες προσιοῦσαν τὴν θεράπαιναν διελύθημεν,  ἐγὼ   μὲν ἄκων καὶ λυπούμενος,
[2, 23]   γὰρ ἦν) ἄρτι μου κατακλιθέντος.  ἐγὼ   μὲν δὴ τὸν ψόφον ἀκούσας
[2, 37]   τὴν ἐν τοῖς ἔργοις ἡδονήν,  ἐγὼ   μὲν πρωτόπειρος ὢν εἰς γυναῖκας,
[2, 33]   καὶ τίνα σε δεῖ καλεῖν;  Ἐγὼ   Μενέλαος, εἶπεν, τὸ δὲ γένος
[2, 36]   αὐτοῦ φεύγει ταχύ. δύο γὰρ  ἐγὼ   νομίζω κατ´ ἀνθρώπους κάλλη πλανᾶσθαι,
[2, 6]   εἶπον τὸ Χαῖρε, δέσποινα, εἶπεν·  Ἐγὼ   σή; μὴ τοῦτο εἴπῃς. Καὶ
[2, 4]   καταψεύδῃ τοῦ θεοῦ. ἀρχὴν δὲ  ἐγώ   σοι παρέξω. τὴν Κλειὼ γὰρ
[2, 14]   τοῦ ὕδατος φύσιν. ἐθεασάμην γὰρ  ἐγὼ   τοιαῦτα μυστήρια. τὸ γοῦν τῆς
[2, 35]   ἵππον, κἀγὼ τἀμαυτοῦ. ~Ὁρῶν οὖν  ἐγὼ   τὸν Μενέλαον κατηφῆ πάνυ τῶν
[2, 11]   τότε τὴν εἰκόνα τῆς πορφύρας  ἐδιδάσκετο.   λαβὼν δή τινας λίθους περιθραύει
[2, 34]   ὕλης προπηδᾷ, καὶ τὸ μειράκιον  ἐδίωκε·   καὶ σῦς ἐπιστρέφει τὴν
[2, 25]   γενόμενοι, τί ποιητέον εἴη, καὶ  ἐδόκει   κράτιστον εἶναι φεύγειν, πρὶν ἠὼς
[2, 10]   τῷ προσώπῳ· καθορᾶν γάρ μοι  ἐδόκει   ὅσα ἐπράττομεν, ὑπό τινι τῶν
[2, 20]   τις, ὄνομα Κώνωψ. οὗτός μοι  ἐδόκει   πόρρωθεν ἐπιτηρεῖν τὰ πραττόμενα ἡμῖν·
[2, 23]   μητέρα· ἔτυχεν ὄνειρος αὐτὴν ταράξας.  ἐδόκει   τινὰ λῃστὴν μάχαιραν ἔχοντα γυμνὴν
[2, 12]   ὄρνις ᾤχετο φέρων τὴν ἄγραν.  ἐδόκει   τοίνυν οὐκ ἀγαθὸν εἶναι· καὶ
[2, 5]   βλέπε, ταύτην ἔξεστί σοι γαμεῖν.  ἐδόκουν   πεπεῖσθαι· κάτωθεν δὲ ὥσπερ ἐκ
[2, 1]   μὲν ταῦτα ᾖδεν· ἐγὼ δὲ  ἐδόκουν   τὸ ῥόδον ἐπὶ τῶν χειλέων
[2, 27]   κοινωνὸς γενήσεται τῆς ἀποδημίας. ταῦτα  ἔδοξε.   καὶ τὴν μὲν Κλειὼ τῶν
[2, 11]   ἐνύπνια γὰρ αὐτὸν διετάραττε πολλά.  ἔδοξεν   ἄγειν ἡμῶν τοὺς γάμους, ἤδη
[2, 27]   περὶ τῶν ἐσομένων· καὶ τέλος  ἔδοξεν   ἀποπειραθῆναι τῆς κόρης καί, εἰ
[2, 32]   τοῖς λιμέσιν ἐποχουμένου. ὡς δὲ  ἔδοξεν   οὔριον εἶναι πρὸς ἀναγωγὴν τὸ
[2, 1]   δῆθεν τῶν κιθαρισμάτων· οὐ γὰρ  ἐδυνάμην   ἐμαυτοῦ κἂν ἐπ´ ὀλίγον κρατεῖν
[2, 13]   τῷ νόμῳ. καὶ μὲν  ἐζήτει   καιρὸν πρὸς τὸ ἔργον. ~Ἐν
[2, 12]   ὡς δὲ ἤκουσα, ἀπωλώλειν καὶ  ἐζήτουν   μηχανὴν δι´ ἧς δυναίμην ἀναβαλέσθαι
[2, 28]   πέφευγεν. δὲ ἔτι μᾶλλον  ἐθάρσησε   καὶ λέγει· Τί πλέον εἴπω
[2, 25]   κακῶν· μὴ καὶ δοῦλος ἦν;  ~Ἐθάρσησεν   οὖν παρθένος, ὡς ἂν
[2, 14]   καὶ τὴν τοῦ ὕδατος φύσιν.  ἐθεασάμην   γὰρ ἐγὼ τοιαῦτα μυστήρια. τὸ
[2, 24]   τὸν δὲ ἀληθέστερον ὄνειρον οὐκ  ἐθεασάμην.   νῦν ἀθλιώτερον ἀνετμήθης τὴν γαστέρα·
[2, 37]   φίλημα γλυκύτερον. οὐ γὰρ μόνον  ἐθέλει   φιλεῖν τοῖς χείλεσιν, ἀλλὰ καὶ
[2, 34]   εἱπόμην κἀγὼ ἐπὶ τὰς ἄγρας.  ἐθηρῶμεν   οὖν ἱππεύοντες ἄμφω καὶ τὰ
[2, 11]   ὡς δὲ καὶ ταῖς χερσὶν  ἔθιγε,   τὴν πορφύραν εἶχεν χείρ.
[2, 23]   μὲν γὰρ τοῦ κινδύνου φόβος  ἐθορύβει   τὰς τῆς ψυχῆς ἐλπίδας,
[2, 3]   αὐτὴ περιεργότερον εἰς ἐμὲ βλέπειν  ἐθρασύνετο.   καὶ ταῦτα μὲν ἡμῖν ἡμερῶν
[2, 12]   πορφύρας καὶ θησαυρὸν εὑρίσκει βαφῆς.  ~Ἔθυεν   οὖν τότε πατὴρ προτέλεια
[2, 37]   εἰς οὐρανόν· οὕτως ἀνέβη Ἡρακλῆς.  εἰ   δὲ Δανάης τὴν λάρνακα γελᾷς,
[2, 37]   Ζεὺς τρεῖς ὅλους ἡλίους.  εἰ   δὲ δεῖ μεθέντα τὰς μυθολογίας
[2, 36]   καὶ ἐγχρονίζει περὶ τοῖς σώμασιν.  εἰ   δὲ καὶ ποιητὴν δεῖ λαβεῖν
[2, 30]   τῆς μητρὸς ὀφθαλμῶν, ὅποι βούλεσθε.  εἰ   δέ με ἀπελθόντες καταλίποιτε, βρόχον
[2, 27]   μὲν θελήσει συμφυγεῖν, οὕτω πράττειν,  εἰ   δὲ μή, μένειν αὐτοῦ, παραδόντας
[2, 37]   δὲ ταραχθεῖσα τῷ φιλήματι πάλλεται.  εἰ   δὲ μὴ τοῖς σπλάγχνοις ἦν
[2, 15]   τῶν ἄλλων βοῶν ἐστι βασιλεύς.  εἰ   δὲ μῦθος Εὐρώπης ἀληθής,
[2, 37]   ἀλλὰ πῦρ. καὶ μὴ θαυμάσῃς,  εἰ   διὰ πυρός τις ἀναβαίνει εἰς
[2, 34]   οἴει με τότε ψυχὴν ἔχειν;  εἰ   καὶ ψυχὴν εἶχον ὅλως, ὡς
[2, 27]   ἔδοξεν ἀποπειραθῆναι τῆς κόρης καί,  εἰ   μὲν θελήσει συμφυγεῖν, οὕτω πράττειν,
[2, 14]   σπονδαί. ἐπεὶ καὶ ποταμὸς Ἰβηρικός,  εἰ   μὲν ἴδοις αὐτὸν εὐθύς, οὐδὲν
[2, 38]   αὕτη δὲ παιδὸς φιλήματος εἰκών·  εἰ   νέκταρ ἐπήγνυτο καὶ χεῖλος ἐγίνετο,
[2, 28]   προσαγάγω πίστιν τῆς ἀληθείας μείζονα;  εἰ   παρθενίας ἔστι τις δοκιμασία, δοκίμασον.
