Texte grec :
| [1,15] Μετὰ δὲ τὴν ταφὴν εὐθὺς ἔσπευδον ἐπὶ
τὴν κόρην· ἡ δὲ ἦν ἐν τῷ παραδείσῳ τῆς οἰκίας,
ὁ δὲ παράδεισος ἄλσος ἦν, μέγα τι χρῆμα πρὸς
ὀφθαλμῶν ἡδονήν· καὶ περὶ τὸ ἄλσος τειχίον ἦν
αὔταρκες εἰς ὕψος καὶ ἑκάστη πλευρὰ τειχίου
(τέσσαρες δὲ ἦσαν πλευραί) κατάστεγος ὑπὸ
χορῷ κιόνων. ὑπὸ δὲ τοῖς κίοσιν ἔνδον ἦν ἡ τῶν
(2) δένδρων πανήγυρις. ἔθαλλον οἱ κλάδοι, συνέπιπτον
ἀλλήλοις ἄλλος ἐπ' ἄλλον, αἱ γείτονες
τῶν πετάλων περιπλοκαί, τῶν φύλλων περιβολαί,
τῶν καρπῶν συμπλοκαί, τοιαύτη τις ἦν
(3) ὁμιλία τῶν φυτῶν. ἐνίοις δὲ τῶν δένδρων τῶν
ἁδροτέρων κιττὸς καὶ σμῖλαξ παρεπεφύκει· ἡ μὲν
ἐξηρτημένη πλατάνου καὶ περιπυκάζουσα ῥαδινῇ
τῇ κόμῃ· ὁ δὲ κιττὸς περὶ πεύκην εἱλιχθεὶς
ᾠκειοῦτο τὸ δένδρον ταῖς περιπλοκαῖς, καὶ
ἐγίνετο τῷ κιττῷ ὄχημα τὸ φυτόν, στέφανος δέ ὁ
(4) κιττὸς τοῦ φυτοῦ, ἄμπελοι δὲ ἑκατέρωθεν τοῦ
δένδρου, καλάμοις ἐποχούμεναι, τοῖς φύλλοις
ἔθαλλον, καὶ ὁ καρπὸς ὡραίαν εἶχε τὴν ἄνθην καὶ
διὰ τῆς ὀπῆς τῶν καλάμων ἐξεκρέματο καὶ ὴν
βόστρυχος τοῦ φυτοῦ· τῶν δὲ φύλλων ἄνωθεν
αἰωρουμένων, ὑφ' ἡλίῳ πρὸς ἄνεμον συμμιγεῖ
(5) ὠχρὰν ἐμάρμαιρεν ἡ γῆ τὴν σκιάν. τὰ δὲ ἄνθη
ποικίλην ἔχοντα τὴν χροιάν, ἐν μέρει συνεξέφαινε
τὸ κάλλος, καὶ ἦν τοῦτο τῆς γῆς πορφύρα καὶ
νάρκισσος καὶ ῥόδον· μία μὲν τῷ ῥόδῳ καὶ τῷ
ναρκίσσῳ ἡ κάλυξ, ὅσον εἰς περιγραφήν· καὶ ἦν
φιάλη τοῦ φυτοῦ. ἡ χροιὰ δὲ τῶν περὶ τὴν
κάλυκα φύλλων ἐσχισμένων, τῷ ῥόδῳ μὲν
αἵματος ὅμου καὶ γάλακτος, τὸ κάτω τοῦ
φύλλου, καὶ ὁ νάρκισσος ἦν τὸ πᾶν ὅμοιον τῷ
(6) κάτω τοῦ ῥόδου. τῷ ἴῳ κάλυξ μὲν οὐδαμοῦ,
χροιὰ δὲ οἴαν ἡ τῆς θαλάσσης ἀστράπτει γαλήνη.
ἐν μέσοις δὲ τοῖς ἄνθεσι πηγὴ ἀνέβλυζε καὶ
περιεγέγραπτο τετράγωνος χαράδρα χειροποίητος
τῷ ῥεύματι, τὸ δὲ ὕδωρ τῶν ἀνθεων ἦν κάτοπτρον,
ὡς δοκεῖν τὸ ἄλσος εἶναι διπλοῦν, τὸ μὲν
(7) τῆς ἀληθείας, τὸ δὲ τῆς σκιᾶς. ὄρνιθες δέ, οἱ
μὲν χειροήθεις περὶ τὸ ἄλσος ἐνέμοντο, οὓς
ἐκολάκευον αἱ τῶν ἀνθρώπων τροφαί, οἱ δὲ
ἐλεύθερον ἔχοντες τὸ πτερόν, περὶ τὰς τῶν
δένδρων κορυφὰς ἔπαιζον· οἱ μὲν ᾳδοντες τὰ
ὀρνίθων ᾄσματα, οἱ δὲ τῇ τῶν πτερῶν ἀγλαϊζόμενοι
(8) στολῇ. οἱ ᾠδοὶ δέ, τέττιγες καὶ χελιδόνες·
οἱ μὲν τὴν ᾽Ηοῦς ᾄδοντες εὐνήν, αἱ δὲ τὴν Τηρέως
τράπεζαν. οἱ δὲ χειροήθεις, ταὧς καὶ κύκνος καὶ
ψιττακός· ὁ κύκνος περὶ τὰς τῶν ὑδάτων πίδακας
νεμόμενος, ὁ ψιττακὸς ἐν οἰκίσκῳ περὶ δένδρον
κρεμάμενος, ὁ ταὧς τοῖς ἄνθεσι περισύρων τὸ
πτερόν. ἀντέλαμπε δὲ ἡ τῶν ἀνθέων θέα τῇ τῶν
ὀρνίθων χροιᾷ καὶ ἦν ἄνθη πτερῶν.
|
|
Traduction française :
| [1,15] C'était un lieu qui semblait fait pour servir d'asile à la volupté. Mon père n'avait
rien épargné pour y joindre les agréments de l'art aux richesses de la nature. Du centre
d'un vaste parterre s'élançait un jet d'eau qui, après s'être élevé dans l'air comme un trait
rapide, tombait dans un large bassin où l'onde, plus claire que du cristal, servait de miroir
aux beautés de Flore ; ainsi l'oeil voyait deux jardins qui le charmaient agréablement,
quoique l'un ne fût que la représentation de l'autre. Plus loin, on trouvait
à l'ombre d'un riant bocage un refuge assuré contre les ardeurs du soleil ; plu-
sieurs oiseaux privés erraient dans l'enceinte de ce séjour délicieux : on y voyait
des cygnes, des perroquets et des paons ; des cygnes qui faisaient briller leur blancheur
sur l'eau, des perroquets qui, dans des cages de fil d'or, imitaient la voix
humaine, des paons qui étendaient leur plumage pompeux au milieu des fleurs,
comme pour faire assaut de coloris et d'éclat avec elles. Mille autres oiseaux qui
jouissaient de leur liberté, voltigeaient d'arbre en arbre, et formaient par l'union
de leurs accords un concert mélodieux.
|
|
