HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ACHILLES TATIUS, Leucippé et Clitophon, livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique)


α  =  346 formes différentes pour 599 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, chapitre
[2, 33]   παρέφερεν· ὥστε εἰς μέσον καταθέμενοι     εἴχομεν τὸ ἄριστον ἐκοινωνοῦμεν, ἤδη
[2, 14]   ἐλαίαν ᾐνίξατο καὶ τὸ πῦρ,     παρ´ ἡμῖν ἀλλήλοις συνοικεῖ. τὸ
[2, 26]   οὖν Κλεινίας ἤκουσεν ἡμῶν     πεπόνθαμεν καὶ τῆς Κλειοῦς ἡμεῖς,
[2, 13]   καὶ ταῦτα πάσχειν ἀπὸ ῥημάτων,     τῇ ψυχῇ τρωθέντες διακονοῦσιν ὀφθαλμοί.
[2, 20]   Σάτυρος, βουλόμενος αὐτὸν εἰς φιλίαν  ἀγαγεῖν,   προσέπαιζε πολλάκις καὶ κώνωπα ἐκάλει
[2, 12]   τὴν ἄγραν. ἐδόκει τοίνυν οὐκ  ἀγαθὸν   εἶναι· καὶ δὴ ἐπέσχον ἐκείνην
[2, 23]   Κύκλωψ· σὺ δὲ ὅπως Ὀδυσσεὺς  ἀγαθὸς   γένῃ. ἅμα ἔλεγε καὶ ἥκομεν
[2, 2]   ὕδωρ, τοῦτό ἐστιν αἷμα βότρυος.  ἄγει   πρὸς τὴν ἄμπελον θεὸς
[2, 27]   Κλεινίας τῆς χειρός μου λαβόμενος  ἄγει   τῆς Κλειοῦς μακρὰν καὶ λέγει·
[2, 23]   τινὰ λῃστὴν μάχαιραν ἔχοντα γυμνὴν  ἄγειν   ἁρπασάμενον αὐτῆς τὴν θυγατέρα καὶ
[2, 11]   γὰρ αὐτὸν διετάραττε πολλά. ἔδοξεν  ἄγειν   ἡμῶν τοὺς γάμους, ἤδη δὲ
[2, 37]   ἔχει τὸ σῶμα ἐν τοῖς  ἀγκαλίσμασιν,   ἐν δὲ ταῖς σαρξὶν ὅλως
[2, 14]   τὸν χρυσὸν οἷον πρὸς ἰχθὺν  ἄγκιστρον   γίνεται, ἀγρεύει γὰρ αὐτόν·
[2, 32]   καθίετο, ναῦς ἀπεσαλεύετο, τὰς  ἀγκύρας   ἀνέσπων, λιμὴν κατελείπετο· τὴν
[2, 1]   ἐβασίλευε. γῆς ἐστι κόσμος, φυτῶν  ἀγλάϊσμα,   ὀφθαλμὸς ἀνθέων, λειμῶνος ἐρύθημα, κάλλος
[2, 36]   ἔτι διψῶντα. ~Καὶ Μενέλαος,  Ἀγνοεῖς,   Κλειτοφῶν, ἔφη, τὸ κεφάλαιον
[2, 3]   Τυρίων λόγος. ~Ἑορτὴν δὲ  ἄγουσιν   ἐκείνην τὴν ἡμέραν ἐκείνῳ τῷ
[2, 34]   τῇ φονευσάσῃ μου περιπλεκόμενος δεξιᾷ.  ἄγουσιν   οὖν με ἐπὶ τὸ δικαστήριον
[2, 12]   γὰρ ὄρνις ᾤχετο φέρων τὴν  ἄγραν.   ἐδόκει τοίνυν οὐκ ἀγαθὸν εἶναι·
[2, 11]   κόχλου τὴν τραχύτητα, ἐλοιδόρει τὴν  ἄγραν   καὶ ἔρριψεν ὡς θαλάσσης σκύβαλον.
[2, 14]   εἰς τὴν ἤπειρον ἥρπασε τὴν  ἄγραν.   οὕτως ἐκ ποταμοῦ Λιβυκοῦ χρυσὸς
[2, 11]   κοίλῳ μυχῷ. ἁλιεὺς ἀγρεύει τὴν  ἄγραν   ταύτην. καὶ μὲν ἰχθὺν
[2, 34]   ἔπειθον, εἱπόμην κἀγὼ ἐπὶ τὰς  ἄγρας.   ἐθηρῶμεν οὖν ἱππεύοντες ἄμφω καὶ
[2, 14]   δὲ πίσσα δέλεαρ γίνεται τῆς  ἄγρας·   τι γὰρ ἂν εἰς
[2, 14]   οἷον πρὸς ἰχθὺν ἄγκιστρον γίνεται,  ἀγρεύει   γὰρ αὐτόν· δὲ πίσσα
[2, 11]   κόχλος ἐν κοίλῳ μυχῷ. ἁλιεὺς  ἀγρεύει   τὴν ἄγραν ταύτην. καὶ
[2, 7]   τὴν ἐπῳδὴν παραδράμῃς καὶ πάλιν  ἀγριάνῃς   τὸ τραῦμα. καὶ ἅμα λέγων
[2, 18]   τὰ ξίφη γυμνώσαντες ἁρπάζουσι τὴν  ἀδελφὴν   τὴν ἐμὴν καὶ ἐνθέμενοι τῷ
[2, 16]   πολλῶν ἐξιόντων) ὥστε συνέβη τὴν  ἀδελφὴν   τὴν ἐμὴν μετὰ τῆς Λευκίππης
[2, 16]   τὴν δὲ Καλλιγόνην ἰδὼν τὴν  ἀδελφὴν   τὴν ἐμήν, νομίσας Λευκίππην εἶναι
[2, 18]   γάμων, ἠχθόμην δὲ ὅμως ὑπὲρ  ἀδελφῆς   περιπεσούσης τοιαύτῃ συμφορᾷ. ~Ὀλίγας δὲ
[2, 22]   ὡς δὲ οὐκέτι εἶχε φυγεῖν,  ἀδημονῶν   εἶπεν· τῆς ἀνοίας· προὐκαλούμην
[2, 24]   ἀνάγκην ὄνειδος. νῦν δέ, κακόδαιμον,  ἀδοξεῖς   ἐν οἷς δυστυχεῖς. ἐπλάνα δέ
[2, 2]   ἐπεὶ καὶ τὸν Κάδμου μῦθον  ᾄδουσι.   καὶ τῆς ἑορτῆς διηγοῦνται πατέρα
[2, 11]   τεῖχος τοῦ φαρμάκου καὶ τὸ  ἄδυτον   ἀνοίγει τῆς πορφύρας καὶ θησαυρὸν
[2, 36]   τὸ δὲ ἁρπαζόμενον καινόν ἐστιν  ἀεὶ   καὶ μᾶλλον ἀνθεῖ· οὐ γὰρ
[2, 19]   δὲ ταμεῖον ἦν. κατακοιμίζουσα δὲ  ἀεὶ   τὴν Λευκίππην μήτηρ ἔκλειεν
[2, 36]   κεφάλαιον τῆς ἡδονῆς. ποθεινὸν γὰρ  ἀεὶ   τὸ ἀκόρεστον. τὸ μὲν γὰρ
[2, 22]   καὶ μετεστρέφετο πάντῃ καὶ τὸν  ἀέρα   περιέχασκεν· δὲ κώνωψ ταύτῃ
[2, 15]   δὲ πνεῦμα ἀναπεμπόμενον εἰς τὸν  ἀέρα   τὴν ὀδμὴν ἐκεράννυε, καὶ ἦν
[2, 22]   λέων ἐκεκμήκει σκιαμαχῶν πρὸς τὸν  ἀέρα   τοῖς ὀδοῦσι καὶ εἱστήκει παρειμένος
[2, 12]   ἔργον εὐθὺς ἀπέβη· τὸν γὰρ  ἀετὸν   ἀναπτάντα ἐπὶ τὴν θάλασσαν συνέβη
[2, 12]   δὲ ταῦτα ὡς ἐγένετο τὸν  ἀετὸν   ὑπερεπῄνουν καὶ δικαίως ἔλεγον ἁπάντων
[2, 12]   τὰ θύματα ἐπέκειτο τοῖς βωμοῖς,  ἀετὸς   ἄνωθεν καταπτὰς ἁρπάζει τὸ ἱερεῖον·
[2, 18]   προσεδόκα, γίνεται δὴ τὰ τοῦ  ἀετοῦ   καὶ τῶν μάντεων· καὶ εἰς
[2, 22]   ἐμοὶ δὲ μέγεθος μὲν  ἀὴρ   ὅλος, ὅσον μου καταλαμβάνει τὸ
[2, 36]   οἰνοχοεύειν κάλλεος εἵνεκα οἷο, ἵν´  ἀθανάτοισι   μετείη. οὐδεμία δὲ ἀνέβη ποτὲ
[2, 14]   οὕτως οὐ φεύγει τὸν Ἥφαιστον  Ἀθηνᾶ.   καὶ Χαιρεφῶν συστράτηγος ὢν
[2, 2]   ἐκεῖ τινα φιλόξενον ποιμένα, οἷον  Ἀθηναῖοι   τὸν Ἰκάριον λέγουσι, καὶ τοῦτον
[2, 14]   θαλάσσῃ καὶ νῆσος ἐν γῇ.  Ἀθηνᾶν   δὲ Ἥφαιστον ἔχειν· εἰς τὴν
[2, 4]   Πιθανῶς μέν, ἔφην, νὴ τὴν  Ἀθηνᾶν,   ἐς τὸ ἔργον παιδοτριβεῖς· δέδοικα
[2, 14]   ἔνθ´ Ἥφαιστος ἔχων χαίρει γλαυκῶπιν  Ἀθήνην·   κεῖθι θυηπολίην σε φέρειν κέλομαι
[2, 38]   σώματα καὶ περὶ τῆς ἡδονῆς  ἀθλεῖ.   τὰ δὲ φιλήματα σοφίαν μὲν
[2, 4]   ἄτολμος ὢν καὶ δειλὸς ἔρωτος  ἀθλητὴς   γένωμαι. Ἔρως, γενναῖε, ἔφη,
[2, 24]   ἀληθέστερον ὄνειρον οὐκ ἐθεασάμην. νῦν  ἀθλιώτερον   ἀνετμήθης τὴν γαστέρα· αὕτη δυστυχεστέρα
[2, 8]   ὄργανον· φωνὴ δὲ ψυχῆς σκιά.  αἱ   γὰρ τῶν στομάτων συμβολαὶ κιρνάμεναι
[2, 29]   γίνεται τὰ ἕλκη τῇ σιωπῇ·  αἱ   γὰρ ὠδῖνες τῶν ἐκ τοῦ
[2, 19]   ἐκλείετο· ταύτην εἶχον τὴν καταγωγὴν  αἱ   γυναῖκες. καὶ τὰ μὲν ἐνδοτέρω
[2, 37]   περικέχηνε δὲ φιλοῦσα καὶ μαίνεται.  αἱ   δὲ γλῶτται τοῦτον τὸν χρόνον
[2, 15]   πατρὸς οἰκίαν ἐφήδρευε ταῖς γυναιξίν.  αἱ   δὲ ὀψόμεναι τὴν θυσίαν ἐξῄεσαν·
[2, 14]   καὶ ἴσασιν αὐτῆς τὸ ἀπόρρητον  αἱ   Λιβύων παρθένοι, ὅτι τὸ ὕδωρ
[2, 22]   δὲ αἱ τῶν λειμώνων κόμαι·  αἱ   μὲν γάρ εἰσιν ὥσπερ ἐσθῆτες,
[2, 38]   περιχυθῆναι, καὶ οὐκ ἔχουσιν αἰσχύνην  αἱ   περιπλοκαί· καὶ οὐ μαλθάσσει τὰς
[2, 15]   τὰς κορυφὰς συνάγει τοσοῦτον, ὅσον  αἱ   τῶν κεράτων διεστᾶσιν ἀρχαί· καὶ
[2, 22]   καταλαμβάνει τὸ πτερόν, κάλλος δὲ  αἱ   τῶν λειμώνων κόμαι· αἱ μὲν
[2, 36]   δὲ πάνδημον, ὥσπερ τοῦ κάλλους  αἱ   χορηγοὶ θεαί. ἀλλὰ τὸ μὲν
[2, 7]   διδαχθῆναι γὰρ αὐτὴν ὑπό τινος  Αἰγυπτίας   εἰς πληγὰς σφηκῶν καὶ μελιττῶν.