[2, 1]   οὕτως ἂν εἶχεν λόγος·  Εἰ   τοῖς ἄνθεσιν ἤθελεν Ζεὺς
[2, 17]   εἶχεν ἰδίαν, τοῦτο προκατασκευάσας οἴκοθεν  εἰ   τύχοι τῆς ἐπιχειρήσεως. οἱ μὲν
[2, 22]   εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐμπηδᾷ καὶ  εἴ   τι ἄλλο ἄτριχον τῶν προσώπων,
[2, 13]   τελέσαι. νόμου γὰρ ὄντος Βυζαντίοις,  εἴ   τις ἁρπάσας παρθένον φθάσας ποιήσειε
[2, 1]   ῥόδον γὰρ ἐπῄνει τὸ ᾆσμα.  εἴ   τις τὰς καμπὰς τῆς ᾠδῆς
[2, 1]   τῶν χειλέων αὐτῆς ὁρᾶν, ὡς  εἴ   τις τῆς κάλυκος τὸ περιφερὲς
[2, 4]   ἐν σεαυτῷ θεὸν ἔχων δειλὸς  εἶ   καὶ φοβῇ; ὅρα μὴ καταψεύδῃ
[2, 5]   ἄνανδρε, σιγᾷς; τί δὲ δειλὸς  εἶ   στρατιώτης ἀνδρείου θεοῦ; τὴν κόρην
[2, 11]   μὲν ἰχθὺν προσεδόκησεν, ὡς δὲ  εἶδε   τοῦ κόχλου τὴν τραχύτητα, ἐλοιδόρει
[2, 9]   τὸ ἔκπωμα. δὲ ὡς  εἶδεν,   συνῆκεν ὅτι τοῦ χείλους αὐτῆς
[2, 18]   ἑωρακότες, οἱ δὲ ἅμα τε  εἶδον   καὶ ἐβόων· Λῃσταὶ Καλλιγόνην ἔχουσι.
[2, 34]   ἀλλήλοις, ἐμὲ δὲ τρόμος, ὡς  εἶδον,   λαμβάνει· καὶ φοβούμενος μὴ φθάσῃ
[2, 9]   τότε ἤδη καὶ τὴν κόρην  εἶδον   τὰ ἐμὰ μιμουμένην καὶ τὰ
[2, 24]   δυστυχεστέρα τῆς μαχαίρας τομή· οὐδὲ  εἶδον   τὸν ὑβρίσαντά σε, οὐδὲ οἶδά
[2, 18]   οἱ μὲν ἔφευγον, οὐδὲν οὔτε  εἰδότες   οὔτε ἑωρακότες, οἱ δὲ ἅμα
[2, 6]   Ποῖον Ἑρμῆν; τί ληρεῖς, εἶπον,  εἰδυῖα   σαφῶς λέγω; ὡς δὲ
[2, 23]   ἐγέλασεν. ~Καὶ ὀλίγας διαλιπὼν ἡμέρας,  εἰδὼς   αὐτὸν γαστρὸς ἡττώμενον, φάρμακον πριάμενος
[2, 20]   τοὔνομα σὺν γέλωτι. καὶ οὗτος  εἰδὼς   τοῦ Σατύρου τὴν τέχνην προσεποιεῖτο
[2, 25]   καθ´ ἑαυτοὺς γενόμενοι, τί ποιητέον  εἴη,   καὶ ἐδόκει κράτιστον εἶναι φεύγειν,
[2, 10]   παῖς βαδιεῖται κατὰ τὰ  εἰθισμένα   τῆς Κλειοῦς ἑπομένης, πρὶν ἐπὶ
[2, 11]   κυνὸς ᾑμάσσετο· καὶ τότε τὴν  εἰκόνα   τῆς πορφύρας ἐδιδάσκετο. λαβὼν δή
[2, 38]   φιλήματα. αὕτη δὲ παιδὸς φιλήματος  εἰκών·   εἰ νέκταρ ἐπήγνυτο καὶ χεῖλος
[2, 15]   τὸ θέαμα κυκλουμένης σελήνης ἐστὶν  εἰκών.   χροιὰ δὲ οἵαν Ὅμηρος
[2, 32]   σφοδρότερον, τὸ ἱστίον ἐκυρτοῦτο καὶ  εἷλκε   τὴν ναῦν. ~Ἔτυχε δέ τις
[2, 7]   ἀλγεῖν. δὲ παῖς προσελθοῦσα  εἷλκε   τὴν χεῖρα καὶ ἐπυνθάνετο ποῖ
[2, 22]   καὶ βέλος τὸ στόμα· ὥστε  εἰμὶ   καὶ αὐλητὴς καὶ τοξότης. ἐμαυτοῦ
[2, 22]   καταλέγειν· ὄργανον γὰρ ὅλος  εἰμὶ   πολέμου. μετὰ μὲν σάλπιγγος παρατάττομαι,
[2, 12]   καὶ δικαίως ἔλεγον ἁπάντων ὀρνίθων  εἶναι   βασιλέα. οὐκ εἰς μακρὰν δὲ
[2, 2]   αὐτοῖς φῦναι τῶν οἴνων μητέρα.  εἶναι   γὰρ ἐκεῖ τινα φιλόξενον ποιμένα,
[2, 2]   μύθου γενέσθαι πατέρα, ὅσον Ἀττικὸν  εἶναι   δοκεῖν. ἐπὶ τοῦτον ἧκεν
[2, 38]   ῥήματα καὶ τὰ σχήματα· κἂν  εἶναι   δόξῃ καλή, τῶν ἀλειμμάτων
[2, 16]   ἀδελφὴν τὴν ἐμήν, νομίσας Λευκίππην  εἶναι   (ἐγνώρισε γὰρ τοῦ Σωστράτου τὴν
[2, 18]   ὑποπτευθεῖεν· ἡμεῖς δὲ ᾠόμεθα γυναῖκας  εἶναι.   ἐπεὶ δὲ συνετίθεμεν τὴν πυράν,
[2, 12]   ἄγραν. ἐδόκει τοίνυν οὐκ ἀγαθὸν  εἶναι·   καὶ δὴ ἐπέσχον ἐκείνην τὴν
[2, 13]   οὗτος ἀκούων τὴν Σωστράτου θυγατέρα  εἶναι   καλήν, ἰδὼν δὲ οὐδέποτε, ἤθελεν
[2, 2]   διηγοῦνται πατέρα μῦθον, οἶνον οὐκ  εἶναί   ποτε παρ´ ἀνθρώποις ὅπου μήπω
[2, 32]   ἐποχουμένου. ὡς δὲ ἔδοξεν οὔριον  εἶναι   πρὸς ἀναγωγὴν τὸ πνεῦμα, θόρυβος
[2, 37]   Καὶ μὴν οὐράνιον, ἔφην, ἔοικεν  εἶναι   τὸ τῶν γυναικῶν κάλλος, ὅσον
[2, 2]   ἀλλὰ τούτους μὲν ἅπαντας ἀποίκους  εἶναι   Τυρίων οἴνων, τὴν δὲ πρώτην
[2, 25]   ποιητέον εἴη, καὶ ἐδόκει κράτιστον  εἶναι   φεύγειν, πρὶν ἠὼς γένηται καὶ
[2, 36]   ἀνηρείψαντο θεοὶ Διῒ οἰνοχοεύειν κάλλεος  εἵνεκα   οἷο, ἵν´ ἀθανάτοισι μετείη. οὐδεμία
[2, 37]   δεῖ μεθέντα τὰς μυθολογίας αὐτὴν  εἰπεῖν   τὴν ἐν τοῖς ἔργοις ἡδονήν,
[2, 37]   πωλουμέναις· ἄλλος γὰρ ἂν ἴσως  εἰπεῖν   τι καὶ πλέον ἔχοι μεμυημένος·
[2, 4]   πειρᾶν, ἀλλὰ καὶ ῥῆμα δριμύτερον  εἰπεῖν.   τότε δὲ πρόσαγε τὴν δευτέραν
[2, 21]   μειδιῶν, Ἄκουσον κἀμοῦ τινα λόγον,  εἶπεν,   ἀπὸ κώνωπος καὶ λέοντος, ὃν
[2, 14]   ἐνταῦθα. φυτώνυμον γὰρ θεὸς  εἶπεν   αὐτήν, ἐπεὶ Φοινίκων νῆσος·
[2, 6]   πῶς εἶπον τὸ Χαῖρε, δέσποινα,  εἶπεν·   Ἐγὼ σή; μὴ τοῦτο εἴπῃς.