[2, 15]   δὲ μῦθος Εὐρώπης ἀληθής,  Αἰγύπτιον   βοῦν Ζεὺς ἐμιμήσατο. ~Ἔτυχεν
[2, 15]   τοῦ Νείλου βόες. βοῦς γὰρ  Αἰγύπτιος   οὐ τὸ μέγεθος μόνον ἀλλὰ
[2, 33]   Μενέλαος, εἶπεν, τὸ δὲ γένος  Αἰγύπτιος.   τὰ δὲ ὑμέτερα τίνα; Ἐγὼ
[2, 23]   γαστέρα, κάτωθεν ἀρξάμενον ἀπὸ τῆς  αἰδοῦς.   ταραχθεῖσα οὖν ὑπὸ δείματος, ὡς
[2, 29]   δέ, ὄνειδος ἁμαρτημάτων, καὶ καλοῦσιν  αἰδῶ   τὸ τραῦμα. ἴδιον δὲ τούτων
[2, 29]   δὲ ὀνειδιζομένη, ὠργίζετο δὲ ἀπιστουμένη.  αἰδὼς   δὲ καὶ λύπη καὶ ὀργὴ
[2, 29]   ψυχῆς κύματα· μὲν γὰρ  αἰδὼς   διὰ τῶν ὀμμάτων εἰσρέουσα τὴν
[2, 14]   φλόγα· δὲ τοῦ πυρὸς  αἰθάλη   τὸ φυτὸν γεωργεῖ. αὕτη πυρὸς
[2, 2]   ἐστιν ὀπώρας ὕδωρ, τοῦτό ἐστιν  αἷμα   βότρυος. ἄγει πρὸς τὴν ἄμπελον
[2, 2]   τὸ πορφυροῦν; πόθεν οὕτως εὗρες  αἷμα   γλυκύ; οὐ γάρ ἐστιν ἐκεῖνο
[2, 11]   κυνὸς περιρρέει τοῦ ἄνθους τὸ  αἷμα,   καὶ βάπτει τὸ αἷμα τὴν
[2, 11]   ἀπέπλυνε τῇ θαλάσσῃ, καὶ τὸ  αἷμα   λαμπρότερον ἐπορφύρετο· ὡς δὲ καὶ
[2, 14]   Νῆσός τις πόλις ἐστὶ φυτώνυμον  αἷμα   λαχοῦσα, ἰσθμὸν ὁμοῦ καὶ πορθμὸν
[2, 11]   τὸ αἷμα, καὶ βάπτει τὸ  αἷμα   τὴν γένυν καὶ ὑφαίνει τοῖς
[2, 32]   εὐχή, θεοὺς σωτῆρας καλοῦντες, εὐφημοῦντες  αἴσιον   τὸν πλοῦν γενέσθαι· τὸ πνεῦμα
[2, 37]   τυραννουμένῳ. καὶ τὸ θέαμά ἐστιν  αἴσχιστον,   μειράκιον ἐξ ὀνύχων κρεμάμενον. Σεμέλην
[2, 38]   φανερῶς περιχυθῆναι, καὶ οὐκ ἔχουσιν  αἰσχύνην   αἱ περιπλοκαί· καὶ οὐ μαλθάσσει
[2, 22]   αὐχένα κόμη. τὴν κατόπιν οὖν  αἰσχύνην   οὐχ ὁρᾷς; ἐμοὶ δὲ μέγεθος
[2, 21]   ἐπιστὰς ἔφη· Τί με μάτην  αἰτιᾷ;   τὰ μὲν γὰρ ἐμὰ πάντα
[2, 21]   ἀπὸ κώνωπος καὶ λέοντος, ὃν  ἀκήκοά   τινος τῶν φιλοσόφων· χαρίζομαι δέ
[2, 37]   ἐν δὲ τῇ τῆς Ἀφροδίτης  ἀκμῇ   οἰστρεῖ μὲν ὑφ´ ἡδονῆς, περικέχηνε
[2, 13]   γενέσθαι γυναῖκα. καὶ ἦν ἐξ  ἀκοῆς   ἐραστής· τοσαύτη γὰρ τοῖς ἀκολάστοις
[2, 21]   ἢν εἰσδύῃ μου τῇ τῆς  ἀκοῆς   ὁδῷ, τέθνηκα. καὶ λέων,
[2, 13]   δὲ βδελυττόμενος τοῦ βίου τὴν  ἀκολασίαν   ἠρνήσατο. θυμὸς ἴσχει τὸν Καλλισθένην
[2, 13]   ἀκοῆς ἐραστής· τοσαύτη γὰρ τοῖς  ἀκολάστοις   ὕβρις, ὡς καὶ τοῖς ὠσὶν
[2, 34]   οἱ τοῦ μειρακίου γονεῖς οὐκ  ἄκοντα·   καὶ γὰρ ἐπελθὼν ἀπελογούμην οὐδέν,
[2, 34]   πατάξῃ τὸν ἵππον, ἐναγκυλωσάμενος τὸ  ἀκόντιον,   πρὶν ἀκριβῶς καταστοχάσασθαι τοῦ σκοποῦ,
[2, 36]   ἡδονῆς. ποθεινὸν γὰρ ἀεὶ τὸ  ἀκόρεστον.   τὸ μὲν γὰρ εἰς χρῆσιν
[2, 14]   κρείττων ἐστὶ ποταμοῦ· ἢν δὲ  ἀκοῦσαι   θέλῃς τοῦ ὕδατος λαλοῦντος, μικρὸν
[2, 30]   τῆς φυγῆς. δὲ πρὶν  ἀκοῦσαι   πρὸς τὸν Σάτυρον, Δέομαι, ἔφη,
[2, 23]   ἐγὼ μὲν δὴ τὸν ψόφον  ἀκούσας   ἀνοιγομένων τῶν θυρῶν, εὐθὺς ἀνεπήδησα·
[2, 26]   τὸν θάλαμον εἶχε, διαλεγομένων ἡμῶν  ἀκούσας   κατατρέχει τεταραγμένος. καὶ ἐν τούτῳ
[2, 33]   φράσῃς, καὶ τὰ παρ´ ἡμῶν  ἀκούσῃ.   ~Λέγει οὖν Μενέλαος· Τὸ
[2, 21]   αὐτοῦ τῶν λόγων, ἠρέμα μειδιῶν,  Ἄκουσον   κἀμοῦ τινα λόγον, εἶπεν, ἀπὸ
[2, 36]   τῆς οὐρανίας τοῦ κάλλους ἀνόδου,  ἄκουσον   Ὁμήρου λέγοντος Τὸν καὶ ἀνηρείψαντο
[2, 13]   ἄσωτος δὲ καὶ πολυτελής. οὗτος  ἀκούων   τὴν Σωστράτου θυγατέρα εἶναι καλήν,
[2, 34]   ἵππον, ἐναγκυλωσάμενος τὸ ἀκόντιον, πρὶν  ἀκριβῶς   καταστοχάσασθαι τοῦ σκοποῦ, πέμπω τὸ
[2, 8]   φιλήματος ὥσπερ σώματος καὶ ἐφύλαττον  ἀκριβῶς   ὡς θησαυρὸν τὸ φίλημα τηρῶν
[2, 1]   τὸ δωμάτιον ἐβαδίζομεν τῆς κόρης,  ἀκροασόμενοι   δῆθεν τῶν κιθαρισμάτων· οὐ γὰρ
[2, 8]   τὴν θεράπαιναν διελύθημεν, ἐγὼ μὲν  ἄκων   καὶ λυπούμενος, δὲ οὐκ
[2, 22]   τὸν ἐλέφαντα. ~Λέγει τοίνυν κώνωψ  ἀλαζών   ποτε πρὸς τὸν λέοντα· Εἶτα
[2, 7]   τοῖς προσώποις προσεποιούμην πεπλῆχθαι καὶ  ἀλγεῖν.   δὲ παῖς προσελθοῦσα εἷλκε
[2, 29]   τοῦ κρείττονος σιγήσῃ τὴν ἄμυναν,  ἀλγεινότερα   γίνεται τὰ ἕλκη τῇ σιωπῇ·
[2, 7]   ἄχθεσθαι· παύσειν γὰρ αὐτὴν τῆς  ἀλγηδόνος   δύο ἐπᾴσασαν ῥήματα· διδαχθῆναι γὰρ
[2, 38]   κἂν εἶναι δόξῃ καλή, τῶν  ἀλειμμάτων   πολυπράγμων μηχανή. καὶ ἔστιν
[2, 21]   δὲ τοιοῦτος, ἔφασκε, τὸν  ἀλεκτρυόνα   φοβοῦμαι. καὶ Προμηθεὺς ἐπιστὰς
[2, 21]   ἐλέφαντος εὐτυχέστερον, ὅσον κρείττων κώνωπος  ἀλεκτρυών;   ὁρᾷς, ὅσον ἰσχύος κώνωψ
[2, 31]   ἔπλει δὲ τὸ πλοῖον εἰς  Ἀλεξάνδρειαν,   τὴν μεγάλην τοῦ Νείλου πόλιν.