[2, 14]   αὐτόν, Πάντα μὲν τὸν χρησμόν,  εἶπεν,   ἐξηγήσω καλῶς· μὴ μέντοι θαύμαζε
[2, 14]   πέμπειν ἡμᾶς θυσίαν εἰς Τύρον,  εἶπεν,   Ἡρακλεῖ· τὰ μὲν γὰρ τοῦ
[2, 33]   σε δεῖ καλεῖν; Ἐγὼ Μενέλαος,  εἶπεν,   τὸ δὲ γένος Αἰγύπτιος. τὰ
[2, 22]   δὲ οὐκέτι εἶχε φυγεῖν, ἀδημονῶν  εἶπεν·   τῆς ἀνοίας· προὐκαλούμην γὰρ
[2, 18]   ἡμεῖς μὲν προήλθομεν, δὲ  εἵπετο.   ἄρτι δὲ γενομένων ἡμῶν ἐπὶ
[2, 6]   εἶπεν· Ἐγὼ σή; μὴ τοῦτο  εἴπῃς.   Καὶ μὴν πέπρακέ μέ τίς
[2, 35]   ὥσπερ εἰώθει. ῥᾷον δ´ ἂν  εἴποι   νῦν ἤτοι, ὡς κοινωνὸν ἔρωτος
[2, 20]   καὶ πᾶν τι ἂν  εἴποι   τις, ὄνομα Κώνωψ. οὗτός μοι
[2, 34]   ἠδυνάμην. ὡς δὲ οὐκ ἔπειθον,  εἱπόμην   κἀγὼ ἐπὶ τὰς ἄγρας. ἐθηρῶμεν
[2, 6]   ἐγέλασε. Ποῖον Ἑρμῆν; τί ληρεῖς,  εἶπον,   εἰδυῖα σαφῶς λέγω; ὡς
[2, 7]   λέγω καὶ ἐμειδίασε, θαρσήσας  εἶπον·   Οἴμοι, φιλτάτη, πάλιν τέτρωμαι χαλεπώτερον·
[2, 6]   τοῦ γέλωτος, ὅτι συνῆκε πῶς  εἶπον   τὸ Χαῖρε, δέσποινα, εἶπεν· Ἐγὼ
[2, 7]   καὶ σὺ κατεπᾴδεις; Τὴν ἐπῳδόν,  εἶπον,   φιλῶ, ὅτι μου τὴν ὀδύνην
[2, 20]   φέρε σοι μῦθον ἀπὸ κώνωπος  εἴπω.   ~Ὁ λέων κατεμέμφετο τὸν Προμηθέα
[2, 28]   ἐθάρσησε καὶ λέγει· Τί πλέον  εἴπω   σοι, τίνα δὲ ἄλλην προσαγάγω
[2, 6]   ἂν τεθορυβημένος οὐκ ἔχων τί  εἴπω,   Χαῖρε, ἔφην, δέσποινα. δὲ
[2, 10]   ἔρως, ἐλπίς, ἐρημία. καὶ οὐδὲν  εἰπών,   ἀλλ´ ὡς ἐπὶ συγκείμενον ἔργον
[2, 5]   καθ´ αὑτὸν συνεῖναι μόνῃ. ~Ταῦτα  εἰπὼν   ἐχώρησεν ἔξω τῶν θυρῶν. ἐγὼ
[2, 16]   θάλατταν. μὲν οὖν ταῦτα  εἰπὼν   καὶ τὴν θεωρίαν ἀφωσιωμένος ἀπῆλθεν.
[2, 10]   καὶ ταύτην ἀπάξω διαλεγόμενος. ταῦτα  εἰπὼν   τῇ Κλειοῖ μὲν αὐτός, ἐγὼ
[2, 15]   ποταμοῦ Λιβυκοῦ χρυσὸς ἁλιεύεται. ~Ταῦτα  εἰπὼν   τὴν θυσίαν ἐπὶ τὴν Τύρον
[2, 22]   με ἤγρευσεν ἀράχνης χιτών. ταῦτα  εἰπών,   Ὥρα τοίνυν, ἔφη, καὶ σὲ
[2, 37]   τι καὶ πλέον ἔχοι μεμυημένος·  εἰρήσεται   δέ μοι, κἂν μετρίως ἔχω
[2, 31]   ἕω. ἔπλει δὲ τὸ πλοῖον  εἰς   Ἀλεξάνδρειαν, τὴν μεγάλην τοῦ Νείλου
[2, 14]   δὲ γῆ, δὲ  εἰς   ἀμφότερα αὑτὴν ἥρμοσε. καὶ γὰρ
[2, 3]   βίαιοι θεοί, ψυχὴν κατασχόντες ἐκμαίνουσιν  εἰς   ἀναισχυντίαν, μὲν καίων αὐτὴν
[2, 14]   ἄγρας· τι γὰρ ἂν  εἰς   αὐτὴν ἐμπέσῃ τῆς τοῦ χρυσοῦ
[2, 37]   εἰς γυναῖκας, ὅσον ὁμιλῆσαι ταῖς  εἰς   Ἀφροδίτην πωλουμέναις· ἄλλος γὰρ ἂν
[2, 38]   ἔφη, μὴ πρωτόπειρος ἀλλὰ γέρων  εἰς   Ἀφροδίτην τυγχάνειν, τοσαύτας ἡμῖν καταχέας
[2, 37]   ἡδονήν, ἐγὼ μὲν πρωτόπειρος ὢν  εἰς   γυναῖκας, ὅσον ὁμιλῆσαι ταῖς εἰς
[2, 3]   ἤδη δὲ καὶ αὐτὴ περιεργότερον  εἰς   ἐμὲ βλέπειν ἐθρασύνετο. καὶ ταῦτα
[2, 13]   ὕβρις, ὡς καὶ τοῖς ὠσὶν  εἰς   ἔρωτα τρυφᾶν καὶ ταῦτα πάσχειν
[2, 5]   τοῦ Σατύρου παροξυνθεὶς ἤσκουν ἐμαυτὸν  εἰς   εὐτολμίαν ἐπὶ τὴν παρθένον· Μέχρι
[2, 35]   καὶ τὸ κάλλος αὐτοῖς δριμύτερον  εἰς   ἡδονήν. Πῶς δριμύτερον, ἔφην,
[2, 14]   πολέμου περιστάντος καὶ τῆς παιδὸς  εἰς   ἡμᾶς ἐκκειμένης μεμαθήκει μὲν ἕκαστα
[2, 12]   ἁπάντων ὀρνίθων εἶναι βασιλέα. οὐκ  εἰς   μακρὰν δὲ ἀπέβη τοῦ τέρατος
[2, 36]   ὅσον ἐλαττοῦται τῷ χρόνῳ, τοσοῦτον  εἰς   μέγεθος ἐκτείνεται πόθῳ. καὶ τὸ
[2, 33]   δὲ Σάτυρος παρέφερεν· ὥστε  εἰς   μέσον καταθέμενοι εἴχομεν τὸ
[2, 37]   τοῦτον τὸν χρόνον φοιτῶσιν ἀλλήλαις  εἰς   ὁμιλίαν καὶ ὡς δύνανται βιάζονται
[2, 37]   εἰ διὰ πυρός τις ἀναβαίνει  εἰς   οὐρανόν· οὕτως ἀνέβη Ἡρακλῆς. εἰ
[2, 37]   ἐξ ὀνύχων κρεμάμενον. Σεμέλην δὲ  εἰς   οὐρανοὺς ἀνήγαγεν οὐκ ὄρνις ὠμηστής,
[2, 36]   μετείη. οὐδεμία δὲ ἀνέβη ποτὲ  εἰς   οὐρανοὺς διὰ κάλλος γυνή (καὶ
[2, 37]   πάνδημον. ἠράσθη μειρακίου Φρυγός, ἀνήγαγεν  εἰς   οὐρανοὺς τὸν Φρύγα· τὸ δὲ
[2, 7]   γὰρ αὐτὴν ὑπό τινος Αἰγυπτίας  εἰς   πληγὰς σφηκῶν καὶ μελιττῶν. καὶ
[2, 14]   ὦτα. ἐὰν γὰρ ὀλίγος ἄνεμος  εἰς   τὰς δίνας ἐμπέσῃ, τὸ μὲν
[2, 16]   ἔνδον ὑπέμεινε (συνέκειτο γὰρ ἡμῖν  εἰς   ταὐτὸν ἐλθεῖν, ὡς ἂν τῶν
[2, 2]   καὶ θιγόντι μὲν ψυχρόν ἐστιν,  εἰς   τὴν γαστέρα δὲ καταθορὸν ἀναπνεῖ
[2, 14]   γῇ. Ἀθηνᾶν δὲ Ἥφαιστον ἔχειν·  εἰς   τὴν ἐλαίαν ᾐνίξατο καὶ τὸ
[2, 14]   προσήψατο μόνον, πίσσα δὲ  εἰς   τὴν ἤπειρον ἥρπασε τὴν ἄγραν.
[2, 22]   ὥσπερ παλαιστὴς τὸ σῶμα σκευάζων  εἰς   τὴν συμπλοκὴν ἀπέρρει τῶν τοῦ
[2, 1]   τις τῆς κάλυκος τὸ περιφερὲς  εἰς   τὴν τοῦ στόματος ἔκλεισε μορφήν.
[2, 15]   εἷς γενέσθαι· καὶ ταχὺ καταπλεύσας  εἰς   τὴν Τύρον καὶ ἐκμαθὼν τὴν
[2, 11]   ἠπείγετο συναγαγεῖν ἡμᾶς. τοῦτο δὲ  εἰς   τὴν ὑστεραίαν παρεσκευάζετο. ἐώνητο δὲ
[2, 18]   ἀετοῦ καὶ τῶν μάντεων· καὶ  εἰς   τὴν ὑστεραίαν παρεσκευαζόμεθα νύκτωρ ὡς
[2, 23]   ἔπιε, καὶ μικρὸν διαλιπών, ὅσον  εἰς   τὸ δωμάτιον αὐτοῦ φθάσαι, καταπεσὼν
[2, 22]   χείλεσιν. καὶ μὲν ἔκλινεν  εἰς   τὸ λυποῦν μέρος, ἀνακάμπτων ἔνθα
[2, 14]   ἐκεῖ χρυσοῦ πηγή. κοντὸν οὖν  εἰς   τὸ ὕδωρ βαπτίζουσι πίσσῃ πεφαρμαγμένον
[2, 15]   ὀδμήν. τὸ δὲ πνεῦμα ἀναπεμπόμενον  εἰς   τὸν ἀέρα τὴν ὀδμὴν ἐκεράννυε,
[2, 31]   προσέφερεν· δὲ ἀναστᾶσα ᾤχετο  εἰς   τὸν θάλαμον αὑτῆς καὶ εὐθὺς
[2, 11]   καὶ λαβὼν μαλλὸν ἐρίου καθῆκεν  εἰς   τὸν χηραμὸν αὐτοῦ τὸ ἔριον,
[2, 35]   γὰρ πῶς ἐπιχωριάζει νῦν  εἰς   τοὺς ἄρρενας ἔρως. Οὐ γὰρ
[2, 22]   λέγων ἐμπίπτει τῷ λέοντι καὶ  εἰς   τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐμπηδᾷ καὶ εἴ
[2, 19]   περὶ τὴν ἕω καλέσασα τὸν  εἰς   τοῦτο ἐπιτεταγμένον διέβαλλε πάλιν τὰς
[2, 14]   οὗτος) Ὥρα πέμπειν ἡμᾶς θυσίαν  εἰς   Τύρον, εἶπεν, Ἡρακλεῖ· τὰ μὲν
[2, 20]   οὖν Σάτυρος, βουλόμενος αὐτὸν  εἰς   φιλίαν ἀγαγεῖν, προσέπαιζε πολλάκις καὶ
[2, 36]   τὸ ἀκόρεστον. τὸ μὲν γὰρ  εἰς   χρῆσιν χρονιώτερον τῷ κόρῳ μαραίνει
[2, 15]   οὖν Καλλισθένης διαπράττεται τῶν θεωρῶν  εἷς   γενέσθαι· καὶ ταχὺ καταπλεύσας εἰς
[2, 21]   τὸ βραχὺ τὸ βομβοῦν; ἢν  εἰσδύῃ   μου τῇ τῆς ἀκοῆς ὁδῷ,
[2, 23]   μὲν ὑπελείπετο, ἐγὼ δὲ  εἰσῄειν,   ὑποδεχομένης με τῆς Κλειοῦς ἀψοφητί,
[2, 14]   τοῦ πυρὸς φλέγεται, ἀλλ´ ὕδατός  εἰσιν   ἐν τῇ κρήνῃ καὶ πυρὸς
[2, 22]   λειμώνων κόμαι· αἱ μὲν γάρ  εἰσιν   ὥσπερ ἐσθῆτες, ἃς ὅταν θέλω
[2, 19]   ἔξω δύο τὰ πρὸς τὴν  εἴσοδον,   τὸ μὲν Κλειὼ τὸ
[2, 29]   γὰρ αἰδὼς διὰ τῶν ὀμμάτων  εἰσρέουσα   τὴν τῶν ὀφθαλμῶν ἐλευθερίαν καθαιρεῖ·
[2, 21]   ἔχων ἐλέφαντι περιτυγχάνει καὶ προσαγορεύσας  εἱστήκει   διαλεγόμενος. καὶ ὁρῶν διὰ παντὸς
[2, 22]   τὸν ἀέρα τοῖς ὀδοῦσι καὶ  εἱστήκει   παρειμένος ὀργῇ. δὲ κώνωψ
[2, 23]   τοῦ φαρμάκου. δὲ Σάτυρος  εἰστρέχει   πρός με καὶ λέγει· Κεῖταί
[2, 23]   λυπούμενον. ἄρτι δέ μου προσελθόντος  εἴσω   τοῦ θαλάμου τῆς παιδός, γίνεταί
[2, 26]   τί ποιεῖν μέλλομεν. παρελθόντες οὖν  εἴσω   τῶν θυρῶν τῷ Κλεινίᾳ διηγούμεθα
[2, 6]   καὶ ὠχρίασά τε ἰδὼν ἐξαίφνης,  εἶτ´   ἐφοινίχθην. μόνη δ´ ἦν καὶ
[2, 24]   πρῶτον μὲν ὑπὸ ἰλίγγου κατέπεσεν,  εἶτα   ἀνενεγκοῦσα τὴν Κλειὼ κατὰ κόρρης
[2, 23]   δὲ ἧκε πρὸς τὸν Σάτυρον,  εἶτα   δειπνήσας ἔμελλεν ἀπιέναι, ἐγχεῖ τοῦ
[2, 23]   Σάτυρος ὑποδέχεται τρέμοντα καὶ τεταραγμένον.  εἶτα   ἐφεύγομεν διὰ τοῦ σκότους καὶ
[2, 22]   ἀλαζών ποτε πρὸς τὸν λέοντα·  Εἶτα   κἀμοῦ βασιλεύειν νομίζεις ὡς καὶ
[2, 5]   τὴν κόρην προσελθεῖν σοὶ περιμένεις;  εἶτα   προσετίθην· Τί γάρ, κακόδαιμον,
[2, 25]   οὐδὲ οἶδα τοῦτον ὅστις ἦν,  εἴτε   δαίμων, εἴτε ἥρως, εἴτε λῃστής.
[2, 25]   τοῦτον ὅστις ἦν, εἴτε δαίμων,  εἴτε   ἥρως, εἴτε λῃστής. ἐκείμην δὲ
[2, 25]   ἦν, εἴτε δαίμων, εἴτε ἥρως,  εἴτε   λῃστής. ἐκείμην δὲ πεφοβημένη, μηδὲ
[2, 31]   θάλαμον αὑτῆς καὶ εὐθὺς ἐκάθευδεν.  εἶχε   δὲ ἑτέραν Λευκίππη θαλαμηπόλον,
[2, 19]   συνεργούσης, ἥτις ἦν αὐτῇ θαλαμηπόλος.  εἶχε   δὲ θάλαμος αὐτῆς οὕτως·
[2, 31]   πατήρ, παρεσκευαζόμεθα πρὸς τὴν φυγήν.  ~Εἶχε   δὲ Σάτυρος τοῦ φαρμάκου
[2, 26]   ἐν ὑπερῴῳ γὰρ τὸν θάλαμον  εἶχε,   διαλεγομένων ἡμῶν ἀκούσας κατατρέχει τεταραγμένος.
[2, 24]   τὴν Κλειὼ κατὰ κόρρης ὡς  εἶχε   ῥαπίζει καὶ ἐπιλαβομένη τῶν τριχῶν
[2, 22]   ἔλαθεν ἐμπεσών. ὡς δὲ οὐκέτι  εἶχε   φυγεῖν, ἀδημονῶν εἶπεν· τῆς
[2, 23]   ταραχθεῖσα οὖν ὑπὸ δείματος, ὡς  εἶχεν   ἀναπηδᾷ καὶ ἐπὶ τὸν τῆς
[2, 11]   τῆς δὲ ἐσθῆτος οὐ πάρεργον  εἶχεν   πορφύρα τὴν βαφήν, ἀλλ´
[2, 24]   κἂν Θρᾲξ νικήσας ὕβρισεν· οὐκ  εἶχεν   συμφορὰ διὰ τὴν ἀνάγκην
[2, 11]   ταῖς χερσὶν ἔθιγε, τὴν πορφύραν  εἶχεν   χείρ. συνῆκεν οὖν τοῦ
[2, 17]   θεωρίαν ἀφωσιωμένος ἀπῆλθεν. ~Ναῦν δὲ  εἶχεν   ἰδίαν, τοῦτο προκατασκευάσας οἴκοθεν εἰ
[2, 1]   ἁρμονίας τὸν λόγον, οὕτως ἂν  εἶχεν   λόγος· Εἰ τοῖς ἄνθεσιν
[2, 8]   δὲ οὐκ οἶδ´ ὅπως  εἶχεν.   ῥᾴων οὖν ἐγεγόνειν καὶ μεστὸς
[2, 14]   οὐδὲν δὲ ἧττον τῆς ἐπιβουλῆς  εἴχετο.   καὶ τοιοῦτό τι αὐτῷ συνήργησε.