[2, 28]   δὲ ἄλλην προσαγάγω πίστιν τῆς  ἀληθείας   μείζονα; εἰ παρθενίας ἔστι τις
[2, 24]   τῶν ἐνυπνίων φαντάσματα, τὸν δὲ  ἀληθέστερον   ὄνειρον οὐκ ἐθεασάμην. νῦν ἀθλιώτερον
[2, 15]   εἰ δὲ μῦθος Εὐρώπης  ἀληθής,   Αἰγύπτιον βοῦν Ζεὺς ἐμιμήσατο.
[2, 17]   πειρατικός) ταχὺ μὲν ἐξεῦρε λῃστὰς  ἁλιεῖς   ἀπὸ τῆς κώμης ἐκείνης καὶ
[2, 14]   οὕτως ἐκ ποταμοῦ Λιβυκοῦ χρυσὸς  ἁλιεύεται.   ~Ταῦτα εἰπὼν τὴν θυσίαν ἐπὶ
[2, 11]   ἐκάλυπτε κόχλος ἐν κοίλῳ μυχῷ.  ἁλιεὺς   ἀγρεύει τὴν ἄγραν ταύτην. καὶ
[2, 22]   ἐπεὶ τί σοι πρῶτόν ἐστιν  ἀλκή;   ἀμύσσεις τοῖς ὄνυξι καὶ δάκνεις
[2, 22]   ἀλλ´ οὔτε μου καλλίων οὔτε  ἀλκιμώτερος   ἔφυς οὔτε μείζων. ἐπεὶ τί
[2, 37]   γελᾷς, πῶς τὸν Περσέα σιωπᾷς;  Ἀλκμήνῃ   δὲ τοῦτο μόνον δῶρον ἀρκεῖ,
[2, 36]   γυναιξὶ κεκοινώνηκεν Ζεύς) ἀλλ´  Ἀλκμήνην   μὲν ἔχει πένθος καὶ φυγή,
[2, 36]   γὰρ γυναιξὶ κεκοινώνηκεν Ζεύς)  ἀλλ´   Ἀλκμήνην μὲν ἔχει πένθος καὶ
[2, 38]   ἐν Ἀφροδίτῃ περιπλοκὰς ὑγρότητι σαρκῶν,  ἀλλ´   ἀντιτυπεῖ πρὸς ἄλληλα τὰ σώματα
[2, 15]   οὐδ´ ὡς Κύπριος δυσειδής,  ἀλλ´   ἐκ τῶν κροτάφων ὄρθιον ἀναβαῖνον,
[2, 35]   γὰρ οὐδὲ Λευκίππη παρῆν,  ἀλλ´   ἐν μυχῷ ἐκάθευδε τῆς νηός.
[2, 35]   οὐκ ἀπολαῦσαι δίδωσι τῷ φιλοῦντι,  ἀλλ´   ἔοικε τῷ τοῦ Ταντάλου πόματι;
[2, 18]   δὲ τὸν Ζήνωνα ἐλάνθανεν οὐδέν·  ἀλλ´   ἐπειδὴ καιρὸς ἦν βαθείας ἑσπέρας,
[2, 32]   θάλασσαν, οὔπω πελαγίζοντος τοῦ σκάφους  ἀλλ´   ἐπὶ τοῖς λιμέσιν ἐποχουμένου. ὡς
[2, 9]   αὐτῆς καταφιλῶ καὶ τὴν σκιάν.  ἀλλ´   γε Σάτυρος συμφορήσας πάλιν
[2, 11]   εἶχεν πορφύρα τὴν βαφήν,  ἀλλ´   οἵαν μυθολογοῦσι Τύριοι τοῦ ποιμένος
[2, 38]   δὲ οὐκ ἂν ἔχοις κόρον,  ἀλλ´   ὅσον ἐμφορῇ, διψῇς ἔτι φιλεῖν,
[2, 22]   ὡς καὶ τῶν ἄλλων θηρίων;  ἀλλ´   οὔτε μου καλλίων οὔτε ἀλκιμώτερος
[2, 14]   ὕδωρ ὑπὸ τοῦ πυρὸς φλέγεται,  ἀλλ´   ὕδατός εἰσιν ἐν τῇ κρήνῃ
[2, 10]   ἐλπίς, ἐρημία. καὶ οὐδὲν εἰπών,  ἀλλ´   ὡς ἐπὶ συγκείμενον ἔργον ὡς
[2, 38]   μοι δοκεῖς, ἔφη, μὴ πρωτόπειρος  ἀλλὰ   γέρων εἰς Ἀφροδίτην τυγχάνειν, τοσαύτας
[2, 7]   καὶ τιτρώσκει σου τὰ φιλήματα.  ἀλλὰ   δέομαι, κατέπᾳσον αὖθις καὶ μὴ
[2, 14]   ῥεῦμα δὲ ὡς κιθάρα λαλεῖ.  ἀλλὰ   καὶ λίμνη Λιβυκὴ μιμεῖται γῆν
[2, 4]   μὴ μέχρι τῶν ὀφθαλμῶν πειρᾶν,  ἀλλὰ   καὶ ῥῆμα δριμύτερον εἰπεῖν. τότε
[2, 14]   θαύμαζε τὴν τοῦ πυρὸς μόνον,  ἀλλὰ   καὶ τὴν τοῦ ὕδατος φύσιν.
[2, 15]   Αἰγύπτιος οὐ τὸ μέγεθος μόνον  ἀλλὰ   καὶ τὴν χροιὰν εὐτυχεῖ· τὸ
[2, 37]   μόνον ἐθέλει φιλεῖν τοῖς χείλεσιν,  ἀλλὰ   καὶ τοῖς ὀδοῦσι συμβάλλεται καὶ
[2, 37]   φύσιν μιμούμενον, οὐκ οὐράνιόν ἐστιν  ἀλλὰ   πάνδημον. ἠράσθη μειρακίου Φρυγός, ἀνήγαγεν
[2, 37]   οὐρανοὺς ἀνήγαγεν οὐκ ὄρνις ὠμηστής,  ἀλλὰ   πῦρ. καὶ μὴ θαυμάσῃς, εἰ
[2, 38]   δὲ οὐδέν. ~Καὶ Μενέλαος,  Ἀλλὰ   σύ μοι δοκεῖς, ἔφη, μὴ
[2, 34]   πονηρὸν ὑπ´ ἐμοῦ πεφονευμένος,  ἀλλὰ   τὴν ψυχὴν ἀφῆκε τῇ φονευσάσῃ
[2, 38]   φιλεῖ, καὶ οὐκ ἔστι τέχνης  ἀλλὰ   τῆς φύσεως τὰ φιλήματα. αὕτη
[2, 22]   βλέπων περὶ τοῖς τραύμασιν ὀρχούμενον.  ἀλλὰ   τί δεῖ λόγων; ἀρχώμεθα μάχης.