[2, 26]   βασανιζομένη κατείπῃ. ~Δόξαν οὖν οὕτως  εἰχόμεθα   ἔργου, σκηψάμενοι πρὸς τὸν θυρωρὸν
[2, 33]   ὥστε εἰς μέσον καταθέμενοι  εἴχομεν   τὸ ἄριστον ἐκοινωνοῦμεν, ἤδη δὲ
[2, 18]   εἶχον προλοχίσαντες, οἳ γυναικείας μὲν  εἶχον   ἐσθῆτας καὶ τῶν γενείων ἐψίλωντο
[2, 34]   ψυχὴν ἔχειν; εἰ καὶ ψυχὴν  εἶχον   ὅλως, ὡς ἂν ἄλλος τις
[2, 10]   ὡς ἐπὶ συγκείμενον ἔργον ὡς  εἶχον   περιχυθεὶς τὴν κόρην κατεφίλουν. ὡς
[2, 18]   δὲ ἑτέρους ἐπὶ τῆς γῆς  εἶχον   προλοχίσαντες, οἳ γυναικείας μὲν εἶχον
[2, 19]   τοῦ στενωποῦ μία ἐκλείετο· ταύτην  εἶχον   τὴν καταγωγὴν αἱ γυναῖκες. καὶ
[2, 35]   γὰρ λέγειν κατὰ γυναικῶν, ὥσπερ  εἰώθει.   ῥᾷον δ´ ἂν εἴποι νῦν
[2, 2]   Μάρωνος τὸν Θρᾴκιον, οὐ Χῖον  ἐκ   Λακαίνης, οὐ τὸν Ἰκάρου τὸν
[2, 6]   λέγω; ὡς δὲ περιέπλεκον λόγους  ἐκ   λόγων, τὸ αὐτόματόν μοι συνήργησεν.
[2, 27]   καταμηνύσων οὐκ ἔσται, τῆς Κλειοῦς  ἐκ   μέσου γενομένης· τάχα δὲ καὶ
[2, 14]   ἤπειρον ἥρπασε τὴν ἄγραν. οὕτως  ἐκ   ποταμοῦ Λιβυκοῦ χρυσὸς ἁλιεύεται. ~Ταῦτα
[2, 31]   πλεῖ, μετεσκευαζόμεθα ἐπὶ τὴν θάλασσαν  ἐκ   τῆς γῆς, καὶ ἦν
[2, 16]   πυθόμενος οὐδέν (ἦν γὰρ ἑαλωκὼς  ἐκ   τῆς θέας) δείκνυσιν ἑνὶ τῶν
[2, 5]   ἐδόκουν πεπεῖσθαι· κάτωθεν δὲ ὥσπερ  ἐκ   τῆς καρδίας Ἔρως ἀντεφθέγγετο·
[2, 10]   πρόσειμι θρασύτερος γενόμενος πρὸς αὐτὴν  ἐκ   τῆς πρώτης προσβολῆς, ὥσπερ στρατιώτης
[2, 29]   σιωπῇ· αἱ γὰρ ὠδῖνες τῶν  ἐκ   τοῦ λόγου κυμάτων, οὐκ ἀποπτύσασαι
[2, 29]   τὸ δέ ἐστιν ἔλεγχος ἀτυχημάτων·  ἐκ   τούτου τοῦ βέλους λύπη γίνεται·
[2, 15]   ὡς Κύπριος δυσειδής, ἀλλ´  ἐκ   τῶν κροτάφων ὄρθιον ἀναβαῖνον, κατὰ
[2, 35]   Λευκίππη παρῆν, ἀλλ´ ἐν μυχῷ  ἐκάθευδε   τῆς νηός. λέγω δὴ πρὸς
[2, 31]   τὸν θάλαμον αὑτῆς καὶ εὐθὺς  ἐκάθευδεν.   εἶχε δὲ ἑτέραν Λευκίππη
[2, 31]   περιμένων αὐτός. ἐπεὶ δὲ πάντες  ἐκάθευδον,   περὶ πρώτας νυκτὸς φυλακὰς προῄειμεν
[2, 20]   ἀγαγεῖν, προσέπαιζε πολλάκις καὶ κώνωπα  ἐκάλει   καὶ ἔσκωπτε τοὔνομα σὺν γέλωτι.
[2, 23]   ὕπνου βαθέος ἐφ´ ἑστίασιν αὐτὸν  ἐκάλεσεν.   δὲ ὑπώπτευε μέν τινα
[2, 11]   ἀπόρρητος ἦν· μικρὸς δὲ αὐτὴν  ἐκάλυπτε   κόχλος ἐν κοίλῳ μυχῷ. ἁλιεὺς
[2, 14]   εἰς ἡμᾶς ἐκκειμένης μεμαθήκει μὲν  ἕκαστα   τούτων, οὐδὲν δὲ ἧττον τῆς
[2, 3]   πάντῃ περικρεμάμενοι· ὄμφαξ μὲν αὐτῶν  ἕκαστος   ἐφ´ ὅσον ἐστὶν κενὸς
[2, 18]   ἐψίλωντο τὰς τρίχας· ἔφερον δὲ  ἕκαστος   ὑπὸ κόλπῳ ξίφος, ἐκόμιζον δὲ
[2, 19]   καὶ μήτηρ αὐτῆς διειλήφεσαν,  ἑκάτερα   τὰ ἀντικρύ, τὰ δὲ ἔξω
[2, 15]   κροτάφων ὄρθιον ἀναβαῖνον, κατὰ μικρὸν  ἑκατέρωθεν   κυρτούμενον τὰς κορυφὰς συνάγει τοσοῦτον,
[2, 31]   τὸν δρόμον ἐποιούμεθα, νομίζοντες εὑρήσειν  ἐκεῖ   ναῦν ἐφορμοῦσαν. καὶ οὐκ ἠτυχήσαμεν·
[2, 2]   τῶν οἴνων μητέρα. εἶναι γὰρ  ἐκεῖ   τινα φιλόξενον ποιμένα, οἷον Ἀθηναῖοι
[2, 12]   γὰρ ὄρνις ἔτυχεν ἱπτάμενος  ἐκεῖ.   τὸ δὲ ἔργον εὐθὺς ἀπέβη·
[2, 11]   ἐσθῆσιν χώρα τῆς πορφύρας,  ἐκεῖ   χρυσὸς ἦν. ἤριζον δὲ πρὸς
[2, 14]   ὑδάτων ἰλύϊ δεδεμένος, καὶ ἔστιν  ἐκεῖ   χρυσοῦ πηγή. κοντὸν οὖν εἰς
[2, 25]   δαίμων, εἴτε ἥρως, εἴτε λῃστής.  ἐκείμην   δὲ πεφοβημένη, μηδὲ ἀνακραγεῖν διὰ
[2, 31]   ὅσπερ ἡμῖν ἐφήδρευε, κατὰ τύχην  ἐκείνην   ἀπεδήμει τὴν ἡμέραν, τῇ δεσποίνῃ
[2, 3]   Τυρίων λόγος. ~Ἑορτὴν δὲ ἄγουσιν  ἐκείνην   τὴν ἡμέραν ἐκείνῳ τῷ θεῷ.
[2, 12]   ἀγαθὸν εἶναι· καὶ δὴ ἐπέσχον  ἐκείνην   τὴν ἡμέραν τοὺς γάμους. καλεσάμενος
[2, 9]   τῇ κόρῃ προτίθησι, τὸ δὲ  ἐκείνης   ἐμοί, καὶ ἐγχέων ἀμφοτέροις καὶ
[2, 17]   λῃστὰς ἁλιεῖς ἀπὸ τῆς κώμης  ἐκείνης   καὶ δῆτα ἀπέπλευσεν ἐπὶ τὴν
[2, 2]   αἷμα γλυκύ; οὐ γάρ ἐστιν  ἐκεῖνο   τὸ χαμαὶ ῥέον. τὸ μὲν
[2, 35]   ἄμεινον, Μενέλαος ἔφη, τοῦτο  ἐκείνου;   καὶ γὰρ ἁπλούστεροι παῖδες γυναικῶν,
[2, 3]   δὲ ἄγουσιν ἐκείνην τὴν ἡμέραν  ἐκείνῳ   τῷ θεῷ. φιλοφρονούμενος οὖν
[2, 23]   τὸ δωμάτιον αὐτοῦ φθάσαι, καταπεσὼν  ἔκειτο,   τὸν ὕπνον καθεύδων τοῦ φαρμάκου.
[2, 22]   ἐκροτάλιζον. ἤδη τοίνυν λέων  ἐκεκμήκει   σκιαμαχῶν πρὸς τὸν ἀέρα τοῖς
[2, 28]   Κλειοῦς ηὐτρεπίζετο καὶ καλεῖν αὐτὴν  ἐκέλευεν.   ὡς δ´ ἦν ἀφανής, πάλιν
[2, 6]   Ἑρμῆν λέγεις; τούτῳ τὴν πρᾶσιν  ἐκέλευσεν   Ζεύς, καὶ ἅμα ἐγέλασε.
[2, 15]   εἰς τὸν ἀέρα τὴν ὀδμὴν  ἐκεράννυε,   καὶ ἦν ἄνεμος ἡδονῆς. τὰ
[2, 3]   δέκα· καὶ πλέον τῶν ὀμμάτων  ἐκερδαίνομεν   ἐτολμῶμεν οὐδέν. ~Κοινοῦμαι δὴ
[2, 14]   μείζων, ἐπεὶ πατρόθεν ἦν Τύριος,  ἐκθειάζων   αὐτόν, Πάντα μὲν τὸν χρησμόν,
[2, 14]   καὶ τῆς παιδὸς εἰς ἡμᾶς  ἐκκειμένης   μεμαθήκει μὲν ἕκαστα τούτων, οὐδὲν
[2, 21]   ψυχὴ πρὸς τοῦτο μόνον μαλακίζεται.  ἔκλαιεν   οὖν ἑαυτὸν λέων καὶ
[2, 19]   ἀεὶ τὴν Λευκίππην μήτηρ  ἔκλειεν   ἔνδοθεν τὴν ἐπὶ τοῦ στενωποῦ
[2, 19]   ἐν ἀρχῇ τοῦ στενωποῦ μία  ἐκλείετο·   ταύτην εἶχον τὴν καταγωγὴν αἱ
[2, 1]   περιφερὲς εἰς τὴν τοῦ στόματος  ἔκλεισε   μορφήν. ~Καὶ ἄρτι πέπαυτο τῶν
[2, 37]   δῶρον ἀρκεῖ, ὅτι δι´ αὐτὴν  ἔκλεψεν   Ζεὺς τρεῖς ὅλους ἡλίους.
[2, 22]   τοῖς χείλεσιν. καὶ μὲν  ἔκλινεν   εἰς τὸ λυποῦν μέρος, ἀνακάμπτων
[2, 15]   καταπλεύσας εἰς τὴν Τύρον καὶ  ἐκμαθὼν   τὴν τοῦ πατρὸς οἰκίαν ἐφήδρευε
[2, 3]   δύο βίαιοι θεοί, ψυχὴν κατασχόντες  ἐκμαίνουσιν   εἰς ἀναισχυντίαν, μὲν καίων
[2, 33]   καταθέμενοι εἴχομεν τὸ ἄριστον  ἐκοινωνοῦμεν,   ἤδη δὲ καὶ λόγον. λέγω
[2, 18]   δὲ ἕκαστος ὑπὸ κόλπῳ ξίφος,  ἐκόμιζον   δὲ καὶ αὐτοὶ θυσίαν, ὡς
[2, 8]   τῶν στομάτων συμβολαὶ κιρνάμεναι καὶ  ἐκπέμπουσαι   κάτω τὴν ἡδονὴν ἕλκουσι τὰς
[2, 14]   τοῦ ὕδατος λαλοῦντος, μικρὸν ἀνάμεινον  ἐκπετάσας   τὰ ὦτα. ἐὰν γὰρ ὀλίγος
[2, 18]   φευγόντων δὲ ἀτάκτως ὑπὸ τῆς  ἐκπλήξεως,   τὰ ξίφη γυμνώσαντες ἁρπάζουσι τὴν
[2, 9]   ποιῶν, καὶ ἅμα κατεφίλουν τὸ  ἔκπωμα.   δὲ ὡς εἶδεν, συνῆκεν
[2, 9]   γε Σάτυρος συμφορήσας πάλιν τὰ  ἐκπώματα   ἐνήλλαξεν ἡμῖν. τότε ἤδη καὶ
[2, 9]   ποιεῖ πρᾶγμα ἐρωτικόν. ἐναλλάσσει τὰ  ἐκπώματα   καὶ τὸ μὲν ἐμὸν τῇ
[2, 9]   δὲ ἐπιτηρήσας τὸ μέρος τοῦ  ἐκπώματος,   ἔνθα τὸ χεῖλος κόρη
[2, 21]   τοῖς ὀδοῦσι, τοὺς δὲ πόδας  ἐκράτυνε   τοῖς ὄνυξιν ἐποίησέ τε τῶν
[2, 22]   κενοὶ τῆς θήρας περὶ ἑαυτοὺς  ἐκροτάλιζον.   ἤδη τοίνυν λέων ἐκεκμήκει
[2, 36]   τῷ χρόνῳ, τοσοῦτον εἰς μέγεθος  ἐκτείνεται   πόθῳ. καὶ τὸ ῥόδον διὰ
[2, 32]   πνεῦμα ᾔρετο σφοδρότερον, τὸ ἱστίον  ἐκυρτοῦτο   καὶ εἷλκε τὴν ναῦν. ~Ἔτυχε
[2, 38]   στόμα, μέχρις ἂν ὑφ´ ἡδονῆς  ἐκφύγῃς   τὰ φιλήματα.
[2, 13]   κάλλος καὶ φανταζόμενος τὰ ἀόρατα  ἔλαθε   σφόδρα κακῶς διακείμενος. ἐπιβουλεύει δ´
[2, 22]   ἐμπλακείς, καὶ τὴν ἀράχνην οὐκ  ἔλαθεν   ἐμπεσών. ὡς δὲ οὐκέτι εἶχε
[2, 6]   καταλήψομαι τῷ πτερῷ. ~Ταῦτα διαλεγόμενος  ἔλαθον   ἐπιστὰς ἀπροοράτως τῇ κόρῃ καὶ
[2, 14]   δὲ χωρίον ἱερὸν ἐν περιβόλῳ·  ἐλαία   μὲν ἀναθάλλει φαιδροῖς τοῖς κλάδοις,
[2, 14]   δὲ Ἥφαιστον ἔχειν· εἰς τὴν  ἐλαίαν   ᾐνίξατο καὶ τὸ πῦρ,
[2, 18]   θεῷ. τούτων δὲ τὸν Ζήνωνα  ἐλάνθανεν   οὐδέν· ἀλλ´ ἐπειδὴ καιρὸς ἦν
[2, 36]   ἡδονήν· καὶ τὸ κάλλος ὅσον  ἐλαττοῦται   τῷ χρόνῳ, τοσοῦτον εἰς μέγεθος
[2, 27]   καὶ τὴν κόρην συμφυγεῖν πείσετε.  ἔλεγε   δὲ καὶ αὐτὸς ὅτι κοινωνὸς
[2, 4]   καὶ συμπράττειν ἠξίουν· δὲ  ἔλεγε   καὶ αὐτὸς μὲν ἐγνωκέναι πρὶν
[2, 23]   ὅπως Ὀδυσσεὺς ἀγαθὸς γένῃ. ἅμα  ἔλεγε   καὶ ἥκομεν ἐπὶ τὰς θύρας
[2, 1]   καμπὰς τῆς ᾠδῆς περιελὼν ψιλὸν  ἔλεγεν   ἁρμονίας τὸν λόγον, οὕτως ἂν
[2, 7]   μελιττῶν. καὶ ἅμα ἐπῇδε· καὶ  ἔλεγεν   Κλειὼ μετὰ μικρὸν ῥᾴων
[2, 4]   πρός τινος, ὡς ὀνειδίζοντα τὸν  ἐλέγξαντα   μισεῖ. Ἤδη δέ, ἔφη, καὶ
[2, 12]   τὸν ἀετὸν ὑπερεπῄνουν καὶ δικαίως  ἔλεγον   ἁπάντων ὀρνίθων εἶναι βασιλέα. οὐκ
[2, 4]   παρ´ ἐμοῦ μαθεῖν, ὀκνεῖν δὲ  ἐλέγχειν   βουλόμενον λανθάνειν. γὰρ μετὰ
[2, 4]   γὰρ μετὰ κλοπῆς ἐρῶν ἂν  ἐλεγχθῇ   πρός τινος, ὡς ὀνειδίζοντα τὸν
[2, 29]   ἕλκος ὀργή· τὸ δέ ἐστιν  ἔλεγχος   ἀτυχημάτων· ἐκ τούτου τοῦ βέλους
[2, 34]   οὐδέν, θανάτου δὲ ἐτιμώμην ἐμαυτῷ.  ἐλεήσαντες   οὖν οἱ δικασταὶ προσετιμήσαντό μοι
[2, 29]   ὀμμάτων εἰσρέουσα τὴν τῶν ὀφθαλμῶν  ἐλευθερίαν   καθαιρεῖ· λύπη δὲ περὶ
[2, 7]   χεῖρα βιαιότερον περιέβαλλον καὶ ἐφίλουν  ἐλευθερώτερον·   δὲ ἠνείχετο, κωλύουσα δῆθεν.
[2, 21]   δέ σοι τοῦ μύθου τὸν  ἐλέφαντα.   ~Λέγει τοίνυν κώνωψ ἀλαζών ποτε
[2, 21]   κώνωψ ἔχει, ὡς καὶ  ἐλέφαντα   φοβεῖν. συνεὶς οὖν Σάτυρος
[2, 21]   ἤθελεν. οὕτω δὲ γνώμης ἔχων  ἐλέφαντι   περιτυγχάνει καὶ προσαγορεύσας εἱστήκει διαλεγόμενος.