[2, 7]   κἀγώ, Κατὰ τοῦ χείλους, ἔφην.  ἀλλὰ   τί οὐκ ἐπᾴδεις, φιλτάτη;
[2, 36]   τοῦ κάλλους αἱ χορηγοὶ θεαί.  ἀλλὰ   τὸ μὲν οὐράνιον ἄχθεται θνητῷ
[2, 14]   ἐρρίζωται δὲ κατὰ τῆς θαλάσσης,  ἀλλὰ   τὸ ὕδωρ ὑπορρεῖ κάτωθεν. ὑπόκειται
[2, 2]   οὐ τὸν Ἰκάρου τὸν νησιώτην,  ἀλλὰ   τούτους μὲν ἅπαντας ἀποίκους εἶναι
[2, 3]   οὖν πατὴρ τά τε  ἄλλα   παρασκευάσας ἐς τὸ δεῖπνον ἔτυχε
[2, 11]   μὲν πορφυρᾶν, ἔνθα δὲ ταῖς  ἄλλαις   ἐσθῆσιν χώρα τῆς πορφύρας,
[2, 37]   ὠρχήσατο, καὶ χρυσὸν πεποίηκεν ἑαυτὸν  ἄλλῃ   γυναικί. οἰνοχοείτω μὲν Γανυμήδης, μετὰ
[2, 38]   ὑγρότητι σαρκῶν, ἀλλ´ ἀντιτυπεῖ πρὸς  ἄλληλα   τὰ σώματα καὶ περὶ τῆς
[2, 37]   γλῶτται τοῦτον τὸν χρόνον φοιτῶσιν  ἀλλήλαις   εἰς ὁμιλίαν καὶ ὡς δύνανται
[2, 34]   αὐτόν· καὶ οἱ μὲν συνέπιπτον  ἀλλήλοις,   ἐμὲ δὲ τρόμος, ὡς εἶδον,
[2, 19]   τι καὶ ἐρωτικόν. φέρε ἀνάγκην  ἀλλήλοις   ἐπιθῶμεν πίστεως. ἂν γὰρ ἡμᾶς
[2, 9]   τὸ λοιπὸν τῆς ἡμέρας οὕτως  ἀλλήλοις   προεπίνομεν τὰ φιλήματα. ~Μετὰ δὲ
[2, 14]   τὸ πῦρ, παρ´ ἡμῖν  ἀλλήλοις   συνοικεῖ. τὸ δὲ χωρίον ἱερὸν
[2, 11]   χρυσὸς ἦν. ἤριζον δὲ πρὸς  ἀλλήλους   οἱ λίθοι. ὑάκινθος μὲν ῥόδον
[2, 5]   σε δεῖ; παρθένον ἔνδον ἔχεις  ἄλλην   καλήν· ταύτης ἔρα, ταύτην βλέπε,
[2, 28]   πλέον εἴπω σοι, τίνα δὲ  ἄλλην   προσαγάγω πίστιν τῆς ἀληθείας μείζονα;
[2, 29]   βλήμασι· λόγος γὰρ γλώσσης βέλος  ἄλλης   γλώσσης βέλει θεραπεύεται· καὶ γὰρ
[2, 22]   ὀφθαλμοὺς ἐμπηδᾷ καὶ εἴ τι  ἄλλο   ἄτριχον τῶν προσώπων, περιϊπτάμενος ἅμα
[2, 17]   τῆς ἐπιχειρήσεως. οἱ μὲν δὴ  ἄλλοι   θεωροὶ ἀπέπλευσαν, αὐτὸς δὲ μικρὸν
[2, 14]   μὲν ὄψει κάτωθεν ἀπ´ αὐτῆς  ἁλλομένην   ἄνω· θιγόντι δέ σοι τὸ
[2, 37]   ὁμιλῆσαι ταῖς εἰς Ἀφροδίτην πωλουμέναις·  ἄλλος   γὰρ ἂν ἴσως εἰπεῖν τι
[2, 19]   Ἀφροδίτη μυσταγωγήσῃ, οὐ μή τις  ἄλλος   κρείττων γένηται τῆς θεοῦ. ταῦτα
[2, 34]   ψυχὴν εἶχον ὅλως, ὡς ἂν  ἄλλος   τις ἀποθάνοι ζῶν. τὸ δὲ
[2, 38]   μύρων ὀσφραῖς οὐδὲ δολεραῖς καὶ  ἀλλοτρίαις   ὀσμαῖς, πάσης δὲ γυναικῶν μυραλοιφίας
[2, 24]   μὲν ἐν Βυζαντίῳ πολεμεῖς ὑπὲρ  ἀλλοτρίων   γάμων, ἐν Τύρῳ δὲ καταπεπολέμησαι
[2, 14]   μὲν ἴδοις αὐτὸν εὐθύς, οὐδὲν  ἄλλου   κρείττων ἐστὶ ποταμοῦ· ἢν δὲ
[2, 15]   καὶ ὥσπερ ἐπιδεικνύμενος ὅτι τῶν  ἄλλων   βοῶν ἐστι βασιλεύς. εἰ δὲ
[2, 36]   τὸ ῥόδον διὰ τοῦτο τῶν  ἄλλων   εὐμορφότερόν ἐστι φυτῶν, ὅτι τὸ
[2, 22]   βασιλεύειν νομίζεις ὡς καὶ τῶν  ἄλλων   θηρίων; ἀλλ´ οὔτε μου καλλίων
[2, 21]   τοῖς ὄνυξιν ἐποίησέ τε τῶν  ἄλλων   θηρίων δυνατώτερον. δὲ τοιοῦτος,
[2, 13]   νομίσαντα ὑπὸ τοῦ Σωστράτου καὶ  ἄλλως   ἐρῶντα· ἀναπλάττων γὰρ ἑαυτῷ τῆς
[2, 17]   δὲ (ἦν γὰρ καὶ  ἄλλως   εὔρωστος τὸ σῶμα καὶ φύσει
[2, 35]   ἔστιν ἀπὸ παιδὸς ἀπελθεῖν ἐραστὴν  ἄλυπον   ἔχοντα τὴν ἡδονήν· καταλείπει γὰρ
[2, 1]    ~Ἅμα   δὲ ἑαυτοὺς ἐπαινοῦντες ἐπὶ τὸ
[2, 17]   ὡς δοκοίη τοῖς πολίταις ἕπεσθαι,  ἅμα   δὲ ἵνα μή, πλησίον τῆς
[2, 6]   πρᾶσιν ἐκέλευσεν Ζεύς, καὶ  ἅμα   ἐγέλασε. Ποῖον Ἑρμῆν; τί ληρεῖς,
[2, 22]   σὲ τὰς ἀράχνας φοβεῖσθαι. καὶ  ἅμα   ἐγέλασεν. ~Καὶ ὀλίγας διαλιπὼν ἡμέρας,
[2, 23]   δὲ ὅπως Ὀδυσσεὺς ἀγαθὸς γένῃ.  ἅμα   ἔλεγε καὶ ἥκομεν ἐπὶ τὰς
[2, 7]   πληγὰς σφηκῶν καὶ μελιττῶν. καὶ  ἅμα   ἐπῇδε· καὶ ἔλεγεν Κλειὼ
[2, 2]   βουκόλον, καὶ τῶν βοτρύων λαβὼν  ἅμα   καὶ θλίβων καὶ δεικνὺς τὴν
[2, 22]   ἄλλο ἄτριχον τῶν προσώπων, περιϊπτάμενος  ἅμα   καὶ τῷ βόμβῳ καταυλῶν.
[2, 23]   ἀψοφητί, τρέμων τρόμον διπλοῦν, χαρᾶς  ἅμα   καὶ φόβου. μὲν γὰρ
[2, 9]   ἀποστολιμαῖον τοῦτο φίλημα ποιῶν, καὶ  ἅμα   κατεφίλουν τὸ ἔκπωμα. δὲ
[2, 28]   καὶ μετὰ μαρτύρων δυστυχῶμεν. ταῦτα  ἅμα   λέγουσα ἀνεπήδησεν ἔξω. ~Ἡ δὲ
[2, 22]   τί δεῖ λόγων; ἀρχώμεθα μάχης.  ἅμα   λέγων ἐμπίπτει τῷ λέοντι καὶ
[2, 7]   πάλιν ἀγριάνῃς τὸ τραῦμα. καὶ  ἅμα   λέγων τὴν χεῖρα βιαιότερον περιέβαλλον
[2, 17]   δὲ μικρὸν ἀπεσάλευε τῆς γῆς,  ἅμα   μὲν ὡς δοκοίη τοῖς πολίταις
[2, 7]   κιθάραν κατενόει τὴν πληγὴν καὶ  ἅμα   παρῄνει, λέγουσα μηδὲν ἄχθεσθαι· παύσειν
[2, 24]   ῥαπίζει καὶ ἐπιλαβομένη τῶν τριχῶν  ἅμα   πρὸς τὴν θυγατέρα ἀνῴμωξεν, Ἀπώλεσάς
[2, 18]   εἰδότες οὔτε ἑωρακότες, οἱ δὲ  ἅμα   τε εἶδον καὶ ἐβόων· Λῃσταὶ
[2, 26]   θέουσαν· ἦν γὰρ δρασμὸν βεβουλευμένη.  ἅμα   τε οὖν Κλεινίας ἤκουσεν
[2, 37]   φιλήματα μὲν ἀπαίδευτα, περιπλοκαὶ δὲ  ἀμαθεῖς,   Ἀφροδίτη δὲ ἀργή, ἡδονῆς δὲ
[2, 29]   λύπη γίνεται· τὸ δέ, ὄνειδος  ἁμαρτημάτων,   καὶ καλοῦσιν αἰδῶ τὸ τραῦμα.
[2, 11]   μὲν ῥόδον ἦν ἐν λίθῳ,  ἀμέθυσος   δὲ ἐπορφύρετο τοῦ χρυσοῦ πλησίον.
[2, 35]   ἄρρενας ἔρως. Οὐ γὰρ πολὺ  ἄμεινον,   Μενέλαος ἔφη, τοῦτο ἐκείνου;
[2, 2]   βοῦς ἔπινεν· οὔπω γὰρ τὸ  ἀμπέλινον   ἦν. καὶ Διόνυσος ἐπαινεῖ
[2, 3]   ἔργον ὀρωρυγμένης· κύκλῳ δὲ αὐτὸν  ἄμπελοι   περιέστεφον ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ κρατῆρος
[2, 2]   αἷμα βότρυος. ἄγει πρὸς τὴν  ἄμπελον   θεὸς τὸν βουκόλον, καὶ
[2, 3]   τῶν βοτρύων πλησίον, ἵνα τὴν  ἄμπελον   οἴνῳ γεωργῇ. τοῦ δὲ πότου
[2, 2]   καὶ θλίβων καὶ δεικνὺς τὴν  ἄμπελον,   Τοῦτο μέν ἐστιν, ἔφη, τὸ
[2, 2]   ἀνθοσμίαν, οὐ τὸν τῆς Βιβλίας  ἀμπέλου,   οὐ τὸν Μάρωνος τὸν Θρᾴκιον,