[2, 21]   με δεῖ, τοσοῦτον ὄντα καὶ  ἐλέφαντος   εὐτυχέστερον, ὅσον κρείττων κώνωπος ἀλεκτρυών;
[2, 21]   σου τὸ οὖς; καὶ  ἐλέφας,   κατὰ τύχην παραπτάντος αὐτῷ κώνωπος,
[2, 37]   ἵνα ἔχῃ μειράκιον διάκονον γυνή.  ἐλεῶ   δὲ αὐτοῦ καὶ τὴν ἁρπαγήν·
[2, 16]   (συνέκειτο γὰρ ἡμῖν εἰς ταὐτὸν  ἐλθεῖν,   ὡς ἂν τῶν πολλῶν ἐξιόντων)
[2, 1]   τι καὶ τῆς ἁπαλῆς μούσης  ἐλίγαινε·   ῥόδον γὰρ ἐπῄνει τὸ ᾆσμα.
[2, 34]   ἐξετρέπετο, βοῶντος ἐμοῦ καὶ κεκραγότος·  Ἕλκε   τὸν ἵππον, μετένεγκε τὰς ἡνίας·
[2, 14]   θάλασσα. ἕλκει μὲν θάλασσα,  ἕλκει   δὲ γῆ, δὲ
[2, 14]   περὶ ταύτης γῆ καὶ θάλασσα.  ἕλκει   μὲν θάλασσα, ἕλκει δὲ
[2, 29]   τὴν ἄμυναν, ἀλγεινότερα γίνεται τὰ  ἕλκη   τῇ σιωπῇ· αἱ γὰρ ὠδῖνες
[2, 32]   ναυτῶν διαθεόντων, τοῦ κυβερνήτου κελεύοντος,  ἑλκομένων   τῶν κάλων· κεραία περιήγετο,
[2, 29]   λοιδορίας βέλος, καὶ γίνεται τὸ  ἕλκος   ὀργή· τὸ δέ ἐστιν ἔλεγχος
[2, 8]   καὶ ἐκπέμπουσαι κάτω τὴν ἡδονὴν  ἕλκουσι   τὰς ψυχὰς ἄνω πρὸς τὰ
[2, 11]   εἶδε τοῦ κόχλου τὴν τραχύτητα,  ἐλοιδόρει   τὴν ἄγραν καὶ ἔρριψεν ὡς
[2, 23]   φόβος ἐθορύβει τὰς τῆς ψυχῆς  ἐλπίδας,   δὲ ἐλπὶς τοῦ τυχεῖν
[2, 24]   Ἀπώλεσάς μου, λέγουσα, Λευκίππη, τὰς  ἐλπίδας.   οἴμοι, Σώστρατε· σὺ μὲν ἐν
[2, 8]   ῥᾴων οὖν ἐγεγόνειν καὶ μεστὸς  ἐλπίδων·   ᾐσθόμην δὲ ἐπικαθημένου μοι τοῦ
[2, 23]   τὸν φόβον· οὕτω καὶ τὸ  ἐλπίζον   ἐφοβεῖτό μου καὶ ἔχαιρε τὸ
[2, 10]   ὁπλίζοντά με θαρρεῖν· οἶνος, ἔρως,  ἐλπίς,   ἐρημία. καὶ οὐδὲν εἰπών, ἀλλ´
[2, 23]   τῆς ψυχῆς ἐλπίδας, δὲ  ἐλπὶς   τοῦ τυχεῖν ἐπεκάλυπτεν ἡδονῇ τὸν
[2, 9]   καὶ τὴν κόρην εἶδον τὰ  ἐμὰ   μιμουμένην καὶ τὰ αὐτὰ πίνουσαν,
[2, 21]   μάτην αἰτιᾷ; τὰ μὲν γὰρ  ἐμὰ   πάντα ἔχεις ὅσα πλάττειν ἠδυνάμην,
[2, 8]   τῆς καρδίας· καὶ τότε πρῶτον  ἔμαθον   ὅτι μηδὲν ἐρίζει πρὸς ἡδονὴν
[2, 10]   ὅτε τὸ πολὺ τῆς αὐγῆς  ἐμαραίνετο,   πρόσειμι θρασύτερος γενόμενος πρὸς αὐτὴν
[2, 29]   τὸ θυμούμενον καὶ τῆς ψυχῆς  ἐμάρανε   τὸ λυπούμενον. ἂν δέ τις
[2, 5]   τῶν θυρῶν. ἐγὼ δὲ κατ´  ἐμαυτὸν   γενόμενος καὶ ὑπὸ τοῦ Σατύρου
[2, 5]   ὑπὸ τοῦ Σατύρου παροξυνθεὶς ἤσκουν  ἐμαυτὸν   εἰς εὐτολμίαν ἐπὶ τὴν παρθένον·
[2, 22]   εἰμὶ καὶ αὐλητὴς καὶ τοξότης.  ἐμαυτοῦ   δὲ ὀϊστὸς καὶ τόξον γίνομαι·
[2, 1]   τῶν κιθαρισμάτων· οὐ γὰρ ἐδυνάμην  ἐμαυτοῦ   κἂν ἐπ´ ὀλίγον κρατεῖν τοῦ
[2, 34]   τέλος ἐχούσης αὖθις ἐπὶ τὴν  ἐμαυτοῦ   καταίρω. ἐπεδάκρυσεν Κλεινίας αὐτοῦ
[2, 34]   ἀπελογούμην οὐδέν, θανάτου δὲ ἐτιμώμην  ἐμαυτῷ.   ἐλεήσαντες οὖν οἱ δικασταὶ προσετιμήσαντό
[2, 27]   οἰκετῶν αὑτοῦ τινι παραδίδωσι, κελεύσας  ἐμβαλέσθαι   σκάφει, ἡμεῖς δὲ αὐτοῦ καταμείναντες
[2, 35]   βουλόμενος αὐτοὺς τῆς λύπης ἀπαγαγεῖν,  ἐμβάλλω   λόγον ἐρωτικῆς ἐχόμενον ψυχαγωγίας· καὶ
[2, 18]   ἐμὴν καὶ ἐνθέμενοι τῷ σκάφει,  ἐμβάντες   εὐθὺς ὄρνιθος δίκην ἀφίπτανται. ἡμῶν
[2, 3]   δὲ καὶ αὐτὴ περιεργότερον εἰς  ἐμὲ   βλέπειν ἐθρασύνετο. καὶ ταῦτα μὲν
[2, 34]   καὶ οἱ μὲν συνέπιπτον ἀλλήλοις,  ἐμὲ   δὲ τρόμος, ὡς εἶδον, λαμβάνει·
[2, 7]   δὲ συνῆκεν λέγω καὶ  ἐμειδίασε,   θαρσήσας εἶπον· Οἴμοι, φιλτάτη, πάλιν
[2, 24]   γάμους ὄψεσθαι οὐ προσεδόκων. ὄφελον  ἔμεινας   ἐν Βυζαντίῳ· ὄφελον ἔπαθες πολέμου
[2, 23]   πρὸς τὸν Σάτυρον, εἶτα δειπνήσας  ἔμελλεν   ἀπιέναι, ἐγχεῖ τοῦ φαρμάκου κατὰ
[2, 16]   ἐμιμήσατο. ~Ἔτυχεν οὖν μὲν  ἐμὴ   μήτηρ τότε μαλακῶς ἔχουσα· σκηψαμένη
[2, 18]   γυμνώσαντες ἁρπάζουσι τὴν ἀδελφὴν τὴν  ἐμὴν   καὶ ἐνθέμενοι τῷ σκάφει, ἐμβάντες
[2, 16]   ὥστε συνέβη τὴν ἀδελφὴν τὴν  ἐμὴν   μετὰ τῆς Λευκίππης μητρὸς προελθεῖν.
[2, 16]   Καλλιγόνην ἰδὼν τὴν ἀδελφὴν τὴν  ἐμήν,   νομίσας Λευκίππην εἶναι (ἐγνώρισε γὰρ
[2, 34]   Μενέλαος· Τὸ μὲν κεφάλαιον τῆς  ἐμῆς   ἀποδημίας ἔρως βάσκανος καὶ θήρα
[2, 11]   δὲ τῷ χρυσῷ στεφανούμενος ὀφθαλμὸν  ἐμιμεῖτο   χρυσοῦν. τῆς δὲ ἐσθῆτος οὐ
[2, 15]   ἀληθής, Αἰγύπτιον βοῦν Ζεὺς  ἐμιμήσατο.   ~Ἔτυχεν οὖν μὲν ἐμὴ
[2, 34]   καὶ περιέβαλλε καὶ ἀποθνῄσκων οὐκ  ἐμίσει   με τὸν πονηρὸν ὑπ´
[2, 22]   κατόπιν οὖν αἰσχύνην οὐχ ὁρᾷς;  ἐμοὶ   δὲ μέγεθος μὲν ἀὴρ
[2, 9]   κόρῃ προτίθησι, τὸ δὲ ἐκείνης  ἐμοί,   καὶ ἐγχέων ἀμφοτέροις καὶ κερασάμενος
[2, 9]   κόρη πίνουσα προσέθηκεν, ἐναρμοσάμενος τὸ  ἐμὸν   ἔπινον, ἀποστολιμαῖον τοῦτο φίλημα ποιῶν,
[2, 9]   τὰ ἐκπώματα καὶ τὸ μὲν  ἐμὸν   τῇ κόρῃ προτίθησι, τὸ δὲ
[2, 25]   οὖν παρθένος, ὡς ἂν  ἐμοῦ   διαπεφευγότος, καὶ λέγει· Μὴ λοιδόρει
[2, 34]   τὸ μειράκιον οὐκ ἐξετρέπετο, βοῶντος  ἐμοῦ   καὶ κεκραγότος· Ἕλκε τὸν ἵππον,
[2, 4]   αὐτὸς μὲν ἐγνωκέναι πρὶν παρ´  ἐμοῦ   μαθεῖν, ὀκνεῖν δὲ ἐλέγχειν βουλόμενον
[2, 34]   με τὸν πονηρὸν ὑπ´  ἐμοῦ   πεφονευμένος, ἀλλὰ τὴν ψυχὴν ἀφῆκε
[2, 5]   Ἔρως ἀντεφθέγγετο· Ναί, τολμηρέ, κατ´  ἐμοῦ   στρατεύῃ καὶ ἀντιπαρατάττῃ; ἵπταμαι καὶ
[2, 14]   τι γὰρ ἂν εἰς αὐτὴν  ἐμπέσῃ   τῆς τοῦ χρυσοῦ γονῆς, τὸ
[2, 14]   ὀλίγος ἄνεμος εἰς τὰς δίνας  ἐμπέσῃ,   τὸ μὲν ὕδωρ ὡς χορδὴ
[2, 22]   γάρ με διαέριον τὸ πτερόν,  ἐμπεσὼν   δὲ ὡς ἀπὸ βέλους ποιῶ
[2, 22]   καὶ τὴν ἀράχνην οὐκ ἔλαθεν  ἐμπεσών.   ὡς δὲ οὐκέτι εἶχε φυγεῖν,
[2, 22]   λέοντι καὶ εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς  ἐμπηδᾷ   καὶ εἴ τι ἄλλο ἄτριχον
[2, 22]   λόγων; ἀρχώμεθα μάχης. ἅμα λέγων  ἐμπίπτει   τῷ λέοντι καὶ εἰς τοὺς
[2, 22]   περιττῆς ἀπειροκαλίας ἀράχνης λανθάνει νήμασιν  ἐμπλακείς,   καὶ τὴν ἀράχνην οὐκ ἔλαθεν
[2, 34]   χεῖρας ὤρεγέ μοι μικρὸν ἔτι  ἐμπνέων   καὶ περιέβαλλε καὶ ἀποθνῄσκων οὐκ
[2, 37]   οὐρανοῦ. διὰ γυναῖκά ποτε Ζεὺς  ἐμυκήσατο,   διὰ γυναῖκά ποτε Σάτυρον ὠρχήσατο,
[2, 6]   δὲ μειδιάσασα γλυκὺ καὶ  ἐμφανίσασα   διὰ τοῦ γέλωτος, ὅτι συνῆκε
[2, 38]   ἂν ἔχοις κόρον, ἀλλ´ ὅσον  ἐμφορῇ,   διψῇς ἔτι φιλεῖν, καὶ οὐκ
[2, 19]   στενωπὸς τὰ οἰκήματα· θύρα δὲ  ἐν   ἀρχῇ τοῦ στενωποῦ μία ἐκλείετο·
[2, 15]   ἦν καὶ ποικίλα, διέπρεπον δὲ  ἐν   αὐτοῖς οἱ τοῦ Νείλου βόες.
[2, 18]   καὶ ἐπεὶ πλησίον ἐγένετο, ἦσαν  ἐν   αὐτῷ νεανίσκοι δέκα. ὀκτὼ δὲ
[2, 38]   περιπλοκαί· καὶ οὐ μαλθάσσει τὰς  ἐν   Ἀφροδίτῃ περιπλοκὰς ὑγρότητι σαρκῶν, ἀλλ´
[2, 38]   δὲ αὐτῷ καὶ πρὸ τῆς  ἐν   Ἀφροδίτῃ συμπλοκῆς καὶ ἐν παλαίστρᾳ
[2, 24]   ὄψεσθαι οὐ προσεδόκων. ὄφελον ἔμεινας  ἐν   Βυζαντίῳ· ὄφελον ἔπαθες πολέμου νόμῳ
[2, 24]   ἐλπίδας. οἴμοι, Σώστρατε· σὺ μὲν  ἐν   Βυζαντίῳ πολεμεῖς ὑπὲρ ἀλλοτρίων γάμων,
[2, 14]   πόλις ἐν θαλάσσῃ καὶ νῆσος  ἐν   γῇ. Ἀθηνᾶν δὲ Ἥφαιστον ἔχειν·
[2, 37]   τὸ σῶμα ἐν τοῖς ἀγκαλίσμασιν,  ἐν   δὲ ταῖς σαρξὶν ὅλως ἐνηρμοσμένον,
[2, 37]   καὶ μαστὸς ἐπαφώμενος ἰδίαν ἡδονήν.  ἐν   δὲ τῇ τῆς Ἀφροδίτης ἀκμῇ
[2, 14]   ἀμφότερα αὑτὴν ἥρμοσε. καὶ γὰρ  ἐν   θαλάσσῃ κάθηται καὶ οὐκ ἀφῆκε
[2, 14]   γίνεται τὸ θέαμα καινόν, πόλις  ἐν   θαλάσσῃ καὶ νῆσος ἐν γῇ.
[2, 11]   μικρὸς δὲ αὐτὴν ἐκάλυπτε κόχλος  ἐν   κοίλῳ μυχῷ. ἁλιεὺς ἀγρεύει τὴν
[2, 11]   λίθοι. ὑάκινθος μὲν ῥόδον ἦν  ἐν   λίθῳ, ἀμέθυσος δὲ ἐπορφύρετο τοῦ
[2, 38]   τοσαύτας ἡμῖν καταχέας γυναικῶν περιεργίας.  ἐν   μέρει δὲ καὶ τὰ τῶν
[2, 11]   δὲ ἐπορφύρετο τοῦ χρυσοῦ πλησίον.  ἐν   μέσῳ δὲ τρεῖς ἦσαν λίθοι,
[2, 35]   οὐδὲ Λευκίππη παρῆν, ἀλλ´  ἐν   μυχῷ ἐκάθευδε τῆς νηός. λέγω
[2, 24]   ὄνειδος. νῦν δέ, κακόδαιμον, ἀδοξεῖς  ἐν   οἷς δυστυχεῖς. ἐπλάνα δέ με
[2, 38]   τῆς ἐν Ἀφροδίτῃ συμπλοκῆς καὶ  ἐν   παλαίστρᾳ συμπεσεῖν καὶ φανερῶς περιχυθῆναι,
[2, 14]   συνοικεῖ. τὸ δὲ χωρίον ἱερὸν  ἐν   περιβόλῳ· ἐλαία μὲν ἀναθάλλει φαιδροῖς
[2, 4]   καὶ τόλμης γέμοντα. τοιοῦτον οὖν  ἐν   σεαυτῷ θεὸν ἔχων δειλὸς εἶ
[2, 37]   οὖν ὑγρὸν μὲν τὸ σῶμα  ἐν   ταῖς συμπλοκαῖς, μαλθακὰ δὲ τὰ
[2, 14]   πυρὸς φλέγεται, ἀλλ´ ὕδατός εἰσιν  ἐν   τῇ κρήνῃ καὶ πυρὸς σπονδαί.
[2, 37]   τοῦτο μὲν ἔχει τὸ σῶμα  ἐν   τοῖς ἀγκαλίσμασιν, ἐν δὲ ταῖς
[2, 37]   τὰς μυθολογίας αὐτὴν εἰπεῖν τὴν  ἐν   τοῖς ἔργοις ἡδονήν, ἐγὼ μὲν
[2, 30]   συμφορῶν οὐκ ἔφερε τὴν προσβολήν.  ~Ἐν   τούτῳ δὲ ἔτυχον πέμψαι τὸν
[2, 10]   ἀπολέσας, καὶ τὸν ψόφον λοιδορῶν.  ἐν   τούτῳ δὲ καὶ Σάτυρος
[2, 14]   ἐζήτει καιρὸν πρὸς τὸ ἔργον.  ~Ἐν   τούτῳ δὲ τοῦ πολέμου περιστάντος
[2, 8]   δὲ ἠνείχετο, κωλύουσα δῆθεν.  ~Ἐν   τούτῳ πόρρωθεν ἰδόντες προσιοῦσαν τὴν
[2, 26]   ἡμῶν ἀκούσας κατατρέχει τεταραγμένος. καὶ  ἐν   τούτῳ τὴν Κλειὼ κατόπιν ὁρῶμεν
[2, 24]   Βυζαντίῳ πολεμεῖς ὑπὲρ ἀλλοτρίων γάμων,  ἐν   Τύρῳ δὲ καταπεπολέμησαι καὶ τῆς
[2, 10]   Κλειώ, δὲ παρθένος  ἐν   τῷ περιπάτῳ κατελέλειπτο. ἐπιτηρήσας οὖν
[2, 26]   ἀνέῳξεν ἡμῖν. καὶ Κλεινίας,  ἐν   ὑπερῴῳ