[2, 29]   ἀνάγκῃ τοῦ κρείττονος σιγήσῃ τὴν  ἄμυναν,   ἀλγεινότερα γίνεται τὰ ἕλκη τῇ
[2, 13]   δ´ οὖν καὶ τὸν Σώστρατον  ἀμύνασθαι   τῆς ὕβρεως καὶ αὑτῷ τὴν
[2, 29]   ἓν δὲ τούτων ἁπάντων φάρμακον,  ἀμύνασθαι   τὸν βαλόντα τοῖς αὐτοῖς βλήμασι·
[2, 22]   τί σοι πρῶτόν ἐστιν ἀλκή;  ἀμύσσεις   τοῖς ὄνυξι καὶ δάκνεις τοῖς
[2, 14]   γῆ, δὲ εἰς  ἀμφότερα   αὑτὴν ἥρμοσε. καὶ γὰρ ἐν
[2, 9]   δὲ ἐκείνης ἐμοί, καὶ ἐγχέων  ἀμφοτέροις   καὶ κερασάμενος ὤρεγεν. ἐγὼ δὲ
[2, 34]   τὰς ἄγρας. ἐθηρῶμεν οὖν ἱππεύοντες  ἄμφω   καὶ τὰ πρῶτα ηὐτυχοῦμεν, τὰ
[2, 33]   Ἐγὼ Κλειτοφῶν, οὗτος Κλεινίας, Φοίνικες  ἄμφω.   Τίς οὖν πρόφασις ὑμῖν
[2, 34]   καὶ ψυχὴν εἶχον ὅλως, ὡς  ἂν   ἄλλος τις ἀποθάνοι ζῶν. τὸ
[2, 38]   διψῇς ἔτι φιλεῖν, καὶ οὐκ  ἂν   ἀποσπάσειας τὸ στόμα, μέχρις ἂν
[2, 19]   φέρε ἀνάγκην ἀλλήλοις ἐπιθῶμεν πίστεως.  ἂν   γὰρ ἡμᾶς Ἀφροδίτη μυσταγωγήσῃ, οὐ
[2, 5]   οὐκ ἔχεις φυλάξασθαι τὸ πῦρ.  ἂν   δὲ καὶ ταύτην κατασβέσῃς σωφροσύνῃ
[2, 36]   Σεμέλη δὲ πυρὸς γέγονε τροφή.  ἂν   δὲ μειρακίου Φρυγὸς ἐρασθῇ, τὸν
[2, 29]   τῆς ψυχῆς ἐμάρανε τὸ λυπούμενον.  ἂν   δέ τις ἀνάγκῃ τοῦ κρείττονος
[2, 38]   τριχῶν βαφῆς, καὶ φαρμάκων·  ἂν   δὲ τῶν πολλῶν τούτων γυμνώσῃς
[2, 35]   γυναικῶν, ὥσπερ εἰώθει. ῥᾷον δ´  ἂν   εἴποι νῦν ἤτοι, ὡς κοινωνὸν
[2, 20]   λίχνος καὶ πᾶν τι  ἂν   εἴποι τις, ὄνομα Κώνωψ. οὗτός
[2, 14]   τῆς ἄγρας· τι γὰρ  ἂν   εἰς αὐτὴν ἐμπέσῃ τῆς τοῦ
[2, 1]   ἔλεγεν ἁρμονίας τὸν λόγον, οὕτως  ἂν   εἶχεν λόγος· Εἰ τοῖς
[2, 4]   γὰρ μετὰ κλοπῆς ἐρῶν  ἂν   ἐλεγχθῇ πρός τινος, ὡς ὀνειδίζοντα
[2, 25]   ~Ἐθάρσησεν οὖν παρθένος, ὡς  ἂν   ἐμοῦ διαπεφευγότος, καὶ λέγει· Μὴ
[2, 38]   ἐπήγνυτο καὶ χεῖλος ἐγίνετο, τοιαῦτα  ἂν   ἔσχες τὰ φιλήματα. φιλῶν δὲ
[2, 38]   τὰ φιλήματα. φιλῶν δὲ οὐκ  ἂν   ἔχοις κόρον, ἀλλ´ ὅσον ἐμφορῇ,
[2, 18]   δὲ καὶ αὐτοὶ θυσίαν, ὡς  ἂν   ἥκιστα ὑποπτευθεῖεν· ἡμεῖς δὲ ᾠόμεθα
[2, 37]   εἰς Ἀφροδίτην πωλουμέναις· ἄλλος γὰρ  ἂν   ἴσως εἰπεῖν τι καὶ πλέον
[2, 37]   τοῖς σπλάγχνοις ἦν δεδεμένη, ἠκολούθησεν  ἂν   καὶ ἀνείλκυσεν αὑτὴν ἄνω τοῖς
[2, 6]   Κλειὼ συμπαρῆν. ὅμως οὖν, ὡς  ἂν   τεθορυβημένος οὐκ ἔχων τί εἴπω,
[2, 1]   Ζεὺς ἐπιθεῖναι βασιλέα, τὸ ῥόδον  ἂν   τῶν ἀνθέων ἐβασίλευε. γῆς ἐστι
[2, 16]   ἡμῖν εἰς ταὐτὸν ἐλθεῖν, ὡς  ἂν   τῶν πολλῶν ἐξιόντων) ὥστε συνέβη
[2, 38]   ἂν ἀποσπάσειας τὸ στόμα, μέχρις  ἂν   ὑφ´ ἡδονῆς ἐκφύγῃς τὰ φιλήματα.
[2, 5]   καὶ φλέγω· πῶς δυνήσῃ φυγεῖν;  ἂν   φυλάξῃ μου τὸ τόξον, οὐκ
[2, 37]   θαυμάσῃς, εἰ διὰ πυρός τις  ἀναβαίνει   εἰς οὐρανόν· οὕτως ἀνέβη Ἡρακλῆς.
[2, 15]   ἀλλ´ ἐκ τῶν κροτάφων ὄρθιον  ἀναβαῖνον,   κατὰ μικρὸν ἑκατέρωθεν κυρτούμενον τὰς
[2, 12]   ἐζήτουν μηχανὴν δι´ ἧς δυναίμην  ἀναβαλέσθαι   τὸν γάμον. σκοποῦντος δέ μου
[2, 29]   τὸ λυπούμενον. ἂν δέ τις  ἀνάγκῃ   τοῦ κρείττονος σιγήσῃ τὴν ἄμυναν,
[2, 19]   ἤδη τι καὶ ἐρωτικόν. φέρε  ἀνάγκην   ἀλλήλοις ἐπιθῶμεν πίστεως. ἂν γὰρ
[2, 24]   εἶχεν συμφορὰ διὰ τὴν  ἀνάγκην   ὄνειδος. νῦν δέ, κακόδαιμον, ἀδοξεῖς
[2, 31]   ἐπὶ τοῦ Βηρυτίων λιμένος ἤλθομεν,  ἀναγόμενον   σκάφος εὕρομεν, ἄρτι τὰ πρυμνήσια
[2, 32]   δὲ ἔδοξεν οὔριον εἶναι πρὸς  ἀναγωγὴν   τὸ πνεῦμα, θόρυβος ἦν πολὺς
[2, 14]   ἱερὸν ἐν περιβόλῳ· ἐλαία μὲν  ἀναθάλλει   φαιδροῖς τοῖς κλάδοις, πεφύτευται δὲ
[2, 37]   μέχρι τῶν τοῦ στόματος χειλέων  ἀναθορὸν   συντυγχάνει πλανωμένῳ τῷ φιλήματι καὶ
[2, 7]   μὲν ἀνέκραγεν, δὲ παῖς  ἀναθοροῦσα   καὶ καταθεμένη τὴν κιθάραν κατενόει
[2, 29]   βελῶν βαθέα μὲν τὰ βλήματα,  ἄναιμα   δὲ τὰ τοξεύματα. ἓν δὲ
[2, 3]   θεοί, ψυχὴν κατασχόντες ἐκμαίνουσιν εἰς  ἀναισχυντίαν,   μὲν καίων αὐτὴν τῷ
[2, 3]   δὲ πότου προϊόντος ἤδη καὶ  ἀναισχύντως   ἐς αὐτὴν ἑώρων. Ἔρως δὲ
[2, 22]   ἔκλινεν εἰς τὸ λυποῦν μέρος,  ἀνακάμπτων   ἔνθα τοῦ τραύματος πληγή,
[2, 25]   λῃστής. ἐκείμην δὲ πεφοβημένη, μηδὲ  ἀνακραγεῖν   διὰ τὸν φόβον δυναμένη. φόβος
[2, 14]   θέλῃς τοῦ ὕδατος λαλοῦντος, μικρὸν  ἀνάμεινον   ἐκπετάσας τὰ ὦτα. ἐὰν γὰρ
[2, 34]   Κλεινίας αὐτοῦ λέγοντος Πάτροκλον πρόφασιν,  ἀναμνησθεὶς   Χαρικλέους. καὶ Μενέλαος, Τἀμὰ
[2, 5]   ἐπὶ τὴν παρθένον· Μέχρι τίνος,  ἄνανδρε,   σιγᾷς; τί δὲ δειλὸς εἶ
[2, 34]   τὰς ἡνίας· πονηρὸν τὸ θηρίον.  ἀνᾴξας   δὲ σῦς σπουδῇ ἔτρεχεν
[2, 10]   οἶσθα, μαλακίζεται καὶ καθ´ ἑαυτὴν  ἀναπαύεται·   μόνη δὲ παῖς βαδιεῖται
[2, 15]   ἤριζεν ὀδμήν. τὸ δὲ πνεῦμα  ἀναπεμπόμενον   εἰς τὸν ἀέρα τὴν ὀδμὴν
[2, 20]   διενυκτέρευε μέχρι πόρρω τῆς ἑσπέρας,  ἀναπετάσας   τοῦ δωματίου τὰς θύρας, ὥστε
[2, 23]   οὖν ὑπὸ δείματος, ὡς εἶχεν  ἀναπηδᾷ   καὶ ἐπὶ τὸν τῆς θυγατρὸς
[2, 13]   τοῦ Σωστράτου καὶ ἄλλως ἐρῶντα·  ἀναπλάττων   γὰρ ἑαυτῷ τῆς παιδὸς τὸ
[2, 2]   εἰς τὴν γαστέρα δὲ καταθορὸν  ἀναπνεῖ   κάτωθεν ἡδονῆς πῦρ. καὶ
[2, 15]   μυρρίναι· δὲ τῶν ἀνθέων  ἀναπνοὴ   πρὸς τὴν τῶν θυμιαμάτων ἤριζεν
[2, 12]   εὐθὺς ἀπέβη· τὸν γὰρ ἀετὸν  ἀναπτάντα   ἐπὶ τὴν θάλασσαν συνέβη φανῆναι
[2, 14]   σὺν αὐτῇ τὸ πῦρ καὶ  ἀνάπτει   περὶ τοὺς πτόρθους πολλὴν τὴν
[2, 37]   αὐτὸν κατέβη ὠμηστής, δὲ  ἀνάρπαστος   γενόμενος ὑβρίζεται καὶ ἔοικεν τυραννουμένῳ.
[2, 28]   οἰκίαν ἐπανήλθομεν. ~Ἡ οὖν Πάνθεια  ἀναστᾶσα   περὶ τὰς βασάνους τῆς Κλειοῦς
[2, 31]   τῇ Πανθείᾳ προσέφερεν· δὲ  ἀναστᾶσα   ᾤχετο εἰς τὸν θάλαμον αὑτῆς
[2, 37]   φιλήματι καὶ ζητοῦντι καταβῆναι κάτω,  ἀναστρέφον   τε σὺν τῷ ἄσθματι τὸ
[2, 23]   θυγατέρα καὶ καταθέμενον ὑπτίαν, μέσην  ἀνατεμεῖν   τῇ μαχαίρᾳ τὴν γαστέρα, κάτωθεν
[2, 32]   ἀπὸ τῆς νηὸς κατὰ μικρὸν  ἀναχωροῦσαν,   ὡς αὐτὴν πλέουσαν· παιανισμὸς ἦν
[2, 4]   φαρέτρα καὶ βέλη καὶ πῦρ,  ἀνδρεῖα   πάντα καὶ τόλμης γέμοντα. τοιοῦτον
[2, 22]   τὴν πτῆσιν ἐνδύομαι. τὴν δὲ  ἀνδρείαν   μου μὴ καὶ γελοῖον
[2, 5]   τί δὲ δειλὸς εἶ στρατιώτης  ἀνδρείου   θεοῦ; τὴν κόρην προσελθεῖν σοὶ
[2, 10]   μοι προσελθὼν ἔφη· Νῦν μὲν  ἀνδρίζεσθαι   καιρός. γὰρ μήτηρ τῆς
[2, 12]   θόρυβος ἐξαίφνης γίνεται κατὰ τὸν  ἀνδρῶνα   τῆς οἰκίας. ἐγεγόνει δέ τι
[2, 37]   τις ἀναβαίνει εἰς οὐρανόν· οὕτως  ἀνέβη   Ἡρακλῆς. εἰ δὲ Δανάης τὴν
[2, 36]   ἵν´ ἀθανάτοισι μετείη. οὐδεμία δὲ  ἀνέβη   ποτὲ εἰς οὐρανοὺς διὰ κάλλος
[2, 37]   ἦν δεδεμένη, ἠκολούθησεν ἂν καὶ  ἀνείλκυσεν   αὑτὴν ἄνω τοῖς φιλήμασι. παίδων
[2, 7]   τὴν χεῖρα. καὶ μὲν  ἀνέκραγεν,   δὲ παῖς ἀναθοροῦσα καὶ
[2, 14]   τὰ ὦτα. ἐὰν γὰρ ὀλίγος  ἄνεμος   εἰς τὰς δίνας ἐμπέσῃ, τὸ
[2, 15]   τὴν ὀδμὴν ἐκεράννυε, καὶ ἦν  ἄνεμος   ἡδονῆς. τὰ δὲ ἱερεῖα πολλὰ
[2, 24]   μὲν ὑπὸ ἰλίγγου κατέπεσεν, εἶτα  ἀνενεγκοῦσα   τὴν Κλειὼ κατὰ κόρρης ὡς
[2, 23]   ἀκούσας ἀνοιγομένων τῶν θυρῶν, εὐθὺς  ἀνεπήδησα·   δὲ ἐπὶ τὴν κλίνην
[2, 10]   ἡμῶν κατόπιν γίνεται· καὶ ταραχθέντες  ἀνεπηδήσαμεν.   καὶ μὲν ἐπέκεινα τρέπεται
[2, 28]   μαρτύρων δυστυχῶμεν. ταῦτα ἅμα λέγουσα  ἀνεπήδησεν   ἔξω. ~Ἡ δὲ Λευκίππη καθ´
[2, 18]   δὲ εὐθὺς πελάγιος. ἐγὼ δὲ  ἀνέπνευσα   μὲν οὕτω διαλυθέντων μοι παραδόξως
[2, 32]   ναῦς ἀπεσαλεύετο, τὰς ἀγκύρας  ἀνέσπων,   λιμὴν κατελείπετο· τὴν γῆν
[2, 18]   θαλάσσης, μὲν τὸ συγκείμενον  ἀνέτεινε   σημεῖον, δὲ λέμβος ἐξαίφνης
[2, 24]   ὄνειρον οὐκ ἐθεασάμην. νῦν ἀθλιώτερον  ἀνετμήθης   τὴν γαστέρα· αὕτη δυστυχεστέρα τῆς
[2, 4]   γενναῖε, ἔφη, δειλίας οὐκ  ἀνέχεται.   ὁρᾷς αὐτοῦ τὸ σχῆμα ὡς
[2, 26]   νύκτες, ὥστε μόλις θυρωρὸς  ἀνέῳξεν   ἡμῖν. καὶ Κλεινίας, ἐν
[2, 37]   ἀλλὰ πάνδημον. ἠράσθη μειρακίου Φρυγός,  ἀνήγαγεν   εἰς οὐρανοὺς τὸν Φρύγα· τὸ
[2, 37]   κρεμάμενον. Σεμέλην δὲ εἰς οὐρανοὺς  ἀνήγαγεν   οὐκ ὄρνις ὠμηστής, ἀλλὰ πῦρ.
[2, 36]   ἄκουσον Ὁμήρου λέγοντος Τὸν καὶ  ἀνηρείψαντο   θεοὶ Διῒ οἰνοχοεύειν κάλλεος εἵνεκα
[2, 36]   καινόν ἐστιν ἀεὶ καὶ μᾶλλον  ἀνθεῖ·   οὐ γὰρ γεγηρακυῖαν ἔχει τὴν
[2, 1]   εἶχεν λόγος· Εἰ τοῖς  ἄνθεσιν   ἤθελεν Ζεὺς ἐπιθεῖναι βασιλέα,
[2, 15]   καὶ μυρρίναι· δὲ τῶν  ἀνθέων   ἀναπνοὴ πρὸς τὴν τῶν θυμιαμάτων
[2, 1]   βασιλέα, τὸ ῥόδον ἂν τῶν  ἀνθέων   ἐβασίλευε. γῆς ἐστι κόσμος, φυτῶν
[2, 1]   ἐστι κόσμος, φυτῶν ἀγλάϊσμα, ὀφθαλμὸς  ἀνθέων,   λειμῶνος ἐρύθημα, κάλλος ἀστράπτον· ἔρωτος
[2, 15]   πομπή, ποικίλη δὲ τῶν  ἀνθέων   συμπλοκή. τὰ θυμιάματα, κασσία καὶ
[2, 15]   καὶ λιβανωτὸς καὶ κρόκος· τὰ  ἄνθη,   νάρκισσος καὶ ῥόδα καὶ μυρρίναι·
[2, 2]   αὐτοῖς, οὐ τὸν μέλανα τὸν  ἀνθοσμίαν,   οὐ τὸν τῆς Βιβλίας ἀμπέλου,
[2, 11]   στόματι τοῦ κυνὸς περιρρέει τοῦ  ἄνθους   τὸ αἷμα, καὶ βάπτει τὸ
[2, 11]   ὅτε τῆς πορφύρας κόσμος  ἀνθρώποις   ἀπόρρητος ἦν· μικρὸς δὲ αὐτὴν
[2, 2]   οἶνον οὐκ εἶναί ποτε παρ´  ἀνθρώποις   ὅπου μήπω παρ´ αὐτοῖς, οὐ
[2, 22]   καὶ μένω, καὶ περιϊππεύω τὸν  ἄνθρωπον   τῷ πτερῷ, γελῶ δὲ αὐτὸν
[2, 36]   δύο γὰρ ἐγὼ νομίζω κατ´  ἀνθρώπους   κάλλη πλανᾶσθαι, τὸ μὲν οὐράνιον,
[2, 2]   μὲν οὖν οἶνος οὕτως ἐς  ἀνθρώπους   παρῆλθεν, ὡς Τυρίων λόγος.
[2, 10]   ἐγὼ δὲ ἐπὶ θάτερα, σφόδρα  ἀνιώμενος,   ἔργον οὕτω καλὸν ἀπολέσας, καὶ
[2, 36]   μάρτυρα τῆς οὐρανίας τοῦ κάλλους  ἀνόδου,   ἄκουσον Ὁμήρου λέγοντος Τὸν καὶ
[2, 22]   φυγεῖν, ἀδημονῶν εἶπεν· τῆς  ἀνοίας·   προὐκαλούμην γὰρ ἐγὼ λέοντα, ὀλίγος
[2, 31]   τὴν ἡμέραν, τῇ δεσποίνῃ διακονησόμενος.  ἀνοίγει   δὴ τὰς θύρας Σάτυρος,
[2, 11]   τοῦ φαρμάκου καὶ τὸ ἄδυτον  ἀνοίγει   τῆς πορφύρας καὶ θησαυρὸν εὑρίσκει
[2, 23]   μὲν δὴ τὸν ψόφον ἀκούσας  ἀνοιγομένων   τῶν θυρῶν, εὐθὺς ἀνεπήδησα·
[2, 7]   φιλημάτων τὸν ψόφον, δὲ  ἀνοίγουσα   καὶ κλείουσα τῶν χειλέων τὴν
[2, 14]   τὸ ὕδωρ βαπτίζουσι πίσσῃ πεφαρμαγμένον  ἀνοίγουσί   τε τοῦ ποταμοῦ τὰ κλεῖθρα.
[2, 37]   δὲ μείζονα ποιεῖς τὴν ἡδονὴν  ἀνοίγων   τὰ φιλήματα. πρὸς δὲ τὸ
[2, 19]   διέβαλλε πάλιν τὰς κλεῖς, ὅπως  ἀνοίξειε.   ταύταις οὖν ἴσας μηχανησάμενος
[2, 19]   μηχανησάμενος Σάτυρος γενέσθαι τὴν  ἄνοιξιν   πειρᾶται καὶ ὡς εὗρε δυνατήν,
[2, 38]   δὲ καὶ τὰ τῶν παίδων  ἀντάκουσον.   γυναικὶ μὲν γὰρ πάντα ἐπίπλαστα,
[2, 5]   ἐκ τῆς καρδίας Ἔρως  ἀντεφθέγγετο·   Ναί, τολμηρέ, κατ´ ἐμοῦ στρατεύῃ
[2, 19]   μήτηρ αὐτῆς διειλήφεσαν, ἑκάτερα τὰ  ἀντικρύ,   τὰ δὲ ἔξω δύο τὰ
[2, 20]   Σατύρου τὴν τέχνην προσεποιεῖτο μὲν  ἀντιπαίζειν   καὶ αὐτός, ἐνετίθει δὲ τῇ
[2, 5]   τολμηρέ, κατ´ ἐμοῦ στρατεύῃ καὶ  ἀντιπαρατάττῃ;   ἵπταμαι καὶ τοξεύω καὶ φλέγω·
[2, 19]   καὶ τῆς κόρης συνειδυίας, μηδὲν  ἀντιπρᾶξαι   τῇ τέχνῃ. ταῦτα ἦν τὰ
[2, 34]   σῦς ἐπιστρέφει τὴν γένυν καὶ  ἀντιπρόσωπος   ἐχώρει δρόμῳ, καὶ τὸ μειράκιον
[2, 38]   Ἀφροδίτῃ περιπλοκὰς ὑγρότητι σαρκῶν, ἀλλ´  ἀντιτυπεῖ   πρὸς ἄλληλα τὰ σώματα καὶ
[2, 14]   ὄψει κάτωθεν ἀπ´ αὐτῆς ἁλλομένην  ἄνω·   θιγόντι δέ σοι τὸ ὕδωρ
[2, 8]   τὴν ἡδονὴν ἕλκουσι τὰς ψυχὰς  ἄνω   πρὸς τὰ φιλήματα. οὐκ οἶδα
[2, 31]   καὶ ἦν καιρὸς μικρὸν  ἄνω   τῆς ἕω. ἔπλει δὲ τὸ
[2, 37]   ἠκολούθησεν ἂν καὶ ἀνείλκυσεν αὑτὴν  ἄνω   τοῖς φιλήμασι. παίδων δὲ φιλήματα
[2, 12]   θύματα ἐπέκειτο τοῖς βωμοῖς, ἀετὸς  ἄνωθεν   καταπτὰς ἁρπάζει τὸ ἱερεῖον· σοβούντων
[2, 24]   τριχῶν ἅμα πρὸς τὴν θυγατέρα  ἀνῴμωξεν,   Ἀπώλεσάς μου, λέγουσα, Λευκίππη, τὰς
[2, 25]   ἔργον μοι πέπρακται τοιούτων ῥημάτων  ἄξιον,   οὐδὲ οἶδα τοῦτον ὅστις ἦν,
[2, 13]   τὸ κάλλος καὶ φανταζόμενος τὰ  ἀόρατα   ἔλαθε σφόδρα κακῶς διακείμενος. ἐπιβουλεύει
[2, 14]   καὶ φλόγα μὲν ὄψει κάτωθεν  ἀπ´   αὐτῆς ἁλλομένην ἄνω· θιγόντι δέ
[2, 3]   κύκλῳ δὲ αὐτὸν ἄμπελοι περιέστεφον  ἀπ´   αὐτοῦ τοῦ κρατῆρος πεφυτευμέναι. οἱ
[2, 35]   Χαρικλέους, βουλόμενος αὐτοὺς τῆς λύπης  ἀπαγαγεῖν,   ἐμβάλλω λόγον ἐρωτικῆς ἐχόμενον ψυχαγωγίας·
[2, 37]   φιλήμασι. παίδων δὲ φιλήματα μὲν  ἀπαίδευτα,   περιπλοκαὶ δὲ ἀμαθεῖς, Ἀφροδίτη δὲ
[2, 1]   μάχην. ἔπειτά τι καὶ τῆς  ἁπαλῆς   μούσης ἐλίγαινε· ῥόδον γὰρ ἐπῄνει
[2, 16]   ἣν ἠκηκόει πάσας τὰς παρθένους  ἀπαντᾶν   ἐπὶ θάλατταν. μὲν οὖν
[2, 2]   τὸν νησιώτην, ἀλλὰ τούτους μὲν  ἅπαντας   ἀποίκους εἶναι Τυρίων οἴνων, τὴν
[2, 12]   ἀετὸν ὑπερεπῄνουν καὶ δικαίως ἔλεγον  ἁπάντων   ὀρνίθων εἶναι βασιλέα. οὐκ εἰς
[2, 29]   μανίας ἀφρῷ. λόγος δὲ τούτων  ἁπάντων   πατήρ, καὶ ἔοικεν ἐπὶ σκοπῷ
[2, 29]   τὸ τραῦμα. ἴδιον δὲ τούτων  ἁπάντων   τῶν βελῶν βαθέα μὲν τὰ
[2, 29]   τὰ τοξεύματα. ἓν δὲ τούτων  ἁπάντων   φάρμακον, ἀμύνασθαι τὸν βαλόντα τοῖς
[2, 10]   ἐγὼ δέ σοι καὶ ταύτην  ἀπάξω   διαλεγόμενος. ταῦτα εἰπὼν τῇ Κλειοῖ
[2, 4]   σοι παρέξω. τὴν Κλειὼ γὰρ  ἀπάξω   μάλιστα ὅταν ἐπιτήδειον ἴδω καιρὸν
[2, 38]   οὐδὲ μαγγανεύει τοῖς χείλεσι σινάμωρον  ἀπάτην,   ὡς δὲ οἶδε φιλεῖ, καὶ
[2, 12]   ἐκεῖ. τὸ δὲ ἔργον εὐθὺς  ἀπέβη·   τὸν γὰρ ἀετὸν ἀναπτάντα ἐπὶ
[2, 12]   βασιλέα. οὐκ εἰς μακρὰν δὲ  ἀπέβη   τοῦ τέρατος τὸ ἔργον. ~Νεανίσκος
[2, 31]   ἡμῖν ἐφήδρευε, κατὰ τύχην ἐκείνην  ἀπεδήμει   τὴν ἡμέραν, τῇ δεσποίνῃ διακονησόμενος.
[2, 22]   πτήσεως τὸν κύκλον ὑπὸ περιττῆς  ἀπειροκαλίας   ἀράχνης λανθάνει νήμασιν ἐμπλακείς, καὶ
[2, 35]   καὶ οὐκ ἔστιν ἀπὸ παιδὸς  ἀπελθεῖν   ἐραστὴν ἄλυπον ἔχοντα τὴν ἡδονήν·
[2, 27]   ἐπισχεῖν, κἂν οὕτω δοκῇ, συσκευασαμένους  ἀπελθεῖν.   οὐδὲ γὰρ νῦν οἶδε τῆς
[2, 30]   ὅποι βούλεσθε. εἰ δέ με  ἀπελθόντες   καταλίποιτε, βρόχον πλεξαμένη τὴν ψυχήν
[2, 34]   οὐκ ἄκοντα· καὶ γὰρ ἐπελθὼν  ἀπελογούμην   οὐδέν, θανάτου δὲ ἐτιμώμην ἐμαυτῷ.
[2, 17]   οἱ μὲν δὴ ἄλλοι θεωροὶ  ἀπέπλευσαν,   αὐτὸς δὲ μικρὸν ἀπεσάλευε τῆς
[2, 17]   τῆς κώμης ἐκείνης καὶ δῆτα  ἀπέπλευσεν   ἐπὶ τὴν Τύρον. ἔστι δὲ
[2, 11]   νομίσας τὴν βαφὴν προσῄει καὶ  ἀπέπλυνε   τῇ θαλάσσῃ, καὶ τὸ αἷμα
[2, 22]   σῶμα σκευάζων εἰς τὴν συμπλοκὴν  ἀπέρρει   τῶν τοῦ λέοντος ὀδόντων, αὐτὴν
[2, 30]   ἤκουσα, τὸ πολὺ τῆς φροντίδος  ἀπερριψάμην.   δύο δὲ ἡμέρας διαλιπόντες, ὅτε
[2, 17]   θεωροὶ ἀπέπλευσαν, αὐτὸς δὲ μικρὸν  ἀπεσάλευε   τῆς γῆς, ἅμα μὲν ὡς
[2, 32]   τὸ ἱστίον καθίετο, ναῦς  ἀπεσαλεύετο,   τὰς ἀγκύρας ἀνέσπων, λιμὴν
[2, 10]   διαλαχόντες ἐφηδρεύομεν. καὶ οὕτως ἐγένετο.  ἀπεσπᾶτο   μὲν Κλειώ, δὲ
[2, 17]   δὲ μικρὸν ἐπίνειον Τυρίων, νησίδιον  ἀπέχον   ὀλίγον τῆς Τύρου (Ῥοδόπης αὐτὸ
[2, 16]   εἰπὼν καὶ τὴν θεωρίαν ἀφωσιωμένος  ἀπῆλθεν.   ~Ναῦν δὲ εἶχεν ἰδίαν, τοῦτο
[2, 35]   ἐν πίνεται πέφευγε, καὶ  ἀπῆλθεν   ἐραστὴς οὐχ εὑρὼν πιεῖν·
[2, 23]   τὸν Σάτυρον, εἶτα δειπνήσας ἔμελλεν  ἀπιέναι,   ἐγχεῖ τοῦ φαρμάκου κατὰ τῆς
[2, 26]   ἔργου, σκηψάμενοι πρὸς τὸν θυρωρὸν  ἀπιέναι   πρὸς ἐρωμένην, καὶ ἐπὶ τὴν
[2, 29]   ᾐσχύνετο δὲ ὀνειδιζομένη, ὠργίζετο δὲ  ἀπιστουμένη.   αἰδὼς δὲ καὶ λύπη καὶ
[2, 35]   ἔφη, τοῦτο ἐκείνου; καὶ γὰρ  ἁπλούστεροι   παῖδες γυναικῶν, καὶ τὸ κάλλος
[2, 22]   τὸ πτερόν, ἐμπεσὼν δὲ ὡς  ἀπὸ   βέλους ποιῶ τὸ τραῦμα·
[2, 20]   καὶ τοὔνομα, φέρε σοι μῦθον  ἀπὸ   κώνωπος εἴπω. ~Ὁ λέων κατεμέμφετο
[2, 21]   Ἄκουσον κἀμοῦ τινα λόγον, εἶπεν,  ἀπὸ   κώνωπος καὶ λέοντος, ὃν ἀκήκοά
[2, 35]   πίνων κορεσθῇ. καὶ οὐκ ἔστιν  ἀπὸ   παιδὸς ἀπελθεῖν ἐραστὴν ἄλυπον ἔχοντα
[2, 13]   ἔρωτα τρυφᾶν καὶ ταῦτα πάσχειν  ἀπὸ   ῥημάτων, τῇ ψυχῇ τρωθέντες
[2, 23]   μαχαίρᾳ τὴν γαστέρα, κάτωθεν ἀρξάμενον  ἀπὸ   τῆς αἰδοῦς. ταραχθεῖσα οὖν ὑπὸ
[2, 17]   ταχὺ μὲν ἐξεῦρε λῃστὰς ἁλιεῖς  ἀπὸ   τῆς κώμης ἐκείνης καὶ δῆτα
[2, 32]   λιμὴν κατελείπετο· τὴν γῆν ἑωρῶμεν  ἀπὸ   τῆς νηὸς κατὰ μικρὸν ἀναχωροῦσαν,
[2, 8]   πρῶτόν ἐστι γλυκύ. καὶ γὰρ  ἀπὸ   τοῦ καλλίστου τῶν τοῦ σώματος
[2, 34]   Τὸ μὲν κεφάλαιον τῆς ἐμῆς  ἀποδημίας   ἔρως βάσκανος καὶ θήρα δυστυχής.
[2, 33]   οὖν πρόφασις ὑμῖν τῆς  ἀποδημίας;   Ἢν σὺ πρῶτος ἡμῖν φράσῃς,
[2, 27]   αὐτὸς ὅτι κοινωνὸς γενήσεται τῆς  ἀποδημίας.   ταῦτα ἔδοξε. καὶ τὴν μὲν
[2, 30]   δὲ ἡμέρας διαλιπόντες, ὅτε καὶ  ἀποδημῶν   ἔτυχεν πατήρ, παρεσκευαζόμεθα πρὸς
[2, 21]   τῆς δειλίας κατεμέμφετο καὶ τέλος  ἀποθανεῖν   ἤθελεν. οὕτω δὲ γνώμης ἔχων
[2, 34]   ὅλως, ὡς ἂν ἄλλος τις  ἀποθάνοι   ζῶν. τὸ δὲ οἰκτρότερον, τὰς
[2, 21]   λέων, Τί οὖν ἔτι  ἀποθνῄσκειν,   ἔφη, με δεῖ, τοσοῦτον ὄντα
[2, 34]   ἔτι ἐμπνέων καὶ περιέβαλλε καὶ  ἀποθνῄσκων   οὐκ ἐμίσει με τὸν πονηρὸν
[2, 2]   νησιώτην, ἀλλὰ τούτους μὲν ἅπαντας  ἀποίκους   εἶναι Τυρίων οἴνων, τὴν δὲ
[2, 35]   παρακῦψαν μόνον οἴχεται καὶ οὐκ  ἀπολαῦσαι   δίδωσι τῷ φιλοῦντι, ἀλλ´ ἔοικε
[2, 10]   σφόδρα ἀνιώμενος, ἔργον οὕτω καλὸν  ἀπολέσας,   καὶ τὸν ψόφον λοιδορῶν. ἐν
[2, 31]   εὕρομεν, ἄρτι τὰ πρυμνήσια μέλλον  ἀπολύειν.   μηδὲν οὖν ἐρωτήσαντες ποῦ πλεῖ,
[2, 27]   τῶν ἐσομένων· καὶ τέλος ἔδοξεν  ἀποπειραθῆναι   τῆς κόρης καί, εἰ μὲν
[2, 30]   τὸν Σάτυρον πρὸς τὴν κόρην  ἀποπειρασόμενον   τῆς φυγῆς. δὲ πρὶν
[2, 29]   ἐκ τοῦ λόγου κυμάτων, οὐκ  ἀποπτύσασαι   τὸν ἀφρόν, οἰδοῦσι περὶ ἑαυτὰς
[2, 14]   θυηπολίην σε φέρειν κέλομαι Ἡρακλεῖ.  ἀπορούντων   δὲ αὐτῶν τί λέγει τὸ
[2, 14]   Ἰνδικήν, καὶ ἴσασιν αὐτῆς τὸ  ἀπόρρητον   αἱ Λιβύων παρθένοι, ὅτι τὸ
[2, 11]   τῆς πορφύρας κόσμος ἀνθρώποις  ἀπόρρητος   ἦν· μικρὸς δὲ αὐτὴν ἐκάλυπτε
[2, 18]   καὶ τὰς μὲν δᾷδας ἡμῶν  ἀποσβεννύουσι,   φευγόντων δὲ ἀτάκτως ὑπὸ τῆς
[2, 11]   δὲ ἅψαντος αὐτοῦ τὰς δᾷδας  ἀποσβεσθῆναι   τὸ πῦρ· καὶ μᾶλλον
[2, 38]   ἔτι φιλεῖν, καὶ οὐκ ἂν  ἀποσπάσειας   τὸ στόμα, μέχρις ἂν ὑφ´
[2, 9]   προσέθηκεν, ἐναρμοσάμενος τὸ ἐμὸν ἔπινον,  ἀποστολιμαῖον   τοῦτο φίλημα ποιῶν, καὶ ἅμα
[2, 6]   πτερῷ. ~Ταῦτα διαλεγόμενος ἔλαθον ἐπιστὰς  ἀπροοράτως   τῇ κόρῃ καὶ ὠχρίασά τε
[2, 24]   ἅμα πρὸς τὴν θυγατέρα ἀνῴμωξεν,  Ἀπώλεσάς   μου, λέγουσα, Λευκίππη, τὰς ἐλπίδας.
[2, 12]   τῶν γάμων. ὡς δὲ ἤκουσα,  ἀπωλώλειν   καὶ ἐζήτουν μηχανὴν δι´ ἧς
[2, 22]   τοίνυν, ἔφη, καὶ σὲ τὰς  ἀράχνας   φοβεῖσθαι. καὶ ἅμα ἐγέλασεν. ~Καὶ
[2, 22]   λανθάνει νήμασιν ἐμπλακείς, καὶ τὴν  ἀράχνην   οὐκ ἔλαθεν ἐμπεσών. ὡς δὲ
[2, 22]   τὸν κύκλον ὑπὸ περιττῆς ἀπειροκαλίας  ἀράχνης   λανθάνει νήμασιν ἐμπλακείς, καὶ τὴν
[2, 22]   λέοντα, ὀλίγος δέ με ἤγρευσεν  ἀράχνης   χιτών. ταῦτα εἰπών, Ὥρα τοίνυν,
[2, 37]   περιπλοκαὶ δὲ ἀμαθεῖς, Ἀφροδίτη δὲ  ἀργή,   ἡδονῆς δὲ οὐδέν. ~Καὶ
[2, 38]   δὲ κάλλος τὸ παιδικὸν οὐκ  ἀρδεύεται   μύρων ὀσφραῖς οὐδὲ δολεραῖς καὶ
[2, 33]   μέσον καταθέμενοι εἴχομεν τὸ  ἄριστον   ἐκοινωνοῦμεν, ἤδη δὲ καὶ λόγον.
[2, 33]   παρασκηνῶν, ὅς, ἐπεὶ καιρὸς ἦν  ἀρίστου,   φιλοφρονούμενος ἡμᾶς συναριστᾶν ἠξίου. καὶ
[2, 37]   Ἀλκμήνῃ δὲ τοῦτο μόνον δῶρον  ἀρκεῖ,   ὅτι δι´ αὐτὴν ἔκλεψεν
[2, 1]   τῆς ᾠδῆς περιελὼν ψιλὸν ἔλεγεν  ἁρμονίας   τὸν λόγον, οὕτως ἂν εἶχεν
[2, 23]   τῇ μαχαίρᾳ τὴν γαστέρα, κάτωθεν  ἀρξάμενον   ἀπὸ τῆς αἰδοῦς. ταραχθεῖσα οὖν
[2, 17]   ὄντος, κατάφωρος γένοιτο μετὰ τὴν  ἁρπαγήν.   ἐπεὶ δὲ ἐγένετο κατὰ Σάραπτα
[2, 37]   ἐλεῶ δὲ αὐτοῦ καὶ τὴν  ἁρπαγήν·   ὄρνις ἐπ´ αὐτὸν κατέβη ὠμηστής,
[2, 17]   τῷ οἰκέτῃ, ὃν ἐπὶ τὴν  ἁρπαγὴν   παρεσκευάκει. δὲ (ἦν γὰρ
[2, 16]   συγκροτῆσαι, καταλέξας τὸν τρόπον τῆς  ἁρπαγῆς.   πανήγυρις δὲ ἐπέκειτο, καθ´ ἣν
[2, 34]   βέλος· τὸ δὲ μειράκιον παραθέον  ἁρπάζει   τὴν βολήν. τίνα οἴει με
[2, 12]   τοῖς βωμοῖς, ἀετὸς ἄνωθεν καταπτὰς  ἁρπάζει   τὸ ἱερεῖον· σοβούντων δὲ πλέον
[2, 35]   πιεῖν· τὸ δὲ ἔτι πινόμενον  ἁρπάζεται   πρὶν πίνων κορεσθῇ. καὶ
[2, 36]   μαραίνει τὸ τερπνόν· τὸ δὲ  ἁρπαζόμενον   καινόν ἐστιν ἀεὶ καὶ μᾶλλον
[2, 18]   τῆς ἐκπλήξεως, τὰ ξίφη γυμνώσαντες  ἁρπάζουσι   τὴν ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν καὶ
[2, 23]   λῃστὴν μάχαιραν ἔχοντα γυμνὴν ἄγειν  ἁρπασάμενον   αὐτῆς τὴν θυγατέρα καὶ καταθέμενον
[2, 13]   γὰρ ὄντος Βυζαντίοις, εἴ τις  ἁρπάσας   παρθένον φθάσας ποιήσειε γυναῖκα, γάμον
[2, 35]   ἐπιχωριάζει νῦν εἰς τοὺς  ἄρρενας   ἔρως. Οὐ γὰρ πολὺ ἄμεινον,
[2, 18]   μὲν προήλθομεν, δὲ εἵπετο.  ἄρτι   δὲ γενομένων ἡμῶν ἐπὶ τῷ
[2, 23]   μου καὶ ἔχαιρε τὸ λυπούμενον.  ἄρτι   δέ μου προσελθόντος εἴσω τοῦ
[2, 23]   θάλαμον τρέχει (ἐγγὺς γὰρ ἦν)  ἄρτι   μου κατακλιθέντος. ἐγὼ μὲν δὴ
[2, 2]   τοῦ στόματος ἔκλεισε μορφήν. ~Καὶ  ἄρτι   πέπαυτο τῶν κιθαρισμάτων, καὶ πάλιν
[2, 31]   λιμένος ἤλθομεν, ἀναγόμενον σκάφος εὕρομεν,  ἄρτι   τὰ πρυμνήσια μέλλον ἀπολύειν. μηδὲν
[2, 15]   ὅσον αἱ τῶν κεράτων διεστᾶσιν  ἀρχαί·   καὶ τὸ θέαμα κυκλουμένης σελήνης
[2, 19]   τὰ οἰκήματα· θύρα δὲ ἐν  ἀρχῇ   τοῦ στενωποῦ μία ἐκλείετο· ταύτην
[2, 4]   ὅρα μὴ καταψεύδῃ τοῦ θεοῦ.  ἀρχὴν   δὲ ἐγώ σοι παρέξω. τὴν
[2, 22]   ὀρχούμενον. ἀλλὰ τί δεῖ λόγων;  ἀρχώμεθα   μάχης. ἅμα λέγων ἐμπίπτει τῷ
[2, 22]   μὲν γάρ εἰσιν ὥσπερ ἐσθῆτες,  ἃς   ὅταν θέλω παῦσαι τὴν πτῆσιν
[2, 37]   ὑπὸ καυματώδους ἡδονῆς, τὸ δὲ  ἄσθμα   σὺν πνεύματι ἐρωτικῷ μέχρι τῶν
[2, 37]   Ἀφροδίτης γυνὴ γενομένη πέφυκεν  ἀσθμαίνειν   ὑπὸ